(WYNAJMIJ PANNĘ MŁODĄ)
Oblizała dolną wargę.
„Cóż, nie bądź taki pewien siebie, wciąż mogę powiedzieć nie, jeśli zechcę”.
Jego wzrok przesunął się na jej dekolt, potajemnie porównał jej pełne piersi do dziewczyny, którą miał zeszłej nocy.
Poza dekoltem, jej blada nieskazitelna twarz i długie blond włosy, które pasują do jej jasnoniebieskich oczu, nie wydają się go imponować.
„Więc mamy umowę”.
Powiedział z uniesioną brwią.
Shelley uśmiechnęła się i pokręciła głową z cygarem wciśniętym między zęby.
Antonio pstryknął palcami, a poważnie wyglądający mężczyzna w czarnym garniturze stojący obok niego podał jej kopertę.
„Jest interesująco gruba”.
Zachichotała z podekscytowaniem.
„100 000 dolarów tak działa na każdą kopertę” — uśmiechnął się.
Shelley zajrzała do koperty z niedowierzaniem, ale widok banknotów tysiącdolarowych rozwiał wszelkie wątpliwości, spojrzała w górę z szerokim uśmiechem na twarzy.
Wydmuchując chmurę dymu z ust, cicho się zaśmiała.
„Nie spodziewałam się mniej od samego Antonio Montero”.
„Dobrze dla ciebie, więc wszystko, co musisz zrobić, to wejść do pokoju następnego ranka i wcielić się w swoją rolę”.
„Dlaczego nie zabierzesz mnie ze sobą dziś wieczorem, Montero, czy nie jestem dla ciebie wystarczająco dobra?”
Zatrzymał się, a jego oczy poruszały się po jej ciele pożądliwie, jakby ją rozbierały, próbując ją zdobyć swoją seksownością. Shelley masowała swoje wielkie piersi, oblizując dolną wargę.
Jego oczy podążały za wilgotnym różem jej języka.
„Jesteś przeciętna nawet na jednorazową przygodę, ja idę za najlepszymi” — stwierdził Antonio z kpiącym uśmiechem na ustach.
„To niegrzeczne. Chodziłam z książętami i mężczyznami bogatszymi i przystojniejszymi” — Shelley przechwalała się, próbując ukryć swoje zdenerwowanie.
„Kiedy chodzi o seks, nie każdy mężczyzna jest obdarzony darem utrzymywania standardów, więc nie dziwią mnie twoje zaszczytne wzmianki” — uśmiechnął się.
„Jesteś rozpieszczonym bachorem” — syknęła z głębokim westchnieniem, „Co jeśli zrobię to za darmo”. Shelley nalegała.
Noc z Antonio Montero to coś, czego nie mogła sobie odmówić, żadna zdrowa kobieta nie mogłaby!
„To nie problem, wolałbym, gdybyś powiedziała... że chcesz okazać wdzięczność za kontrakt, który ci dałem” — uśmiechnął się.
„Nigdy nie miałam trudności z uwodzeniem mężczyzny bez względu na jego klasę, nie mówiąc już o kobieciarzu jak ty” — wyznała Shelley, opierając się na krześle.
Przeciągnęła palcami po włosach z frustracją.
„Poddanie się próbie nie będzie złe, spotkaj się ze mną w pokoju w hostelu, dziwko, lepiej spraw, bym był zadowolony z twoich umiejętności, nienawidzę nudnych kobiet.”
Shelly's finely curved mouth shifted into a double-edged, frankly sensual smile.
„Co mogę powiedzieć? Jestem zaszczycona”.
Noc z Antonio Montero to coś, czego nie mogła sobie odmówić, żadna zdrowa kobieta nie mogłaby!
Nagle drzwi baru się otworzyły, a do środka weszli umundurowani mężczyźni, tworząc zamieszanie.
Dwie kobiety niosły starszą panią na wózku inwalidzkim i podeszły do nich.
Antonio był oszołomiony, jednocześnie przyklejony do swojego miejsca.
„Babcia? Jak mnie znalazła?”
Szepnął.
Ludzie w barze szybko rozpoznali byłą królową piękności i babcię Antonio Montero.
Zaczęli robić zdjęcia, ale ochroniarze zdołali ich powstrzymać i opanować sytuację.
*****
Angela weszła do tego samego baru, czując się niekomfortowo.
Będąc drogim miejscem, nie było tam zbyt wielu ludzi, ale czuła się naprawdę nieswojo, wchodząc do baru z powodu gwizdów i brudnych spojrzeń mężczyzn w każdym zakątku.
„Witamy, moja pani, co mogę dla ciebie zrobić?”
Uśmiechnął się do niej przyjazny barman.
Angela tego potrzebowała, w końcu poczuła się trochę swobodniej.
„Dziękuję, ale wystarczy mi woda, będę czekała na kogoś”.
Skinął głową i podał jej butelkę wody.
„Dzięki”.
Angela uśmiechnęła się do niego, a potem westchnęła i po raz czwarty zadzwoniła do numeru swojego randkowicza, odkąd weszła do baru, a on nigdzie nie był.
Po raz pierwszy wyszła ze swojej skorupy, aby umówić się na randkę.
Chociaż portal randkowy to nie był dobry pomysł, nie miała wyboru. Desperacko chcąc udowodnić swoją siostrą, zgodziła się umówić na randkę z pierwszym mężczyzną, który do niej napisał.
To on wybrał drogi bar.
Po trzech godzinach jej telefon zadzwonił, to była wiadomość od mężczyzny, wyjaśniająca jego zmianę zdania na temat ich randki.
Angela uśmiechnęła się smutno do siebie, gdy łzy swobodnie spływały.
Kerry miała rację, jednak.
„Potrzebuję drinka!”
Pomachała do barmana.
I od tego momentu piła i piła.
Strzał za strzałem.
„Poproszę kolejną szklankę, proszę”.
Angela poprosiła, nie będąc w stanie zobaczyć zamazanego oblicza barmana.
„Jesteś pewna, że możesz to wytrzymać, już jesteś pijana”.
Człowiek odpowiedział i spojrzał na drugą stronę, niepewny, dlaczego ludzie zgromadzili się wokół jednego stołu.
„Widzisz, mam pieniądze, żeby zapłacić, po prostu daj mi tego cholernego koktajlu!”
Rzuciła w niego banknotami, opróżniając swoją torebkę, aż nie pozostał ani grosz.
„Proszę... Mam dużo do wyrzucenia z siebie”.
Załkała.
Barman wzruszył ramionami.
Oblizała ostatnią kroplę ze szklanki i usłyszała kobiecy głos wołający Tony'ego z tyłu. Imię jej randkowicza brzmiało Antony, musiała spojrzeć na swój telefon, żeby się upewnić.
„Antony?”
Angela sapnęła.
Wstała ze swojego miejsca i zaczęła iść w stronę stołu.
Zataczała się przez tłum, pijana.
„Hej, uważaj!”
Ktoś ją popchnął, a ona dramatycznie wpadła w ramiona Antonio i wybuchła płaczem.
Wszystkie oczy zwróciły się na nią i Antonio, który był skłonny ją zrzucić z siebie, ale ponieważ był w miejscu publicznym, musiał zachować się jak dżentelmen.
Angela spojrzała w jego zamazaną twarz i wybuchła płaczem.
„Dlaczego... wyciągnąłeś mnie tu i potem mnie rzuciłeś? Czy nie jestem wystarczająca? To nie fair...”
Antonio, jego babcia, Shelley i reszta gapiów patrzyli na nią oniemiali.
„Kim ona jest?”
Zapytała babcia Tony'ego, unosząc brew.
Antonio nie miał pojęcia, co się dzieje, ale nie miał innego wyboru.
To właśnie chciała jego babcia. Panna młoda dla Antonio.
Ukląkł na jednym kolanie.
„Bałem się reakcji mojej babci na nasz sekretny związek, ale skoro już tu jest, Angel, czy wyjdziesz za mnie?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
(PRZYPADKOWE ZARĘCZYNY)
Następnego ranka Angela obudziła się i powoli otworzyła powieki, jej oczy skierowały się na puszystą białą masę zebraną nad nią.
Jakże piękne, przypomniało jej to chmury.
Rzuciła to na łóżko, które wydawało się bardziej komfortowe niż jej własne łóżko.
Z jękiem powoli przewróciła głowę na bok, a błękitne niebo za oknem i zasłony utwierdziły ją, że jeszcze nie umarła.
Jej zamglony wzrok wędrował dalej, od łóżka królewskiego rozmiaru z purpurowymi zasłonami do każdego kąta pokoju.
Próbowała pomyśleć lub przypomnieć sobie, gdzie jest i jak się tam dostała, ale im bardziej się skupiała, tym większy był jej zamęt.
Postanowiła usiąść i sprawdzić, czy to pomoże jej zestresowanemu mózgowi.
Jej spojrzenie przesunęło się w przeciwnym kierunku, tylko po to, aby zobaczyć olbrzymiego mężczyznę w czarnym garniturze na ogromnym królewskim fotelu, z nogami skrzyżowanymi w męski sposób i dłonią opartą na szczęce, głową przechyloną na bok, jego pozycja przypominała jej gorących wampirów z webtoonów.
Jego oczy były tak ciemne, a ten zły uśmieszek na jego twarzy, musiał ją obserwować, gdy spała.
"Kim jesteś!?"
Krzyknęła, jej oczy szeroko otwarte, zaskoczona i przerażona na śmierć.
"To ja powinienem zadawać pytania, kim ty jesteś...?" warknął, jego laserowy wzrok przeszywający jej oczy.
"Co?"
Angela sapnęła, bardziej zdezorientowana niż wcześniej.
Antonio wstał i ruszył w jej stronę.
Nagle oczy Angeli zrobiły się wielkie ze szoku, jakby zobaczyła ducha, gdy uświadomiła sobie, kim jest mężczyzna przed nią.
"O mój Boże! To jest Antonio Montero".
Wyszeptała do siebie w panice.
"Nie podchodź do mnie! Trzymaj się z daleka, ostrzegam cię! Nie jestem delikatną kobietą! Mam tu broń, jak w ogóle dostałeś się do mojego pokoju?"
Wyrwała się.
"Rozejrzyj się po swojej świniarni, to nie twoja chata, jesteś w moim domu".
Nagle zakląć, ręka uderzyła w jego twarz.
"Nie mogę uwierzyć, że rozmawiam z jakimś... nędznym człowiekiem".
"Świniarnia?"
Angela mruknęła, nieco zirytowana obraźliwymi słowami, potem nagle zamarła i spojrzała po pokoju.
Drogie zasłony, łóżko królewskiego rozmiaru i duża przestrzeń w sypialni, to nie jest jej sypialnia!
Jak skończyła z mężczyzną w sypialni, nie mówiąc już o mężczyźnie takim jak Tony Montero!
Jej oczy rozszerzyły się, a ręka zakryła usta, gdy z jej warg wyrwał się głośny okrzyk.
"Gdzie jestem? Jak się tu dostałam?"
Uświadomiła sobie, że jej ubrania też się zmieniły.
"Co się stało z moimi ubraniami, proszę, nie mów mi, że ty zmieniłeś moje ubrania".
"Och, proszę, nie ma w tym twoim ciele nic, co mogłoby naprawdę podniecić mężczyznę, nie mówiąc już o mnie".
Kontynuował kpiącym tonem, który jeszcze bardziej ją denerwował.
"Ubrania nie ukrywają pięknych figur, ty jej nie masz, więc nie martw się, nie jestem zainteresowany, marzysz za dużo, swoją drogą, jesteś jak 3 w skali, nigdy bym cię nie dotknął".
Szczęka Angeli opadła na te słowa.
Jak niegrzeczny może być! Jak ktoś tak przystojny może być pozbawiony charakteru?
"Uwierzylabym w to, gdyby to nie wychodziło z ust zboczeńca i kobieciarza, który śpi z wszystkim, co nosi spódnicę," Angela szydziła.
Antonio uniósł ciemne brew w kpiącym łuku.
"Oczekujesz, że uwierzę, że nigdy nie miałaś zdjętych ubrań przez mężczyznę? Co jesteś, trzynastoletnią dziewicą?"
"Ja... byłam rozebrana... rozebrana przez... mężczyzn... mężczyznę... wcześniej... mojego chłopaka właściwie" skłamała. "Nie przez nieznajomego, który postanowił to zrobić sam bez mojej zgody, a to jest napaść seksualna".
"Chciałabyś... kobiety takie jak ty zabiłyby, żeby zdjął z ciebie brudne ubrania z twojego małego rozwiązłego ciała".
"O mój Boże, masz rację, jestem naprawdę szczęśliwa, tak szczęśliwa, nie widzisz mnie płaczącą z radości?"
Odpowiedziała sarkastycznie.
"Przestań udawać, że nie lubisz być w tym samym pokoju ze mną, to wszystko, o czym kiedykolwiek marzyłaś.
Dzielić pokój z gorącym idolem i młodym miliarderem tak sławnym jak ja, wiedząc, że prawie każda kobieta na świecie chciałaby zająć twoje miejsce.
To całkiem mocny afrodyzjak, nawet wróżka chrzestna nie mogłaby spełnić takich marzeń".
Odrobinę odpowiedzialności i szacunku nie przemawiało do tego mężczyzny... było to wypisane na jego przystojnej twarzy.
Nie jest niczym, jak Kerry i jej zwariowane przyjaciółki go opisywały, pomyślała.
Kiedy Antonio zobaczył, że miała cichy załamanie psychiczne.
"Służąca cię przebrała, uwierz, nie ma nic interesującego w twoim ciele, zwymiotowałbym".
"To bardzo niegrzeczne, panie... Antony".
"Antonio..." poprawił. "Zrujnowałaś moje zaręczyny, czego się spodziewałaś, królewskiego traktowania?"
"Przepraszam, proszę pana?"
Angela mrugnęła, niepewna, czy dobrze słyszy te słowa.
"Zrujnowałam co?"
"Nie pamiętasz nic z zeszłej nocy, prawda?"
Zapytał.
"Nie, nie pamiętam".
Odpowiedziała powoli.
"Może diament na twoim palcu coś przypomni".
"Diament?"
Angela mruknęła nieprzytomnie, potem jej oczy dostrzegły migoczący obiekt na jej palcu, jej serce zamarło.
Spojrzała na niego, jej oczy prawie wyskoczyły z oczodołów, przerażona.
"Pierścionek!"
Krzyknęła jak ofiara z horroru.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PIERŚCIONEK!
Angela próbowała stłumić pytania burzujące w jej umyśle i jak najszybciej wydostać się z tej niezręcznej sytuacji.
Wstała z łóżka, szybko zdejmując pierścionek z palca.
"Bardzo przepraszam za to, co się stało wczoraj w nocy, wszystko pokręciłam, pierwszy raz się upiłam i tak dalej, przepraszam, że zepsułam twoje oświadczyny, wszystko pokręciłam... Przepraszam... ale nie mogę zostać i nie mogę cię poślubić, możesz zatrzymać pierścionek”.
Świetnie! Dlaczego nie chce zejść!
Z jękiem frustracji próbowała zdjąć pierścionek, który pozostał ciasny na jej palcu.
"Oferuję ci majątek, tylko na rok, uwierz mi, nienawidzę tego tysiąc razy bardziej niż ty, gonię za wszystkim, co nosi spódnicę, ale osoby z niskiej klasy, takie jak ty, są dla mnie jak plagi, przyjmij propozycję, a zmienię twoje nędzne życie na lepsze”.
Antonio powiedział sucho.
Angela zmarszczyła brwi z irytacją.
"Z całym szacunkiem, panie, moja odpowiedź brzmi nie, nie mogę być twoją udawaną narzeczoną czy żoną, cokolwiek. Nie chcę też twoich pieniędzy”.
Odpowiedziała wściekle.
Usta Antonio lekko wykrzywiły się w drwiącym uśmieszku, a jego grube brwi uniosły się, ukrywając jego zaskoczenie i rozczarowanie jej odpowiedzią.
"Przestań być taką dziwką, twój typ to dobrzy aktorzy, ale głęboko w środku nigdy nie wyobrażałaś sobie, że mężczyzna taki jak ja mógłby ci się oświadczyć, nawet w udawanych”.
Angela prychnęła.
"Masz oczywiście rację, bo nigdy nie chciałam mężczyzny takiego jak ty, mam chłopaka, tak na marginesie”.
"Dobrze, że jesteś świadoma swojej wartości, teraz przestań ze mną się kłócić, nikt nigdy nie odrzuca mojej prośby! Będziesz moją panną młodą, to spełnienie marzeń”.
"Nie każdego porusza twoje pieniądze!”
Angela odparła.
"Wy biedne istoty naprawdę nie macie wyboru, to szansa na całe życie..."
"Nie chcę twoich śmierdzących pieniędzy! I nigdy cię nie poślubię!”
"Cóż, nigdy nie pytałem, mówię ci”.
Powiedział to tak spokojnie, że Angela jeszcze bardziej się wściekła.
"Jesteś szalony! Nie posiadasz mnie i nie pozwolę ci traktować mnie jak przedmiot, który posiadasz”.
Wstała zdecydowana, chwyciła torbę i skierowała się do drzwi, ale zanim mogła zrobić kolejny krok, było już za późno, gdy silne palce zacisnęły się na jej ramieniu i zmiotły ją z nóg.
"Puść mnie!”
Pisknęła, szarpiąc się za ramię.
Antonio wrócił na swoje miejsce i brutalnie wepchnął ją na nie.
"Gdzie myślisz, że idziesz?”
Zapytał, górując nad nią.
"Jak śmiesz mnie tak traktować, twoi rodzice nigdy ci nie powiedzieli nic o szacunku do kobiet?”
Wykrzyknęła wściekle.
"Nie szanuję kobiet, ale wiem, jak zamknąć usta takim jak ty”.
"Co zrobisz, spoliczkujesz mnie?”
"Nie prowokuj mnie”.
Warknął.
Angela przełknęła konwulsyjnie, zdumiona jego okrucieństwem; ponadto jego czarne oczy miały w sobie pewien błysk wściekłości, który ją przerażał, ale mimo że ją przerażały, nie była w stanie oderwać od nich wzroku.
Minęło kilka minut, zanim opanowała strach, który spływał jej po kręgosłupie.
"Teraz słuchaj mnie, moja babcia będzie tu wkrótce, bądź grzecznym kotkiem i graj w to, albo inaczej..."
"Rób, co chcesz”.
Angela odparła z wilgotnymi lśniącymi oczami i zamierzała wstać z krzesła, świadoma ryzyka, jakie podjęła, odrzucając jego ofertę.
"Lepiej mnie nie denerwuj” warknął chłodno.
"Nie możesz mnie powstrzymać przed wyjściem”.
Odpowiedziała odważnie.
"Nie mogę?”
Uśmiechnął się ironicznie, a potem szybkim krokiem podszedł do drzwi, wyciągając klucz.
"Kiedy będziesz gotowa zachowywać się jak dorosła, po prostu zadzwoń dzwonkiem”.
"Nie waż się tego robić, ty szalony..."
Zanim zdążyła dokończyć protest, zatrzasnął drzwi za sobą, a ona usłyszała, jak klucz przekręca się w zamku na zewnątrz.
Wściekła i sfrustrowana, waliła rękami w drzwi, życząc sobie, żeby to była głowa Antonio Montero...
"Wypuść mnie stąd! Trzymasz mnie wbrew mojej woli, to jest porwanie i grozi za to całkiem poważna kara więzienia, jeśli nie wiesz”.
"Czy ktoś kiedykolwiek powiedział ci, że brzmisz uroczo, kiedy jesteś zła? Zapomnij o tym, co powiedziałem wcześniej o twoim poniżej przeciętnej, chętnie wsadziłbym ci mojego kutasa w gardło, żeby usłyszeć ten koci dźwięk z twoich ust”.
Odpowiedział z irytującym spokojem w głosie.
"Pierdolony zboczek!” Angela zaklęła.
Chociaż go nie widziała, Angela wiedziała, że musi cieszyć się każdą chwilą z tym irytującym uśmieszkiem na twarzy.
"Rozpieszczony bachor! Powiem twojej babci wszystko, jeśli mnie nie wypuścisz, nie możesz mnie zmusić do bycia twoją panną młodą! Ty bachorze! Zawołam o pomoc, żeby upewnić się, że zostaniesz pozwany za trzymanie mnie tutaj”.
Nie było odpowiedzi, zastanawiała się, czy nadal tam jest, ale złość zabraniała jej dopytywać.
Z wściekłością wyjęła telefon z torby i wybrała numer.
"Ten rozpieszczony bachor, myśli, że jestem kimś, z kim może się bawić, kogo obchodzi jego nagroda, jestem niezależną kobietą, jestem szczęśliwa z moją rodziną, moje życie jest idealne... Nie potrzebuję jego brudnych pieniędzy!”
Krzyknęła i kopnęła w drzwi.
"Wypuść mnie stąd! Ty bachorze!”
Znowu uderzyła w drzwi i skrzywiła się z bólu.
"Co za dupek”.
Mruknęła smutno, pocierając swoje różowe pięści.
Spojrzała na swój telefon, numer jej chłopaka nie przechodził, nagle zatrzymała się, zauważając, że zamek się poruszył.
Musi coś kombinować z zamkiem, podekscytowana okazją, szybko rozejrzała się za bronią, jej oczy spoczęły na wazonie z kwiatami.
Położyła swoją torbę i telefon na podłodze, a potem z złośliwym uśmiechem chwyciła wazon z kwiatami i podeszła do drzwi, czekając, aż pociągnie za klamkę.
Przesuń w górę, aby kontynuować