passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Dear Enemy, You're My Mate - Rozdział #5 - autor Felicia

Dear Enemy, You're My Mate

/

Rozdział 5

Rozdział 3 **

Patricia

Wlekę nogi do przodu, zdeterminowana, by umrzeć w swoim łóżku, jak tylko wrócę do domu.

Ponieważ nie jestem bogata, wciąż mieszkam z rodzicami. Przeprowadzam się dopiero w przyszłym roku, dzięki Bogu za to, bo moi rodzice w ogóle mnie nie wspierają. Są bezwolnymi pionkami Diora, kompletnie nieświadomymi głębokiej nienawiści, jaką żywię do ich ukochanego alfy.

Jak można się było spodziewać, moja matka, Elena, już czeka przy drzwiach, kiedy przechodzę przez nasz ogród pokryty czerwonymi i brązowymi liśćmi dębu. Ma na sobie białą bluzkę i czarne spodnie. Przez ramię przerzucony ma fartuch, a jej spojrzenie jest intensywne.

Wiem bez pytania, że odkryła najnowszą plotkę, jakobym opuściła watahę, by zostać samotniczką. Jej wyraz twarzy mówi wszystko, nie kryjąc wcale jej wewnętrznej wściekłości.

– Patricia! – Rozczarowanie promienieje na twarzy mojej matki, a jej nozdrza rozszerzają się z dezaprobaty. Z jej ciemnymi włosami i twarzą w kształcie serca wyglądamy jak klony. – Jak mogłaś opuścić watahę! Czy ty w ogóle wiesz, co znaczy być samotnikiem? Nawet nie znalazłaś jeszcze partnera! Kto cię ochroni?!

Z goryczą przechodzę obok niej. Zdejmuję buty, wiedząc, że jej wzrok mnie przeszywa. Jest wyższa ode mnie, ale się nie boję i nigdy nie przeproszę za to, że stanęłam w swojej obronie i porzuciłam życie omegi. Mam dość bycia gnębioną.

– Patricia, ignorujesz mnie?!

Idę do kuchni, świadoma, że matka idzie za mną. Zupełnie się nie przejmując, wyciągam Pepsi z lodówki. Myślałam, że będę wrakiem po opuszczeniu starej watahy, ale bez głosu Diora w mojej głowie bąbelki radości unoszą się do mojego gardła.

Dziś się odrodzę.

A jutro będę trochę silniejsza.

– PATRICIA!

W końcu się odwracam i spotykam jej spojrzenie. Jej paznokcie zamieniły się w pazury, a ja się uśmiecham. Nigdy nie była dobra w ukrywaniu gniewu, to jedna z jej wad.

– Słyszałam cię za pierwszym razem.

– Dlaczego odeszłaś z watahy?!

– Mam dość życia wilkołaka – mówię ostro do matki. – Mamy za dużo zasad, za dużo hierarchii i niesamowitą dyskryminację wśród naszych. Po ukończeniu liceum chcę projektować torty weselne – nie wyć do nowiu.

Oczy matki się zwężają. – Patricia, nie możesz uciec od tego, kim jesteś, a odejście z watahy to najgłupsza decyzja, jaką podjęłaś! Już nie jesteś chroniona przez alfę i stałaś się celem dla czarownic i wampirów szukających nowej zabawki!

Smutek rozdziera moje zmysły, gdy patrzę w zmartwione oczy matki. Jej złość została zastąpiona troską, a ja przechylam głowę, próbując obdarzyć ją najbardziej uspokajającym uśmiechem.

– Nie jestem dobrą wilkołaczycą. – Mój głos jest spokojny, a słowa prawdziwe. – W przeciwieństwie do tych wszystkich bohaterek z rozmaitych książek o wilkołakach, nie jestem potajemnie księżniczką kryjącą moc. Nie wyjadę w góry, by trenować i stać się niewytłumaczalnie silną. Jestem tylko Patricia – proszę, zaakceptuj mnie taką, jaka jestem. Moja wataha nie potrafiła tego zrobić, ale ty nie jesteś tylko wilkołaczycą; jesteś też moją matką.

Matka otwiera usta, po czym znowu je zamyka, sto słów wypisanych na jej okrągłej twarzy, lecz jej smutny wyraz zdradza, że nic z tego nie wypowie.

– Jestem dumna z roli doradczyni alfy. – Jej słowa łamią mi serce, ale stoję wyprostowana. – Wiesz, że nie mogę ryzykować wszystkiego – ciężko na to pracowałam, Patricia.

– Rozumiem. – Gówno prawda, ale wilkołacza logika jak widać jest silniejsza niż więzy krwi.

– I... – Waha się, odwracając wzrok ze wstydu, a moje serce zamiera, zanim jeszcze wypowie zdanie, bo wiem, co powie. – Nie mogę dać schronienia samotniczce, Patricia – wiesz, że to wbrew zasadom.

Mrugam kilka razy, aż w końcu łamię się i śmieję się, jakby zepsuta płyta grała w kółko. – Wszyscy jesteście szaleni – wilkołaki mają nierówno pod sufitem, a te wszystkie zasady są kuriozalne!

– Patricia...

– Nie! – krzyczę, łzy spływają mi po policzkach. Nasze mosty płoną. Czuję to w kościach. Stoję właśnie w popiołach naszej więzi córki z matką. – Nie tłumacz się po tym, jak wybrałaś obcego zamiast własnej córki! Jak mogłaś mi to zrobić? Wszyscy wy, wilkołaki, jesteście stuknięci!

– Ale ty też jesteś wilkołakiem...

– Tak, jestem! Ale gdybyś ty i Dior wisieli na skraju urwiska i czekali na ratunek, tobie pierwszej bym pomogła, bo jesteś moją rodziną! Jesteś moją matką!

– Patricia...

Moja matka nosi serce na dłoni, pokazując wewnętrzną walkę między instynktem macierzyńskim a wilkołaczym. Wygrywa jednak ten drugi, a moje poszarpane serce krwawi.

– Wychodzę.

Szok odmalowuje się na jej twarzy, gdy idę do przedpokoju. Cała bolę, każdy ruch jest ciężki. Tracę kontakt z rzeczywistością i głęboko w środku mam nadzieję, że to okropny koszmar.

Głowa mi pęka, gdy się schylam. Jestem zajęta zakładaniem butów, kiedy matka znowu się odzywa.

– Ale nie powinnaś iść na górę i spakować rzeczy? – pyta. – Będziesz potrzebować ubrań i czystej bielizny.

Patrzę na nią groźnie. – Nie, nie chcę mieć z wami nic wspólnego – zatrzymajcie moje rzeczy. Jakoś sobie poradzę.

Matka uroniła pojedynczą łzę, ale byłam już za drzwiami, zanim zdążyła mnie jeszcze bardziej złamać. Jestem zbyt dumna, by pozwolić jej zobaczyć moje łzy, a ona na pewno nie zasługuje na nie.

Rzucam się między drzewa w naszym ogrodzie, przemieniając się bez troski o ubranie. Rozdzierają się i zamieniają w strzępy, a ja wstrząsam futrem, zanim rzucam się w las.

Gdy smutek rozdziera mnie jak burza, pozwalam mu nieść mnie między drzewami i kamieniami, których nigdy wcześniej nie widziałam. Liście lecą z nieba, a ja przeskakuję przez patyki i głazy.

Jak mogła mi to zrobić moja matka?

I dlaczego Dior zawsze jest przyczyną mojego nieszczęścia?

To przeklęty drań!

Wściekle przyspieszam i przeskakuję przez rzekę. Nigdy wcześniej nie przebiegłam tak daleko i wiem, że to nie jest terytorium Winterbite. Te wzgórza należą już do innej watahy, ale nie boję się.

Biegnę dalej, pozwalając dużym płatkom śniegu lądować na moim nosie. Od zawsze ciągnęło mnie do zimy i jej jasnych kolorów. Boże Narodzenie to moje ulubione święta, uwielbiam te kiczowate filmy o odnajdywaniu prawdziwej miłości pod jemiołą.

Moje serce pęka na myśl, że mnie to nigdy nie spotka.

W idealnym świecie już byłabym z kimś. Mam dziewiętnaście lat i nie poczułam więzi z partnerem, co znaczy, że mój partner zapewne nie mieszka w tym samym mieście albo nie ma jeszcze osiemnastu lat.

Cholera, chciałabym go znaleźć. Mam nadzieję, że mój partner jest słodki jak cukier, ktoś, czyj uśmiech rozświetli to całe miasto. Chcę dzielić surowe ciasto z uśmiechniętą twarzą i budować przyszłość z łagodną duszą.

Wszystkie dziewczyny w romansach przeżywają tę unoszącą, słodką, uzależniającą super-miłość – ja też chcę to poczuć, ale zamiast płynąć na fali, chcę się w niej utopić i oblać zmysły miłością. Tak bardzo pragnę poczuć w środku buzującą, gorącą czekoladę.

A mój gatunek słynie z tego, że księżycowa bogini wybiera dla nas wyjątkowego partnera, stworzonego specjalnie dla ciebie. Ale biorąc pod uwagę moje szczęście, mój pewnie wpadł pod autobus i zginął.

Samotność mnie niszczy, aż słyszę znajome wycie – Dior mnie woła, ale nie pójdę w jego stronę. Już nigdy nie będę jego małą omegą. Czas skupić się na sobie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4 **

Patricia

Zwalniam krok, gdy docieram do polany, i zatrzymuję się, stojąc w świeżo opadłym śniegu. Spoglądam w górę na niebo, by zaraz potem opuścić wzrok i zobaczyć kremowego wilka, który patrzy na mnie z zaciekawieniem.

Kładę uszy po sobie i zerkam na bok, niepewna, czy powinnam uciekać. Drugi wilk podchodzi do mnie pewnym krokiem, a moje oczy rozszerzają się, gdy dołącza do niego kolejny. Oboje są kremowi—Luna i alfa, a ten, który podchodzi bliżej, pachnie jak samica.

W mgnieniu oka wilk przemienia się w blondynkę, która uśmiecha się do mnie. Jej włosy sięgają do ramion, perfekcyjnie zakręcone, a twarz jest ucieleśnieniem anielskości.

"Cześć!" Kobieta macha do mnie. Nie wydaje się być dużo starsza ode mnie, może ma około dwudziestu pięciu lat. "Co robisz na naszym terenie, mały wyrzutku?"

Przełykam ślinę i decyduję się przemienić z powrotem w człowieka. Przenikliwe powietrze gryzie moją mleczną skórę, a ja stoję tam, trzęsąc się, podczas gdy śnieg wiruje z nieba. Moje usta drżą, a zauważam, że drugi wilk przemienił się w nie kogo innego, jak Williama, alfę watahy Summerburst.

Stoi tam, patrząc na mnie z lekko otwartymi ustami. Blondynka jest jego partnerką, ale te miodowe oczy są utkwione we mnie, śledząc każdy mój ruch, jakby nigdy nie widział nikogo podobnego.

Rumieniec rozgrzewa mi policzki i uśmiecham się, dopóki kobieta nie narusza mojej przestrzeni. Jej oczy są ogromne, pochyla się, a ja wciskam plecy w pień dębu.

"Wow!" Wydycha ciepłe powietrze prosto w moją twarz. Łączy ją z Williamem więź partnerów—czuję go na niej, ale ich wygląd jest przerażająco podobny. Oboje są blondynami o nieskazitelnej, opalonej skórze i ostro zarysowanych rysach. "Jesteś piękna!"

Czy ona jest ślepa?

Z moimi matowymi włosami, cerą bielszą niż duch i brakiem szans na opaleniznę, nigdy nie uważałam się za piękną. Umiem się wystylizować na lalkę przy odpowiednim makijażu, ale od dziewiętnastego roku życia przytyłam kilka kilo.

I nie wstydzę się swojego ciała. Nadal rozumiem, że niektórzy nie lubią kobiet o samych krągłościach. Dior, na przykład, nazywał mnie Wielką Patty, co mocno podkopało moją samoocenę.

"Uh..." Dociskam dłonie do lodu pokrywającego pień za mną, świadoma, że powoli się rozpuszcza. Serce próbuje wydostać się z mojej piersi. Nie przepadam za bliskością z innymi ludźmi. "D-Dziękuję?"

Kobieta promienieje do mnie uśmiechem. "Nazywam się June i jestem Luną watahy Summerburst. Powiedz, nieznajoma, dlaczego opuściłaś swoją watahę i postanowiłaś zostać wyrzutkiem?"

"Nieznajoma?" Nie mogę się powstrzymać od śmiechu i kiwam głową w stronę jej partnera stojącego na wzgórzu nad nami. "Z Williamem chodzimy do tej samej szkoły średniej—serio, czy wszyscy wilkołacy tacy są? Kiedy przestaliśmy być ludźmi i zaczęliśmy patrzeć tylko na rangi w watahach? Udajesz, że mnie nie znasz, bo nie spotkałaś mnie poza szkołą?"

Oczy Williama wypełnia zdumienie, i święte naleśniki, serce mi wali. Wiem, że przeszedł już rytuał związania z June, ale jego oczy, takie ciepłe i ciekawe, budzą we mnie wspomnienia z czasów, gdy siadałam za nim w klasie. Mieliśmy wtedy czternaście lat i snułam słodkie marzenia, że to on okaże się moim przyszłym partnerem.

Tamte dni były takie słodkie, a że teraz facet wręcz rozdziawia oczy na mój biust, odwdzięczam się, unosząc brwi i zerkając prosto na jego krocze i—święta matko boska, co to jest?! To ogromne!

Przenoszę wzrok na June. Patrzy na moją twarz, zmarszczki pojawiają się na jej czole. Na pewno zauważyła, że sprawdziłam jej faceta, ale ignoruje to.

"Jesteś dziwna, wiesz?" pyta. "Ton, jakiego użyłaś, brzmiał, jakbyś nie cierpiała wilkołaków."

"Może i tak."

June wygląda na oszołomioną. Tymczasem jej partner wybucha śmiechem. Unoszę oczy na Williama, który zjeżdża w dół zbocza.

William nie jest idealny—jego nos jest lekko krzywy po bójce z Diorem. Chyba nazwał go pryszczatym gówniarzem, a niestety Dior skopał mu tyłek. Są też jego spiczaste kły, ale dodaje to charakteru jego ciepłemu uśmiechowi. Ogólnie William wydaje się fajnym facetem, co czyni go bardzo atrakcyjnym.

"Jeszcze nigdy nie słyszałem, żeby wilkołak okazywał tyle pogardy dla swojego gatunku samym tonem głosu," William pochyla się nade mną, taki wysoki, masywny, z wścibskimi oczami. "Też jestem ciekaw—co taki malutki wyrzutek robi sam w naszych lasach?"

Wewnątrz mnie narasta irytacja i podchodzę, wbijając palec w klatkę piersiową Williama. Jego oczy się rozszerzają, patrzy w milczeniu na moją dłoń, po czym unosi wzrok na mnie, gdy podchodzę bliżej. Bez wahania wpycham większego mężczyznę w lekkie zagłębienie w ziemi.

"Słuchaj, złotowłosy, nie jestem żadnym malutkim wyrzutkiem ani wilczkiem i nie będziesz mi wymyślał kolejnych prześmiewczych ksywek—zrozumiano?"

William mruga do mnie. Jego spojrzenie przenika moje. Coś niepokojącego błyszczy w jego oczach, dziwna mieszanka emocji, której nie potrafię rozgryźć—przez chwilę myślę, że to głębokie pożądanie. Ale potem jego wzrok przemyka do partnerki i uświadamiam sobie, jaka jestem głupia.

"Podoba mi się ta," ogłasza William. "Możemy ją zrekrutować? Nazywa się Patricia i świetnie piecze."

Skąd William wie, że uwielbiam piec?

Obracam się i zerkam za June, która mnie okrąża. Uśmiecha się z aprobatą, tłumiąc śmiech, gdy widzi, że patrzę na nią podejrzliwie.

"Może tak—jeśli upieczesz mi scones na śniadanie, pozwolimy ci spać w naszym skromnym dworze. Brzmi uczciwie?"

Prostuję się. "Gdzie jest haczyk? Potrzebuję miejsca, ale nie zamierzam dołączać do nowej watahy."

June uśmiecha się, kładąc zimną dłoń na moim ramieniu. "Nie ma żadnego haczyka, jak sama zasugerowałaś—też jesteśmy ludźmi. A jeśli pozwolimy ci spać na zewnątrz, prawdopodobnie zamarzniesz na śmierć."

Patrzę jej w oczy, postanawiając jej zaufać. "To bardzo miłe z waszej strony."

Idziemy dalej, a zanim się przemienimy, zauważam, że William rzuca mi pełne uznania spojrzenie od stóp do głów. Na jego policzkach pojawia się lekki rumieniec, gdy łapię go na gorącym uczynku.

Co tu się dzieje?

Trudno mi rozgryźć, o co chodzi Williamowi—patrzę na niego pytająco, a on się uśmiecha. Na jego twarzy pojawiają się dołeczki, po czym się śmieje. Chwilę później jego wzrok wędruje ku niebu, a jego stopy zastępują futrzaste łapy.

Cholera, ci ludzie ekspresowo zmieniają formy!

Kremowe wilki przemykają obok mnie, ale tym razem nikt mnie nie zostawia w tyle. Oboje wilków odwracają się do mnie, cierpliwie czekając. W mojej piersi pojawia się bańka radości i pospiesznie do nich dołączam.

Może niektórzy wilkołacy są inni?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5**

Dior

Od pierwszej chwili, gdy spojrzałem na Patricię, zrozumiałem, że jest inna. Zauważyłem ją w pierwszym dniu przedszkola. Skóra pod moimi ubraniami była sina i żółta od przemocy, którą musiałem znieść poprzedniej nocy. Czułem ogromny ból, a ona uśmiechnęła się do mnie jak księżniczka z jednej z tych bajek Disneya.

Podczas gdy przeciętne dziecko chętnie zaprzyjaźniłoby się z uroczą dziewczynką, ja stałem jak wmurowany. To było tak, jakby moje stopy zapuściły pokręcone korzenie i wrosły w ziemię. Nigdy wcześniej nie spotkałem się z życzliwością, a moim pierwszym odruchem była ucieczka, ale wtedy zacisnąłem pięści i próbowałem wyrwać jej łopatkę i wiaderko.

Przegrałem, nie żebym był o to zgorzkniały. To wydarzenie oznaczyło nas jako wrogów, i chociaż nigdy nie przyznam tego na głos, Patricia uratowała mi życie nie raz. Moi rodzice nie byli mili, kiedy dorastałem—wciąż są dupkami, ale dziś jestem już wystarczająco silny, żeby się bronić.

Kiedy byłem młodszy, nie miałem dość siły. Byłem słaby i brzydki jak kaczątko, a ojciec bił mnie za to, że byłem pośmiewiskiem rodziny. Urodziłem się w bogactwie, ale ojciec uważał mnie za dziwaka, bo byłem bardziej figlarny niż zainteresowany zostaniem alfą.

Kiedy płakałem, uśmiechałem się lub bawiłem zabawkami, ojciec tłukł mnie na kwaśne jabłko i wyzywał. Najgorsze było to, że przezwiska—pryszczaty, karzeł, brzydkie kaczątko—ciągnęły się za mną wszędzie. Wszystkie dzieci mnie dręczyły, używając tych samych pseudonimów, wszyscy oprócz niej.

Patricia.

Cholera, nie wiem, kiedy to się stało, ale nasze codzienne droczenie się stało się rutyną i zaszło tak daleko, że nie mogłem już się wycofać. Może jesteśmy wrogami, i chyba nie lubię jej za to, że nie słucha mnie jak wszyscy inni, ale jednocześnie ta dziewczyna nie jest fałszywa.

Ludzie, którzy kiedyś się ze mnie śmiali, dziś są moimi wiernymi wyznawcami tylko dlatego, że jestem ich alfą, a dziewczyny kleją się do mnie jak rzep, gdy tylko podniosę koszulkę—to było zabawne na początku, ale mam już dość ludzi nieinteresujących się moim prawdziwym ja.

Spoglądam na bliznę na nodze i obrazy zagniewanej Patricii zalewają mój umysł, aż stoję tam rozdarty między chęcią uśmiechu a prychnięciem na jej nieumiejętność słuchania autorytetów.

"Ta kobieta to dopiero dziwna osobowość..."

Mój telefon wibruje, ale nie odbieram. Wiem, że to kolejny telefon od Riley. Uważam ją za bezmózgą, ale jestem okropnym człowiekiem, więc ją wykorzystuję, żeby żadna inna dziewczyna nie próbowała się ze mną umówić. Krążą plotki, że zaliczam jedną po drugiej, co jest kompletną bzdurą.

Jestem prawiczkiem i nigdy nie powiedziałbym tego na głos—jestem na to zbyt dumny i introwertyczny, ale... oszczędzam się dla swojej partnerki. Gdyby ktoś się dowiedział, pewnie by się ze mnie śmiał, ale romantyzm jest prawdziwy.

Lekko zarumieniony, patrzę obojętnie na mewy zeskrobujące resztki z asfaltu. Nie jestem człowiekiem wielu słów, ale teraz jestem szczęśliwy. Widok z mojego okna jest piękny, a tak się składa, że Patricia jest moją sąsiadką.

Wciąż patrzę w dół na jej drzwi wejściowe, czekając, aż sama lisica wyjdzie przez nie. Kujonka zawsze wstaje wcześnie, ale dziś jej drzwi się nie otwierają, co sprawia, że marszczę brwi.

Gdzie ona, do diabła, jest?!

Bez namysłu wskakuję w dresy i wychodzę z pokoju, mamrocząc coś do siebie. Patricia jest źródłem mojej obecnej słabości i dopiero teraz zdaję sobie sprawę, jaki jestem głupi—jej wczorajszy wybryk musiał sprawić, że matka wyrzuciła ją na ulicę.

Mój wataha nie może przyjmować bezdomnych, a Patricia musiała spędzić noc na dworze.

W klatce piersiowej pulsuje ból, patrzę na nią z irytacją, której nie da się opisać. Nie lubię Patricii, ale muszę przyznać, że zachowywałem się wobec niej jak dupek.

Wczoraj, po tym jak ryzykowała dla mnie życiem, większość nocy spędziłem, próbując się udusić poduszką.

Nikt nie wyprowadza mnie z równowagi tak jak Patricia. I jako mechanizm obronny wobec tego irytującego bicia serca, znęcam się nad nią. Wiem, że to głupie, ale gdy Patricia jest blisko, mam ochotę warczeć.

Wpycham szczoteczkę do zębów do ust, czując jak migrena zaczyna obejmować moją głowę. Ostatnio te bóle głowy coraz częściej się pojawiają. Zaczęły się, gdy przeszedłem pierwszy skok wzrostu.

Sądząc, że ból minie, jeśli go zignoruję, śpieszę do wyjścia. Mam gołą klatę i przewracam oczami, gdy stara pani Bailey gapi się na mnie. Podlewa swój ogród, ale celuje strumieniem w samochód, jednocześnie łakomie mierząc wzrokiem moją nagą pierś.

"Dzień dobry, pani Bailey."

"D-dzień dobry!"

Wraca do swoich zajęć, ale zauważam, że patrzy na mnie jeszcze raz, gdy rzucam jej podejrzliwe spojrzenie przez ramię. Przechodzi mnie dreszcz—jestem dla niej o jakieś sześćdziesiąt lat za młody.

Zaniepokojony staję przed drzwiami Patricii. Mam przeczucie, że nie ma jej w domu i że moja intuicja jest słuszna, a mimo to stoję tam, wahając się, czy zapukać, jeśli się mylę.

Co się ze mną dzieje?

Jestem alfą—to mój obowiązek dbać o to, by wszyscy w mojej watasze mieli się dobrze, uśmiechali się i cała reszta.

„Dasz radę, Dior...” Biorę głęboki oddech i na głos ćwiczę swoją kwestię. „Dzień dobry, pani Goldheart, czy pani córka, Patricia, jest w domu?”

Już samo wypowiedzenie jej imienia wywołuje rumieniec na mojej rozdrażnionej twarzy.

Przed oczami przelatują mi mentalne obrazy nagiego, ponętnego ciała Patricii, alabastrowa skóra i ciemne, lśniące włosy rozrzucone na dużych piersiach – od razu mam ochotę sam siebie spoliczkować za wzwód, który mam.

Nie powinienem myśleć o Patricii, ale nie będę kłamać – jej oczy, dzikie i błyskające nienawiścią, strasznie mnie podniecają. Nie mam pojęcia, jak ona potrafi przeciwstawić się alfie, ale każda chwila z nią sprawia mi przyjemność.

Patricia jest przepiękna, gdy jest zła, a oszałamiająca, gdy się uśmiecha. Zwykle oniemiewam, kiedy jej oczy spotykają się z moimi, a kiedy odzyskuję zdolność wypowiadania inteligentnych zdań, zawsze kończy się na czymś uwłaczającym.

Nazwłem ją przy wszystkich w stołówce "plus size" — tylko po to, by każdy inny facet przestał się gapić na jej piersi. Przyznaję, to było dziecinne i czysto zaborcze zachowanie, ale potrafię się zmienić.

Dziś będzie inaczej. Patricia wczoraj nie odstępowała mnie na krok, więc postaram się być dla niej milszy.

Pukam do drzwi, potem spoglądam w dół na zdezorientowaną twarz pani Goldheart, mając w głowie setki myśli.

„Uh...” Cholera, jestem bezużyteczny. Zachowuj się spokojnie — udawaj obojętność i że jesteś twardy jak kamień. „Więc kiedy szpiegowałem pani córkę, zauważyłem-...” Co ja gadam? Do cholery, zacznij od początku. „Nie, to znaczy-...” Odrzucam gardło. „Czy Patricia jest w domu?”

Zmieszanie pojawia się na twarzy starszej kobiety. Sprawia, że wygląda starzej niż jest w rzeczywistości. „Nie... Opuściła watahę, a myślałam, że nie wolno przyjmować przybłędy do domu.”

Twarz mi drga od gniewu, który próbuję pohamować. „To były zasady mojego ojca.”

„Ale ich nie zmieniłeś.”

„Ale,” naśladuję jej ton, „Patricia to pani córka — naprawdę wyrzuciła ją pani na bruk?”

„Tak.” Przez oczy pani Goldheart przebłyskuje lekki ból. „Mój mąż i ja zawsze byliśmy lojalni wobec rodziny Lavigne, i zawsze będziemy, ale wczoraj przed snem dostałam telefon od Patricii.”

„I co powiedziała?”

„Patricia powiedziała, że zatrzyma się w wataże Summerburst. Alfa, William, pozwala jej mieszkać w swojej rezydencji.”

William był dawną miłością Patricii z dzieciństwa, a sama wzmianka o tym sprawia, że wszystko we mnie płonie.

„Och, więc jest bezpieczna.” Próbuję się uśmiechnąć, ale mi nie wychodzi. „Patricia jest z rywalizującą watahą, spędza czas z Williamem, alfą. Tym, który powinien skupić się na swojej partnerce, a teraz pozwala Patricii spać w swoim domu.”

Pani Goldheart marszczy czoło. „Czy wszystko w porządku?” Pochyla się, patrząc mi w oczy. „Jesteś cały czerwony na twarzy – masz gorączkę? Mogę przynieść ci wody; wystarczy powiedzieć słowo, a pójdę.”

„Nie, dziękuję, wszystko w porządku, a jeśli pani pozwoli, mam teraz ważne sprawy do załatwienia jako alfa. Dziękuję za poświęcony czas, pani Goldheart.”

Jedyne, czego chcę, to zamordować Williama, wbić jego ładną twarz w pień drzewa, aż nie będzie miał zębów.

„Ale dopiero co przyszedłeś-...”

Warczę na kobietę, a ona natychmiast piszczy i zamyka drzwi, zostawiając mnie samego. Moje ramiona unoszą się przy każdym wdechu, a kły już rozrywają mi wargi do krwi.

Jestem o krok od przemiany, już rozważając pomysł zabicia Williama – ten chciwy drań już znalazł swoją partnerkę! Po co mu jeszcze Patricia?!

Jestem tak wściekły, że widzę czerwono. Jeśli William skrzywdzi Patricię w jakikolwiek sposób, psychicznie lub fizycznie — rozerwę całą jego watahę na strzępy! Ta kobieta jest wyjątkowa i nietykalna!

Mamrocząc pod nosem, ruszam w stronę swojego domu. Muszę jeszcze założyć koszulę i ściągnąć buty w korytarzu, zamierając w ruchu, gdy słyszę podniesione głosy.

Mimo że moja rodzina jest bogata, nasze ściany są cienkie, a kłótnia w kuchni wypełnia mi uszy.

„Dior nie jest typowym wilkołakiem, Caroline! Dlaczego myślisz, że całkowicie się zmienił podczas lata — to dlatego, że cud, który tchnął życie w nasze dziecko, nie pochodził z tej ziemi!”

„Myli się pan!” Moja mama płacze. „Dior jest alfą naszej watahy i przyszłością — nie jest potworem!”

„To dziecko jest bestią i czymś, co nie powinno chodzić po tej ziemi! Sprowadziłaś coś diabelskiego do tego dziecka, kiedy powinnaś była pozwolić mu umrzeć! A teraz to, co w nim siedzi, zaczyna otwierać oczy.”

„Przestań tak mówić-...”

Słyszę, jak ojciec uderza moją matkę, a ja wypuszczam powietrze, po czym zaciskam pięść z determinacją — szkoła i Patricia czekają. Mój ojciec zawsze był okropnym człowiekiem, ale nigdy nie spodziewałem się, że podniesie rękę na moją kochaną matkę. Zbyt długo żyliśmy w strachu przed nim. Może mówić o mnie, co chce, ale skrzywdzenie jedynej osoby, którą kocham, było poważnym błędem.

Z wściekłością pulsującą mi w żyłach ruszam w stronę kuchni. Powiem ojcu, żeby się odczepił, a potem znajdę Patricię i upewnię się, że jest bezpieczna. O ile ten pieprzony migren pozwoli mi dojść.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Dear Enemy, You're My Mate

Dear Enemy, You're My Mate

111 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

111

Treść

Aa