passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Dear Diary, The Cross Brothers are After Me - Rozdział #5 - autor itsvlada

Dear Diary, The Cross Brothers are After Me

/

Rozdział 5

Popchnięty do Granic

Kiedy dotarłam tego ranka na lekcje, czułam ciężar nieustannego nękania przez braci Cross. Trzymałam głowę nisko, modląc się o spokojny dzień. Ale oczywiście, oni mieli inne plany.

Weszłam na angielski i zauważyłam puste krzesło w środku sali. Ostrożnie położyłam książki i odsunęłam krzesło. Zanim zdążyłam usiąść, za mną rozległ się głos Aidena.

"Dzień dobry, słoneczko", powiedział z nutą złośliwości w głosie.

Zignorowałam go, co było moim pierwszym błędem. Drugim było niesprawdzenie krzesła.

Kiedy usiadłam, nogi krzesła zachwiały się przez ułamek sekundy, zanim całkowicie się załamały. Krzesło runęło pode mną, a ja upadłam z hukiem, a moje książki i papiery rozsypały się wszędzie.

Sala wybuchnęła śmiechem.

"Ojej, co się stało?" zapytał Aiden, udając troskę. Jego uśmieszek powiedział mi wszystko, co musiałam wiedzieć. Podmienił krzesło.

Podniosłam się szybko, z płonącą twarzą. "Jesteś taki dziecinny", syknęłam do niego.

"Nie złość się", powiedział, odchylając się na krześle, całkowicie niewzruszony. "Próbowałem ci tylko pomóc się zrelaksować. Wyglądałaś na spiętą."

Nauczyciel w końcu zainterweniował, uciszając wszystkich. Zbierałam swoje rzeczy, a moje upokorzenie rosło z każdą sekundą.

Myślałam, że na WF-ie będzie bezpiecznie, ale okazało się być jeszcze gorzej. Graliśmy w koszykówkę, a ja starałam się trzymać z boku. Nie chciałam zwracać na siebie uwagi, szczególnie po porannej katastrofie.

Ale Asher najwyraźniej miał inne plany.

"Lila, łap!" zawołał.

Zanim zdążyłam przetworzyć jego słowa, piłka do koszykówki pędziła w moim kierunku. Ledwo zdążyłam się schylić, gdy przeleciała obok mojego ucha i uderzyła w trybuny za mną.

Trener odwrócił się do Ashera, marszcząc brwi. "Cross, uważaj gdzie rzucasz."

"Przepraszam, trenerze", powiedział Asher gładko, błyskając swoim charakterystycznym uśmiechem złotego chłopca. "Nie zauważyłem jej tam."

Spojrzałam na niego gniewnie, z walącym sercem. Spotkał moje spojrzenie, jego oczy iskrzyły się rozbawieniem.

"Następnym razem spróbuj złapać", powiedział głosem na tyle cichym, że tylko ja mogłam usłyszeć. "To gra w koszykówkę, nie w zbijaka."

Jakby Aiden i Asher nie byli wystarczający, Grayson miał swój własny sposób na uprzykrzanie mi życia. Nie dręczył mnie aktywnie jak jego bracia, ale jego obecność była równie zła. Za każdym razem, gdy się mijaliśmy, rzucał cichą, ciętą uwagę, która frustrowała mnie bardziej niż cokolwiek innego.

Jak dziś na korytarzu. Zbierałam książki z szafki, kiedy przechodził obok. Nawet się nie zatrzymał, tylko spojrzał na mnie tym zimnym, nieodgadnionym wyrazem twarzy.

"Wciąż tu jesteś?" powiedział beznamiętnie. "Musisz lubić cierpieć."

Trzasnęłam szafką i odwróciłam się do niego. "Dlaczego w ogóle cię to obchodzi?"

Wzruszył ramionami, nie zwalniając kroku. "Nie obchodzi."

Do lunchu byłam już na skraju wytrzymałości. Śmiech, komentarze, ciągłe uczucie, że jestem obiektem każdego żartu - to było za dużo. Chciałam po prostu zjeść lunch w spokoju, ale najwyraźniej to było zbyt wiele.

Ledwo wzięłam kęs kanapki, gdy Aiden i Asher wsunęli się na miejsca naprzeciwko mnie. Aiden jak zwykle się szczerzył, podczas gdy Asher patrzył na mnie jak na jakiś eksperyment naukowy.

"Nie masz dziś apetytu, słoneczko?" zapytał Aiden.

"Może jest na diecie", powiedział Asher, uśmiechając się złośliwie. "Wiesz, próbuje się dopasować."

Zacisnęłam szczękę, odmawiając dania im reakcji, której chcieli. Ale wtedy Aiden pochylił się do przodu, jego uśmiech się poszerzył.

"Wyluzuj", powiedział. "My się tylko bawimy. Powinnaś spróbować czasem."

Coś we mnie pękło. Bez zastanowienia chwyciłam moją colę i wylałam ją na głowę Aidena. Stołówka na moment zamilkła, zanim wybuchła oklaskami i wiwatami.

Aiden znieruchomiał, z mokrymi włosami i koszulą, ale zamiast się zezłościć, zaczął się śmiać.

"Masz w sobie ogień, słoneczko", powiedział, potrząsając głową, gdy cola kapała na stół. "To mi się podoba."

Nie powiedziałam ani słowa. Po prostu chwyciłam tacę i odeszłam, ignorując śmiech i wiwaty, które za mną podążały.

Myślałam, że to koniec, ale powinnam była wiedzieć lepiej. Bracia Cross nie pozwalali, by cokolwiek uchodziło płazem.

Po ostatnim dzwonku poszłam do szafki po swoje rzeczy. Gdy tylko ją otworzyłam, zorientowałam się, że coś jest nie tak. Moja torba zniknęła. Ogarnęła mnie panika, gdy przeszukiwałam okolicę, ale nigdzie jej nie było.

Wtedy to usłyszałam - śmiech. Odwracając się, zobaczyłam grupę uczniów zgromadzonych na korytarzu, chichoczących i szepczących. Aiden i Asher stali w centrum tłumu, trzymając coś, co natychmiast rozpoznałam: mój pamiętnik.

Żołądek mi się ścisnął.

Aiden przewracał strony, jego głos był głośny i szyderczy. "'Drogi pamiętniku, chciałabym wrócić do mojej starej szkoły. Przynajmniej tam ludzie nie traktowali mnie jak śmiecia.'"

Tłum się zaśmiał, gdy Asher wziął pamiętnik od niego. "O, tu jest dobry fragment", powiedział z uśmieszkiem. "'Nienawidzę tego, jak idealni myślą, że są bracia Cross. Nie są nawet tacy przystojni.' Ostro, Lila. Naprawdę ostro."

Rzuciłam się do przodu, próbując go odebrać, ale Aiden trzymał go poza moim zasięgiem. "Co za pośpiech, słoneczko? Dopiero dochodzimy do najlepszego."

Moje policzki płonęły, gdy rozglądałam się dookoła, zdając sobie sprawę, że cały korytarz się przygląda. Szepty i śmiech otaczały mnie, a ja poczułam, jak zaciska mi się gardło.

Grayson stał na skraju tłumu, ze skrzyżowanymi ramionami. Jego wyraz twarzy był nieodgadniony, ale szczęka napięta. Nie powiedział nic, nie ruszył się, żeby ich powstrzymać - po prostu patrzył. Jak zawsze.

***

Data: 5 września Godzina: 23:20

Drogi Pamiętniku,

Dzisiejszy dzień nie był po prostu okrutny - był wykalkulowany. Aiden i Asher zamienili mój pamiętnik, moje prywatne myśli, w swoją najnowszą broń. Czytali go na głos, żeby wszyscy słyszeli, śmiejąc się z rzeczy, których nigdy nie chciałam, żeby ktokolwiek poznał.

A potem był Grayson. Nie śmiał się, nie szydził ze mnie. Ale też ich nie powstrzymał. Po prostu stał tam, patrząc jak zawsze. To prawie bolało bardziej.

-Lila

Przesuń w górę, aby kontynuować

Pokręcona Uwaga

Data: 10 września Czas: 8:00

Drogi Pamiętniku,

Biblioteka jest moim ostatnim schronieniem. Wszędzie indziej bracia Cross znajdują sposób, by mnie zniszczyć lub sprawić, że zaczynam się zastanawiać, co robią w moim życiu. Aiden drażni mnie, jakby to była jego praca. Urok Ashera wydaje się pułapką, której nie mogę uniknąć. A Grayson... jest najbardziej zagadkowy ze wszystkich. Nie mówi wiele, ale jego obecność przemawia głośniej niż jakiekolwiek słowa.

Potrzebuję przestrzeni, żeby oddychać, żeby myśleć. Może biblioteka mi to da. Albo może oszukuję się, myśląc, że mogę od nich uciec.

-Lila

***

Po tygodniu nieustannych drwin i żartów potrzebowałam miejsca, by odetchnąć. Myślałam, że bracia Cross są zbyt zajęci rządzeniem szkołą, by się mną tutaj przejmować. Wyraźnie się myliłam.

Siedziałam przy stole z tyłu, zagubiona w moich notatkach, kiedy poczułam, że ktoś zajmuje miejsce obok mnie. Nie musiałam patrzeć, żeby wiedzieć, kto to był — delikatny zapach perfum, leniwa pewność siebie w sposobie poruszania się — to musiał być Aiden.

„Tak ciężko się uczysz, skarbie?” — powiedział przeciągle, opierając się na krześle i zakładając ręce za głowę. „Boisz się, że oblejesz przed końcem semestru?”

Nie odpowiedziałam, wpatrzona w mój zeszyt.

„No dalej, nie ignoruj mnie” — powiedział, jego głos przybrał łagodniejszy, drażniący ton. „Myślę, że lubisz tę uwagę. Przyznaj to, skarbie.”

Wbiłam pióro i spojrzałam na niego ostro. „Wolałabym połknąć szkło.”

Uśmiechnął się krzywo, przechylając głowę, jakby rozważał moje słowa. „Ostrożnie” — mruknął. „Mogę ci podać odłamek.”

Odsunęłam krzesło, gotowa odejść, ale jego ręka wystrzeliła, zatrzymując mnie. Uścisk nie był mocny, ale wystarczająco stanowczy, bym się zawahała.

„Dlaczego ciągle uciekasz, Lila?” — zapytał teraz niskim głosem, niemal poważnie. „Nie jesteśmy tacy źli, prawda?”

Wyrwałam rękę, moje spojrzenie nie osłabło. „Jesteście gorsi.”

Jeśli uwaga Aidena była niepokojąca, to Ashera była dezorientująca. Nie był tak oczywisty, ale znajdował sposoby, by wtrącać się w mój dzień, zwykle w najgorszych możliwych momentach.

Jak na lekcji WF-u, kiedy Tessa „przypadkowo” wepchnęła mnie na trybuny podczas gry w zbijaka. Miałam zamiar wstać, kiedy pojawił się Asher, oferując mi swoją rękę.

„Nie wszyscy jesteśmy tacy źli, wiesz” — powiedział, jego głos był gładki i spokojny, gdy mnie podnosił. „Tylko w większości.”

Spojrzałam na niego, niepewna, jak odpowiedzieć. Czy to było jego wyobrażenie o przeprosinach?

Zanim mogłam coś powiedzieć, pojawiła się Tessa, ze skrzyżowanymi ramionami i mroźnym spojrzeniem. „Co robisz, Asher?” — zażądała.

Wzruszył ramionami, jego wyraz twarzy był spokojny. „Pomagam. Powinnaś spróbować czasem.”

Twarzy Tessy przybrała szkarłatny odcień, ale nie powiedziała nic więcej. Asher tylko uśmiechnął się lekko i odszedł, zostawiając mnie bardziej zdezorientowaną niż kiedykolwiek.

Grayson z kolei nie drażnił ani nie dokuczał. Przez większość czasu nawet mnie nie zauważał, ale jego obecność była nie do zignorowania. Był jak burzowa chmura — milcząca, ale ciężka, zawsze wisząca nad głową.

Prawdziwym problemem była Tessa. Była nieustępliwa, a jej zazdrość pchała ją na nowe poziomy okrucieństwa. Wszystko doszło do kulminacji w łazience pewnego popołudnia.

Ledwie weszłam, kiedy Tessa i jej grupa zablokowały mi drogę.

„Naprawdę myślisz, że jesteś kimś wyjątkowym, co?” — szydziła, zbliżając się.

„Nie myślę o tobie wcale” — odparłam, mój głos był spokojny mimo węzła strachu w żołądku.

Jej oczy zwęziły się, a ja przygotowywałam się na to, co miało nadejść. Ale zanim zdążyła coś zrobić lub powiedzieć, głos przeciął napięcie jak ostrze.

„Odejdź. Teraz.”

Wszyscy spojrzeliśmy, by zobaczyć Graysona stojącego w drzwiach, jego wyraz twarzy był zimniejszy niż kiedykolwiek wcześniej.

Tessa się zawahała, ewidentnie rozdarta między sprzeciwieniem się mu a zachowaniem twarzy. Ale jedno spojrzenie w jego oczy i odpuściła, wycofując się z mrukniętym wyjaśnieniem, zanim pospiesznie wyszła ze swoimi przyjaciółkami.

Zostałam nieruchoma, niepewna, co powiedzieć.

„Wszystko w porządku?” — zapytał Grayson, jego głos był teraz miększy, niemal niechętny.

Kiwnęłam głową, moje gardło było zbyt ściśnięte, by mówić.

Zatrzymał się na chwilę, zanim się odwrócił, jego słowa zatrzymały mnie. „Uważaj na siebie, Lila. Nie wszyscy tutaj grają fair.”

Tamtej nocy nie mogłam wyrzucić z głowy wydarzeń dnia. Drwiny Aidena, mieszane sygnały Ashera, ostrzeżenie Graysona — wszystko to krążyło w mojej głowie.

Siedziałam przy oknie, patrząc na cichą ulicę, mając nadzieję, że chłodne nocne powietrze oczyści moje myśli. Ale wtedy to zobaczyłam.

Grayson, stojący przy swoim oknie, obserwujący mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Przeprowadzka Graysona

Data: 14 września Godzina: 8:30

Drogi Pamiętniku,

Grayson. Jest najtrudniejszy do rozgryzienia. Nie dokucza jak Aiden ani nie prowokuje jak Asher. Po prostu obserwuje - zimny i wyrachowany, jakby zastanawiał się, co ze mną zrobić.

Inni są jak głośne, nieustępliwe burze, ale Grayson jest inny. Jest jak oko huraganu, spokojny, ale nie mniej niebezpieczny. Ciągle powtarzam sobie, żeby pozostać dla niego niewidzialną, ale coś mi mówi, że to już nie jest możliwe.

-Lila

Kolejne dni były dziwnie ciche. Aidena i Ashera nigdzie nie było widać. Nie byłam pewna, czy czuć ulgę czy niepokój. Bez nich szkoła wydawała się mniej chaotyczna - ale z Graysonem jako jedynym obecnym bratem Cross, jakby zupełnie inne napięcie zawisło nad korytarzami.

Grayson nie odzywał się do mnie przez cały dzień. Rzadko to robił. Po prostu istniał w tle, zimny i ponury, jak burza czekająca na wybuch. Mówiłam sobie, że tak jest lepiej - lepiej pozostać dla niego niewidzialną. Ale to się zmieniło w bibliotece.

Siedziałam w moim zwykłym kącie, próbując się uczyć, gdy poczułam, że ktoś wkracza w moją przestrzeń. Serce natychmiast mi zamarło. Powoli podniosłam wzrok - i tam był.

Grayson Cross. Jego ciemne oczy utkwione w moich, jego obecność tak przytłaczająca, że musiałam powstrzymać chęć skulenia się. Nigdy nie podchodził tak blisko, nigdy mnie nie szukał. Coś było nie tak.

"Grayson," powiedziałam ostrożnie. "Czego chcesz?"

Nie odpowiedział od razu. Zamiast tego sięgnął do kieszeni bluzy i wyciągnął kawałek materiału. Żołądek mi się przewrócił, gdy zdałam sobie sprawę, co to jest.

Stanik. Mój stanik.

Upuścił go na stół przede mną, jego wyraz twarzy nieodgadniony. "Zostawiłaś to w swoim pokoju."

Mój umysł pracował na wysokich obrotach, ogarniała mnie panika. "Co... o czym ty mówisz?" wyszeptałam drżącym głosem.

Grayson przechylił lekko głowę, jego spojrzenie niewzruszone. "Wziąłem go z twojego pokoju zeszłej nocy. Kiedy spałaś."

Czas jakby stanął w miejscu. Serce waliło mi w piersi, gdy docierały do mnie jego słowa. "Co do cholery, Grayson?!" warknęłam, odsuwając gwałtownie krzesło, gdy wstałam. "Byłeś w moim pokoju?"

Jego wyraz twarzy się nie zmienił. Jeśli już, to wyglądał na... rozbawionego. "Nie zamknęłaś okna. Może powinnaś zacząć."

Nie mogłam oddychać. To nie było dokuczanie. To nie był żart. To było coś mroczniejszego.

"Jesteś szalony," powiedziałam, chwytając stanik ze stołu i wpychając go do torby.

Grayson uśmiechnął się lekko. "Może." Potem, jakby nic się nie stało, odwrócił się i odszedł, zostawiając mnie wstrząśniętą i bardziej zdezorientowaną niż kiedykolwiek.

Kiedy zabrzmiał ostatni dzwonek, wciąż próbowałam zrozumieć, co wydarzyło się w bibliotece. Słowa Graysona odtwarzały się w mojej głowie w kółko, każde z nich czyniło mnie bardziej wściekłą i bardziej zaniepokojona. Ledwo zauważałam szepty, które podążały za mną, gdy szłam przez korytarze - dopóki nie stały się głośniejsze.

"Słyszałaś?" powiedziała dziewczyna, nie kłopocząc się ściszeniem głosu. "Lila i Grayson. Możesz w to uwierzyć?"

"Ugh, co za dziwka," dodała druga.

Moje kroki się zachwiały. Odwróciłam się i zobaczyłam Tessę stojącą przy swojej szafce, ze skrzyżowanymi ramionami i uśmiechem ostrym jak nóż. Jej przyjaciółki otaczały ją, szepcząc i chichocząc, patrząc na mnie.

"Tessa," powiedziałam lodowatym głosem. "Co o mnie mówisz?"

Uśmiechnęła się złośliwie, podchodząc bliżej. "Och, tylko to, że ty i Grayson jesteście ostatnio bardzo blisko." Jej ton ociekał sztuczną słodyczą. "Czy nie tak? Zakrada się do twojego pokoju, prawda?"

Krew mi zmarzła. Skąd wiedziała?

"Nie zaprzeczaj," kontynuowała, jej głos był na tyle głośny, by przyciągnąć uwagę wszystkich w pobliżu. "Grayson mi wszystko powiedział. Podobno nie mogłaś od niego oderwać rąk."

"To kłamstwo," warknęłam, zaciskając pięści.

"Naprawdę?" Tessa uniosła brew, udając zdziwienie. "Bo to nie to, co mówią wszyscy inni. Pogódź się z tym, Lila - zostałaś naznaczona. Jesteś tylko nową zabawką, którą bracia Cross sobie przekazują."

Śmiech przetoczył się przez tłum, a ja poczułam, jak moje policzki płoną z upokorzenia.

"Trzymaj się z dala od moich spraw, Tessa," syknęłam.

Tessa pochyliła się bliżej, ściszając głos. "To ty powinnaś trzymać się z dala od naszych spraw. Igrasz z ogniem, to się sparzysz."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Dear Diary, The Cross Brothers are After Me

Dear Diary, The Cross Brothers are After Me

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa