Teraźniejszość.
Patricia.
Dziewiętnaście lat.
Życie nie jest sprawiedliwe. Dior urósł o kilka centymetrów podczas liceum i zajął miejsce Williama jako najbardziej pożądanego chłopaka. Ma dopiero siedemnaście lat, a już jest alfą watahy Winterbite.
Rządzi twardą ręką, a każdy, kto ma odrobinę rozumu, wie, że w jego piersi nie bije serce. Niestety, wszyscy są zbyt zaślepieni jego urodą i czystą siłą jako alfy, by dostrzec potwora czającego się wewnątrz.
Dziewczyny z mojej watahy wzdychają do niego jak do idola, chichocząc za każdym razem, gdy spojrzy w ich stronę. Zdumiewa mnie, jak jego pryszcze zniknęły i zostały zastąpione twarzą tak piękną, że można by ją pomylić z dziełem anioła.
Tak, jest aż tak przystojny. Ale nie tylko to – jego ciało to teraz czysta fizyczna doskonałość. Szkoda tylko, że tak ładny chłopak ma, moim zdaniem, brzydkie serce.
Dior uważa się za lepszego od wszystkich, zawsze marszczy brwi tymi nieprzystępnymi oczami. Uwielbia też wchodzić do mojej głowy, kiedy tylko zechce, przez co rozważam odejście na własną rękę — nie znalazłam jeszcze swojego partnera, ale nie zniosę ostatniego roku szkoły z samym diabłem przerywającym mi tok myślenia.
Powolnym ruchem staram się zbalansować tacę z jedzeniem, mając wzrok utkwiony w stole, przy którym siedziałam chwilę wcześniej. Najlepszą częścią życia w Szwecji jest darmowy lunch w szkole, a ja uśmiecham się na zapach tacos — to już moja druga porcja.
„Hej, to nie Patty Goldheart?”
Drugi głos się śmieje. „Ta kujonka?”
„Założę się, że nie trafisz w nią!”
„Stary, patrz na to!”
Moje stopy zamierają, gdy papierowy samolot ląduje przy moich nogach, a dreszcz niepokoju przeszywa mnie na dźwięk charakterystycznego śmiechu Diora przy jakimś stole dalej w stołówce.
Czuję, jak czas zwalnia, dopóki nie odnajduję jego stolika, i przełykam z trudem ślinę na widok popularnych nastolatków otaczających Diora.
Chyba znalazł swoich ludzi.
Ignorując papierowy samolot, idę dalej i siadam przy moim pustym stole. Jestem żałosną przegraną.
Tiffany, moja najlepsza przyjaciółka, niedawno się wyprowadziła i teraz siedzę sama. Role się odwróciły — jestem samotnym wilkiem, podczas gdy Dior zgromadził wokół siebie tłum przyjaciół. Ludzie nieustannie krążą wokół niego. Zarówno ludzie, jak i wilkołaki chcą zwrócić na siebie jego uwagę.
„Spójrzcie, jak siedzi całkiem sama!” Marcus rzuca w moją stronę swoim brzydkim uśmieszkiem, ruszając pojedynczą brwią. Jest w tej samej drużynie pływackiej co Dior, ma szerokie ramiona i, szczerze mówiąc, jest najgłupszym wilkołakiem na ziemi.
Kilka dziewczyn śmieje się z komentarza, a jedna z nich — obecna dziewczyna Marcusa — rzuca mi kpiące spojrzenie. Ma na imię Gloria, patrzę, jak zarzuca dredy na kościste ramię, gdy łapiemy kontakt wzrokowy, a ja przewracam oczami i wracam do jedzenia.
„Jest taka świnia,” mówi Gloria z obrzydzeniem, jakby sam fakt, że ktoś je zdrowo, wywoływał w niej wstręt. „To chyba jej druga dokładka?”
Dior odwraca się, patrząc na mnie swoim słynnym szyderczym spojrzeniem. Jego firmowy uśmieszek przejmuje kontrolę nad ustami, a ja w duchu się wycofuję. Za każdym razem, gdy spotykam jego wzrok, czuję, jakby ktoś uderzył mnie w brzuch.
„O, duża Patty, zdecydowanie plus size.”
Czekaj.
Czy Dior powiedział to, co myślę?
Myślałam, że mamy ciche porozumienie, by nie mówić sobie przykrych rzeczy, kiedy inni słyszą. Zawsze rozmawialiśmy tylko przez łączność myśli. I cholera, może nie uważam Diora za przyjaciela, ale jego słowa z jakiegoś powodu ranią jak noże.
Stołówkę wypełniają chichoty, a w żołądku rozlewa się groza. Przestaję jeść, spoglądam na brzuch, zastanawiając się, czy nie powinnam trzymać się z dala od jedzenia. Łzy pieką mnie pod powiekami, a kiedy Riley, ta szczupła diablica z mojej klasy, przechodzi obok mojego stołu i śmieje się, wstaję.
Biorę tacę i wyrzucam tacos do kosza. Słowo „plus size” rozbrzmiewa po całej stołówce, a po wyrzuceniu jedzenia rozlega się kolejny wybuch śmiechu. Nędza zżera mnie od środka, więc odwracam się i patrzę na Diora zamglonym wzrokiem.
'Słyszałam, że zbliżają się twoje urodziny,' przesyłam głos przez łączność myśli, przyciągając uwagę każdego wilkołaka z naszej watahy. Wszystkie oczy kierują się na mnie, ale nie dbam o to. 'Może kupię ci lustro, żebyś mógł zobaczyć, jak bardzo stałeś się brzydkim człowiekiem.'
Natychmiast rozbrzmiewa głos Riley przez łączność myśli. 'O czym ty mówisz — Dior jest gorący!'
Uśmiecham się gorzko, ciesząc się, że zwróciłam uwagę Diora. Wygląda wyniośle z tą głupią, rozwichrzoną fryzurą i znamieniem tuż pod błękitnymi oczami. Jasne, brzydki chłopak rozkwitł jak kwiat, ale charakter tylko mu się zepsuł.
'Och, Dior jest przystojny jak z okładki, ciało wyrzeźbione do perfekcji, ale nie o wygląd mi chodziło,' uśmiecham się do Diora, śmiejąc się w duchu z szoku widocznego na jego twarzy. 'Miałam na myśli jego charakter — jego brzydkie serce widać z kilometra.'
Dior się śmieje. 'Skoro jesteś taka duża, to pewnie ciebie też widać z kilometra, a może nawet z kosmosu.'
Wszyscy się śmieją, a moje serce pęka na tysiąc ostrych kawałków, ale nie ucieknę. Jeszcze nie.
'Gratulacje — właśnie udowodniłeś mój punkt. Mam nadzieję, że jesteś z siebie dumny, że gnębisz dziewczynę już leżącą na ziemi — bardzo męskie, Dior.'
Po tych słowach opuszczam hałaśliwą stołówkę. Nikt nie przejął się moją ostatnią przemową, oprócz Diora, którego przyłapałam na wewnętrznym rozdarciu. Mam nadzieję, że coś w nim poruszyłam, dotknęłam jego lodowatego serca.
Nie mogę uwierzyć, że kiedyś uważałam wroga za przyjaciela, zanim zaczął się ten semestr. Jasne, nigdy nie mówiliśmy do siebie miło, ale obecność Diora mnie pocieszała. Oboje byliśmy dziwakami, ale teraz wszystko się zmieniło.
Dior jest teraz jednym z ładnych, a to znaczy, że zostałam całkiem sama.
Z miażdżącą pewnością biegnę korytarzem, by zamknąć się w toalecie. Jestem bliska płaczu i nie chcę, by choć jedna osoba zobaczyła mnie, jeśli załamię się nerwowo. Nikt tu nie korzysta z tych kabin, więc podciągam nogi, mrugając, by powstrzymać łzy.
Mój wzrok przykleja się do graffiti na ścianie i różnych serduszek z literami w środku. Opróżniam umysł, rozluźniam się, aż nagle słyszę chichot dziewczyn za drzwiami mojej kabiny. Obcasy stukają, aż obie zatrzymują się przy lustrach, gdzie leci woda z kranów.
„Widziałaś minę Patty, kiedy wychodziła ze stołówki?” Mówiąca to Larissa, dziewczyna z mojego stada. Cieszę się, że jej węch nie jest tak dobry jak mój, bo wtedy wiedziałaby, że jestem w tym samym pomieszczeniu. „Bezcenna była ta jej drżąca, błyszcząca warga.”
„Naprawdę była,” druga dziewczyna, Juula, cmoka ustami. Pewnie sama właśnie nakłada błyszczyk. „Szkoda mi jej było.”
Larissa parska śmiechem. „A czemu?”
„Wyobraź sobie — masz dziewiętnaście lat i nadal nie znalazłaś swojego partnera. Patty musi być taka samotna.”
Słychać westchnienie. „To smutne, ale kochanie — słabe wilki, takie jak Patty, pewnie nawet nie są godne, by mieć partnera.”
Obie wybuchają śmiechem, podczas gdy ja siedzę tam z sercem roztrzaskanym na kawałki — nagła potrzeba przemiany zalewa mnie falą. Chcę poczuć wiatr na twarzy, ale oczywiście nie mogę się przemienić w szkole.
Zamiast tego wybiegam z kabiny, zaskakując obie dziewczyny. Dwa wymalowane oblicza patrzą na mnie z pełną uwagą, a ja przez trzy sekundy studiuję ich rozdziawione usta, zanim wybiegam przez drzwi.
Cholera. Cholera. Cholera.
Nie chciałam, żeby ktoś widział moje łzy!
Przyspieszam. Nie wiem, dokąd idę, ale chcę po prostu uciec stąd i znaleźć miejsce, gdzie się pozbieram. Moje stado będzie dziś polować, muszę więc wylizać rany przed tym czasem.
Nagle potykam się i wpada na kogoś wysokiego, twardszego niż skała. Odruchowo zamykam oczy i przewracam się jak kostka domina, jęcząc, aż duża dłoń przykłada mi się do pleców, powstrzymując mnie przed upadkiem.
„Dziękuję bardzo za…” Przerywam, gdy widzę nad sobą przepiękną twarz Diora. Ostatnio jest wyjątkowo wielki, wyższy od drzewa. Moje serce bije szybciej niż kiedykolwiek, a w myślach przeklinam własną reakcję na przystojnego chłopaka. Cudem udaje mi się skrzywić, choć część moich komórek mózgowych ewidentnie go lubi. „A, to ty. Nieważne.”
Unosi brew. „Tak właśnie dziękujesz komuś, kto uratował cię przed kompromitującym upadkiem na twarz?”
Patrzę na niego wrogo. „Nie podziękuję ci…”
Jego usta wykrzywiają się w drapieżnym uśmiechu. „To może powinienem cię puścić znowu?”
Odsuwam się od niego, tylko po to, by się poślizgnąć i znów zostać przez niego złapaną. Rozbawienie maluje się na jego twarzy. Dior to najprzystojniejszy facet, jakiego widziałam na żywo, i jedyny, z którym byłam tak blisko — ta myśl mnie peszy, ale moja gorycz wobec niego psuje całą chwilę.
„Dziękuję,” mamroczę.
„Nie ma za co.” Nie zabierając ręki, rozbawione usta Diora poruszają się znów. „Jesteś prawdziwą chodzącą katastrofą.”
Patrzę z nienawiścią na zaprzysięgłego wroga i prostuję plecy, rozpaczliwie chcąc wyrwać się z jego uścisku. Dior to kłopoty, więc gwałtownie odskakuję, świadoma, że jego niebieskie oczy śledzą każdy mój ruch. Od wyrzeźbionej twarzy po szerokie ramiona i muskularne ciało — ten facet to materiał na bilbord.
Naprawdę, Dior to chłopak, którego Disney Channel zatrudniłby kiedyś, żeby przyciągnąć widzów — jego oczy są nieziemskie, ale niestety, ten facet to skończony dupek.
„Jesteś zawsze taka miła, kiedy ze mną rozmawiasz,” rzucam sarkastycznie, zarzucając włosami na ramię. „Prawdziwy dżentelmen.”
Dior patrzy na mnie, a ja nie mogę się powstrzymać — odwzajemniam spojrzenie, żałując, gdy rozbawienie pojawia się na jego twarzy. Cholera — pewnie zauważył, że go podziwiam!
Uśmiech, niemal nieśmiały, rozlewa się po jego ustach, ale zrzucam to na karb własnych przewidzeń. „Ty… Ty mnie obczajasz?”
„Oczywiście, że nie!” wykrzykuję.
Dior tłumi śmiech. „Na pewno?”
„Tak!” niemal krzyczę. „Przepraszam, ale nie wszyscy uważają, że jesteś atrakcyjny!”
A jednak ja tak, i nienawidzę się za to — ten zdradziecki mózg.
„Auć,” Dior śmieje się. „Bądź dla mnie łaskawsza, bo złamiesz mi serce, Patty.”
„Złamię ci serce?” Mrużę oczy, przypominając sobie wszystko, co mi zrobił. To przez niego mnie prześladują, bo wszyscy się go słuchają. Dior nazwał mnie grubą, więc nagle wszyscy przejęli jego zdanie. „To ty złamałeś moje!”
Dior wydaje się naprawdę zdezorientowany. „O czym ty mówisz?”
Przewracam oczami. „Nie udawaj głupiego — tak bardzo chcesz mi zniszczyć życie, że już nawet nie musisz się starać! Ten tekst, że jestem gruba? Dzięki! Teraz wszyscy patrzą na mnie jak na jakieś wynaturzenie, tę tłustą krowę!”
„Naprawdę tak robią?”
„Tak!” W mojej głowie panuje totalna frustracja. „Daj spokój! Nie możesz być aż tak ślepy, żeby nie widzieć, że już wygrałeś — wszyscy mnie dręczą, więc zostaw mnie w spokoju!”
Dior nagle odchyla głowę i wybucha śmiechem. „Myślisz, że cię prześladują?” Lustruje mnie wzrokiem z lekkim rozbawieniem, co wywołuje u mnie dreszcze. „To niedorzeczne! Jasne, jesteś omega, ale zależy nam na tobie, Patty. A chłopakom się…”
„Tak? Zależy wam na mnie, tak?” Przerywam mu, wściekła do granic. „To dlatego zamieniłeś moje życie w piekło?!”
Wyraz twarzy Diora staje się mniej przyjazny. „Wyolbrzymiasz — twoje życie nie jest piekłem.”
„Jest piekłem!” krzyczę. „Ale ty jesteś takim zimnym draniem, że nawet tego nie pojmujesz! Jesteś żałosnym alfa — nie obchodzisz się o nikogo poza sobą!”
„Nie tak rozmawia się ze swoim alfą,” warczy Dior. „Uważaj, Patricia. Inny alfa dałby ci nauczkę za niecierpliwość i nielojalność wobec przywódcy!”
„Nie obchodzi mnie to!” Rzucam rękami. „Możesz mnie ukarać, ale nie łudź się — dla mnie nie jesteś prawdziwym alfą!”
Coś błyska w oczach Diora, ale już mam dość. Ruszam do drzwi, wdzięczna, że ten idiota za mną nie idzie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Patricia
Szkoła się skończyła, a ja zaraz dołączę do mojej watahy na późne polowanie. Wciąż boli mnie to, co wydarzyło się w stołówce, włącznie z moim starciem z Diorem, ale próbuję zachować pozytywne nastawienie i skupić się na przyrodzie.
Składam ubrania za krzakami. Pogoda jest rześka, a jesień przyniosła ogniste kolory: czerwień i żółć, przez co ziemia wygląda, jakby płonęła.
Uśmiecham się do zimna, nasłuchując odgłosów głosów. Gloria i Riley chichoczą ze mnie i plotkują jak zwykle.
Riley, ładna dziewczyna o sarnich oczach, obecnie spotyka się z Diorem.
I z jakiegoś głupiego powodu mnie nie znosi. Myślę, że błędnie odczytała moją niechęć do jej chłopaka jako zainteresowanie nim, co jest wręcz śmieszne.
Jestem pewna, że Dior zostanie sparowany z Riley—pasują do siebie idealnie.
„Hej, Patty”, Riley podchodzi do mnie, ze skrzyżowanymi ramionami pod swoimi jędrnymi, malutkimi piersiami. Fakt, że moje są większe, daje mi chorą satysfakcję. Jestem krągła, podczas gdy Riley to sama szczupła perfekcja. „Jesteś pewna, że chcesz dziś iść na polowanie z resztą watahy? Twoje rozmiar plus nogi tylko nas spowolnią.”
Gloria chichocze na okrutne słowa swojej przyjaciółki, a ja dygoczę na myśl, że Riley mogłaby zostać moją przyszłą Luną. Ta dziewczyna zasługuje, by nazwać ją na B.
Westchnęłam i otworzyłam usta, by odpowiedzieć. „Nie powinnaś się dziś bardziej martwić o swojego chłopaka niż o nękanie mnie? Słyszałam, że Dior kończy osiemnaście lat jeszcze w tym tygodniu.”
Riley zadziera nos w górę. Jej rzęsy wachlują na wietrze, a obcasy są tak wysokie, że ledwo stoi.
„Urodziny Diora to nie twoja sprawa, gruba—i tak bogini księżyca nie wybrałaby cię na jego partnerkę. Wszyscy wiedzą, że urodziłam się, by zostać jego Luną! Jesteśmy sobie przeznaczeni!”
Parskam. „Nie wyobrażam sobie okrutniejszego losu niż bycie parą z twoim chłopakiem—Dior urodził się z jadem zamiast krwi w żyłach. Założę się, że je dzieci na lunch. On jest naprawdę zły.”
Riley łapie powietrze z oburzeniem. „Jak śmiesz tak mówić o swoim alfie!”
Ignorując Riley, zmieniam się w wilka. Jako wilk mogę być mniejsza od innych, ale jestem gotowa poczuć wolność w nogach.
„Jak śmiesz mnie ignorować?!” krzyczy Riley. „Nie zmieniaj się przede mną, ty szmato!”
Znowu ją ignoruję.
Z narastającą ekscytacją wbijam pazury w ziemię, zamierając, gdy przed moimi łapami stają inne, ogromne łapy. Są białe jak śnieg i spoglądam w górę, podkładając uszy, widząc Diora obserwującego mnie w swojej wilczej formie.
Wiatr wieje za nim, unosząc kolorowe liście i rozwiewając jego długą sierść na bok. Jak zwykle te przeszywające niebieskie oczy nie dają mi spokoju. Gdyby Los miał twarz, wyglądałby jak Dior.
'Czyżby to sama plus size,' szczerzy kły, a ja widzę jego różowe dziąsła. Jego pysk wykrzywiony jest w grymasie obrzydzenia, jakbym była szkodnikiem w jego domu. 'Przetoczyłaś się tu dzisiaj wieczorem?'
Zaciskam zęby na widok białego wilka, nie bojąc się wyzwać swojego alfy. I tak zamierzam opuścić tę watahę, więc warczę bez cienia strachu, aż Dior stoi oszołomiony i mruga oczami.
Naśladuję jego ton, gorzki i zimny. 'No proszę, czyżby sam kamienne serce? Złamałeś dziś jakieś serca? A może złapałeś kolejne STD do swojej kolekcji? Słyszałam, że mój alfa zmienia dziewczyny częściej niż bieliznę.'
Te niebieskie oczy rozszerzają się do rozmiarów spodków. Na twarzy Diora aż bije dezaprobata, jakby nie mógł uwierzyć, że jego omega go wyśmiała. Mijają sekundy, a ja w końcu prychnęłam do olbrzymiego wilka, pewna siebie, aż Dior zwraca się do pozostałych.
'Nie polujemy dziś na małą zwierzynę,' ogłasza Dior głosem pozbawionym ludzkich emocji i spogląda na mnie z dzikim błyskiem w oku. 'Naszej omedze trzeba dać nauczkę—kto ją złapie, zostanie nagrodzony.'
Członkowie naszej watahy wyją z podekscytowania jak przerośnięte husky, podczas gdy w mojej głowie szaleje panika. Serce wali mi jak oszalałe, próbuję zrozumieć, co się dzieje.
'Moja wataha będzie mnie ścigać jak królika?' pytam.
'Tak, dostaniesz pięć minut przewagi, więc lepiej biegnij.'
Kiedy Dior skończył mówić, nie tracę sekundy. Rzucam się do lasu, świadoma rozbawionych wyć za sobą. Zawziętość pulsuje mi w czaszce, unoszę nos do gwiazd, szukając wskazówek.
Wymyśl coś, Patricia!
Nie jestem szybka na nogach, pewnie nie prześcignę członków watahy, ale mam mózg, a jedyną inną osobą w naszej grupie z odrobiną inteligencji jest Dior.
Mogę przechytrzyć resztę.
Mój mózg pracuje na pełnych obrotach, skręcam w prawo, podążając pod koronami drzew, aż docieram na urwisko. Z ogromnym wahaniem patrzę w dół na rozpadlinę, krzywiąc się na głos wewnętrzny mówiący, że to moja jedyna szansa na wygraną w tej grze w kotka i myszkę.
'Gdzie ona poszła?'
'Chyba złapałem jej zapach!'
Adrenalina przepływa przez moje żyły, kiedy zmieniam się w człowieka, świadoma obecności członków watahy niedaleko. Włosy opadają mi na ramiona, a ja drżę, gdy zimno kąsa moją nagą skórę.
„Dasz radę!”
Ze skrzyżowanymi ramionami zakrywającymi stwardniałe sutki podchodzę do urwiska i wspinam się w dół, słysząc za sobą biegnące wilki.
Tuż pod urwiskiem jest jaskinia i gdy staję przy wejściu, smaruję się błotem, mając nadzieję, że ukryje mój zapach. Wcieram je też we włosy, nie bojąc się pobrudzić.
Gdy już jestem gotowa, zapuszczam się w głąb jaskini. Wątpię, żeby członkowie watahy mnie znaleźli, więc siadam na pierwszym kamieniu, jaki widzę. Zimno szczypie mnie w goły tyłek i przeklinam pod nosem.
„Ale zimno!”
To przez Diora muszę się ukrywać—co on ma za problem?
Ten facet nie znosi mnie od przedszkola. Oboje zakochaliśmy się w tej samej łopatce i wiaderku, skończyło się na siłowaniu na ziemi. Jako że jestem starsza, wygrałam i mały Dior ryczał jak bóbr. Pokazałam mu język i to nas przypieczętowało jako wrogów.
Bawiłam się stopami, zginając szyję, gdy usłyszałam dźwięk dochodzący z głębi jaskini. Zaintrygowało mnie to i powstrzymałam krzyk, kiedy w pole mojego widzenia wkroczył gigantyczny niedźwiedź.
To nie był zwyczajny niedźwiedź — wyglądał, jakby został wskrzeszony z martwych! Oczy płonęły mu na czerwono, a na ciele miał blizny i widoczne kości. Za stworzeniem ciągnął się cuchnący smród gnijącego mięsa, więc wstrzymałam oddech, zastanawiając się, czy nie mam halucynacji.
Mrugnęłam raz, by to sprawdzić, i wrzasnęłam, gdy stworzenie rzuciło się na mnie. Z paniką rozpalającą się w mojej piersi uniknęłam olbrzymich pazurów wymierzonych prosto we mnie. Niedźwiedź zawył, a ja pobiegłam ku wyjściu z jaskini, zatrzymując się, gdy dostrzegłam białego wilka.
Przeszył mnie strach, nie wiedziałam, gdzie się obrócić. Dior spojrzał na mnie gniewnie, po czym uniósł głowę, by obserwować niedźwiedzia. Przez jego oczy przemknęło zaskoczenie, a potem skoczył — zasłoniłam się, ale wilk przebiegł obok mnie. Odruchowo otworzyłam oczy na dźwięk kolejnego warknięcia i aż zaniemówiłam na widok Diora walczącego z olbrzymim niedźwiedziem.
'Co to do cholery za stworzenie?' — rozległ się w mojej głowie głos Diora. 'Nie wygląda normalnie!'
'Nie wiem!'
'Cholera!' — Dior warknął, odwracając głowę. Jego wilk był potężny, ale niedźwiedź jeszcze większy. 'Uciekaj z jaskini, Patricio! Znajdź innych! Nasza wataha jest za daleko, żebym mógł się z nimi porozumieć przez więź umysłu!'
Wpatrywałam się w Diora, podskakując, gdy niedźwiedź zaatakował. Ogromne pazury przecięły jego tylną łapę i rozległy się głośne skomlenia, zanim Dior zamknął szczęki na niedźwiedziu. Dior był silny, ale nie byłam ślepa — w tej chwili nie miał szans.
Dior chwiejnym krokiem próbował ugryźć niedźwiedzia, ale to było daremne. Ogromne stworzenie cisnęło go o ścianę jaskini, rycząc triumfalnie. Byłam pewna, że Dior złamał kilka kości, a z jego pyska ciekła krew, podczas gdy niebieskie oczy nie spuszczały wzroku z niedźwiedzia.
Muszę mu pomóc!
Nie myśląc, przemieniłam się i rzuciłam na niedźwiedzia, wbijając zęby w jego zad. W moich zmysłach płonęła nieznana mi furia, zacisnęłam szczęki tak mocno, aż poczułam własne zęby. Niedźwiedź zawył z bólu, a Dior dołączył do walki, gryząc potwora aż nagle stworzenie rozpadło się w dymie.
Dyszałam, patrząc na Diora, gdy się przemieniał. Białe futro zastąpiła skóra, a ja patrzyłam wściekle na irytująco przystojnego faceta. Nawet poobijany był cholernie atrakcyjny, choć bolało mnie, by to przyznać.
"Moja noga jest złamana..." — Dior skrzywił się na widok wystającej kości. Próbował ją poruszyć, ale zgrzytnął zębami z bólu. "Kurwa — no, lecz się już!"
Przechyliłam głowę, starając się ignorować fakt, że facet siedzi nago. Był wysoki, a jego klatka piersiowa wyglądała jak ułożone brukowce.
'Przeklinanie nie przyspieszy procesu leczenia.'
"Serio, Sherlock!" — Dior oddychał przez zaciśnięte zęby. "Ale powinienem już się leczyć! Alfy mają dużo szybszą regenerację!"
'Coś musiało być z tym niedźwiedziem. Czułam od niego woń czegoś nienaturalnego.'
"Tak, śmierdział magią!" — Dior wił się z bólu, wtedy zdecydowałam, że może go nie lubię, ale nie mogę pozwolić mu umrzeć.
Westchnęłam, zmieniłam się w człowieka i podeszłam do Diora, wpatrując się wyłącznie w jego ranę. Musiałam być wyjątkowo ostrożna i oczyścić myśli. Zabiłoby mnie, gdyby wiedział, jak bardzo go pociągam — wolałabym umrzeć niż zobaczyć jego satysfakcję.
Bo choć Dior mógł być obdarzony szerokimi ramionami, wzrostem i anielskimi genami, jego osobowość była diabelska. Rzadko okazywał dobroć, a jego niebieskie oczy były zimniejsze niż dusza mojej złośliwej babci Sally.
"Nie myśl sobie — wciąż cię nie znoszę, ale jesteś człowiekiem," — na moment spotkałam zdziwione oczy Diora, po czym podniosłam kamień, by odsłonić ukryty pod nim zestaw pierwszej pomocy.
Dior zmrużył oczy. "Często tu przychodzisz?"
"Ta jaskinia była moją kryjówką." Tamowałam krwawienie na jego ranie kompresem. "Ale skoro już odkryłeś to miejsce, nie wrócę tu więcej."
Ramiona Diora zesztywniały, a lodowata fala grozy spłynęła po mnie niczym koc, gdy odwrócił głowę. Jego szyja była lekko zgięta, a zwyczajowy chłód w spojrzeniu kpił ze mnie spod kępy głupich, spoconych czarnych włosów. Był śliczny, ozdoba dla oka większości, ale sposób, w jaki na mnie patrzył, sprawiał, że czułam się obdarta ze skóry.
Zacisnęłam szczękę, wpatrując się w tę chodzącą katastrofę naturalną, jaką był Dior Lavigne. I jak zwykle wiedziałam, że wyjdę z tego cicha wojna trochę bardziej zmęczona i poobijana.
Usta Diora rozchyliły się. "Jesteś niesamowicie irytująca."
"Miło, że to mówisz komuś, kto był na tyle lojalny, by przy tobie zostać!"
"Prawda. To nawet zaskakujące z twojej strony, więc w zamian powiem reszcie, żeby ograniczyli dokuczanie."
Parsknęłam. "To za mało."
"Co masz na myśli?"
"Nie zasługuję na to, by być traktowana jak śmieć w mojej własnej watasze, dlatego odchodzę." Moje serce ścisnęło się z tęsknoty za wolnością. "Ja, Patricia Goldheart, przestaję ufać mojemu alfie i opuszczam Winterbite."
Dior patrzył na mnie. "Nie możesz tego zrobić!"
Chwycił mnie za ramię, jakby chciał mnie zatrzymać, ale podrapałam jego palce. Mój mrożący wzrok zawęził się na jego twarzy, a gorycz wylała się z moich ust.
"Przez cały rok znosiłam twoje wyzwiska i szczerze mówiąc, chyba bardziej lubiłam tego niepopularnego Diora niż obecnego. Twoja ładna buzia sprawiła, że zapomniałeś, jak to jest być na dole łańcucha pokarmowego, i mam już dość tego, że nazywasz mnie 'wielką Patty' za każdym razem, gdy nakładam sobie drugą porcję w stołówce."
Z wysoko uniesionym nosem i sercem prowadzącym mnie naprzód podeszłam do wyjścia z jaskini. Oczy Diora były jak ciężar na moim ramieniu, odwróciłam się, nie przejmując się nagością.
"To jestem ja." Mój uśmiech skrywał ból kłębiący się wewnątrz mnie. "I nie zamierzam za to przepraszać."
Dior zmierzył mnie wzrokiem, a jego twarz odbijała emocje, których nie umiałam odczytać. Rzęsy miał gęste, dotykały policzków za każdym mrugnięciem. Usta Diora rozchyliły się, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk, więc westchnęłam, rozczarowana, że nie potrafi mnie przeprosić.
"Żegnaj, Dior."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Patricia
Wlekę nogi do przodu, zdeterminowana, by umrzeć w swoim łóżku, jak tylko wrócę do domu.
Ponieważ nie jestem bogata, wciąż mieszkam z rodzicami. Przeprowadzam się dopiero w przyszłym roku, dzięki Bogu za to, bo moi rodzice w ogóle mnie nie wspierają. Są bezwolnymi pionkami Diora, kompletnie nieświadomymi głębokiej nienawiści, jaką żywię do ich ukochanego alfy.
Jak można się było spodziewać, moja matka, Elena, już czeka przy drzwiach, kiedy przechodzę przez nasz ogród pokryty czerwonymi i brązowymi liśćmi dębu. Ma na sobie białą bluzkę i czarne spodnie. Przez ramię przerzucony ma fartuch, a jej spojrzenie jest intensywne.
Wiem bez pytania, że odkryła najnowszą plotkę, jakobym opuściła watahę, by zostać samotniczką. Jej wyraz twarzy mówi wszystko, nie kryjąc wcale jej wewnętrznej wściekłości.
– Patricia! – Rozczarowanie promienieje na twarzy mojej matki, a jej nozdrza rozszerzają się z dezaprobaty. Z jej ciemnymi włosami i twarzą w kształcie serca wyglądamy jak klony. – Jak mogłaś opuścić watahę! Czy ty w ogóle wiesz, co znaczy być samotnikiem? Nawet nie znalazłaś jeszcze partnera! Kto cię ochroni?!
Z goryczą przechodzę obok niej. Zdejmuję buty, wiedząc, że jej wzrok mnie przeszywa. Jest wyższa ode mnie, ale się nie boję i nigdy nie przeproszę za to, że stanęłam w swojej obronie i porzuciłam życie omegi. Mam dość bycia gnębioną.
– Patricia, ignorujesz mnie?!
Idę do kuchni, świadoma, że matka idzie za mną. Zupełnie się nie przejmując, wyciągam Pepsi z lodówki. Myślałam, że będę wrakiem po opuszczeniu starej watahy, ale bez głosu Diora w mojej głowie bąbelki radości unoszą się do mojego gardła.
Dziś się odrodzę.
A jutro będę trochę silniejsza.
– PATRICIA!
W końcu się odwracam i spotykam jej spojrzenie. Jej paznokcie zamieniły się w pazury, a ja się uśmiecham. Nigdy nie była dobra w ukrywaniu gniewu, to jedna z jej wad.
– Słyszałam cię za pierwszym razem.
– Dlaczego odeszłaś z watahy?!
– Mam dość życia wilkołaka – mówię ostro do matki. – Mamy za dużo zasad, za dużo hierarchii i niesamowitą dyskryminację wśród naszych. Po ukończeniu liceum chcę projektować torty weselne – nie wyć do nowiu.
Oczy matki się zwężają. – Patricia, nie możesz uciec od tego, kim jesteś, a odejście z watahy to najgłupsza decyzja, jaką podjęłaś! Już nie jesteś chroniona przez alfę i stałaś się celem dla czarownic i wampirów szukających nowej zabawki!
Smutek rozdziera moje zmysły, gdy patrzę w zmartwione oczy matki. Jej złość została zastąpiona troską, a ja przechylam głowę, próbując obdarzyć ją najbardziej uspokajającym uśmiechem.
– Nie jestem dobrą wilkołaczycą. – Mój głos jest spokojny, a słowa prawdziwe. – W przeciwieństwie do tych wszystkich bohaterek z rozmaitych książek o wilkołakach, nie jestem potajemnie księżniczką kryjącą moc. Nie wyjadę w góry, by trenować i stać się niewytłumaczalnie silną. Jestem tylko Patricia – proszę, zaakceptuj mnie taką, jaka jestem. Moja wataha nie potrafiła tego zrobić, ale ty nie jesteś tylko wilkołaczycą; jesteś też moją matką.
Matka otwiera usta, po czym znowu je zamyka, sto słów wypisanych na jej okrągłej twarzy, lecz jej smutny wyraz zdradza, że nic z tego nie wypowie.
– Jestem dumna z roli doradczyni alfy. – Jej słowa łamią mi serce, ale stoję wyprostowana. – Wiesz, że nie mogę ryzykować wszystkiego – ciężko na to pracowałam, Patricia.
– Rozumiem. – Gówno prawda, ale wilkołacza logika jak widać jest silniejsza niż więzy krwi.
– I... – Waha się, odwracając wzrok ze wstydu, a moje serce zamiera, zanim jeszcze wypowie zdanie, bo wiem, co powie. – Nie mogę dać schronienia samotniczce, Patricia – wiesz, że to wbrew zasadom.
Mrugam kilka razy, aż w końcu łamię się i śmieję się, jakby zepsuta płyta grała w kółko. – Wszyscy jesteście szaleni – wilkołaki mają nierówno pod sufitem, a te wszystkie zasady są kuriozalne!
– Patricia...
– Nie! – krzyczę, łzy spływają mi po policzkach. Nasze mosty płoną. Czuję to w kościach. Stoję właśnie w popiołach naszej więzi córki z matką. – Nie tłumacz się po tym, jak wybrałaś obcego zamiast własnej córki! Jak mogłaś mi to zrobić? Wszyscy wy, wilkołaki, jesteście stuknięci!
– Ale ty też jesteś wilkołakiem...
– Tak, jestem! Ale gdybyś ty i Dior wisieli na skraju urwiska i czekali na ratunek, tobie pierwszej bym pomogła, bo jesteś moją rodziną! Jesteś moją matką!
– Patricia...
Moja matka nosi serce na dłoni, pokazując wewnętrzną walkę między instynktem macierzyńskim a wilkołaczym. Wygrywa jednak ten drugi, a moje poszarpane serce krwawi.
– Wychodzę.
Szok odmalowuje się na jej twarzy, gdy idę do przedpokoju. Cała bolę, każdy ruch jest ciężki. Tracę kontakt z rzeczywistością i głęboko w środku mam nadzieję, że to okropny koszmar.
Głowa mi pęka, gdy się schylam. Jestem zajęta zakładaniem butów, kiedy matka znowu się odzywa.
– Ale nie powinnaś iść na górę i spakować rzeczy? – pyta. – Będziesz potrzebować ubrań i czystej bielizny.
Patrzę na nią groźnie. – Nie, nie chcę mieć z wami nic wspólnego – zatrzymajcie moje rzeczy. Jakoś sobie poradzę.
Matka uroniła pojedynczą łzę, ale byłam już za drzwiami, zanim zdążyła mnie jeszcze bardziej złamać. Jestem zbyt dumna, by pozwolić jej zobaczyć moje łzy, a ona na pewno nie zasługuje na nie.
Rzucam się między drzewa w naszym ogrodzie, przemieniając się bez troski o ubranie. Rozdzierają się i zamieniają w strzępy, a ja wstrząsam futrem, zanim rzucam się w las.
Gdy smutek rozdziera mnie jak burza, pozwalam mu nieść mnie między drzewami i kamieniami, których nigdy wcześniej nie widziałam. Liście lecą z nieba, a ja przeskakuję przez patyki i głazy.
Jak mogła mi to zrobić moja matka?
I dlaczego Dior zawsze jest przyczyną mojego nieszczęścia?
To przeklęty drań!
Wściekle przyspieszam i przeskakuję przez rzekę. Nigdy wcześniej nie przebiegłam tak daleko i wiem, że to nie jest terytorium Winterbite. Te wzgórza należą już do innej watahy, ale nie boję się.
Biegnę dalej, pozwalając dużym płatkom śniegu lądować na moim nosie. Od zawsze ciągnęło mnie do zimy i jej jasnych kolorów. Boże Narodzenie to moje ulubione święta, uwielbiam te kiczowate filmy o odnajdywaniu prawdziwej miłości pod jemiołą.
Moje serce pęka na myśl, że mnie to nigdy nie spotka.
W idealnym świecie już byłabym z kimś. Mam dziewiętnaście lat i nie poczułam więzi z partnerem, co znaczy, że mój partner zapewne nie mieszka w tym samym mieście albo nie ma jeszcze osiemnastu lat.
Cholera, chciałabym go znaleźć. Mam nadzieję, że mój partner jest słodki jak cukier, ktoś, czyj uśmiech rozświetli to całe miasto. Chcę dzielić surowe ciasto z uśmiechniętą twarzą i budować przyszłość z łagodną duszą.
Wszystkie dziewczyny w romansach przeżywają tę unoszącą, słodką, uzależniającą super-miłość – ja też chcę to poczuć, ale zamiast płynąć na fali, chcę się w niej utopić i oblać zmysły miłością. Tak bardzo pragnę poczuć w środku buzującą, gorącą czekoladę.
A mój gatunek słynie z tego, że księżycowa bogini wybiera dla nas wyjątkowego partnera, stworzonego specjalnie dla ciebie. Ale biorąc pod uwagę moje szczęście, mój pewnie wpadł pod autobus i zginął.
Samotność mnie niszczy, aż słyszę znajome wycie – Dior mnie woła, ale nie pójdę w jego stronę. Już nigdy nie będę jego małą omegą. Czas skupić się na sobie.
Przesuń w górę, aby kontynuować