passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Doctor Love - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

Doctor Love

/

Rozdział 5

Rozdział 4

PERSPEKTYWA KATE

Upokorzenie pali mocniej niż jakakolwiek gorączka, którą kiedykolwiek leczyłam. Tak właśnie myślałam, gdy niemal biegłam przez nieskazitelne korytarze Meridian Grace, rozpaczliwie szukając miejsca, gdzie mogłabym się ukryć, zanim łzy się uwolnią.

"Toaleta, toaleta, toaleta," mamrotałam pod nosem, gorączkowo przeszukując wzrokiem tabliczki, aż w końcu dostrzegłam uniwersalny kobiecy piktogram.

Wpadłam do środka, wdzięczna, że nikogo tam nie było, i zamknęłam się w najdalszej kabinie akurat w chwili, gdy pierwszy szloch wyrwał się z mojego gardła. Dźwięk odbijał się od marmurowych płytek, przez co wydawał się jeszcze bardziej żałosny, niż się czułam.

"Głupia, głupia, głupia," wyszeptałam, opadając na zamkniętą klapę sedesu. "Co sprawiło, że myślałaś, iż możesz się tu z kimkolwiek mierzyć?"

Drwiący szept Davida nadal palił mi w uszach: Twoje miejsce jest za recepcją! Jakby pięć lat ratowania życia nic nie znaczyło w porównaniu z dyplomem z Ivy League.

"Harvard," wyplułam to słowo między szlochami. "Jakby to automatycznie czyniło go lepszym lekarzem."

Grzebałam w torebce w poszukiwaniu chusteczek, ale podręczne opakowanie było puste. Oczywiście. Kolejny idealny szczegół tego perfekcyjnie okropnego dnia.

"Dobrze," powiedziałam na głos, odrywając trochę papieru toaletowego, by osuszyć oczy. "Skoro Meridian Grace mnie nie chce, są inne szpitale. Lepsze szpitale. Szpitale, gdzie ludzi naprawdę obchodzi los pacjentów bardziej niż markowe buty."

Ale nawet gdy próbowałam się pocieszyć, odrzucenie bolało. Tak długo wyobrażałam sobie to miejsce w głowie. Meridian Grace miało być szczytem – miejscem, gdzie najlepsi z najlepszych zapewniają niezrównaną opiekę. Tymczasem okazało się kolejnym ekskluzywnym klubem, gdzie znajomości liczą się bardziej niż kompetencje.

Po kilku minutach cichego płaczu wzięłam głęboki oddech i wstałam. Moje odbicie w metalowej powierzchni drzwi kabiny było rozmazane, ale wyraźnie widać było ślady tuszu spływającego po policzkach. Wspaniale. Teraz wyglądałam tak żałośnie, jak się czułam.

"Weź się w garść, Kate," rozkazałam swojemu odbiciu. "Przeszłaś przez gorsze rzeczy."

Odblokowałam kabinę i podeszłam do umywalki, odkręcając zimną wodę, by ochlapać twarz. Chłodna ciecz dobrze działała na moją rozpaloną skórę.

"To tylko potknięcie," powiedziałam do siebie, zmywając ślady tuszu. "Znajdziesz inną pracę. Gdzieś, gdzie naprawdę docenia się doświadczenie ponad edukację."

Drzwi do łazienki otworzyły się w momencie, gdy sięgałam po papierowy ręcznik. Zamarłam, z wodą ściekającą po twarzy, gdy Rita wkroczyła z tym swoim drapieżnym uśmiechem.

"No proszę," powiedziała, pozwalając drzwiom zamknąć się za sobą. "Kogo my tu mamy."

"Nie mów, że cię wyrzucili?" zapytała Rita, jej głos ociekał fałszywą troską. Jej oczy przebiegły po mojej mokrej twarzy, dostrzegając oczywiste ślady płaczu. "Wiedziałam. Przegrana."

Zmięłam w pięści papierowy ręcznik. "Ćwiczysz bycie okrutną, czy po prostu masz to we krwi?"

"Auć," Rita przyłożyła zadbaną dłoń do serca. "Ktoś tu nie umie przegrywać."

"Dlaczego wszyscy tu jesteście tacy podli?" Wyrwało mi się zanim zdążyłam się powstrzymać. "Bycie niemiłym to tu jakiś wymóg pracy w Meridian Grace?"

Rita zaśmiała się, a jej śmiech odbił się ostro od marmurowych ścian. "Kochanie, to świat elitarnej medycyny. Przyzwyczaj się." Podeszła do umywalki obok mojej, sprawdzając nienaganny makijaż w lustrze. "Słabi są eliminowani. To naturalna selekcja."

"Nie ma nic naturalnego w traktowaniu ludzi jak śmieci," odparłam, wyrzucając zmięty ręcznik do kosza z większą siłą, niż to było konieczne.

"Daj spokój." Rita przewróciła oczami. "Myślisz, że pacjenci przychodzą do Meridian Grace dla naszej empatii? Przychodzą po najlepszych. A najlepsi nie marnują czasu na niańczenie przeciętności."

Chwyciłam torebkę z blatu, zdecydowana wyjść zanim powiem coś, czego pożałuję. "Wiesz co? Cieszę się, że nie będę tu pracować. Wolę być bezrobotna niż spędzać dni z ludźmi, którzy uważają okrucieństwo za umiejętność zawodową."

Odwróciłam się, by wyjść, ale Rita stanęła na mojej drodze.

"Jeszcze jedno zanim pójdziesz," powiedziała, jej uśmiech stawał się coraz bardziej złośliwy. Sięgnęła do umywalki za sobą i zanim zdążyłam zareagować, nabrała wodę w złożone dłonie. "Mała pamiątka od nas."

Zimna woda uderzyła mnie w twarz i klatkę piersiową, mocząc przód już i tak niewystarczającej sukienki. Zatkało mnie, cofnęłam się w szoku.

"Witaj w elitarnej medycynie, Westlake," powiedziała Rita, kłaniając się z szyderczym ukłonem, po czym odwróciła się na pięcie i wyszła, a jej śmiech unosił się w powietrzu niczym zły zapach.

Stałam tam, z wodą znowu ściekającą po twarzy, ale tym razem to upokorzenie, a nie żal do samej siebie paliło mnie od środka.

"Oddychaj," wyszeptałam do siebie. "Po prostu oddychaj."

Ale moje ciało nie chciało współpracować. Znane mrowienie zaczęło się w prawej dłoni i powędrowało w górę ramienia. Nie. Nie teraz. Nie tutaj.

Palce zaczęły mi drżeć, małe mimowolne ruchy, które znałam aż za dobrze. Grzebałam w torebce, trzęsącymi się dłońmi gorączkowo szukając butelki z tabletkami.

"No dalej, no dalej," mamrotałam, zaciskając palce na małym plastikowym pojemniku dokładnie w chwili, gdy drgawki się nasiliły.

Odkręciłam zakrętkę wprawnym ruchem, wysypałam dwie małe tabletki na dłoń i połknęłam je bez popijania. Potem oparłam się o umywalkę, głęboko oddychając, starając się, by lek zadziałał szybko.

Po minucie drgawki ustały. Wpatrywałam się w swoje odbicie w lustrze: mokre włosy, przemoczona sukienka i blada twarz. Wyprostowałam ramiona, wygładziłam, na ile się dało, mokrą sukienkę i wyszłam z łazienki z resztkami godności.

Recepcja była już pełna – goście i pacjenci zajmowali krzesła w poczekalni. Trzymałam głowę spuszczoną, kierując się prosto do windy. Im szybciej wyjdę z Meridian Grace, tym lepiej.

"Przepraszam, proszę pani? Jest pani lekarzem?"

Podniosłam wzrok i zobaczyłam młodego chłopaka spoglądającego na mnie z jednego z krzeseł. Wyglądał na słabego, jego skóra była cienka i blada, ale oczy miał czujne i zatroskane.

"Nie, ja—byłam—" usiłowałam wyjaśnić, nie ujawniając upokorzenia.

"Wszystko w porządku? Nie wygląda pani najlepiej."

Życzliwość w jego głosie niemal mnie rozkleiła. Po poranku pełnym wyłącznie okrucieństwa, zwykła ludzka troska była przytłaczająca.

"Wszystko dobrze," zdołałam wykrztusić, próbując się uśmiechnąć. "Dziękuję, że pytasz."

"Trzęsie się pani," zauważył, marszcząc brwi z troską.

Spojrzałam w dół i zorientowałam się, że ma rację. Pomimo ciepła panującego w recepcji, moje ręce lekko drżały – efekt uboczny po mini-napadzie.

"To nic takiego," zapewniłam go. "Po prostu trochę—"

Nie dokończyłam zdania. Oczy chłopaka nagle wywróciły się do góry, jego ciało zesztywniało, po czym runął z krzesła na podłogę z obrzydliwym hukiem, a kończyny zaczęły gwałtownie drgać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

PUNKT WIDZENIA KATE

Czas zatrzymuje się, gdy czyjeś życie wisi na włosku — prawda, którą poznałam w niezliczonych sytuacjach awaryjnych, ale nigdy nie spodziewałam się jej doświadczyć w nieskazitelnym holu Meridian Grace.

— On ma atak! — krzyknęłam, moje ciało zareagowało zanim mózg zdążył w pełni przetworzyć to, co się dzieje. Kończyny mężczyzny szarpały się gwałtownie na wypolerowanej marmurowej podłodze, a jego oczy przewróciły się tak, że widać było tylko białka.

— Niech ktoś wezwie lekarza! — zawołał mężczyzna w garniturze, cofając się, jakby ataki były zaraźliwe.

Już miałam ułożyć mężczyznę na boku, by zapobiec zadławieniu, gdy znajomy głos przeciął chaos.

— Proszę się odsunąć! Jestem lekarzem!

David przecisnął się przez tłum i uklęknął przy konwulsyjnym mężczyźnie, od razu przejmując kontrolę nad sytuacją.

— Drgawki. Uogólniony napad padaczkowy — oznajmił z klinicznym dystansem, sprawdzając tętno mężczyzny. — Przynieście diazepam!

Jedna z recepcjonistek — na szczęście nie Rita — podbiegła z zestawem ratunkowym. Pojawiła się też inna pielęgniarka, chyba wezwana przez zamieszanie.

David z wprawą założył rękawiczki; jego wcześniejsza arogancja ustąpiła miejsca zawodowej pewności siebie. — Potrzebuję pięciu miligramów diazepamu, natychmiast!

Pielęgniarka podała mu gotową strzykawkę. David zdjął z niej osłonkę i zamierzał wstrzyknąć lek w udo mężczyzny, zgodnie ze standardową procedurą przy stanie padaczkowym.

Ale coś było nie tak. Widziałam setki napadów podczas pracy w Downtown General i coś w prezentacji tego mężczyzny nie pasowało.

— Zaczekaj! — rzuciłam się do przodu, chwytając Davida za nadgarstek, zanim zdążył wykonać zastrzyk. Wyraz szoku na jego twarzy byłby nawet zabawny w innych okolicznościach.

— Co ty, do cholery, wyprawiasz?! — warknął, próbując się wyrwać. — Ten człowiek jest w stanie padaczkowym!

— Nie, nie jest — odparłam spokojnym głosem, pewniejszym niż się spodziewałam. Wskazałam na twarz mężczyzny. — Spójrz na niego. Zimny pot, blada twarz, coś tu jest nie tak. To nie padaczka.

— Nie mam czasu na amatorską diagnostykę — syknął David, wciąż próbując uwolnić nadgarstek. — Każda sekunda zwłoki—

— Może go zabić, jeśli postawisz złą diagnozę — przerwałam mu. — Po prostu spójrz!

Chwyciłam ramię mężczyzny i podwinęłam mu rękaw, odkrywając to, czego się spodziewałam: opaskę medyczną. Stal nierdzewna błysnęła pod światłami recepcji, potwierdzając moje przypuszczenie: CUKRZYK – TYP 1.

— On jest cukrzykiem! — oznajmiłam, spoglądając na Davida, którego wyraz twarzy zastygł gdzieś pomiędzy złością a zrozumieniem. — To hipoglikemia spowodowana gwałtownym spadkiem poziomu cukru we krwi. To nie napad padaczkowy, tylko epizod hipoglikemiczny udający taki napad.

David zawahał się, jego wzrok błądził między bransoletką a twarzą mężczyzny. — Cholera — mruknął, zapominając o strzykawce z diazepamem w ręce.

— Potrzebujemy roztworu glukozy 50%, natychmiast! — zawołałam do pielęgniarki, która już przeszukiwała zestaw ratunkowy.

— Proszę — powiedziała, podając mi strzykawkę z przezroczystym płynem.

Wzięłam ją, świadoma, że wszystkie oczy w recepcji są skierowane na mnie. Zgromadzony tłum zamilkł całkowicie, obserwując to medyczne widowisko.

— Jesteś tego pewna? — zapytał cicho David, jego pewność siebie ustąpiła chwilowo autentycznej trosce.

— Na pewno — odparłam, odnajdując żyłę w ramieniu mężczyzny. — Diazepam zahamowałby ośrodkowy układ nerwowy, co mogłoby pogorszyć hipoglikemię. On nie potrzebuje uspokojenia, tylko glukozy.

Bez wahania podałam zastrzyk, wprowadzając glukozę bezpośrednio do krwiobiegu, by szybko podnieść niebezpiecznie niski poziom cukru.

— Niech ktoś ustali jego nazwisko — poleciłam, badając puls mężczyzny palcami przy jego szyi. — Musimy sprawdzić jego dokumentację medyczną.

— Frank Watkins — podała recepcjonistka. — To stały pacjent dr Ellison z endokrynologii.

— Zadzwoń do dr Ellison — polecił David, który chyba już otrząsnął się z chwilowej niepewności. — Powiedz jej, że Frank Watkins ma ostry wstrząs hipoglikemiczny w głównej recepcji.

Skupiłam się na Franku, wypatrując oznak poprawy. Jego drgawki już zaczynały ustępować, oddech stawał się bardziej regularny. Pod moimi palcami pulsował mocniej, bardziej miarowo.

— Frank? — powiedziałam delikatnie, pochylając się bliżej. — Frank, słyszysz mnie? Jesteś w szpitalu Meridian Grace. Miałeś epizod hipoglikemiczny, ale wszystko będzie dobrze.

Powieki Franka zadrżały i cicho jęknął. To dobry znak — zaczynał odzyskiwać przytomność.

— Woda — wyszeptał ledwo słyszalnie.

— Dajcie mu raczej sok — poleciłam jednej z pielęgniarek. — Musi dalej podnosić poziom cukru we krwi.

Pielęgniarka skinęła głową i pobiegła w stronę bufetu.

— Glukometr — rzuciłam w przestrzeń i byłam pod wrażeniem, gdy małe urządzenie natychmiast wylądowało w mojej wyciągniętej dłoni. Sprawność w Meridian Grace naprawdę robiła wrażenie, nawet podczas kryzysu.

Szybko sprawdziłam poziom glukozy u Franka, z ulgą obserwując, jak wraca on do normy. — Działa. Wraca do siebie.

Oczy Franka otworzyły się szeroko, a zamieszanie ustąpiło rozpoznaniu, gdy spojrzał na mnie. — Ty... jesteś tą pielęgniarką, która się trzęsła.

Uśmiechnęłam się, wzruszona, że nawet w stanie dezorientacji zapamiętał nasze krótkie spotkanie. — A ty jesteś pacjentem, który postanowił nam wszystkim zafundować dreszczyk emocji.

— Przepraszam za to — wyszeptał słabo.

Pielęgniarka wróciła z sokiem pomarańczowym i pomogłam Frankowi usiąść, by mógł go wypić. Zauważyłam, że David cofnął się lekko, pozwalając mi dalej prowadzić całą sytuację.

— Dobre wyczucie — powiedział cicho, z uznaniem, choć z nutą niechęci. — Nie zauważyłem bransoletki.

— Zdarza się — odparłam neutralnie, zaskoczona jego uznaniem. — Napady padaczkowe i hipoglikemiczne mogą wyglądać podobnie.

Frank z każdą chwilą stawał się coraz bardziej przytomny; zastrzyk i sok skutecznie podnosiły mu poziom cukru. Kolor wracał mu na twarz, oddech zupełnie się ustabilizował.

Odetchnięłam głęboko z ulgą, adrenalina, która niosła mnie przez kryzys, zaczęła opadać. — Już wszystko dobrze — oznajmiłam zaniepokojonym obserwatorom. — Sytuacja opanowana.

Wtedy usłyszałam to: powolny, celowy odgłos oklasków dochodzący gdzieś zza naszych pleców. Dźwięk odbił się echem w cichym już teraz holu. Oboje z Davidem odwróciliśmy się jednocześnie, wstając, by spojrzeć na źródło braw.

Tam, w wejściu do korytarza ze spokojnym, nieczytelnym wyrazem twarzy, stał dr Bennett.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

PUNKT WIDZENIA DAVIDA

Każde powolne, celowe klaśnięcie dłońmi dr Bennetta rozbijało mój świat na kawałki. To się nie działo. To nie mogło się dziać. Nie mnie. Nie Davidowi Villi, absolwentowi Harvardu, rezydentowi Mayo Clinic, synowi profesora Richarda Villi.

– Znakomita robota, panno Stanley – powiedział dr Bennett, wpatrując się w Kate, w jej tanią sukienkę, która prawdopodobnie kosztowała mniej niż mój zegarek. – Szybkie myślenie. Doskonałe umiejętności diagnostyczne. Być może uratowała pani życie panu Watkinsowi.

Promieniała, jej twarz zaróżowiona z dumy. – Dziękuję, proszę pana.

Dr Bennett skinął głową. Potem jego wzrok przesunął się na mnie, a temperatura w pomieszczeniu nagle spadła o dziesięć stopni.

– Panie Villa.

Wyprostowałem się automatycznie. – Proszę pana.

– O mało nie podał pan diazepamu pacjentowi w stanie wstrząsu hipoglikemicznego. – Jego głos był cichy, ale tnący, każde słowo jak chirurgiczne cięcie w moje ego. – Czy rozumie pan, co by się stało?

Przełknąłem ślinę. – Efekt uspokajający mógłby—

– Mógłby go pan zabić – przerwał dr Bennett, nie próbując nawet złagodzić ciosu. – Student pierwszego roku medycyny wie, by sprawdzić biżuterię medyczną.

Gapie, którzy zgromadzili się, by oglądać medyczny dramat, byli teraz świadkami mojej publicznej egzekucji.

– To była sytuacja pod dużą presją – zdołałem powiedzieć, a mój głos brzmiał pusto nawet dla mnie samego. – Skupiłem się na powstrzymaniu tego, co wydawało się napadem drgawek.

– A panna Stanley była w tej samej sytuacji, a jednak poświęciła te kluczowe dodatkowe sekundy na właściwą ocenę – odparł dr Bennett. Odwrócił się znów do Kate. – Myślę, że mamy o czym porozmawiać. Czy pójdzie pani ze mną do mojego gabinetu?

Kate wyglądała na tak zszokowaną, jak ja się czułem. – Do pana... gabinetu?

– Tak – dr Bennett uśmiechnął się do niej. – Myślę, że mogłem być... pochopny w mojej wcześniejszej decyzji.

Nie. To niemożliwe. Nie mógł wybierać jej. Nie po tym, jak już mi zaoferowano to stanowisko. Nie po tym, jak już napisałem do ojca o swoim sukcesie.

– Dr Bennett – zacząłem, podchodząc bliżej. – Myślę—

– Myślę, że na dzisiaj pokazał pan już wystarczająco dużo, – uciął mnie chłodno. – Panno Stanley, proszę?

Odeszli, zostawiając mnie stojącego pośrodku recepcji, wśród obcych, którzy właśnie byli świadkami największego zawodowego upokorzenia mojego życia. Pielęgniarki, które jeszcze przed chwilą mi się przymilały, teraz szeptały za rękami. Rita złapała mój wzrok zza recepcji i szybko odwróciła spojrzenie, dystansując się od tonącego statku mojej reputacji.

Wyciągnąłem telefon drżącymi palcami i wybrałem numer ojca na szybkim wybieraniu. Odebrał po drugim sygnale.

– David? Właśnie miałem do ciebie zadzwonić, by pogratulować ci—

– Tato, potrzebuję cię tu. Natychmiast. – Mój głos był napięty, opanowany, ledwo powstrzymujący wzbierającą we mnie wściekłość i upokorzenie.

– Co się stało? – Jego ton natychmiast się zmienił, z dumnego na zaniepokojony.

– Bennett daje moje stanowisko komuś innemu. – Słowa miały gorzki smak na moim języku. – Z Westlake.

Pauza. – Będę za pięć minut.

Jak powiedział, tak zrobił – mój ojciec pojawił się w recepcji dokładnie pięć minut później. On nie wchodził po prostu do pomieszczenia – on je dominował. W wieku sześćdziesięciu dwóch lat wciąż miał posturę sportowca, srebrne włosy i idealnie skrojony garnitur, które jasno mówiły, kim jest: uosobieniem władzy.

– David – powiedział cicho, podchodząc do mnie. – Wyjaśnij.

Szybko nakreśliłem sytuację: pacjent w stanie hipoglikemii, moja zła diagnoza, interwencja Kate i reakcja Bennetta.

– Teraz zabrał ją do swojego gabinetu – zakończyłem, wciąż kipiąc. – Pewnie oferuje jej moje stanowisko.

Wyraz twarzy ojca się nie zmienił, ale coś stwardniało w jego oczach. – Niefortunna pomyłka, ale trudno uznać to za powód, by cofnąć już złożoną ofertę.

– Właśnie – przytaknąłem, a przez moje ciało przeszła fala ulgi. Ojciec to naprawi. Zawsze naprawiał.

– Gabinet Bennetta jest tędy – powiedział, już ruszając w stronę oddziału neurochirurgii. – Chodźmy porozmawiać.

Szłem za nim o pół kroku z tyłu, obserwując, jak ludzie instynktownie usuwają mu się z drogi. To był ten rodzaj szacunku, o który całe życie walczyłem, taki, który mój ojciec wzbudzał bez wysiłku.

– Wiesz, że większość sprzętu na oddziale neurochirurgicznym pochodzi z Villa Medical Supplies – rzucił mimochodem, gdy szliśmy. – A nowe centrum pediatryczne rozpoczęło budowę w zeszłym miesiącu dzięki naszej fundacji rodzinnej.

– Wiem, tato. – Oczywiście, że wiedziałem. Nazwisko Villa widniało na połowie tabliczek w tym szpitalu.

Dotarliśmy do gabinetu dr Bennetta właśnie, gdy drzwi się otworzyły. Kate wyszła, na jej twarzy rozbłysnął uśmiech, który zgasł, kiedy nas zobaczyła. Przez ułamek sekundy nasze oczy się spotkały i dostrzegłem w jej spojrzeniu coś, co przypominało współczucie.

– To ona? – spytał ojciec, patrząc na jej oddalającą się sylwetkę.

– To ona.

Ocenił ją jednym spojrzeniem i równie szybko ją zignorował. – Chodźmy.

Weszliśmy bez pukania. Dr Bennett podniósł wzrok znad biurka, jego twarz wyraziła zaskoczenie, a potem przybrała ostrożnie neutralny wyraz, gdy zobaczył, kto wszedł.

– Profesorze Villa – powiedział, wstając. – To niespodzianka.

– Naprawdę? – Ojciec zamknął za nami drzwi. – Właśnie cofnął pan ofertę pracy dla mojego syna po jednym, dającym się zrozumieć błędzie. Naprawdę pan myślał, że się o tym nie dowiem?

Dr Bennett westchnął. – Richard, proszę usiąść. Obaj.

Usiedliśmy naprzeciw niego, ojciec emanujący spokojną pewnością siebie, podczas gdy ja starałem się zachować neutralny wyraz twarzy.

– Pański syn to doskonały lekarz z nienagannymi referencjami – zaczął dr Bennett.

– Ale? – Ojciec uniósł brew.

– Ale dziś o mało nie podał leku, który mógł mieć śmiertelne konsekwencje dla pacjenta, podczas gdy ktoś z mniej prestiżowym wykształceniem natychmiast rozpoznał prawdziwy problem.

– Każdy popełnia błędy, Alexander – odparł ojciec. – Nawet pan. Nawet ja. Jeden błąd nie niweluje lat nauki i osiągnięć.

– Zgadzam się – kiwnął głową dr Bennett. – Dlatego nie skreślam Davida całkowicie. Po prostu rozważam, kto byłby najlepszy na to konkretne stanowisko.

Ojciec pochylił się lekko do przodu. – Fundacja Villa przekazała piętnaście milionów dolarów na nowe centrum pediatryczne. Moja firma dostarcza sześćdziesiąt procent sprzętu medycznego Meridian Grace, w bardzo korzystnych cenach. Nie chciałbym, żeby te ustalenia... zostały zakłócone.

Groźba zawisła w powietrzu między nimi. Szczęka dr Bennetta zacisnęła się niemal niedostrzegalnie.

– Grozi mi pan wycofaniem funduszy, jeśli nie zatrudnię pańskiego syna, Richardzie?

– Po prostu zaznaczam, że nasza rodzina od dawna wspiera tę placówkę – odpowiedział ojciec gładko. – Wierzymy w inwestowanie w doskonałość.

Dr Bennett przez dłuższą chwilę milczał, wpatrując się w twarz ojca, potem w moją. W końcu przemówił.

– Mam propozycję.

– Słucham – powiedział ojciec.

– Oboje kandydaci – pan Villa i panna Stanley – będą pracować przez tydzień próbny. Będą mi asystować razem, a na koniec tego okresu wybiorę osobę, która wykaże się lepszymi predyspozycjami do tej roli.

Wymieniliśmy z ojcem spojrzenia, a ja wykrzyknąłem z całkowitym niedowierzaniem: – Co?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Doctor Love

Doctor Love

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa