passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Doctor Love - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

Doctor Love

/

Rozdział 4

Rozdział 3

PERSPEKTYWA KATE

Cisza, która nastąpiła, była ogłuszająca, przerywana jedynie szybkim łomotem mojego serca w uszach. Lodowate spojrzenie doktora Bennetta przecięło korytarz jak skalpel przecinający skórę.

"Co się tu właściwie dzieje?" powtórzył doktor Bennett, jego głos zwodniczo spokojny, gdy zerknął na moje CV leżące pod jego wypastowanym butem.

Nikt nie odpowiedział. Nawet wiecznie pewny siebie David nie potrafił wydusić z siebie słowa. Cisza rozciągała się tak bardzo, że słyszałam cichy szum klimatyzacji.

W końcu ciszę przerwała Rita, jej głos był słodki, ale przesiąknięty sztuczną uprzejmością. "Dzień dobry, doktorze Bennett. Właśnie pomagaliśmy... kandydatom... zorientować się w nowym miejscu."

Doktor Bennett uniósł srebrzystą brew, wyraźnie nie wierząc w to, co usłyszał, po czym schylił się, by podnieść moje CV z podłogi. Rzucił na nie krótkie spojrzenie, a potem spojrzał prosto na mnie.

"A kim pani jest?" zapytał, jego ton był krótki i profesjonalny.

Przełknęłam ślinę, usiłując się opanować. "Kate Stanley, proszę pana. Miałam—mam—umówioną rozmowę kwalifikacyjną z panem. Na godzinę 10:00."

David natychmiast wysunął się do przodu, poprawiając już i tak nienaganny krawat. "Jestem David Villa, proszę pana. Z ramienia profesora Villi. Ja również mam umówioną rozmowę. Na stanowisko asystenta."

Moja głowa błyskawicznie zwróciła się w jego stronę.

Wyraz twarzy doktora Bennetta nie zmienił się, gdy spojrzał na zegarek na nadgarstku. "Już piętnaście po dziesiątej." Podniósł wzrok, przenosząc spojrzenie z Davida na mnie. "Oboje jesteście w tarapatach. Za mną."

Nie czekając na odpowiedź, odwrócił się na pięcie i ruszył korytarzem. David natychmiast poszedł za nim, rzucając mi przez ramię zadowolone spojrzenie. Popędziłam za nimi, myśląc gorączkowo.

Doktor Bennett poprowadził nas przez szereg korytarzy, każdy bardziej elegancki od poprzedniego, aż w końcu zatrzymał się przy matowych, szklanych drzwiach z napisem "Pokój Lekarski". Otworzył je, ukazując przestronne wnętrze, które bardziej przypominało luksusowy hotel niż szpital.

Skórzane sofy ustawione były wokół centralnego stolika kawowego. Jedna ze ścian była zastawiona czasopismami medycznymi i książkami referencyjnymi, a inna wyposażona w duży ekran pokazujący różne parametry pacjentów. Kilku lekarzy w białych kitlach podniosło wzrok znad tabletów, gdy weszliśmy.

"Andrews, Phillips, wychodzić," warknął doktor Bennett do dwóch młodszych lekarzy, którzy natychmiast poderwali się i bez słowa opuścili pomieszczenie. Gdy wyszli, wskazał na sofę. "Siadajcie."

Usiedliśmy, starannie zachowując między sobą dystans. Usiadłam na samym brzegu poduszki, wyprostowana, podczas gdy David rozsiadł się wygodnie, jakby był tu właścicielem.

Doktor Bennett pozostał stojąc, górując nad nami, z moim zmiętym CV w jednej dłoni i, jak przypuszczałam, nieskazitelnym życiorysem Davida w drugiej.

"Czy któreś z was raczy wyjaśnić, dlaczego zamiast przyjść na rozmowę, przerzucaliście się słowami na recepcji?" zapytał doktor Bennett, jego głos był przesycony irytacją.

Otworzyłam usta, by wyjaśnić, ale David mi przerwał.

"To tylko drobne nieporozumienie, proszę pana," odparł gładko. "Pani Stanley i ja rozmawialiśmy o naszych kwalifikacjach i zrobiło się trochę... konkurencyjnie."

"Konkurencyjnie?" powtórzyłam, nie mogąc się powstrzymać. "Wyśmiewałeś moje wykształcenie i doświadczenie!"

"Po prostu zwracałem uwagę na różnice w naszych ścieżkach zawodowych," odpowiedział David niewinnie wzruszając ramionami. "Nic osobistego."

"Wyrwałeś mi CV i—"

"Dość," uciął doktor Bennett. Spojrzał na oba CV w swoich dłoniach, a potem z powrotem na nas. "Zaplanowałem te rozmowy w tym samym czasie z konkretnego powodu. Nie podoba mi się, że znajduję swoich kandydatów wdających się w dziecinne spory na korytarzu."

"Przepraszam, proszę pana," powiedziałam pospiesznie. "Nie miałam takiego zamiaru—"

"Oszczędź mi tego," przerwał mi. "Stanowisko asystenta jest tylko jedno." Znów przeniósł wzrok z jednego na drugiego. "Więc zapytam was wprost: Które z was zasługuje na pracę tutaj?"

To pytanie zawisło w powietrzu niczym wyzwanie. Wzięłam głęboki oddech, zdecydowana nie dać się zastraszyć taktykom Davida.

„Wierzę, że jestem odpowiednią kandydatką na to stanowisko” – powiedziałam, patrząc dr Bennettowi prosto w oczy. „Byłam najlepsza na swoim roku. Przez dwa lata pracowałam wyłącznie na oddziale neurochirurgii, asystując przy ponad dwustu operacjach. Jestem oddana, zorganizowana i naprawdę zależy mi na wynikach leczenia pacjentów.”

Twarz dr Bennetta pozostała niewzruszona, nie zdradzając żadnych emocji. Odwrócił się do Davida. „A pan, David Villa?”

Miałam przeczucie, że zna Davida albo tego profesora Villę, o którym on wcześniej wspomniał. Czy jego ojciec ma jakieś powiązania z tym szpitalem? Czy mam w ogóle jakąkolwiek szansę?

David uśmiechnął się tym swoim idealnym, wyćwiczonym uśmiechem. „Jak zauważyła pani Stanley, była najlepsza na swoim roku” – powiedział, a jego głos ociekał protekcjonalnością. „W Westlake Medical College. A ja ukończyłem Harvard Medical School z najwyższymi wynikami w swojej grupie. Ona pracowała w Downtown General i Memorial. Ja odbyłem rezydenturę w Mayo Clinic, zanim dołączyłem do zespołu tutaj.”

Pochylił się lekko do przodu, obniżając głos do poufnego tonu, jakby on i dr Bennett mieli wspólny, prywatny żart. „Sądzę, że obaj wiemy, które przygotowanie lepiej odpowiada standardom Meridian Grace. To logiczne, że chodzi o mnie.”

Żołądek ścisnął mi się z niepokoju. Wiedziałam, jak to będzie wyglądać na papierze. Harvard kontra Westlake to nawet nie był pojedynek.

Dr Bennett ponownie spojrzał na oba CV, tym razem z namysłem. Przez chwilę pozwoliłam sobie mieć nadzieję, że dostrzeże coś poza samymi nazwami, że doceni moje faktyczne doświadczenie ponad dyplom Davida.

„Masz rację” – odezwał się w końcu dr Bennett, patrząc na Davida.

Serce mi zamarło.

„Harvard Medical School, Mayo Clinic... to naprawdę imponujące referencje” – kontynuował dr Bennett. Odwrócił się do mnie, a jego wyraz twarzy był lekceważący. „Dziewczyno, do widzenia.”

Te słowa uderzyły mnie jak cios fizyczny. Nawet nie „pani Reynolds” ani „Kate”. Po prostu „dziewczyno”. Jakby nie było warto wysilić się nawet na moje imię.

„Widziałem już wystarczająco” – przerwał mi dr Bennett. „David Villa posiada doświadczenie, którego szukamy tutaj w Meridian Grace.”

David nawet nie próbował ukryć satysfakcji. Jego uśmiech był oślepiająco biały, gdy wstał i wyciągnął rękę do dr Bennetta. „Dziękuję, panie doktorze. Nie zawiodę pana.”

„Mam taką nadzieję” – odparł dr Bennett, ściskając dłoń Davida. „Proszę zgłosić się do mojego gabinetu jutro o siódmej rano. Wtedy omówimy obowiązki.”

Siedziałam nieruchomo na brzegu sofy, czując, jak upokorzenie pali mnie od środka. To nie mogło się dziać naprawdę. Zostać odprawioną bez szansy na wypowiedź, bez nawet porządnej rozmowy kwalifikacyjnej.

„To jest kompletnie niesprawiedliwe” – powiedziałam, wstając. „Ocenia mnie pan wyłącznie po uczelni, a nie po rzeczywistych umiejętnościach i doświadczeniu.”

Dr Bennett spojrzał na mnie, jakbym była wyjątkowo natrętną muchą. „Pani Reynolds, Meridian Grace ma swoje standardy. Utrzymujemy je, wybierając tylko najlepszych kandydatów. Pani doświadczenie po prostu nie spełnia naszych wymagań.”

„Moje doświadczenie obejmuje ratowanie ludzkiego życia” – odparłam, a mój głos drżał od tłumionego gniewu. „Tak samo jak każdego lekarza po Harvardzie.”

„Nie do końca jak każdego lekarza po Harvardzie” – wtrącił David z kpiącym uśmiechem. „Są powody, dla których niektóre szpitale są prestiżowe, a inne… to instytucje charytatywne.”

Odwróciłam się do niego, gotowa wystrzelić dwa lata medycznej terminologii w formie kreatywnych obelg, ale zimny głos dr Bennetta mnie powstrzymał.

„To wszystko, pani Reynolds. Ochrona może panią wyprowadzić, jeśli zajdzie taka potrzeba.”

Groźba była oczywista. Zrobię scenę, a zostanę wyprowadzona z budynku jak wichrzycielka, nie wykwalifikowany lekarz.

Zebrałam resztki godności, wraz z pogniecionym CV, które dr Bennett niedbale rzucił na stolik do kawy. „Poradzę sobie sama, dziękuję.”

Kiedy odwróciłam się, by odejść, David podniósł się i ruszył za mną do drzwi. Przez krótką, złudną chwilę myślałam, że może przeprosi, albo chociaż okaże odrobinę zwykłej ludzkiej przyzwoitości, skoro już dostał to, czego chciał.

Zamiast tego pochylił się blisko, gdy sięgnęłam po klamkę, jego oddech poczułam przy uchu, gdy wyszeptał: „Twoje miejsce jest za recepcją!”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

PERSPEKTYWA KATE

Upokorzenie pali mocniej niż jakakolwiek gorączka, którą kiedykolwiek leczyłam. Tak właśnie myślałam, gdy niemal biegłam przez nieskazitelne korytarze Meridian Grace, rozpaczliwie szukając miejsca, gdzie mogłabym się ukryć, zanim łzy się uwolnią.

"Toaleta, toaleta, toaleta," mamrotałam pod nosem, gorączkowo przeszukując wzrokiem tabliczki, aż w końcu dostrzegłam uniwersalny kobiecy piktogram.

Wpadłam do środka, wdzięczna, że nikogo tam nie było, i zamknęłam się w najdalszej kabinie akurat w chwili, gdy pierwszy szloch wyrwał się z mojego gardła. Dźwięk odbijał się od marmurowych płytek, przez co wydawał się jeszcze bardziej żałosny, niż się czułam.

"Głupia, głupia, głupia," wyszeptałam, opadając na zamkniętą klapę sedesu. "Co sprawiło, że myślałaś, iż możesz się tu z kimkolwiek mierzyć?"

Drwiący szept Davida nadal palił mi w uszach: Twoje miejsce jest za recepcją! Jakby pięć lat ratowania życia nic nie znaczyło w porównaniu z dyplomem z Ivy League.

"Harvard," wyplułam to słowo między szlochami. "Jakby to automatycznie czyniło go lepszym lekarzem."

Grzebałam w torebce w poszukiwaniu chusteczek, ale podręczne opakowanie było puste. Oczywiście. Kolejny idealny szczegół tego perfekcyjnie okropnego dnia.

"Dobrze," powiedziałam na głos, odrywając trochę papieru toaletowego, by osuszyć oczy. "Skoro Meridian Grace mnie nie chce, są inne szpitale. Lepsze szpitale. Szpitale, gdzie ludzi naprawdę obchodzi los pacjentów bardziej niż markowe buty."

Ale nawet gdy próbowałam się pocieszyć, odrzucenie bolało. Tak długo wyobrażałam sobie to miejsce w głowie. Meridian Grace miało być szczytem – miejscem, gdzie najlepsi z najlepszych zapewniają niezrównaną opiekę. Tymczasem okazało się kolejnym ekskluzywnym klubem, gdzie znajomości liczą się bardziej niż kompetencje.

Po kilku minutach cichego płaczu wzięłam głęboki oddech i wstałam. Moje odbicie w metalowej powierzchni drzwi kabiny było rozmazane, ale wyraźnie widać było ślady tuszu spływającego po policzkach. Wspaniale. Teraz wyglądałam tak żałośnie, jak się czułam.

"Weź się w garść, Kate," rozkazałam swojemu odbiciu. "Przeszłaś przez gorsze rzeczy."

Odblokowałam kabinę i podeszłam do umywalki, odkręcając zimną wodę, by ochlapać twarz. Chłodna ciecz dobrze działała na moją rozpaloną skórę.

"To tylko potknięcie," powiedziałam do siebie, zmywając ślady tuszu. "Znajdziesz inną pracę. Gdzieś, gdzie naprawdę docenia się doświadczenie ponad edukację."

Drzwi do łazienki otworzyły się w momencie, gdy sięgałam po papierowy ręcznik. Zamarłam, z wodą ściekającą po twarzy, gdy Rita wkroczyła z tym swoim drapieżnym uśmiechem.

"No proszę," powiedziała, pozwalając drzwiom zamknąć się za sobą. "Kogo my tu mamy."

"Nie mów, że cię wyrzucili?" zapytała Rita, jej głos ociekał fałszywą troską. Jej oczy przebiegły po mojej mokrej twarzy, dostrzegając oczywiste ślady płaczu. "Wiedziałam. Przegrana."

Zmięłam w pięści papierowy ręcznik. "Ćwiczysz bycie okrutną, czy po prostu masz to we krwi?"

"Auć," Rita przyłożyła zadbaną dłoń do serca. "Ktoś tu nie umie przegrywać."

"Dlaczego wszyscy tu jesteście tacy podli?" Wyrwało mi się zanim zdążyłam się powstrzymać. "Bycie niemiłym to tu jakiś wymóg pracy w Meridian Grace?"

Rita zaśmiała się, a jej śmiech odbił się ostro od marmurowych ścian. "Kochanie, to świat elitarnej medycyny. Przyzwyczaj się." Podeszła do umywalki obok mojej, sprawdzając nienaganny makijaż w lustrze. "Słabi są eliminowani. To naturalna selekcja."

"Nie ma nic naturalnego w traktowaniu ludzi jak śmieci," odparłam, wyrzucając zmięty ręcznik do kosza z większą siłą, niż to było konieczne.

"Daj spokój." Rita przewróciła oczami. "Myślisz, że pacjenci przychodzą do Meridian Grace dla naszej empatii? Przychodzą po najlepszych. A najlepsi nie marnują czasu na niańczenie przeciętności."

Chwyciłam torebkę z blatu, zdecydowana wyjść zanim powiem coś, czego pożałuję. "Wiesz co? Cieszę się, że nie będę tu pracować. Wolę być bezrobotna niż spędzać dni z ludźmi, którzy uważają okrucieństwo za umiejętność zawodową."

Odwróciłam się, by wyjść, ale Rita stanęła na mojej drodze.

"Jeszcze jedno zanim pójdziesz," powiedziała, jej uśmiech stawał się coraz bardziej złośliwy. Sięgnęła do umywalki za sobą i zanim zdążyłam zareagować, nabrała wodę w złożone dłonie. "Mała pamiątka od nas."

Zimna woda uderzyła mnie w twarz i klatkę piersiową, mocząc przód już i tak niewystarczającej sukienki. Zatkało mnie, cofnęłam się w szoku.

"Witaj w elitarnej medycynie, Westlake," powiedziała Rita, kłaniając się z szyderczym ukłonem, po czym odwróciła się na pięcie i wyszła, a jej śmiech unosił się w powietrzu niczym zły zapach.

Stałam tam, z wodą znowu ściekającą po twarzy, ale tym razem to upokorzenie, a nie żal do samej siebie paliło mnie od środka.

"Oddychaj," wyszeptałam do siebie. "Po prostu oddychaj."

Ale moje ciało nie chciało współpracować. Znane mrowienie zaczęło się w prawej dłoni i powędrowało w górę ramienia. Nie. Nie teraz. Nie tutaj.

Palce zaczęły mi drżeć, małe mimowolne ruchy, które znałam aż za dobrze. Grzebałam w torebce, trzęsącymi się dłońmi gorączkowo szukając butelki z tabletkami.

"No dalej, no dalej," mamrotałam, zaciskając palce na małym plastikowym pojemniku dokładnie w chwili, gdy drgawki się nasiliły.

Odkręciłam zakrętkę wprawnym ruchem, wysypałam dwie małe tabletki na dłoń i połknęłam je bez popijania. Potem oparłam się o umywalkę, głęboko oddychając, starając się, by lek zadziałał szybko.

Po minucie drgawki ustały. Wpatrywałam się w swoje odbicie w lustrze: mokre włosy, przemoczona sukienka i blada twarz. Wyprostowałam ramiona, wygładziłam, na ile się dało, mokrą sukienkę i wyszłam z łazienki z resztkami godności.

Recepcja była już pełna – goście i pacjenci zajmowali krzesła w poczekalni. Trzymałam głowę spuszczoną, kierując się prosto do windy. Im szybciej wyjdę z Meridian Grace, tym lepiej.

"Przepraszam, proszę pani? Jest pani lekarzem?"

Podniosłam wzrok i zobaczyłam młodego chłopaka spoglądającego na mnie z jednego z krzeseł. Wyglądał na słabego, jego skóra była cienka i blada, ale oczy miał czujne i zatroskane.

"Nie, ja—byłam—" usiłowałam wyjaśnić, nie ujawniając upokorzenia.

"Wszystko w porządku? Nie wygląda pani najlepiej."

Życzliwość w jego głosie niemal mnie rozkleiła. Po poranku pełnym wyłącznie okrucieństwa, zwykła ludzka troska była przytłaczająca.

"Wszystko dobrze," zdołałam wykrztusić, próbując się uśmiechnąć. "Dziękuję, że pytasz."

"Trzęsie się pani," zauważył, marszcząc brwi z troską.

Spojrzałam w dół i zorientowałam się, że ma rację. Pomimo ciepła panującego w recepcji, moje ręce lekko drżały – efekt uboczny po mini-napadzie.

"To nic takiego," zapewniłam go. "Po prostu trochę—"

Nie dokończyłam zdania. Oczy chłopaka nagle wywróciły się do góry, jego ciało zesztywniało, po czym runął z krzesła na podłogę z obrzydliwym hukiem, a kończyny zaczęły gwałtownie drgać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

PUNKT WIDZENIA KATE

Czas zatrzymuje się, gdy czyjeś życie wisi na włosku — prawda, którą poznałam w niezliczonych sytuacjach awaryjnych, ale nigdy nie spodziewałam się jej doświadczyć w nieskazitelnym holu Meridian Grace.

— On ma atak! — krzyknęłam, moje ciało zareagowało zanim mózg zdążył w pełni przetworzyć to, co się dzieje. Kończyny mężczyzny szarpały się gwałtownie na wypolerowanej marmurowej podłodze, a jego oczy przewróciły się tak, że widać było tylko białka.

— Niech ktoś wezwie lekarza! — zawołał mężczyzna w garniturze, cofając się, jakby ataki były zaraźliwe.

Już miałam ułożyć mężczyznę na boku, by zapobiec zadławieniu, gdy znajomy głos przeciął chaos.

— Proszę się odsunąć! Jestem lekarzem!

David przecisnął się przez tłum i uklęknął przy konwulsyjnym mężczyźnie, od razu przejmując kontrolę nad sytuacją.

— Drgawki. Uogólniony napad padaczkowy — oznajmił z klinicznym dystansem, sprawdzając tętno mężczyzny. — Przynieście diazepam!

Jedna z recepcjonistek — na szczęście nie Rita — podbiegła z zestawem ratunkowym. Pojawiła się też inna pielęgniarka, chyba wezwana przez zamieszanie.

David z wprawą założył rękawiczki; jego wcześniejsza arogancja ustąpiła miejsca zawodowej pewności siebie. — Potrzebuję pięciu miligramów diazepamu, natychmiast!

Pielęgniarka podała mu gotową strzykawkę. David zdjął z niej osłonkę i zamierzał wstrzyknąć lek w udo mężczyzny, zgodnie ze standardową procedurą przy stanie padaczkowym.

Ale coś było nie tak. Widziałam setki napadów podczas pracy w Downtown General i coś w prezentacji tego mężczyzny nie pasowało.

— Zaczekaj! — rzuciłam się do przodu, chwytając Davida za nadgarstek, zanim zdążył wykonać zastrzyk. Wyraz szoku na jego twarzy byłby nawet zabawny w innych okolicznościach.

— Co ty, do cholery, wyprawiasz?! — warknął, próbując się wyrwać. — Ten człowiek jest w stanie padaczkowym!

— Nie, nie jest — odparłam spokojnym głosem, pewniejszym niż się spodziewałam. Wskazałam na twarz mężczyzny. — Spójrz na niego. Zimny pot, blada twarz, coś tu jest nie tak. To nie padaczka.

— Nie mam czasu na amatorską diagnostykę — syknął David, wciąż próbując uwolnić nadgarstek. — Każda sekunda zwłoki—

— Może go zabić, jeśli postawisz złą diagnozę — przerwałam mu. — Po prostu spójrz!

Chwyciłam ramię mężczyzny i podwinęłam mu rękaw, odkrywając to, czego się spodziewałam: opaskę medyczną. Stal nierdzewna błysnęła pod światłami recepcji, potwierdzając moje przypuszczenie: CUKRZYK – TYP 1.

— On jest cukrzykiem! — oznajmiłam, spoglądając na Davida, którego wyraz twarzy zastygł gdzieś pomiędzy złością a zrozumieniem. — To hipoglikemia spowodowana gwałtownym spadkiem poziomu cukru we krwi. To nie napad padaczkowy, tylko epizod hipoglikemiczny udający taki napad.

David zawahał się, jego wzrok błądził między bransoletką a twarzą mężczyzny. — Cholera — mruknął, zapominając o strzykawce z diazepamem w ręce.

— Potrzebujemy roztworu glukozy 50%, natychmiast! — zawołałam do pielęgniarki, która już przeszukiwała zestaw ratunkowy.

— Proszę — powiedziała, podając mi strzykawkę z przezroczystym płynem.

Wzięłam ją, świadoma, że wszystkie oczy w recepcji są skierowane na mnie. Zgromadzony tłum zamilkł całkowicie, obserwując to medyczne widowisko.

— Jesteś tego pewna? — zapytał cicho David, jego pewność siebie ustąpiła chwilowo autentycznej trosce.

— Na pewno — odparłam, odnajdując żyłę w ramieniu mężczyzny. — Diazepam zahamowałby ośrodkowy układ nerwowy, co mogłoby pogorszyć hipoglikemię. On nie potrzebuje uspokojenia, tylko glukozy.

Bez wahania podałam zastrzyk, wprowadzając glukozę bezpośrednio do krwiobiegu, by szybko podnieść niebezpiecznie niski poziom cukru.

— Niech ktoś ustali jego nazwisko — poleciłam, badając puls mężczyzny palcami przy jego szyi. — Musimy sprawdzić jego dokumentację medyczną.

— Frank Watkins — podała recepcjonistka. — To stały pacjent dr Ellison z endokrynologii.

— Zadzwoń do dr Ellison — polecił David, który chyba już otrząsnął się z chwilowej niepewności. — Powiedz jej, że Frank Watkins ma ostry wstrząs hipoglikemiczny w głównej recepcji.

Skupiłam się na Franku, wypatrując oznak poprawy. Jego drgawki już zaczynały ustępować, oddech stawał się bardziej regularny. Pod moimi palcami pulsował mocniej, bardziej miarowo.

— Frank? — powiedziałam delikatnie, pochylając się bliżej. — Frank, słyszysz mnie? Jesteś w szpitalu Meridian Grace. Miałeś epizod hipoglikemiczny, ale wszystko będzie dobrze.

Powieki Franka zadrżały i cicho jęknął. To dobry znak — zaczynał odzyskiwać przytomność.

— Woda — wyszeptał ledwo słyszalnie.

— Dajcie mu raczej sok — poleciłam jednej z pielęgniarek. — Musi dalej podnosić poziom cukru we krwi.

Pielęgniarka skinęła głową i pobiegła w stronę bufetu.

— Glukometr — rzuciłam w przestrzeń i byłam pod wrażeniem, gdy małe urządzenie natychmiast wylądowało w mojej wyciągniętej dłoni. Sprawność w Meridian Grace naprawdę robiła wrażenie, nawet podczas kryzysu.

Szybko sprawdziłam poziom glukozy u Franka, z ulgą obserwując, jak wraca on do normy. — Działa. Wraca do siebie.

Oczy Franka otworzyły się szeroko, a zamieszanie ustąpiło rozpoznaniu, gdy spojrzał na mnie. — Ty... jesteś tą pielęgniarką, która się trzęsła.

Uśmiechnęłam się, wzruszona, że nawet w stanie dezorientacji zapamiętał nasze krótkie spotkanie. — A ty jesteś pacjentem, który postanowił nam wszystkim zafundować dreszczyk emocji.

— Przepraszam za to — wyszeptał słabo.

Pielęgniarka wróciła z sokiem pomarańczowym i pomogłam Frankowi usiąść, by mógł go wypić. Zauważyłam, że David cofnął się lekko, pozwalając mi dalej prowadzić całą sytuację.

— Dobre wyczucie — powiedział cicho, z uznaniem, choć z nutą niechęci. — Nie zauważyłem bransoletki.

— Zdarza się — odparłam neutralnie, zaskoczona jego uznaniem. — Napady padaczkowe i hipoglikemiczne mogą wyglądać podobnie.

Frank z każdą chwilą stawał się coraz bardziej przytomny; zastrzyk i sok skutecznie podnosiły mu poziom cukru. Kolor wracał mu na twarz, oddech zupełnie się ustabilizował.

Odetchnięłam głęboko z ulgą, adrenalina, która niosła mnie przez kryzys, zaczęła opadać. — Już wszystko dobrze — oznajmiłam zaniepokojonym obserwatorom. — Sytuacja opanowana.

Wtedy usłyszałam to: powolny, celowy odgłos oklasków dochodzący gdzieś zza naszych pleców. Dźwięk odbił się echem w cichym już teraz holu. Oboje z Davidem odwróciliśmy się jednocześnie, wstając, by spojrzeć na źródło braw.

Tam, w wejściu do korytarza ze spokojnym, nieczytelnym wyrazem twarzy, stał dr Bennett.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Doctor Love

Doctor Love

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa