passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Doctor Love - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

Doctor Love

/

Rozdział 6

Rozdział 5

PUNKT WIDZENIA KATE

Czas zatrzymuje się, gdy czyjeś życie wisi na włosku — prawda, którą poznałam w niezliczonych sytuacjach awaryjnych, ale nigdy nie spodziewałam się jej doświadczyć w nieskazitelnym holu Meridian Grace.

— On ma atak! — krzyknęłam, moje ciało zareagowało zanim mózg zdążył w pełni przetworzyć to, co się dzieje. Kończyny mężczyzny szarpały się gwałtownie na wypolerowanej marmurowej podłodze, a jego oczy przewróciły się tak, że widać było tylko białka.

— Niech ktoś wezwie lekarza! — zawołał mężczyzna w garniturze, cofając się, jakby ataki były zaraźliwe.

Już miałam ułożyć mężczyznę na boku, by zapobiec zadławieniu, gdy znajomy głos przeciął chaos.

— Proszę się odsunąć! Jestem lekarzem!

David przecisnął się przez tłum i uklęknął przy konwulsyjnym mężczyźnie, od razu przejmując kontrolę nad sytuacją.

— Drgawki. Uogólniony napad padaczkowy — oznajmił z klinicznym dystansem, sprawdzając tętno mężczyzny. — Przynieście diazepam!

Jedna z recepcjonistek — na szczęście nie Rita — podbiegła z zestawem ratunkowym. Pojawiła się też inna pielęgniarka, chyba wezwana przez zamieszanie.

David z wprawą założył rękawiczki; jego wcześniejsza arogancja ustąpiła miejsca zawodowej pewności siebie. — Potrzebuję pięciu miligramów diazepamu, natychmiast!

Pielęgniarka podała mu gotową strzykawkę. David zdjął z niej osłonkę i zamierzał wstrzyknąć lek w udo mężczyzny, zgodnie ze standardową procedurą przy stanie padaczkowym.

Ale coś było nie tak. Widziałam setki napadów podczas pracy w Downtown General i coś w prezentacji tego mężczyzny nie pasowało.

— Zaczekaj! — rzuciłam się do przodu, chwytając Davida za nadgarstek, zanim zdążył wykonać zastrzyk. Wyraz szoku na jego twarzy byłby nawet zabawny w innych okolicznościach.

— Co ty, do cholery, wyprawiasz?! — warknął, próbując się wyrwać. — Ten człowiek jest w stanie padaczkowym!

— Nie, nie jest — odparłam spokojnym głosem, pewniejszym niż się spodziewałam. Wskazałam na twarz mężczyzny. — Spójrz na niego. Zimny pot, blada twarz, coś tu jest nie tak. To nie padaczka.

— Nie mam czasu na amatorską diagnostykę — syknął David, wciąż próbując uwolnić nadgarstek. — Każda sekunda zwłoki—

— Może go zabić, jeśli postawisz złą diagnozę — przerwałam mu. — Po prostu spójrz!

Chwyciłam ramię mężczyzny i podwinęłam mu rękaw, odkrywając to, czego się spodziewałam: opaskę medyczną. Stal nierdzewna błysnęła pod światłami recepcji, potwierdzając moje przypuszczenie: CUKRZYK – TYP 1.

— On jest cukrzykiem! — oznajmiłam, spoglądając na Davida, którego wyraz twarzy zastygł gdzieś pomiędzy złością a zrozumieniem. — To hipoglikemia spowodowana gwałtownym spadkiem poziomu cukru we krwi. To nie napad padaczkowy, tylko epizod hipoglikemiczny udający taki napad.

David zawahał się, jego wzrok błądził między bransoletką a twarzą mężczyzny. — Cholera — mruknął, zapominając o strzykawce z diazepamem w ręce.

— Potrzebujemy roztworu glukozy 50%, natychmiast! — zawołałam do pielęgniarki, która już przeszukiwała zestaw ratunkowy.

— Proszę — powiedziała, podając mi strzykawkę z przezroczystym płynem.

Wzięłam ją, świadoma, że wszystkie oczy w recepcji są skierowane na mnie. Zgromadzony tłum zamilkł całkowicie, obserwując to medyczne widowisko.

— Jesteś tego pewna? — zapytał cicho David, jego pewność siebie ustąpiła chwilowo autentycznej trosce.

— Na pewno — odparłam, odnajdując żyłę w ramieniu mężczyzny. — Diazepam zahamowałby ośrodkowy układ nerwowy, co mogłoby pogorszyć hipoglikemię. On nie potrzebuje uspokojenia, tylko glukozy.

Bez wahania podałam zastrzyk, wprowadzając glukozę bezpośrednio do krwiobiegu, by szybko podnieść niebezpiecznie niski poziom cukru.

— Niech ktoś ustali jego nazwisko — poleciłam, badając puls mężczyzny palcami przy jego szyi. — Musimy sprawdzić jego dokumentację medyczną.

— Frank Watkins — podała recepcjonistka. — To stały pacjent dr Ellison z endokrynologii.

— Zadzwoń do dr Ellison — polecił David, który chyba już otrząsnął się z chwilowej niepewności. — Powiedz jej, że Frank Watkins ma ostry wstrząs hipoglikemiczny w głównej recepcji.

Skupiłam się na Franku, wypatrując oznak poprawy. Jego drgawki już zaczynały ustępować, oddech stawał się bardziej regularny. Pod moimi palcami pulsował mocniej, bardziej miarowo.

— Frank? — powiedziałam delikatnie, pochylając się bliżej. — Frank, słyszysz mnie? Jesteś w szpitalu Meridian Grace. Miałeś epizod hipoglikemiczny, ale wszystko będzie dobrze.

Powieki Franka zadrżały i cicho jęknął. To dobry znak — zaczynał odzyskiwać przytomność.

— Woda — wyszeptał ledwo słyszalnie.

— Dajcie mu raczej sok — poleciłam jednej z pielęgniarek. — Musi dalej podnosić poziom cukru we krwi.

Pielęgniarka skinęła głową i pobiegła w stronę bufetu.

— Glukometr — rzuciłam w przestrzeń i byłam pod wrażeniem, gdy małe urządzenie natychmiast wylądowało w mojej wyciągniętej dłoni. Sprawność w Meridian Grace naprawdę robiła wrażenie, nawet podczas kryzysu.

Szybko sprawdziłam poziom glukozy u Franka, z ulgą obserwując, jak wraca on do normy. — Działa. Wraca do siebie.

Oczy Franka otworzyły się szeroko, a zamieszanie ustąpiło rozpoznaniu, gdy spojrzał na mnie. — Ty... jesteś tą pielęgniarką, która się trzęsła.

Uśmiechnęłam się, wzruszona, że nawet w stanie dezorientacji zapamiętał nasze krótkie spotkanie. — A ty jesteś pacjentem, który postanowił nam wszystkim zafundować dreszczyk emocji.

— Przepraszam za to — wyszeptał słabo.

Pielęgniarka wróciła z sokiem pomarańczowym i pomogłam Frankowi usiąść, by mógł go wypić. Zauważyłam, że David cofnął się lekko, pozwalając mi dalej prowadzić całą sytuację.

— Dobre wyczucie — powiedział cicho, z uznaniem, choć z nutą niechęci. — Nie zauważyłem bransoletki.

— Zdarza się — odparłam neutralnie, zaskoczona jego uznaniem. — Napady padaczkowe i hipoglikemiczne mogą wyglądać podobnie.

Frank z każdą chwilą stawał się coraz bardziej przytomny; zastrzyk i sok skutecznie podnosiły mu poziom cukru. Kolor wracał mu na twarz, oddech zupełnie się ustabilizował.

Odetchnięłam głęboko z ulgą, adrenalina, która niosła mnie przez kryzys, zaczęła opadać. — Już wszystko dobrze — oznajmiłam zaniepokojonym obserwatorom. — Sytuacja opanowana.

Wtedy usłyszałam to: powolny, celowy odgłos oklasków dochodzący gdzieś zza naszych pleców. Dźwięk odbił się echem w cichym już teraz holu. Oboje z Davidem odwróciliśmy się jednocześnie, wstając, by spojrzeć na źródło braw.

Tam, w wejściu do korytarza ze spokojnym, nieczytelnym wyrazem twarzy, stał dr Bennett.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

PUNKT WIDZENIA DAVIDA

Każde powolne, celowe klaśnięcie dłońmi dr Bennetta rozbijało mój świat na kawałki. To się nie działo. To nie mogło się dziać. Nie mnie. Nie Davidowi Villi, absolwentowi Harvardu, rezydentowi Mayo Clinic, synowi profesora Richarda Villi.

– Znakomita robota, panno Stanley – powiedział dr Bennett, wpatrując się w Kate, w jej tanią sukienkę, która prawdopodobnie kosztowała mniej niż mój zegarek. – Szybkie myślenie. Doskonałe umiejętności diagnostyczne. Być może uratowała pani życie panu Watkinsowi.

Promieniała, jej twarz zaróżowiona z dumy. – Dziękuję, proszę pana.

Dr Bennett skinął głową. Potem jego wzrok przesunął się na mnie, a temperatura w pomieszczeniu nagle spadła o dziesięć stopni.

– Panie Villa.

Wyprostowałem się automatycznie. – Proszę pana.

– O mało nie podał pan diazepamu pacjentowi w stanie wstrząsu hipoglikemicznego. – Jego głos był cichy, ale tnący, każde słowo jak chirurgiczne cięcie w moje ego. – Czy rozumie pan, co by się stało?

Przełknąłem ślinę. – Efekt uspokajający mógłby—

– Mógłby go pan zabić – przerwał dr Bennett, nie próbując nawet złagodzić ciosu. – Student pierwszego roku medycyny wie, by sprawdzić biżuterię medyczną.

Gapie, którzy zgromadzili się, by oglądać medyczny dramat, byli teraz świadkami mojej publicznej egzekucji.

– To była sytuacja pod dużą presją – zdołałem powiedzieć, a mój głos brzmiał pusto nawet dla mnie samego. – Skupiłem się na powstrzymaniu tego, co wydawało się napadem drgawek.

– A panna Stanley była w tej samej sytuacji, a jednak poświęciła te kluczowe dodatkowe sekundy na właściwą ocenę – odparł dr Bennett. Odwrócił się znów do Kate. – Myślę, że mamy o czym porozmawiać. Czy pójdzie pani ze mną do mojego gabinetu?

Kate wyglądała na tak zszokowaną, jak ja się czułem. – Do pana... gabinetu?

– Tak – dr Bennett uśmiechnął się do niej. – Myślę, że mogłem być... pochopny w mojej wcześniejszej decyzji.

Nie. To niemożliwe. Nie mógł wybierać jej. Nie po tym, jak już mi zaoferowano to stanowisko. Nie po tym, jak już napisałem do ojca o swoim sukcesie.

– Dr Bennett – zacząłem, podchodząc bliżej. – Myślę—

– Myślę, że na dzisiaj pokazał pan już wystarczająco dużo, – uciął mnie chłodno. – Panno Stanley, proszę?

Odeszli, zostawiając mnie stojącego pośrodku recepcji, wśród obcych, którzy właśnie byli świadkami największego zawodowego upokorzenia mojego życia. Pielęgniarki, które jeszcze przed chwilą mi się przymilały, teraz szeptały za rękami. Rita złapała mój wzrok zza recepcji i szybko odwróciła spojrzenie, dystansując się od tonącego statku mojej reputacji.

Wyciągnąłem telefon drżącymi palcami i wybrałem numer ojca na szybkim wybieraniu. Odebrał po drugim sygnale.

– David? Właśnie miałem do ciebie zadzwonić, by pogratulować ci—

– Tato, potrzebuję cię tu. Natychmiast. – Mój głos był napięty, opanowany, ledwo powstrzymujący wzbierającą we mnie wściekłość i upokorzenie.

– Co się stało? – Jego ton natychmiast się zmienił, z dumnego na zaniepokojony.

– Bennett daje moje stanowisko komuś innemu. – Słowa miały gorzki smak na moim języku. – Z Westlake.

Pauza. – Będę za pięć minut.

Jak powiedział, tak zrobił – mój ojciec pojawił się w recepcji dokładnie pięć minut później. On nie wchodził po prostu do pomieszczenia – on je dominował. W wieku sześćdziesięciu dwóch lat wciąż miał posturę sportowca, srebrne włosy i idealnie skrojony garnitur, które jasno mówiły, kim jest: uosobieniem władzy.

– David – powiedział cicho, podchodząc do mnie. – Wyjaśnij.

Szybko nakreśliłem sytuację: pacjent w stanie hipoglikemii, moja zła diagnoza, interwencja Kate i reakcja Bennetta.

– Teraz zabrał ją do swojego gabinetu – zakończyłem, wciąż kipiąc. – Pewnie oferuje jej moje stanowisko.

Wyraz twarzy ojca się nie zmienił, ale coś stwardniało w jego oczach. – Niefortunna pomyłka, ale trudno uznać to za powód, by cofnąć już złożoną ofertę.

– Właśnie – przytaknąłem, a przez moje ciało przeszła fala ulgi. Ojciec to naprawi. Zawsze naprawiał.

– Gabinet Bennetta jest tędy – powiedział, już ruszając w stronę oddziału neurochirurgii. – Chodźmy porozmawiać.

Szłem za nim o pół kroku z tyłu, obserwując, jak ludzie instynktownie usuwają mu się z drogi. To był ten rodzaj szacunku, o który całe życie walczyłem, taki, który mój ojciec wzbudzał bez wysiłku.

– Wiesz, że większość sprzętu na oddziale neurochirurgicznym pochodzi z Villa Medical Supplies – rzucił mimochodem, gdy szliśmy. – A nowe centrum pediatryczne rozpoczęło budowę w zeszłym miesiącu dzięki naszej fundacji rodzinnej.

– Wiem, tato. – Oczywiście, że wiedziałem. Nazwisko Villa widniało na połowie tabliczek w tym szpitalu.

Dotarliśmy do gabinetu dr Bennetta właśnie, gdy drzwi się otworzyły. Kate wyszła, na jej twarzy rozbłysnął uśmiech, który zgasł, kiedy nas zobaczyła. Przez ułamek sekundy nasze oczy się spotkały i dostrzegłem w jej spojrzeniu coś, co przypominało współczucie.

– To ona? – spytał ojciec, patrząc na jej oddalającą się sylwetkę.

– To ona.

Ocenił ją jednym spojrzeniem i równie szybko ją zignorował. – Chodźmy.

Weszliśmy bez pukania. Dr Bennett podniósł wzrok znad biurka, jego twarz wyraziła zaskoczenie, a potem przybrała ostrożnie neutralny wyraz, gdy zobaczył, kto wszedł.

– Profesorze Villa – powiedział, wstając. – To niespodzianka.

– Naprawdę? – Ojciec zamknął za nami drzwi. – Właśnie cofnął pan ofertę pracy dla mojego syna po jednym, dającym się zrozumieć błędzie. Naprawdę pan myślał, że się o tym nie dowiem?

Dr Bennett westchnął. – Richard, proszę usiąść. Obaj.

Usiedliśmy naprzeciw niego, ojciec emanujący spokojną pewnością siebie, podczas gdy ja starałem się zachować neutralny wyraz twarzy.

– Pański syn to doskonały lekarz z nienagannymi referencjami – zaczął dr Bennett.

– Ale? – Ojciec uniósł brew.

– Ale dziś o mało nie podał leku, który mógł mieć śmiertelne konsekwencje dla pacjenta, podczas gdy ktoś z mniej prestiżowym wykształceniem natychmiast rozpoznał prawdziwy problem.

– Każdy popełnia błędy, Alexander – odparł ojciec. – Nawet pan. Nawet ja. Jeden błąd nie niweluje lat nauki i osiągnięć.

– Zgadzam się – kiwnął głową dr Bennett. – Dlatego nie skreślam Davida całkowicie. Po prostu rozważam, kto byłby najlepszy na to konkretne stanowisko.

Ojciec pochylił się lekko do przodu. – Fundacja Villa przekazała piętnaście milionów dolarów na nowe centrum pediatryczne. Moja firma dostarcza sześćdziesiąt procent sprzętu medycznego Meridian Grace, w bardzo korzystnych cenach. Nie chciałbym, żeby te ustalenia... zostały zakłócone.

Groźba zawisła w powietrzu między nimi. Szczęka dr Bennetta zacisnęła się niemal niedostrzegalnie.

– Grozi mi pan wycofaniem funduszy, jeśli nie zatrudnię pańskiego syna, Richardzie?

– Po prostu zaznaczam, że nasza rodzina od dawna wspiera tę placówkę – odpowiedział ojciec gładko. – Wierzymy w inwestowanie w doskonałość.

Dr Bennett przez dłuższą chwilę milczał, wpatrując się w twarz ojca, potem w moją. W końcu przemówił.

– Mam propozycję.

– Słucham – powiedział ojciec.

– Oboje kandydaci – pan Villa i panna Stanley – będą pracować przez tydzień próbny. Będą mi asystować razem, a na koniec tego okresu wybiorę osobę, która wykaże się lepszymi predyspozycjami do tej roli.

Wymieniliśmy z ojcem spojrzenia, a ja wykrzyknąłem z całkowitym niedowierzaniem: – Co?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

PERSPEKTYWA DAVIDA

Pulsująca żyła na mojej skroni świadczyła o rosnącym wściekłości, którą z trudem w sobie tłumiłem, wpatrując się w doktora Bennetta. Czy to jakiś chory żart? Ja? Mam pracować z Kate Stanley? Miejscową nikim, która pewnie zdobyła dyplom lekarski z opakowania po płatkach śniadaniowych?

— To absurd — wyplułem z pogardą w głosie. — Skończyłem Harvard z najlepszym wynikiem. Szkoliłem się u światowej klasy chirurgów. Publikowałem w New England Journal of Medicine. I mam współpracować z NIĄ?

Dr Bennett odchylił się w swoim skórzanym fotelu, jego twarz była ucieleśnieniem spokoju, co tylko bardziej mnie rozwścieczało. — Tak? Imponujące osiągnięcia? Myślisz, że to wszystko, czego potrzeba, by być świetnym lekarzem?

Mój ojciec zmarszczył brwi. — To chyba niepotrzebne. Kwalifikacje Davida—

— Na papierze są doskonałe — przerwał mu dr Bennett. — Ale jak dziś się przekonaliśmy, papierowe kwalifikacje nie zawsze przekładają się na praktyczną doskonałość.

Nie mogłem już dłużej milczeć. — Zestawiasz mnie z pielęgniarką z Westlake? To absurd.

— Jeśli jesteś tak dobry, jak sugeruje twoje CV — odparł chłodno dr Bennett — nie masz się czego obawiać.

Ojciec przez dłuższą chwilę mierzył doktora Bennetta wzrokiem, po czym skinął głową. — Dobrze. Tydzień próbny. Ale oczekuję sprawiedliwej oceny na podstawie faktycznych wyników, nie jakiejś błędnej próby zatrudnienia dla różnorodności.

— Liczy się tylko jedno — powiedział dr Bennett, przenosząc na mnie wzrok — znalezienie asystenta, który nie uśmierci moich pacjentów. Jeśli to będziesz ty, David, posada jest twoja. Jeśli nie... — wzruszył ramionami. — Może Harvard powinien przemyśleć swoje standardy przyjęć.

— Nie! — powiedziałem stanowczo. Nie mogłem pracować z tą nikim.

— Nie? — zapytał dr Bennett, unosząc pytająco brew, a mój ojciec złapał mnie za rękę.

— Co ty wyprawiasz, David?

Nie odpowiedziałem. Nadal kipiałem ze złości na myśl, że dr Bennett może wybrać Kate zamiast mnie, a teraz jeszcze chce, żebym z nią pracował. Cholera!

— Alex, czy nie miałbyś nic przeciwko, żebym zamienił słowo z synem? — Jego głos był zwodniczo spokojny.

Dr Bennett skinął głową. — Macie tyle czasu, ile potrzebujecie, Richardzie.

Ojciec wyciągnął mnie z gabinetu doktora Bennetta, a gdy tylko drzwi się za nami zamknęły, pchnął mnie tak, bym stanął naprzeciw niego.

— Tato, ja—

— Zamknij się. — Jego głos był cichy, ale ostry jak brzytwa. — Choć raz w życiu, David, po prostu zamknij się i słuchaj.

Stałem przed nim niezręcznie, jak dziesięciolatek karcony za coś złego.

— Trzy pokolenia. — Uniósł trzy palce, niemal dotykając nimi mojej twarzy. — Trzy pokolenia Villa praktykowały medycynę z wyróżnieniem. Twój dziadek ratował ludzi podczas wojny koreańskiej, mając tylko podstawowe środki i własne ręce. Ja zbudowałem od podstaw cały oddział. A ty — wbił palec w mój tors — myślisz, że wystarczy ci twój prestiżowy dyplom i arogancja.

— Chciałem tylko przedstawić swoje kwalifikacje—

— Nie! — Krzyknął na mnie po raz pierwszy w życiu. — Byłeś zadufanym dupkiem. Kwalifikacje? Chcesz rozmawiać o kwalifikacjach? Poruszyłem niebo i ziemię, żebyś dostał tę szansę u Alexa, a ty mi się tak odwdzięczasz? Kompromitując siebie, a co gorsza — mnie?

— Przepraszam... — wymamrotałem.

— A teraz posłuchaj, jak to będzie wyglądało — kontynuował ojciec, zniżając głos do groźnego szeptu. — Albo przyjmujesz tę propozycję, pracujesz z tą dziewczyną z pokorą i profesjonalizmem, albo radzisz sobie sam.

— Co to znaczy? — zapytałem, choć już się domyślałem.

— To znaczy: żadnych koneksji. Żadnych przysług. Żadnego wsparcia finansowego. — Jego wzrok przeniknął mnie na wskroś. — Zapomnij, że nazwisko Villa otwiera ci drzwi. Sam sobie znajdziesz mieszkanie, bo w moim już nie zostaniesz.

Potem zapadła ogłuszająca cisza. Po raz pierwszy poczułem, jak bardzo moja pozycja jest niepewna.

— Chyba nie mówisz poważnie — wyszeptałem.

— Przekonaj się. — Na jego twarzy nie było ani śladu blefu. — Nadszedł czas, żebyś zdecydował, jakim chcesz być człowiekiem, David. Lekarzem służącym innym, czy narcyzem z dyplomem medycznym. Bo ja już nie będę cię usprawiedliwiać.

Zamilkł, czekając, aż coś powiem, ale ja wciąż stałem z otwartymi ustami po tej groźbie. — Jestem zajętym człowiekiem, Davidzie. Więc co wybierasz? Przyjmujesz tę ofertę czy nie?

W głowie przewijały mi się wszystkie możliwości. Duma krzyczała, żebym odszedł, żebym powiedział, że nie potrzebuję jego pomocy ani znajomości. Ale rzeczywistość malowała inny obraz — bezrobotnego, być może z czarną listą, na pewno spłukanego.

— Czekam, Davidzie. — Jego głos był jak stal.

Przełknąłem ślinę, czując gorzki smak upokorzenia. Całym sobą buntowałem się przeciwko pracy z Kate Stanley, przyznaniu, że mogę się czegoś nauczyć od prowincjonalnej lekarki.

Wypuściłem powietrze i spojrzałem mu prosto w oczy.

— Przyjmuję okres próbny — powiedziałem w końcu, słowa paliły mnie w gardło jak kwas.

Spodziewałem się, że coś powie, ale zauważyłem, że patrzy ponad moim ramieniem. Obróciłem się nieco i zobaczyłem Kate, stojącą niepewnie z zaciśniętymi ustami, już w szpitalnym uniformie.

A najgorsze było to, że wyglądała, jakby słyszała wszystko. Gniew wypełnił mnie natychmiast.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Doctor Love

Doctor Love

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa