Patricia
Zwalniam krok, gdy docieram do polany, i zatrzymuję się, stojąc w świeżo opadłym śniegu. Spoglądam w górę na niebo, by zaraz potem opuścić wzrok i zobaczyć kremowego wilka, który patrzy na mnie z zaciekawieniem.
Kładę uszy po sobie i zerkam na bok, niepewna, czy powinnam uciekać. Drugi wilk podchodzi do mnie pewnym krokiem, a moje oczy rozszerzają się, gdy dołącza do niego kolejny. Oboje są kremowi—Luna i alfa, a ten, który podchodzi bliżej, pachnie jak samica.
W mgnieniu oka wilk przemienia się w blondynkę, która uśmiecha się do mnie. Jej włosy sięgają do ramion, perfekcyjnie zakręcone, a twarz jest ucieleśnieniem anielskości.
"Cześć!" Kobieta macha do mnie. Nie wydaje się być dużo starsza ode mnie, może ma około dwudziestu pięciu lat. "Co robisz na naszym terenie, mały wyrzutku?"
Przełykam ślinę i decyduję się przemienić z powrotem w człowieka. Przenikliwe powietrze gryzie moją mleczną skórę, a ja stoję tam, trzęsąc się, podczas gdy śnieg wiruje z nieba. Moje usta drżą, a zauważam, że drugi wilk przemienił się w nie kogo innego, jak Williama, alfę watahy Summerburst.
Stoi tam, patrząc na mnie z lekko otwartymi ustami. Blondynka jest jego partnerką, ale te miodowe oczy są utkwione we mnie, śledząc każdy mój ruch, jakby nigdy nie widział nikogo podobnego.
Rumieniec rozgrzewa mi policzki i uśmiecham się, dopóki kobieta nie narusza mojej przestrzeni. Jej oczy są ogromne, pochyla się, a ja wciskam plecy w pień dębu.
"Wow!" Wydycha ciepłe powietrze prosto w moją twarz. Łączy ją z Williamem więź partnerów—czuję go na niej, ale ich wygląd jest przerażająco podobny. Oboje są blondynami o nieskazitelnej, opalonej skórze i ostro zarysowanych rysach. "Jesteś piękna!"
Czy ona jest ślepa?
Z moimi matowymi włosami, cerą bielszą niż duch i brakiem szans na opaleniznę, nigdy nie uważałam się za piękną. Umiem się wystylizować na lalkę przy odpowiednim makijażu, ale od dziewiętnastego roku życia przytyłam kilka kilo.
I nie wstydzę się swojego ciała. Nadal rozumiem, że niektórzy nie lubią kobiet o samych krągłościach. Dior, na przykład, nazywał mnie Wielką Patty, co mocno podkopało moją samoocenę.
"Uh..." Dociskam dłonie do lodu pokrywającego pień za mną, świadoma, że powoli się rozpuszcza. Serce próbuje wydostać się z mojej piersi. Nie przepadam za bliskością z innymi ludźmi. "D-Dziękuję?"
Kobieta promienieje do mnie uśmiechem. "Nazywam się June i jestem Luną watahy Summerburst. Powiedz, nieznajoma, dlaczego opuściłaś swoją watahę i postanowiłaś zostać wyrzutkiem?"
"Nieznajoma?" Nie mogę się powstrzymać od śmiechu i kiwam głową w stronę jej partnera stojącego na wzgórzu nad nami. "Z Williamem chodzimy do tej samej szkoły średniej—serio, czy wszyscy wilkołacy tacy są? Kiedy przestaliśmy być ludźmi i zaczęliśmy patrzeć tylko na rangi w watahach? Udajesz, że mnie nie znasz, bo nie spotkałaś mnie poza szkołą?"
Oczy Williama wypełnia zdumienie, i święte naleśniki, serce mi wali. Wiem, że przeszedł już rytuał związania z June, ale jego oczy, takie ciepłe i ciekawe, budzą we mnie wspomnienia z czasów, gdy siadałam za nim w klasie. Mieliśmy wtedy czternaście lat i snułam słodkie marzenia, że to on okaże się moim przyszłym partnerem.
Tamte dni były takie słodkie, a że teraz facet wręcz rozdziawia oczy na mój biust, odwdzięczam się, unosząc brwi i zerkając prosto na jego krocze i—święta matko boska, co to jest?! To ogromne!
Przenoszę wzrok na June. Patrzy na moją twarz, zmarszczki pojawiają się na jej czole. Na pewno zauważyła, że sprawdziłam jej faceta, ale ignoruje to.
"Jesteś dziwna, wiesz?" pyta. "Ton, jakiego użyłaś, brzmiał, jakbyś nie cierpiała wilkołaków."
"Może i tak."
June wygląda na oszołomioną. Tymczasem jej partner wybucha śmiechem. Unoszę oczy na Williama, który zjeżdża w dół zbocza.
William nie jest idealny—jego nos jest lekko krzywy po bójce z Diorem. Chyba nazwał go pryszczatym gówniarzem, a niestety Dior skopał mu tyłek. Są też jego spiczaste kły, ale dodaje to charakteru jego ciepłemu uśmiechowi. Ogólnie William wydaje się fajnym facetem, co czyni go bardzo atrakcyjnym.
"Jeszcze nigdy nie słyszałem, żeby wilkołak okazywał tyle pogardy dla swojego gatunku samym tonem głosu," William pochyla się nade mną, taki wysoki, masywny, z wścibskimi oczami. "Też jestem ciekaw—co taki malutki wyrzutek robi sam w naszych lasach?"
Wewnątrz mnie narasta irytacja i podchodzę, wbijając palec w klatkę piersiową Williama. Jego oczy się rozszerzają, patrzy w milczeniu na moją dłoń, po czym unosi wzrok na mnie, gdy podchodzę bliżej. Bez wahania wpycham większego mężczyznę w lekkie zagłębienie w ziemi.
"Słuchaj, złotowłosy, nie jestem żadnym malutkim wyrzutkiem ani wilczkiem i nie będziesz mi wymyślał kolejnych prześmiewczych ksywek—zrozumiano?"
William mruga do mnie. Jego spojrzenie przenika moje. Coś niepokojącego błyszczy w jego oczach, dziwna mieszanka emocji, której nie potrafię rozgryźć—przez chwilę myślę, że to głębokie pożądanie. Ale potem jego wzrok przemyka do partnerki i uświadamiam sobie, jaka jestem głupia.
"Podoba mi się ta," ogłasza William. "Możemy ją zrekrutować? Nazywa się Patricia i świetnie piecze."
Skąd William wie, że uwielbiam piec?
Obracam się i zerkam za June, która mnie okrąża. Uśmiecha się z aprobatą, tłumiąc śmiech, gdy widzi, że patrzę na nią podejrzliwie.
"Może tak—jeśli upieczesz mi scones na śniadanie, pozwolimy ci spać w naszym skromnym dworze. Brzmi uczciwie?"
Prostuję się. "Gdzie jest haczyk? Potrzebuję miejsca, ale nie zamierzam dołączać do nowej watahy."
June uśmiecha się, kładąc zimną dłoń na moim ramieniu. "Nie ma żadnego haczyka, jak sama zasugerowałaś—też jesteśmy ludźmi. A jeśli pozwolimy ci spać na zewnątrz, prawdopodobnie zamarzniesz na śmierć."
Patrzę jej w oczy, postanawiając jej zaufać. "To bardzo miłe z waszej strony."
Idziemy dalej, a zanim się przemienimy, zauważam, że William rzuca mi pełne uznania spojrzenie od stóp do głów. Na jego policzkach pojawia się lekki rumieniec, gdy łapię go na gorącym uczynku.
Co tu się dzieje?
Trudno mi rozgryźć, o co chodzi Williamowi—patrzę na niego pytająco, a on się uśmiecha. Na jego twarzy pojawiają się dołeczki, po czym się śmieje. Chwilę później jego wzrok wędruje ku niebu, a jego stopy zastępują futrzaste łapy.
Cholera, ci ludzie ekspresowo zmieniają formy!
Kremowe wilki przemykają obok mnie, ale tym razem nikt mnie nie zostawia w tyle. Oboje wilków odwracają się do mnie, cierpliwie czekając. W mojej piersi pojawia się bańka radości i pospiesznie do nich dołączam.
Może niektórzy wilkołacy są inni?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dior
Od pierwszej chwili, gdy spojrzałem na Patricię, zrozumiałem, że jest inna. Zauważyłem ją w pierwszym dniu przedszkola. Skóra pod moimi ubraniami była sina i żółta od przemocy, którą musiałem znieść poprzedniej nocy. Czułem ogromny ból, a ona uśmiechnęła się do mnie jak księżniczka z jednej z tych bajek Disneya.
Podczas gdy przeciętne dziecko chętnie zaprzyjaźniłoby się z uroczą dziewczynką, ja stałem jak wmurowany. To było tak, jakby moje stopy zapuściły pokręcone korzenie i wrosły w ziemię. Nigdy wcześniej nie spotkałem się z życzliwością, a moim pierwszym odruchem była ucieczka, ale wtedy zacisnąłem pięści i próbowałem wyrwać jej łopatkę i wiaderko.
Przegrałem, nie żebym był o to zgorzkniały. To wydarzenie oznaczyło nas jako wrogów, i chociaż nigdy nie przyznam tego na głos, Patricia uratowała mi życie nie raz. Moi rodzice nie byli mili, kiedy dorastałem—wciąż są dupkami, ale dziś jestem już wystarczająco silny, żeby się bronić.
Kiedy byłem młodszy, nie miałem dość siły. Byłem słaby i brzydki jak kaczątko, a ojciec bił mnie za to, że byłem pośmiewiskiem rodziny. Urodziłem się w bogactwie, ale ojciec uważał mnie za dziwaka, bo byłem bardziej figlarny niż zainteresowany zostaniem alfą.
Kiedy płakałem, uśmiechałem się lub bawiłem zabawkami, ojciec tłukł mnie na kwaśne jabłko i wyzywał. Najgorsze było to, że przezwiska—pryszczaty, karzeł, brzydkie kaczątko—ciągnęły się za mną wszędzie. Wszystkie dzieci mnie dręczyły, używając tych samych pseudonimów, wszyscy oprócz niej.
Patricia.
Cholera, nie wiem, kiedy to się stało, ale nasze codzienne droczenie się stało się rutyną i zaszło tak daleko, że nie mogłem już się wycofać. Może jesteśmy wrogami, i chyba nie lubię jej za to, że nie słucha mnie jak wszyscy inni, ale jednocześnie ta dziewczyna nie jest fałszywa.
Ludzie, którzy kiedyś się ze mnie śmiali, dziś są moimi wiernymi wyznawcami tylko dlatego, że jestem ich alfą, a dziewczyny kleją się do mnie jak rzep, gdy tylko podniosę koszulkę—to było zabawne na początku, ale mam już dość ludzi nieinteresujących się moim prawdziwym ja.
Spoglądam na bliznę na nodze i obrazy zagniewanej Patricii zalewają mój umysł, aż stoję tam rozdarty między chęcią uśmiechu a prychnięciem na jej nieumiejętność słuchania autorytetów.
"Ta kobieta to dopiero dziwna osobowość..."
Mój telefon wibruje, ale nie odbieram. Wiem, że to kolejny telefon od Riley. Uważam ją za bezmózgą, ale jestem okropnym człowiekiem, więc ją wykorzystuję, żeby żadna inna dziewczyna nie próbowała się ze mną umówić. Krążą plotki, że zaliczam jedną po drugiej, co jest kompletną bzdurą.
Jestem prawiczkiem i nigdy nie powiedziałbym tego na głos—jestem na to zbyt dumny i introwertyczny, ale... oszczędzam się dla swojej partnerki. Gdyby ktoś się dowiedział, pewnie by się ze mnie śmiał, ale romantyzm jest prawdziwy.
Lekko zarumieniony, patrzę obojętnie na mewy zeskrobujące resztki z asfaltu. Nie jestem człowiekiem wielu słów, ale teraz jestem szczęśliwy. Widok z mojego okna jest piękny, a tak się składa, że Patricia jest moją sąsiadką.
Wciąż patrzę w dół na jej drzwi wejściowe, czekając, aż sama lisica wyjdzie przez nie. Kujonka zawsze wstaje wcześnie, ale dziś jej drzwi się nie otwierają, co sprawia, że marszczę brwi.
Gdzie ona, do diabła, jest?!
Bez namysłu wskakuję w dresy i wychodzę z pokoju, mamrocząc coś do siebie. Patricia jest źródłem mojej obecnej słabości i dopiero teraz zdaję sobie sprawę, jaki jestem głupi—jej wczorajszy wybryk musiał sprawić, że matka wyrzuciła ją na ulicę.
Mój wataha nie może przyjmować bezdomnych, a Patricia musiała spędzić noc na dworze.
W klatce piersiowej pulsuje ból, patrzę na nią z irytacją, której nie da się opisać. Nie lubię Patricii, ale muszę przyznać, że zachowywałem się wobec niej jak dupek.
Wczoraj, po tym jak ryzykowała dla mnie życiem, większość nocy spędziłem, próbując się udusić poduszką.
Nikt nie wyprowadza mnie z równowagi tak jak Patricia. I jako mechanizm obronny wobec tego irytującego bicia serca, znęcam się nad nią. Wiem, że to głupie, ale gdy Patricia jest blisko, mam ochotę warczeć.
Wpycham szczoteczkę do zębów do ust, czując jak migrena zaczyna obejmować moją głowę. Ostatnio te bóle głowy coraz częściej się pojawiają. Zaczęły się, gdy przeszedłem pierwszy skok wzrostu.
Sądząc, że ból minie, jeśli go zignoruję, śpieszę do wyjścia. Mam gołą klatę i przewracam oczami, gdy stara pani Bailey gapi się na mnie. Podlewa swój ogród, ale celuje strumieniem w samochód, jednocześnie łakomie mierząc wzrokiem moją nagą pierś.
"Dzień dobry, pani Bailey."
"D-dzień dobry!"
Wraca do swoich zajęć, ale zauważam, że patrzy na mnie jeszcze raz, gdy rzucam jej podejrzliwe spojrzenie przez ramię. Przechodzi mnie dreszcz—jestem dla niej o jakieś sześćdziesiąt lat za młody.
Zaniepokojony staję przed drzwiami Patricii. Mam przeczucie, że nie ma jej w domu i że moja intuicja jest słuszna, a mimo to stoję tam, wahając się, czy zapukać, jeśli się mylę.
Co się ze mną dzieje?
Jestem alfą—to mój obowiązek dbać o to, by wszyscy w mojej watasze mieli się dobrze, uśmiechali się i cała reszta.
„Dasz radę, Dior...” Biorę głęboki oddech i na głos ćwiczę swoją kwestię. „Dzień dobry, pani Goldheart, czy pani córka, Patricia, jest w domu?”
Już samo wypowiedzenie jej imienia wywołuje rumieniec na mojej rozdrażnionej twarzy.
Przed oczami przelatują mi mentalne obrazy nagiego, ponętnego ciała Patricii, alabastrowa skóra i ciemne, lśniące włosy rozrzucone na dużych piersiach – od razu mam ochotę sam siebie spoliczkować za wzwód, który mam.
Nie powinienem myśleć o Patricii, ale nie będę kłamać – jej oczy, dzikie i błyskające nienawiścią, strasznie mnie podniecają. Nie mam pojęcia, jak ona potrafi przeciwstawić się alfie, ale każda chwila z nią sprawia mi przyjemność.
Patricia jest przepiękna, gdy jest zła, a oszałamiająca, gdy się uśmiecha. Zwykle oniemiewam, kiedy jej oczy spotykają się z moimi, a kiedy odzyskuję zdolność wypowiadania inteligentnych zdań, zawsze kończy się na czymś uwłaczającym.
Nazwłem ją przy wszystkich w stołówce "plus size" — tylko po to, by każdy inny facet przestał się gapić na jej piersi. Przyznaję, to było dziecinne i czysto zaborcze zachowanie, ale potrafię się zmienić.
Dziś będzie inaczej. Patricia wczoraj nie odstępowała mnie na krok, więc postaram się być dla niej milszy.
Pukam do drzwi, potem spoglądam w dół na zdezorientowaną twarz pani Goldheart, mając w głowie setki myśli.
„Uh...” Cholera, jestem bezużyteczny. Zachowuj się spokojnie — udawaj obojętność i że jesteś twardy jak kamień. „Więc kiedy szpiegowałem pani córkę, zauważyłem-...” Co ja gadam? Do cholery, zacznij od początku. „Nie, to znaczy-...” Odrzucam gardło. „Czy Patricia jest w domu?”
Zmieszanie pojawia się na twarzy starszej kobiety. Sprawia, że wygląda starzej niż jest w rzeczywistości. „Nie... Opuściła watahę, a myślałam, że nie wolno przyjmować przybłędy do domu.”
Twarz mi drga od gniewu, który próbuję pohamować. „To były zasady mojego ojca.”
„Ale ich nie zmieniłeś.”
„Ale,” naśladuję jej ton, „Patricia to pani córka — naprawdę wyrzuciła ją pani na bruk?”
„Tak.” Przez oczy pani Goldheart przebłyskuje lekki ból. „Mój mąż i ja zawsze byliśmy lojalni wobec rodziny Lavigne, i zawsze będziemy, ale wczoraj przed snem dostałam telefon od Patricii.”
„I co powiedziała?”
„Patricia powiedziała, że zatrzyma się w wataże Summerburst. Alfa, William, pozwala jej mieszkać w swojej rezydencji.”
William był dawną miłością Patricii z dzieciństwa, a sama wzmianka o tym sprawia, że wszystko we mnie płonie.
„Och, więc jest bezpieczna.” Próbuję się uśmiechnąć, ale mi nie wychodzi. „Patricia jest z rywalizującą watahą, spędza czas z Williamem, alfą. Tym, który powinien skupić się na swojej partnerce, a teraz pozwala Patricii spać w swoim domu.”
Pani Goldheart marszczy czoło. „Czy wszystko w porządku?” Pochyla się, patrząc mi w oczy. „Jesteś cały czerwony na twarzy – masz gorączkę? Mogę przynieść ci wody; wystarczy powiedzieć słowo, a pójdę.”
„Nie, dziękuję, wszystko w porządku, a jeśli pani pozwoli, mam teraz ważne sprawy do załatwienia jako alfa. Dziękuję za poświęcony czas, pani Goldheart.”
Jedyne, czego chcę, to zamordować Williama, wbić jego ładną twarz w pień drzewa, aż nie będzie miał zębów.
„Ale dopiero co przyszedłeś-...”
Warczę na kobietę, a ona natychmiast piszczy i zamyka drzwi, zostawiając mnie samego. Moje ramiona unoszą się przy każdym wdechu, a kły już rozrywają mi wargi do krwi.
Jestem o krok od przemiany, już rozważając pomysł zabicia Williama – ten chciwy drań już znalazł swoją partnerkę! Po co mu jeszcze Patricia?!
Jestem tak wściekły, że widzę czerwono. Jeśli William skrzywdzi Patricię w jakikolwiek sposób, psychicznie lub fizycznie — rozerwę całą jego watahę na strzępy! Ta kobieta jest wyjątkowa i nietykalna!
Mamrocząc pod nosem, ruszam w stronę swojego domu. Muszę jeszcze założyć koszulę i ściągnąć buty w korytarzu, zamierając w ruchu, gdy słyszę podniesione głosy.
Mimo że moja rodzina jest bogata, nasze ściany są cienkie, a kłótnia w kuchni wypełnia mi uszy.
„Dior nie jest typowym wilkołakiem, Caroline! Dlaczego myślisz, że całkowicie się zmienił podczas lata — to dlatego, że cud, który tchnął życie w nasze dziecko, nie pochodził z tej ziemi!”
„Myli się pan!” Moja mama płacze. „Dior jest alfą naszej watahy i przyszłością — nie jest potworem!”
„To dziecko jest bestią i czymś, co nie powinno chodzić po tej ziemi! Sprowadziłaś coś diabelskiego do tego dziecka, kiedy powinnaś była pozwolić mu umrzeć! A teraz to, co w nim siedzi, zaczyna otwierać oczy.”
„Przestań tak mówić-...”
Słyszę, jak ojciec uderza moją matkę, a ja wypuszczam powietrze, po czym zaciskam pięść z determinacją — szkoła i Patricia czekają. Mój ojciec zawsze był okropnym człowiekiem, ale nigdy nie spodziewałem się, że podniesie rękę na moją kochaną matkę. Zbyt długo żyliśmy w strachu przed nim. Może mówić o mnie, co chce, ale skrzywdzenie jedynej osoby, którą kocham, było poważnym błędem.
Z wściekłością pulsującą mi w żyłach ruszam w stronę kuchni. Powiem ojcu, żeby się odczepił, a potem znajdę Patricię i upewnię się, że jest bezpieczna. O ile ten pieprzony migren pozwoli mi dojść.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Patricia
William i June żyją w czystym luksusie. Nie mogę uwierzyć, że to właśnie oni są właścicielami tego miejsca—jest niesamowite! Ich rezydencja jest ogromna, podobnie jak kuchnia, w której pracują profesjonalni kucharze, by zadowolić alfę i lunę.
Byłam zdumiona całą drogą do ich jadalni. W żyrandolach są prawdziwe diamenty, a przede mną płonie otwarty ogień. Stół jest wypolerowany i tak czysty, że lepiej wychowana osoba bałaby się go dotknąć, obawiając się go zmatowić, ale mnie to nie rusza.
Z szerokim uśmiechem pochłaniam jedzenie, jakby to był mój pierwszy posiłek w życiu. Jakiś facet o imieniu Antonio wyszedł z srebrną tacą pełną pysznych krewetek, które teraz wrzucam do ust, a moje serce śpiewa radosne piosenki.
Przemiana w wilkołaka spala masę kalorii. Podejrzewam, że zmiana kształtu to część powodu, dla którego nie jestem dużą dziewczyną—kocham ciasta i sama je piekę.
"To jest takie dobre," biorę kolejny kęs, przewracając oczami i uśmiechając się do swojej tacy jak dziecko, któremu zaoferowano ciasteczka. "O mój Boże!"
Wilkołacza para obserwuje, jak jem, dopóki June nie odchrząkuje. Zerkam na nią znad talerza, mrugając. Wiedziałam, że przyjęcie mnie przez nią jest aż za dobre, żeby było prawdziwe, ale nie spodziewałam się, że od razu zacznie grzebać mi w głowie.
"Tak?" Staram się przybrać najsympatyczniejszy uśmiech.
"Więc masz na imię Patricia, prawda?" pyta June. Dłonie ma złożone pod brodą, przez co wygląda jak pan Burns z Simpsonów. Jej oczy są równie kalkulujące.
Niestety dla młodej damy, June nie ma tej aury grozy, którą pewnie chciałaby mieć jako luna. Ma włosy w kolorze Barbie-blond i ubiera się jak lalka—wszystko pastelowe i różowe.
Kiwnęłam głową z jedzeniem wokół ust, wycierając je w rękaw. Ogarnia mnie gorąco, a uśmiech staje się zawstydzony, gdy William tłumi śmiech. Oboje wilkołaki siedzą ze mną przy owalnym stole i czuję, że przyjęli mnie tylko po to, by wydobyć informacje. Nie mam nic przeciwko—mogę ich wykorzystać dla jedzenia.
"A byłaś w stadzie Diora—Winterbite."
A więc od początku miała ukryte motywy. Patrzę jej w oczy, niespecjalnie zdziwiona pasją, którą w nich widzę—June wydaje się nienawidzić Diora bardziej ode mnie.
"Tak," odpowiadam, żując i przełykając. "Czy to ma jakieś znaczenie?"
June i William wymieniają spojrzenia, po czym blondynka zwraca się do mnie z uśmiechem. Mój żołądek burczy, a niepokój wkrada się we mnie, gdy studiuję mroczny wyraz twarzy June. Słyszałam, że niektóre stada przyjmują zbiegłych wilkołaków tylko po to, by ich wypytać. Najgorsze jest to, jak później pozbywają się ciał po przesłuchaniu, żeby zatrzeć ślady.
"Cóż..." June porusza ustami, spotykając się ze mną spojrzeniem. Sprawia wrażenie przebiegłej i ani trochę jej nie ufam, nawet jeśli dała mi jedzenie. "Chciałybyśmy poznać słabości Diora, a skoro odeszłaś z jego stada, może nam pomożesz? Nie jesteś mu już lojalna, więc nie zaszkodziłoby ci, gdybyś porozmawiała. Mamy dużo jedzenia i miejsca do dyspozycji."
Przestaję jeść, śmiejąc się cicho pod nosem. Czy June naprawdę myślała, że tak łatwo mnie przekupi?
Nie urodziłam się wczoraj.
Powoli podnoszę wzrok, by spojrzeć June prosto w oczy. Na jej twarzy pojawia się zaskoczenie, jakby nie spodziewała się, że wilkołak zignoruje jej pozycję luny tak łatwo. Może byłam omegą w swoim stadzie, ale jestem wyrzutkiem—nie ulegam nikomu.
"Dziękuję za jedzenie, ale to zdecydowanie za wcześnie, by prosić mnie o zdradę dawnego stada. Moi rodzice wciąż są jego członkami i zależy mi na nim—even jeśli nie zawsze traktowali mnie dobrze."
W oczach June błyska złość, ale zamiast pozwolić mi odkryć jej wewnętrzną wściekłość, uśmiecha się. O Boże. Ta kobieta jest bardziej sztuczna niż jej plastikowe usta. Powstrzymuję się od wyjścia z tej rezydencji. Ludzie o podwójnej osobowości zawsze mnie przerażali. Niestety, potrzebuję miejsca do spania, więc zmuszam się, by zostać i zjeść jeszcze kilka krewetek.
"Oczywiście. Jeśli jednak zmienisz zdanie, nie wahaj się ze mną porozmawiać, Patricio. Nasze stado jest teraz w naturalnych stosunkach ze stadem Winterbite, ale ostatnio zainteresowaliśmy się ich ziemiami. Mają o wiele lepsze tereny łowieckie, dlatego chcielibyśmy pozbyć się ich alfy."
Kończę swój talerz i wycieram ręce o dżinsy. William uśmiecha się do mnie, wyraźnie rozbawiony moim brakiem manier, ale go ignoruję, skupiając się na jego dziewczynie.
June jest przerażająca i zaprosiła mnie do swojego domu tylko po to, by wyciągnąć ze mnie soczyste szczegóły. Powinnam była się domyślić; z drugiej strony, nie boję się udawać, że dam jej to, czego chce, jeśli da mi łóżko. Nie jestem donosicielką, ale perspektywa spania na zimnie nie brzmi zachęcająco.
– Więc chcesz zabić Diora?
June wciąga powietrze, waha się, po czym promiennie się do mnie uśmiecha. – To normalne, że alfy walczą na śmierć i życie, a skoro Dior nie odda swojego terytorium dobrowolnie, to tak – chcemy odebrać mu życie. Zakończyć go.
Co dziwne, czuję ukłucie niepokoju w żołądku. Przekonałam siebie, że nienawidzę Diora – prawda jednak jest taka, że jestem zbyt dobra, by całkowicie kogoś znienawidzić. Obchodzi mnie, a myśl, że ta dwójka chce go zabić, nie daje mi spokoju.
Dlaczego mi zależy?
Zadaję sobie to pytanie, przewijając w głowie koszmarne wspomnienia rzeczy, które Dior kazał mi przeżyć. W zeszłym roku wsadził lalkę do mojej szafki, dosłownie zafundował mi jumpscare i sprawił, że wszyscy się ze mnie śmiali.
Nadał mi przezwisko i sprawił, że cała szkoła wołała na mnie Patty. Podczas WF-u, na basenie, puścił do mnie oko, gdy zakładałam płetwy, przez co wszyscy chichotali na myśl, że Dior, alfa, mógłby się mną zainteresować.
Innego dnia ten dupek ryknął śmiechem, gdy poślizgnęłam się na lodzie w drodze do szkoły, a potem sprawił, że cała nasza wataha postrzegała mnie jako niezdarę niezdolną do odpowiedzialności. Na dodatek, gdy wrócił po wakacjach, dużo wyższy ode mnie, pierwsze, co zrobił, to położył swoją głupią brodę na mojej głowie.
– Nie mogę wam na to pozwolić – wzdycham, marszcząc brwi wobec sprzecznych emocji we mnie. – Faktycznie, nie mam z Dioriem dobrych relacji, ale nie życzę nikomu śmierci.
William uśmiecha się półgębkiem, po czym odwraca wzrok, zostawiając swojej kobiecie pole do rozmowy. June wydaje się zamyślona, uważnie mi się przygląda, zanim wreszcie otwiera usta.
– A jeśli to dla dobra wszystkich? – pyta June. – Gdyby śmierć Diora oznaczała równowagę w naszym świecie, pomogłabyś nam go pokonać?
Marszczę brwi. – O co ci chodzi?
– Mówię, że Dior nie jest tym, za kogo go uważasz – ani nawet tym, czym myślisz, że jest – i dla dobra wszystkich lepiej by było, gdyby zniknął.
– Dla dobra wszystkich? – wpatruję się w June, nie mogąc prychnąć na jej chłodne słowa. – Cholera, mówisz o czyimś życiu, kobieto.
June waha się, po czym dotyka mojej dłoni palcami. Jej twarz wykrzywia się troską.
– W naszym świecie pojawiają się dziwne istoty, Patricia. Widzieliśmy nieumarłe niedźwiedzie, płonące konie i gigantyczne węże, a my wierzymy, że Dior jest w to jakoś zamieszany. Niektórzy członkowie naszej watahy sądzą nawet, że on sam jest jedną z tych istot. Widziałaś Diora w walce? Jest zbyt silny, jak na zwykłego wilkołaka.
– Jest alfą, oni są naturalnie silniejsi – wycofuję rękę z jej dłoni. – I nieumarły niedźwiedź zaatakował mnie, gdy byłam z Diorem – nie sądzę, by pozwolił stworzeniu zaatakować siebie, gdyby sam je przywołał do życia. Byłam tam jedyną osobą i nie miałby żadnego zysku z tego, że zdobędzie moje zaufanie.
– Jesteś tego taka pewna? – pyta June. – Bo dla mnie wygląda na to, że jesteś niesamowicie lojalna wobec swojej alfy, a może właśnie o to Diorowi chodziło od początku.
Śmieję się. – Cóż, jestem nikim, zdobycie mojej lojalności to strata czasu.
June kręci głową. – Myślisz się – jesteś warta więcej, niż sądzisz, Patricia – na jej ustach pojawia się uśmiech. – Rozumiem, jeśli mi jeszcze nie ufasz, ale jeśli zmienisz zdanie, wiesz, gdzie mnie znaleźć. Nie zawahałabym się cię przyjąć, a twoja ranga byłaby znacznie wyższa niż omega w naszej watasze.
– Ta... – próbuję się uśmiechnąć, mając nadzieję, że jest to przekonujące. June mnie przeraża. Dlatego nie chcę dołączać do jej watahy. – A co z moim spaniem...
– Oczywiście – June wstaje z miejsca, promiennie się uśmiechając. – Zaprowadzę cię do naszego wolnego pokoju. Chodź za mną.
Nienawidzę tego, że muszę tu spać – nie ufam June. Ale to lepsze niż alternatywa zamarzania w lesie. Zakładam więc najlepszą pokerową twarz i postanawiam wykorzystać tę parę tylko na jedną noc.
Przesuń w górę, aby kontynuować