passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Dear Enemy, You're My Mate - Rozdział #4 - autor Felicia

Dear Enemy, You're My Mate

/

Rozdział 4

Rozdział 2 **

Patricia

Szkoła się skończyła, a ja zaraz dołączę do mojej watahy na późne polowanie. Wciąż boli mnie to, co wydarzyło się w stołówce, włącznie z moim starciem z Diorem, ale próbuję zachować pozytywne nastawienie i skupić się na przyrodzie.

Składam ubrania za krzakami. Pogoda jest rześka, a jesień przyniosła ogniste kolory: czerwień i żółć, przez co ziemia wygląda, jakby płonęła.

Uśmiecham się do zimna, nasłuchując odgłosów głosów. Gloria i Riley chichoczą ze mnie i plotkują jak zwykle.

Riley, ładna dziewczyna o sarnich oczach, obecnie spotyka się z Diorem.

I z jakiegoś głupiego powodu mnie nie znosi. Myślę, że błędnie odczytała moją niechęć do jej chłopaka jako zainteresowanie nim, co jest wręcz śmieszne.

Jestem pewna, że Dior zostanie sparowany z Riley—pasują do siebie idealnie.

„Hej, Patty”, Riley podchodzi do mnie, ze skrzyżowanymi ramionami pod swoimi jędrnymi, malutkimi piersiami. Fakt, że moje są większe, daje mi chorą satysfakcję. Jestem krągła, podczas gdy Riley to sama szczupła perfekcja. „Jesteś pewna, że chcesz dziś iść na polowanie z resztą watahy? Twoje rozmiar plus nogi tylko nas spowolnią.”

Gloria chichocze na okrutne słowa swojej przyjaciółki, a ja dygoczę na myśl, że Riley mogłaby zostać moją przyszłą Luną. Ta dziewczyna zasługuje, by nazwać ją na B.

Westchnęłam i otworzyłam usta, by odpowiedzieć. „Nie powinnaś się dziś bardziej martwić o swojego chłopaka niż o nękanie mnie? Słyszałam, że Dior kończy osiemnaście lat jeszcze w tym tygodniu.”

Riley zadziera nos w górę. Jej rzęsy wachlują na wietrze, a obcasy są tak wysokie, że ledwo stoi.

„Urodziny Diora to nie twoja sprawa, gruba—i tak bogini księżyca nie wybrałaby cię na jego partnerkę. Wszyscy wiedzą, że urodziłam się, by zostać jego Luną! Jesteśmy sobie przeznaczeni!”

Parskam. „Nie wyobrażam sobie okrutniejszego losu niż bycie parą z twoim chłopakiem—Dior urodził się z jadem zamiast krwi w żyłach. Założę się, że je dzieci na lunch. On jest naprawdę zły.”

Riley łapie powietrze z oburzeniem. „Jak śmiesz tak mówić o swoim alfie!”

Ignorując Riley, zmieniam się w wilka. Jako wilk mogę być mniejsza od innych, ale jestem gotowa poczuć wolność w nogach.

„Jak śmiesz mnie ignorować?!” krzyczy Riley. „Nie zmieniaj się przede mną, ty szmato!”

Znowu ją ignoruję.

Z narastającą ekscytacją wbijam pazury w ziemię, zamierając, gdy przed moimi łapami stają inne, ogromne łapy. Są białe jak śnieg i spoglądam w górę, podkładając uszy, widząc Diora obserwującego mnie w swojej wilczej formie.

Wiatr wieje za nim, unosząc kolorowe liście i rozwiewając jego długą sierść na bok. Jak zwykle te przeszywające niebieskie oczy nie dają mi spokoju. Gdyby Los miał twarz, wyglądałby jak Dior.

'Czyżby to sama plus size,' szczerzy kły, a ja widzę jego różowe dziąsła. Jego pysk wykrzywiony jest w grymasie obrzydzenia, jakbym była szkodnikiem w jego domu. 'Przetoczyłaś się tu dzisiaj wieczorem?'

Zaciskam zęby na widok białego wilka, nie bojąc się wyzwać swojego alfy. I tak zamierzam opuścić tę watahę, więc warczę bez cienia strachu, aż Dior stoi oszołomiony i mruga oczami.

Naśladuję jego ton, gorzki i zimny. 'No proszę, czyżby sam kamienne serce? Złamałeś dziś jakieś serca? A może złapałeś kolejne STD do swojej kolekcji? Słyszałam, że mój alfa zmienia dziewczyny częściej niż bieliznę.'

Te niebieskie oczy rozszerzają się do rozmiarów spodków. Na twarzy Diora aż bije dezaprobata, jakby nie mógł uwierzyć, że jego omega go wyśmiała. Mijają sekundy, a ja w końcu prychnęłam do olbrzymiego wilka, pewna siebie, aż Dior zwraca się do pozostałych.

'Nie polujemy dziś na małą zwierzynę,' ogłasza Dior głosem pozbawionym ludzkich emocji i spogląda na mnie z dzikim błyskiem w oku. 'Naszej omedze trzeba dać nauczkę—kto ją złapie, zostanie nagrodzony.'

Członkowie naszej watahy wyją z podekscytowania jak przerośnięte husky, podczas gdy w mojej głowie szaleje panika. Serce wali mi jak oszalałe, próbuję zrozumieć, co się dzieje.

'Moja wataha będzie mnie ścigać jak królika?' pytam.

'Tak, dostaniesz pięć minut przewagi, więc lepiej biegnij.'

Kiedy Dior skończył mówić, nie tracę sekundy. Rzucam się do lasu, świadoma rozbawionych wyć za sobą. Zawziętość pulsuje mi w czaszce, unoszę nos do gwiazd, szukając wskazówek.

Wymyśl coś, Patricia!

Nie jestem szybka na nogach, pewnie nie prześcignę członków watahy, ale mam mózg, a jedyną inną osobą w naszej grupie z odrobiną inteligencji jest Dior.

Mogę przechytrzyć resztę.

Mój mózg pracuje na pełnych obrotach, skręcam w prawo, podążając pod koronami drzew, aż docieram na urwisko. Z ogromnym wahaniem patrzę w dół na rozpadlinę, krzywiąc się na głos wewnętrzny mówiący, że to moja jedyna szansa na wygraną w tej grze w kotka i myszkę.

'Gdzie ona poszła?'

'Chyba złapałem jej zapach!'

Adrenalina przepływa przez moje żyły, kiedy zmieniam się w człowieka, świadoma obecności członków watahy niedaleko. Włosy opadają mi na ramiona, a ja drżę, gdy zimno kąsa moją nagą skórę.

„Dasz radę!”

Ze skrzyżowanymi ramionami zakrywającymi stwardniałe sutki podchodzę do urwiska i wspinam się w dół, słysząc za sobą biegnące wilki.

Tuż pod urwiskiem jest jaskinia i gdy staję przy wejściu, smaruję się błotem, mając nadzieję, że ukryje mój zapach. Wcieram je też we włosy, nie bojąc się pobrudzić.

Gdy już jestem gotowa, zapuszczam się w głąb jaskini. Wątpię, żeby członkowie watahy mnie znaleźli, więc siadam na pierwszym kamieniu, jaki widzę. Zimno szczypie mnie w goły tyłek i przeklinam pod nosem.

„Ale zimno!”

To przez Diora muszę się ukrywać—co on ma za problem?

Ten facet nie znosi mnie od przedszkola. Oboje zakochaliśmy się w tej samej łopatce i wiaderku, skończyło się na siłowaniu na ziemi. Jako że jestem starsza, wygrałam i mały Dior ryczał jak bóbr. Pokazałam mu język i to nas przypieczętowało jako wrogów.

Bawiłam się stopami, zginając szyję, gdy usłyszałam dźwięk dochodzący z głębi jaskini. Zaintrygowało mnie to i powstrzymałam krzyk, kiedy w pole mojego widzenia wkroczył gigantyczny niedźwiedź.

To nie był zwyczajny niedźwiedź — wyglądał, jakby został wskrzeszony z martwych! Oczy płonęły mu na czerwono, a na ciele miał blizny i widoczne kości. Za stworzeniem ciągnął się cuchnący smród gnijącego mięsa, więc wstrzymałam oddech, zastanawiając się, czy nie mam halucynacji.

Mrugnęłam raz, by to sprawdzić, i wrzasnęłam, gdy stworzenie rzuciło się na mnie. Z paniką rozpalającą się w mojej piersi uniknęłam olbrzymich pazurów wymierzonych prosto we mnie. Niedźwiedź zawył, a ja pobiegłam ku wyjściu z jaskini, zatrzymując się, gdy dostrzegłam białego wilka.

Przeszył mnie strach, nie wiedziałam, gdzie się obrócić. Dior spojrzał na mnie gniewnie, po czym uniósł głowę, by obserwować niedźwiedzia. Przez jego oczy przemknęło zaskoczenie, a potem skoczył — zasłoniłam się, ale wilk przebiegł obok mnie. Odruchowo otworzyłam oczy na dźwięk kolejnego warknięcia i aż zaniemówiłam na widok Diora walczącego z olbrzymim niedźwiedziem.

'Co to do cholery za stworzenie?' — rozległ się w mojej głowie głos Diora. 'Nie wygląda normalnie!'

'Nie wiem!'

'Cholera!' — Dior warknął, odwracając głowę. Jego wilk był potężny, ale niedźwiedź jeszcze większy. 'Uciekaj z jaskini, Patricio! Znajdź innych! Nasza wataha jest za daleko, żebym mógł się z nimi porozumieć przez więź umysłu!'

Wpatrywałam się w Diora, podskakując, gdy niedźwiedź zaatakował. Ogromne pazury przecięły jego tylną łapę i rozległy się głośne skomlenia, zanim Dior zamknął szczęki na niedźwiedziu. Dior był silny, ale nie byłam ślepa — w tej chwili nie miał szans.

Dior chwiejnym krokiem próbował ugryźć niedźwiedzia, ale to było daremne. Ogromne stworzenie cisnęło go o ścianę jaskini, rycząc triumfalnie. Byłam pewna, że Dior złamał kilka kości, a z jego pyska ciekła krew, podczas gdy niebieskie oczy nie spuszczały wzroku z niedźwiedzia.

Muszę mu pomóc!

Nie myśląc, przemieniłam się i rzuciłam na niedźwiedzia, wbijając zęby w jego zad. W moich zmysłach płonęła nieznana mi furia, zacisnęłam szczęki tak mocno, aż poczułam własne zęby. Niedźwiedź zawył z bólu, a Dior dołączył do walki, gryząc potwora aż nagle stworzenie rozpadło się w dymie.

Dyszałam, patrząc na Diora, gdy się przemieniał. Białe futro zastąpiła skóra, a ja patrzyłam wściekle na irytująco przystojnego faceta. Nawet poobijany był cholernie atrakcyjny, choć bolało mnie, by to przyznać.

"Moja noga jest złamana..." — Dior skrzywił się na widok wystającej kości. Próbował ją poruszyć, ale zgrzytnął zębami z bólu. "Kurwa — no, lecz się już!"

Przechyliłam głowę, starając się ignorować fakt, że facet siedzi nago. Był wysoki, a jego klatka piersiowa wyglądała jak ułożone brukowce.

'Przeklinanie nie przyspieszy procesu leczenia.'

"Serio, Sherlock!" — Dior oddychał przez zaciśnięte zęby. "Ale powinienem już się leczyć! Alfy mają dużo szybszą regenerację!"

'Coś musiało być z tym niedźwiedziem. Czułam od niego woń czegoś nienaturalnego.'

"Tak, śmierdział magią!" — Dior wił się z bólu, wtedy zdecydowałam, że może go nie lubię, ale nie mogę pozwolić mu umrzeć.

Westchnęłam, zmieniłam się w człowieka i podeszłam do Diora, wpatrując się wyłącznie w jego ranę. Musiałam być wyjątkowo ostrożna i oczyścić myśli. Zabiłoby mnie, gdyby wiedział, jak bardzo go pociągam — wolałabym umrzeć niż zobaczyć jego satysfakcję.

Bo choć Dior mógł być obdarzony szerokimi ramionami, wzrostem i anielskimi genami, jego osobowość była diabelska. Rzadko okazywał dobroć, a jego niebieskie oczy były zimniejsze niż dusza mojej złośliwej babci Sally.

"Nie myśl sobie — wciąż cię nie znoszę, ale jesteś człowiekiem," — na moment spotkałam zdziwione oczy Diora, po czym podniosłam kamień, by odsłonić ukryty pod nim zestaw pierwszej pomocy.

Dior zmrużył oczy. "Często tu przychodzisz?"

"Ta jaskinia była moją kryjówką." Tamowałam krwawienie na jego ranie kompresem. "Ale skoro już odkryłeś to miejsce, nie wrócę tu więcej."

Ramiona Diora zesztywniały, a lodowata fala grozy spłynęła po mnie niczym koc, gdy odwrócił głowę. Jego szyja była lekko zgięta, a zwyczajowy chłód w spojrzeniu kpił ze mnie spod kępy głupich, spoconych czarnych włosów. Był śliczny, ozdoba dla oka większości, ale sposób, w jaki na mnie patrzył, sprawiał, że czułam się obdarta ze skóry.

Zacisnęłam szczękę, wpatrując się w tę chodzącą katastrofę naturalną, jaką był Dior Lavigne. I jak zwykle wiedziałam, że wyjdę z tego cicha wojna trochę bardziej zmęczona i poobijana.

Usta Diora rozchyliły się. "Jesteś niesamowicie irytująca."

"Miło, że to mówisz komuś, kto był na tyle lojalny, by przy tobie zostać!"

"Prawda. To nawet zaskakujące z twojej strony, więc w zamian powiem reszcie, żeby ograniczyli dokuczanie."

Parsknęłam. "To za mało."

"Co masz na myśli?"

"Nie zasługuję na to, by być traktowana jak śmieć w mojej własnej watasze, dlatego odchodzę." Moje serce ścisnęło się z tęsknoty za wolnością. "Ja, Patricia Goldheart, przestaję ufać mojemu alfie i opuszczam Winterbite."

Dior patrzył na mnie. "Nie możesz tego zrobić!"

Chwycił mnie za ramię, jakby chciał mnie zatrzymać, ale podrapałam jego palce. Mój mrożący wzrok zawęził się na jego twarzy, a gorycz wylała się z moich ust.

"Przez cały rok znosiłam twoje wyzwiska i szczerze mówiąc, chyba bardziej lubiłam tego niepopularnego Diora niż obecnego. Twoja ładna buzia sprawiła, że zapomniałeś, jak to jest być na dole łańcucha pokarmowego, i mam już dość tego, że nazywasz mnie 'wielką Patty' za każdym razem, gdy nakładam sobie drugą porcję w stołówce."

Z wysoko uniesionym nosem i sercem prowadzącym mnie naprzód podeszłam do wyjścia z jaskini. Oczy Diora były jak ciężar na moim ramieniu, odwróciłam się, nie przejmując się nagością.

"To jestem ja." Mój uśmiech skrywał ból kłębiący się wewnątrz mnie. "I nie zamierzam za to przepraszać."

Dior zmierzył mnie wzrokiem, a jego twarz odbijała emocje, których nie umiałam odczytać. Rzęsy miał gęste, dotykały policzków za każdym mrugnięciem. Usta Diora rozchyliły się, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk, więc westchnęłam, rozczarowana, że nie potrafi mnie przeprosić.

"Żegnaj, Dior."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3 **

Patricia

Wlekę nogi do przodu, zdeterminowana, by umrzeć w swoim łóżku, jak tylko wrócę do domu.

Ponieważ nie jestem bogata, wciąż mieszkam z rodzicami. Przeprowadzam się dopiero w przyszłym roku, dzięki Bogu za to, bo moi rodzice w ogóle mnie nie wspierają. Są bezwolnymi pionkami Diora, kompletnie nieświadomymi głębokiej nienawiści, jaką żywię do ich ukochanego alfy.

Jak można się było spodziewać, moja matka, Elena, już czeka przy drzwiach, kiedy przechodzę przez nasz ogród pokryty czerwonymi i brązowymi liśćmi dębu. Ma na sobie białą bluzkę i czarne spodnie. Przez ramię przerzucony ma fartuch, a jej spojrzenie jest intensywne.

Wiem bez pytania, że odkryła najnowszą plotkę, jakobym opuściła watahę, by zostać samotniczką. Jej wyraz twarzy mówi wszystko, nie kryjąc wcale jej wewnętrznej wściekłości.

– Patricia! – Rozczarowanie promienieje na twarzy mojej matki, a jej nozdrza rozszerzają się z dezaprobaty. Z jej ciemnymi włosami i twarzą w kształcie serca wyglądamy jak klony. – Jak mogłaś opuścić watahę! Czy ty w ogóle wiesz, co znaczy być samotnikiem? Nawet nie znalazłaś jeszcze partnera! Kto cię ochroni?!

Z goryczą przechodzę obok niej. Zdejmuję buty, wiedząc, że jej wzrok mnie przeszywa. Jest wyższa ode mnie, ale się nie boję i nigdy nie przeproszę za to, że stanęłam w swojej obronie i porzuciłam życie omegi. Mam dość bycia gnębioną.

– Patricia, ignorujesz mnie?!

Idę do kuchni, świadoma, że matka idzie za mną. Zupełnie się nie przejmując, wyciągam Pepsi z lodówki. Myślałam, że będę wrakiem po opuszczeniu starej watahy, ale bez głosu Diora w mojej głowie bąbelki radości unoszą się do mojego gardła.

Dziś się odrodzę.

A jutro będę trochę silniejsza.

– PATRICIA!

W końcu się odwracam i spotykam jej spojrzenie. Jej paznokcie zamieniły się w pazury, a ja się uśmiecham. Nigdy nie była dobra w ukrywaniu gniewu, to jedna z jej wad.

– Słyszałam cię za pierwszym razem.

– Dlaczego odeszłaś z watahy?!

– Mam dość życia wilkołaka – mówię ostro do matki. – Mamy za dużo zasad, za dużo hierarchii i niesamowitą dyskryminację wśród naszych. Po ukończeniu liceum chcę projektować torty weselne – nie wyć do nowiu.

Oczy matki się zwężają. – Patricia, nie możesz uciec od tego, kim jesteś, a odejście z watahy to najgłupsza decyzja, jaką podjęłaś! Już nie jesteś chroniona przez alfę i stałaś się celem dla czarownic i wampirów szukających nowej zabawki!

Smutek rozdziera moje zmysły, gdy patrzę w zmartwione oczy matki. Jej złość została zastąpiona troską, a ja przechylam głowę, próbując obdarzyć ją najbardziej uspokajającym uśmiechem.

– Nie jestem dobrą wilkołaczycą. – Mój głos jest spokojny, a słowa prawdziwe. – W przeciwieństwie do tych wszystkich bohaterek z rozmaitych książek o wilkołakach, nie jestem potajemnie księżniczką kryjącą moc. Nie wyjadę w góry, by trenować i stać się niewytłumaczalnie silną. Jestem tylko Patricia – proszę, zaakceptuj mnie taką, jaka jestem. Moja wataha nie potrafiła tego zrobić, ale ty nie jesteś tylko wilkołaczycą; jesteś też moją matką.

Matka otwiera usta, po czym znowu je zamyka, sto słów wypisanych na jej okrągłej twarzy, lecz jej smutny wyraz zdradza, że nic z tego nie wypowie.

– Jestem dumna z roli doradczyni alfy. – Jej słowa łamią mi serce, ale stoję wyprostowana. – Wiesz, że nie mogę ryzykować wszystkiego – ciężko na to pracowałam, Patricia.

– Rozumiem. – Gówno prawda, ale wilkołacza logika jak widać jest silniejsza niż więzy krwi.

– I... – Waha się, odwracając wzrok ze wstydu, a moje serce zamiera, zanim jeszcze wypowie zdanie, bo wiem, co powie. – Nie mogę dać schronienia samotniczce, Patricia – wiesz, że to wbrew zasadom.

Mrugam kilka razy, aż w końcu łamię się i śmieję się, jakby zepsuta płyta grała w kółko. – Wszyscy jesteście szaleni – wilkołaki mają nierówno pod sufitem, a te wszystkie zasady są kuriozalne!

– Patricia...

– Nie! – krzyczę, łzy spływają mi po policzkach. Nasze mosty płoną. Czuję to w kościach. Stoję właśnie w popiołach naszej więzi córki z matką. – Nie tłumacz się po tym, jak wybrałaś obcego zamiast własnej córki! Jak mogłaś mi to zrobić? Wszyscy wy, wilkołaki, jesteście stuknięci!

– Ale ty też jesteś wilkołakiem...

– Tak, jestem! Ale gdybyś ty i Dior wisieli na skraju urwiska i czekali na ratunek, tobie pierwszej bym pomogła, bo jesteś moją rodziną! Jesteś moją matką!

– Patricia...

Moja matka nosi serce na dłoni, pokazując wewnętrzną walkę między instynktem macierzyńskim a wilkołaczym. Wygrywa jednak ten drugi, a moje poszarpane serce krwawi.

– Wychodzę.

Szok odmalowuje się na jej twarzy, gdy idę do przedpokoju. Cała bolę, każdy ruch jest ciężki. Tracę kontakt z rzeczywistością i głęboko w środku mam nadzieję, że to okropny koszmar.

Głowa mi pęka, gdy się schylam. Jestem zajęta zakładaniem butów, kiedy matka znowu się odzywa.

– Ale nie powinnaś iść na górę i spakować rzeczy? – pyta. – Będziesz potrzebować ubrań i czystej bielizny.

Patrzę na nią groźnie. – Nie, nie chcę mieć z wami nic wspólnego – zatrzymajcie moje rzeczy. Jakoś sobie poradzę.

Matka uroniła pojedynczą łzę, ale byłam już za drzwiami, zanim zdążyła mnie jeszcze bardziej złamać. Jestem zbyt dumna, by pozwolić jej zobaczyć moje łzy, a ona na pewno nie zasługuje na nie.

Rzucam się między drzewa w naszym ogrodzie, przemieniając się bez troski o ubranie. Rozdzierają się i zamieniają w strzępy, a ja wstrząsam futrem, zanim rzucam się w las.

Gdy smutek rozdziera mnie jak burza, pozwalam mu nieść mnie między drzewami i kamieniami, których nigdy wcześniej nie widziałam. Liście lecą z nieba, a ja przeskakuję przez patyki i głazy.

Jak mogła mi to zrobić moja matka?

I dlaczego Dior zawsze jest przyczyną mojego nieszczęścia?

To przeklęty drań!

Wściekle przyspieszam i przeskakuję przez rzekę. Nigdy wcześniej nie przebiegłam tak daleko i wiem, że to nie jest terytorium Winterbite. Te wzgórza należą już do innej watahy, ale nie boję się.

Biegnę dalej, pozwalając dużym płatkom śniegu lądować na moim nosie. Od zawsze ciągnęło mnie do zimy i jej jasnych kolorów. Boże Narodzenie to moje ulubione święta, uwielbiam te kiczowate filmy o odnajdywaniu prawdziwej miłości pod jemiołą.

Moje serce pęka na myśl, że mnie to nigdy nie spotka.

W idealnym świecie już byłabym z kimś. Mam dziewiętnaście lat i nie poczułam więzi z partnerem, co znaczy, że mój partner zapewne nie mieszka w tym samym mieście albo nie ma jeszcze osiemnastu lat.

Cholera, chciałabym go znaleźć. Mam nadzieję, że mój partner jest słodki jak cukier, ktoś, czyj uśmiech rozświetli to całe miasto. Chcę dzielić surowe ciasto z uśmiechniętą twarzą i budować przyszłość z łagodną duszą.

Wszystkie dziewczyny w romansach przeżywają tę unoszącą, słodką, uzależniającą super-miłość – ja też chcę to poczuć, ale zamiast płynąć na fali, chcę się w niej utopić i oblać zmysły miłością. Tak bardzo pragnę poczuć w środku buzującą, gorącą czekoladę.

A mój gatunek słynie z tego, że księżycowa bogini wybiera dla nas wyjątkowego partnera, stworzonego specjalnie dla ciebie. Ale biorąc pod uwagę moje szczęście, mój pewnie wpadł pod autobus i zginął.

Samotność mnie niszczy, aż słyszę znajome wycie – Dior mnie woła, ale nie pójdę w jego stronę. Już nigdy nie będę jego małą omegą. Czas skupić się na sobie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4 **

Patricia

Zwalniam krok, gdy docieram do polany, i zatrzymuję się, stojąc w świeżo opadłym śniegu. Spoglądam w górę na niebo, by zaraz potem opuścić wzrok i zobaczyć kremowego wilka, który patrzy na mnie z zaciekawieniem.

Kładę uszy po sobie i zerkam na bok, niepewna, czy powinnam uciekać. Drugi wilk podchodzi do mnie pewnym krokiem, a moje oczy rozszerzają się, gdy dołącza do niego kolejny. Oboje są kremowi—Luna i alfa, a ten, który podchodzi bliżej, pachnie jak samica.

W mgnieniu oka wilk przemienia się w blondynkę, która uśmiecha się do mnie. Jej włosy sięgają do ramion, perfekcyjnie zakręcone, a twarz jest ucieleśnieniem anielskości.

"Cześć!" Kobieta macha do mnie. Nie wydaje się być dużo starsza ode mnie, może ma około dwudziestu pięciu lat. "Co robisz na naszym terenie, mały wyrzutku?"

Przełykam ślinę i decyduję się przemienić z powrotem w człowieka. Przenikliwe powietrze gryzie moją mleczną skórę, a ja stoję tam, trzęsąc się, podczas gdy śnieg wiruje z nieba. Moje usta drżą, a zauważam, że drugi wilk przemienił się w nie kogo innego, jak Williama, alfę watahy Summerburst.

Stoi tam, patrząc na mnie z lekko otwartymi ustami. Blondynka jest jego partnerką, ale te miodowe oczy są utkwione we mnie, śledząc każdy mój ruch, jakby nigdy nie widział nikogo podobnego.

Rumieniec rozgrzewa mi policzki i uśmiecham się, dopóki kobieta nie narusza mojej przestrzeni. Jej oczy są ogromne, pochyla się, a ja wciskam plecy w pień dębu.

"Wow!" Wydycha ciepłe powietrze prosto w moją twarz. Łączy ją z Williamem więź partnerów—czuję go na niej, ale ich wygląd jest przerażająco podobny. Oboje są blondynami o nieskazitelnej, opalonej skórze i ostro zarysowanych rysach. "Jesteś piękna!"

Czy ona jest ślepa?

Z moimi matowymi włosami, cerą bielszą niż duch i brakiem szans na opaleniznę, nigdy nie uważałam się za piękną. Umiem się wystylizować na lalkę przy odpowiednim makijażu, ale od dziewiętnastego roku życia przytyłam kilka kilo.

I nie wstydzę się swojego ciała. Nadal rozumiem, że niektórzy nie lubią kobiet o samych krągłościach. Dior, na przykład, nazywał mnie Wielką Patty, co mocno podkopało moją samoocenę.

"Uh..." Dociskam dłonie do lodu pokrywającego pień za mną, świadoma, że powoli się rozpuszcza. Serce próbuje wydostać się z mojej piersi. Nie przepadam za bliskością z innymi ludźmi. "D-Dziękuję?"

Kobieta promienieje do mnie uśmiechem. "Nazywam się June i jestem Luną watahy Summerburst. Powiedz, nieznajoma, dlaczego opuściłaś swoją watahę i postanowiłaś zostać wyrzutkiem?"

"Nieznajoma?" Nie mogę się powstrzymać od śmiechu i kiwam głową w stronę jej partnera stojącego na wzgórzu nad nami. "Z Williamem chodzimy do tej samej szkoły średniej—serio, czy wszyscy wilkołacy tacy są? Kiedy przestaliśmy być ludźmi i zaczęliśmy patrzeć tylko na rangi w watahach? Udajesz, że mnie nie znasz, bo nie spotkałaś mnie poza szkołą?"

Oczy Williama wypełnia zdumienie, i święte naleśniki, serce mi wali. Wiem, że przeszedł już rytuał związania z June, ale jego oczy, takie ciepłe i ciekawe, budzą we mnie wspomnienia z czasów, gdy siadałam za nim w klasie. Mieliśmy wtedy czternaście lat i snułam słodkie marzenia, że to on okaże się moim przyszłym partnerem.

Tamte dni były takie słodkie, a że teraz facet wręcz rozdziawia oczy na mój biust, odwdzięczam się, unosząc brwi i zerkając prosto na jego krocze i—święta matko boska, co to jest?! To ogromne!

Przenoszę wzrok na June. Patrzy na moją twarz, zmarszczki pojawiają się na jej czole. Na pewno zauważyła, że sprawdziłam jej faceta, ale ignoruje to.

"Jesteś dziwna, wiesz?" pyta. "Ton, jakiego użyłaś, brzmiał, jakbyś nie cierpiała wilkołaków."

"Może i tak."

June wygląda na oszołomioną. Tymczasem jej partner wybucha śmiechem. Unoszę oczy na Williama, który zjeżdża w dół zbocza.

William nie jest idealny—jego nos jest lekko krzywy po bójce z Diorem. Chyba nazwał go pryszczatym gówniarzem, a niestety Dior skopał mu tyłek. Są też jego spiczaste kły, ale dodaje to charakteru jego ciepłemu uśmiechowi. Ogólnie William wydaje się fajnym facetem, co czyni go bardzo atrakcyjnym.

"Jeszcze nigdy nie słyszałem, żeby wilkołak okazywał tyle pogardy dla swojego gatunku samym tonem głosu," William pochyla się nade mną, taki wysoki, masywny, z wścibskimi oczami. "Też jestem ciekaw—co taki malutki wyrzutek robi sam w naszych lasach?"

Wewnątrz mnie narasta irytacja i podchodzę, wbijając palec w klatkę piersiową Williama. Jego oczy się rozszerzają, patrzy w milczeniu na moją dłoń, po czym unosi wzrok na mnie, gdy podchodzę bliżej. Bez wahania wpycham większego mężczyznę w lekkie zagłębienie w ziemi.

"Słuchaj, złotowłosy, nie jestem żadnym malutkim wyrzutkiem ani wilczkiem i nie będziesz mi wymyślał kolejnych prześmiewczych ksywek—zrozumiano?"

William mruga do mnie. Jego spojrzenie przenika moje. Coś niepokojącego błyszczy w jego oczach, dziwna mieszanka emocji, której nie potrafię rozgryźć—przez chwilę myślę, że to głębokie pożądanie. Ale potem jego wzrok przemyka do partnerki i uświadamiam sobie, jaka jestem głupia.

"Podoba mi się ta," ogłasza William. "Możemy ją zrekrutować? Nazywa się Patricia i świetnie piecze."

Skąd William wie, że uwielbiam piec?

Obracam się i zerkam za June, która mnie okrąża. Uśmiecha się z aprobatą, tłumiąc śmiech, gdy widzi, że patrzę na nią podejrzliwie.

"Może tak—jeśli upieczesz mi scones na śniadanie, pozwolimy ci spać w naszym skromnym dworze. Brzmi uczciwie?"

Prostuję się. "Gdzie jest haczyk? Potrzebuję miejsca, ale nie zamierzam dołączać do nowej watahy."

June uśmiecha się, kładąc zimną dłoń na moim ramieniu. "Nie ma żadnego haczyka, jak sama zasugerowałaś—też jesteśmy ludźmi. A jeśli pozwolimy ci spać na zewnątrz, prawdopodobnie zamarzniesz na śmierć."

Patrzę jej w oczy, postanawiając jej zaufać. "To bardzo miłe z waszej strony."

Idziemy dalej, a zanim się przemienimy, zauważam, że William rzuca mi pełne uznania spojrzenie od stóp do głów. Na jego policzkach pojawia się lekki rumieniec, gdy łapię go na gorącym uczynku.

Co tu się dzieje?

Trudno mi rozgryźć, o co chodzi Williamowi—patrzę na niego pytająco, a on się uśmiecha. Na jego twarzy pojawiają się dołeczki, po czym się śmieje. Chwilę później jego wzrok wędruje ku niebu, a jego stopy zastępują futrzaste łapy.

Cholera, ci ludzie ekspresowo zmieniają formy!

Kremowe wilki przemykają obok mnie, ale tym razem nikt mnie nie zostawia w tyle. Oboje wilków odwracają się do mnie, cierpliwie czekając. W mojej piersi pojawia się bańka radości i pospiesznie do nich dołączam.

Może niektórzy wilkołacy są inni?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Dear Enemy, You're My Mate

Dear Enemy, You're My Mate

111 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

111

Treść

Aa