(PRZYPADKOWE ZARĘCZYNY)
Następnego ranka Angela obudziła się i powoli otworzyła powieki, jej oczy skierowały się na puszystą białą masę zebraną nad nią.
Jakże piękne, przypomniało jej to chmury.
Rzuciła to na łóżko, które wydawało się bardziej komfortowe niż jej własne łóżko.
Z jękiem powoli przewróciła głowę na bok, a błękitne niebo za oknem i zasłony utwierdziły ją, że jeszcze nie umarła.
Jej zamglony wzrok wędrował dalej, od łóżka królewskiego rozmiaru z purpurowymi zasłonami do każdego kąta pokoju.
Próbowała pomyśleć lub przypomnieć sobie, gdzie jest i jak się tam dostała, ale im bardziej się skupiała, tym większy był jej zamęt.
Postanowiła usiąść i sprawdzić, czy to pomoże jej zestresowanemu mózgowi.
Jej spojrzenie przesunęło się w przeciwnym kierunku, tylko po to, aby zobaczyć olbrzymiego mężczyznę w czarnym garniturze na ogromnym królewskim fotelu, z nogami skrzyżowanymi w męski sposób i dłonią opartą na szczęce, głową przechyloną na bok, jego pozycja przypominała jej gorących wampirów z webtoonów.
Jego oczy były tak ciemne, a ten zły uśmieszek na jego twarzy, musiał ją obserwować, gdy spała.
"Kim jesteś!?"
Krzyknęła, jej oczy szeroko otwarte, zaskoczona i przerażona na śmierć.
"To ja powinienem zadawać pytania, kim ty jesteś...?" warknął, jego laserowy wzrok przeszywający jej oczy.
"Co?"
Angela sapnęła, bardziej zdezorientowana niż wcześniej.
Antonio wstał i ruszył w jej stronę.
Nagle oczy Angeli zrobiły się wielkie ze szoku, jakby zobaczyła ducha, gdy uświadomiła sobie, kim jest mężczyzna przed nią.
"O mój Boże! To jest Antonio Montero".
Wyszeptała do siebie w panice.
"Nie podchodź do mnie! Trzymaj się z daleka, ostrzegam cię! Nie jestem delikatną kobietą! Mam tu broń, jak w ogóle dostałeś się do mojego pokoju?"
Wyrwała się.
"Rozejrzyj się po swojej świniarni, to nie twoja chata, jesteś w moim domu".
Nagle zakląć, ręka uderzyła w jego twarz.
"Nie mogę uwierzyć, że rozmawiam z jakimś... nędznym człowiekiem".
"Świniarnia?"
Angela mruknęła, nieco zirytowana obraźliwymi słowami, potem nagle zamarła i spojrzała po pokoju.
Drogie zasłony, łóżko królewskiego rozmiaru i duża przestrzeń w sypialni, to nie jest jej sypialnia!
Jak skończyła z mężczyzną w sypialni, nie mówiąc już o mężczyźnie takim jak Tony Montero!
Jej oczy rozszerzyły się, a ręka zakryła usta, gdy z jej warg wyrwał się głośny okrzyk.
"Gdzie jestem? Jak się tu dostałam?"
Uświadomiła sobie, że jej ubrania też się zmieniły.
"Co się stało z moimi ubraniami, proszę, nie mów mi, że ty zmieniłeś moje ubrania".
"Och, proszę, nie ma w tym twoim ciele nic, co mogłoby naprawdę podniecić mężczyznę, nie mówiąc już o mnie".
Kontynuował kpiącym tonem, który jeszcze bardziej ją denerwował.
"Ubrania nie ukrywają pięknych figur, ty jej nie masz, więc nie martw się, nie jestem zainteresowany, marzysz za dużo, swoją drogą, jesteś jak 3 w skali, nigdy bym cię nie dotknął".
Szczęka Angeli opadła na te słowa.
Jak niegrzeczny może być! Jak ktoś tak przystojny może być pozbawiony charakteru?
"Uwierzylabym w to, gdyby to nie wychodziło z ust zboczeńca i kobieciarza, który śpi z wszystkim, co nosi spódnicę," Angela szydziła.
Antonio uniósł ciemne brew w kpiącym łuku.
"Oczekujesz, że uwierzę, że nigdy nie miałaś zdjętych ubrań przez mężczyznę? Co jesteś, trzynastoletnią dziewicą?"
"Ja... byłam rozebrana... rozebrana przez... mężczyzn... mężczyznę... wcześniej... mojego chłopaka właściwie" skłamała. "Nie przez nieznajomego, który postanowił to zrobić sam bez mojej zgody, a to jest napaść seksualna".
"Chciałabyś... kobiety takie jak ty zabiłyby, żeby zdjął z ciebie brudne ubrania z twojego małego rozwiązłego ciała".
"O mój Boże, masz rację, jestem naprawdę szczęśliwa, tak szczęśliwa, nie widzisz mnie płaczącą z radości?"
Odpowiedziała sarkastycznie.
"Przestań udawać, że nie lubisz być w tym samym pokoju ze mną, to wszystko, o czym kiedykolwiek marzyłaś.
Dzielić pokój z gorącym idolem i młodym miliarderem tak sławnym jak ja, wiedząc, że prawie każda kobieta na świecie chciałaby zająć twoje miejsce.
To całkiem mocny afrodyzjak, nawet wróżka chrzestna nie mogłaby spełnić takich marzeń".
Odrobinę odpowiedzialności i szacunku nie przemawiało do tego mężczyzny... było to wypisane na jego przystojnej twarzy.
Nie jest niczym, jak Kerry i jej zwariowane przyjaciółki go opisywały, pomyślała.
Kiedy Antonio zobaczył, że miała cichy załamanie psychiczne.
"Służąca cię przebrała, uwierz, nie ma nic interesującego w twoim ciele, zwymiotowałbym".
"To bardzo niegrzeczne, panie... Antony".
"Antonio..." poprawił. "Zrujnowałaś moje zaręczyny, czego się spodziewałaś, królewskiego traktowania?"
"Przepraszam, proszę pana?"
Angela mrugnęła, niepewna, czy dobrze słyszy te słowa.
"Zrujnowałam co?"
"Nie pamiętasz nic z zeszłej nocy, prawda?"
Zapytał.
"Nie, nie pamiętam".
Odpowiedziała powoli.
"Może diament na twoim palcu coś przypomni".
"Diament?"
Angela mruknęła nieprzytomnie, potem jej oczy dostrzegły migoczący obiekt na jej palcu, jej serce zamarło.
Spojrzała na niego, jej oczy prawie wyskoczyły z oczodołów, przerażona.
"Pierścionek!"
Krzyknęła jak ofiara z horroru.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PIERŚCIONEK!
Angela próbowała stłumić pytania burzujące w jej umyśle i jak najszybciej wydostać się z tej niezręcznej sytuacji.
Wstała z łóżka, szybko zdejmując pierścionek z palca.
"Bardzo przepraszam za to, co się stało wczoraj w nocy, wszystko pokręciłam, pierwszy raz się upiłam i tak dalej, przepraszam, że zepsułam twoje oświadczyny, wszystko pokręciłam... Przepraszam... ale nie mogę zostać i nie mogę cię poślubić, możesz zatrzymać pierścionek”.
Świetnie! Dlaczego nie chce zejść!
Z jękiem frustracji próbowała zdjąć pierścionek, który pozostał ciasny na jej palcu.
"Oferuję ci majątek, tylko na rok, uwierz mi, nienawidzę tego tysiąc razy bardziej niż ty, gonię za wszystkim, co nosi spódnicę, ale osoby z niskiej klasy, takie jak ty, są dla mnie jak plagi, przyjmij propozycję, a zmienię twoje nędzne życie na lepsze”.
Antonio powiedział sucho.
Angela zmarszczyła brwi z irytacją.
"Z całym szacunkiem, panie, moja odpowiedź brzmi nie, nie mogę być twoją udawaną narzeczoną czy żoną, cokolwiek. Nie chcę też twoich pieniędzy”.
Odpowiedziała wściekle.
Usta Antonio lekko wykrzywiły się w drwiącym uśmieszku, a jego grube brwi uniosły się, ukrywając jego zaskoczenie i rozczarowanie jej odpowiedzią.
"Przestań być taką dziwką, twój typ to dobrzy aktorzy, ale głęboko w środku nigdy nie wyobrażałaś sobie, że mężczyzna taki jak ja mógłby ci się oświadczyć, nawet w udawanych”.
Angela prychnęła.
"Masz oczywiście rację, bo nigdy nie chciałam mężczyzny takiego jak ty, mam chłopaka, tak na marginesie”.
"Dobrze, że jesteś świadoma swojej wartości, teraz przestań ze mną się kłócić, nikt nigdy nie odrzuca mojej prośby! Będziesz moją panną młodą, to spełnienie marzeń”.
"Nie każdego porusza twoje pieniądze!”
Angela odparła.
"Wy biedne istoty naprawdę nie macie wyboru, to szansa na całe życie..."
"Nie chcę twoich śmierdzących pieniędzy! I nigdy cię nie poślubię!”
"Cóż, nigdy nie pytałem, mówię ci”.
Powiedział to tak spokojnie, że Angela jeszcze bardziej się wściekła.
"Jesteś szalony! Nie posiadasz mnie i nie pozwolę ci traktować mnie jak przedmiot, który posiadasz”.
Wstała zdecydowana, chwyciła torbę i skierowała się do drzwi, ale zanim mogła zrobić kolejny krok, było już za późno, gdy silne palce zacisnęły się na jej ramieniu i zmiotły ją z nóg.
"Puść mnie!”
Pisknęła, szarpiąc się za ramię.
Antonio wrócił na swoje miejsce i brutalnie wepchnął ją na nie.
"Gdzie myślisz, że idziesz?”
Zapytał, górując nad nią.
"Jak śmiesz mnie tak traktować, twoi rodzice nigdy ci nie powiedzieli nic o szacunku do kobiet?”
Wykrzyknęła wściekle.
"Nie szanuję kobiet, ale wiem, jak zamknąć usta takim jak ty”.
"Co zrobisz, spoliczkujesz mnie?”
"Nie prowokuj mnie”.
Warknął.
Angela przełknęła konwulsyjnie, zdumiona jego okrucieństwem; ponadto jego czarne oczy miały w sobie pewien błysk wściekłości, który ją przerażał, ale mimo że ją przerażały, nie była w stanie oderwać od nich wzroku.
Minęło kilka minut, zanim opanowała strach, który spływał jej po kręgosłupie.
"Teraz słuchaj mnie, moja babcia będzie tu wkrótce, bądź grzecznym kotkiem i graj w to, albo inaczej..."
"Rób, co chcesz”.
Angela odparła z wilgotnymi lśniącymi oczami i zamierzała wstać z krzesła, świadoma ryzyka, jakie podjęła, odrzucając jego ofertę.
"Lepiej mnie nie denerwuj” warknął chłodno.
"Nie możesz mnie powstrzymać przed wyjściem”.
Odpowiedziała odważnie.
"Nie mogę?”
Uśmiechnął się ironicznie, a potem szybkim krokiem podszedł do drzwi, wyciągając klucz.
"Kiedy będziesz gotowa zachowywać się jak dorosła, po prostu zadzwoń dzwonkiem”.
"Nie waż się tego robić, ty szalony..."
Zanim zdążyła dokończyć protest, zatrzasnął drzwi za sobą, a ona usłyszała, jak klucz przekręca się w zamku na zewnątrz.
Wściekła i sfrustrowana, waliła rękami w drzwi, życząc sobie, żeby to była głowa Antonio Montero...
"Wypuść mnie stąd! Trzymasz mnie wbrew mojej woli, to jest porwanie i grozi za to całkiem poważna kara więzienia, jeśli nie wiesz”.
"Czy ktoś kiedykolwiek powiedział ci, że brzmisz uroczo, kiedy jesteś zła? Zapomnij o tym, co powiedziałem wcześniej o twoim poniżej przeciętnej, chętnie wsadziłbym ci mojego kutasa w gardło, żeby usłyszeć ten koci dźwięk z twoich ust”.
Odpowiedział z irytującym spokojem w głosie.
"Pierdolony zboczek!” Angela zaklęła.
Chociaż go nie widziała, Angela wiedziała, że musi cieszyć się każdą chwilą z tym irytującym uśmieszkiem na twarzy.
"Rozpieszczony bachor! Powiem twojej babci wszystko, jeśli mnie nie wypuścisz, nie możesz mnie zmusić do bycia twoją panną młodą! Ty bachorze! Zawołam o pomoc, żeby upewnić się, że zostaniesz pozwany za trzymanie mnie tutaj”.
Nie było odpowiedzi, zastanawiała się, czy nadal tam jest, ale złość zabraniała jej dopytywać.
Z wściekłością wyjęła telefon z torby i wybrała numer.
"Ten rozpieszczony bachor, myśli, że jestem kimś, z kim może się bawić, kogo obchodzi jego nagroda, jestem niezależną kobietą, jestem szczęśliwa z moją rodziną, moje życie jest idealne... Nie potrzebuję jego brudnych pieniędzy!”
Krzyknęła i kopnęła w drzwi.
"Wypuść mnie stąd! Ty bachorze!”
Znowu uderzyła w drzwi i skrzywiła się z bólu.
"Co za dupek”.
Mruknęła smutno, pocierając swoje różowe pięści.
Spojrzała na swój telefon, numer jej chłopaka nie przechodził, nagle zatrzymała się, zauważając, że zamek się poruszył.
Musi coś kombinować z zamkiem, podekscytowana okazją, szybko rozejrzała się za bronią, jej oczy spoczęły na wazonie z kwiatami.
Położyła swoją torbę i telefon na podłodze, a potem z złośliwym uśmiechem chwyciła wazon z kwiatami i podeszła do drzwi, czekając, aż pociągnie za klamkę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
(ŚMIERTELNE ŻYCZENIE)
Gdy tylko drzwi się otworzyły, Angela krzyknęła w oczekiwaniu na realizację swojego planu, a potem jej ręce zawisły w powietrzu.
Oczy i usta były w szoku, gdy zobaczyła starszą kobietę, prawdopodobnie po siedemdziesiątce, przewożoną na wózku inwalidzkim, a za nią szło dwóch ochroniarzy.
Złoty naszyjnik na szyi i jej strój były wystarczającym dowodem na to, że starsza kobieta nie była tylko bogatą kobietą, ale musiała pochodzić z długiej linii zamożnych rodzin.
Miała przyjazne, uśmiechnięte oczy i pokorny wyraz twarzy, gdy ich spojrzenia się spotkały.
Jej rude włosy były wciąż świeże jak u niemowlęcia, a zielone oczy były najpiękniejsze.
Angela doszła do wniosku, że musiała być najpiękniejszą damą swojego pokolenia.
Czy to możliwe, dawna Miss Świata, sześciokrotna królowa piękności i własna babcia Antonio Montero!
Angela była zbyt oszołomiona, by krzyczeć, ale w środku wrzeszczała w niebogłosy, jej zmarła matka była fanką tej Ikony!
Ciekawskie oczy Angeli wędrowały od młodej służącej za nią do dwóch groźnie wyglądających mężczyzn w garniturach i poważnie wyglądających okularach przeciwsłonecznych oraz słuchawkach podłączonych do ich lewych uszu.
Wszyscy patrzyli na nią, każdy z nich zdezorientowanym wyrazem twarzy.
Jej twarz poczerwieniała z zażenowania, a końcówki uszu zrobiły się różowe.
"Tylko sprawdzam wazon", zaśmiała się niezręcznie i odstawiła wazon, nerwowo wkładając z powrotem kwiaty, które wyciągnęła.
Służąca popchnęła wózek inwalidzki do pokoju, a jeden z przerażających mężczyzn zamknął za nią drzwi.
Angela poczuła uderzenie w piersi.
"Dzień... dzień dobry, pani".
Angela przywitała się niezręcznie z uśmiechem, ale ten szybko zniknął, gdy tylko Antonio wszedł do pokoju.
"Oto jesteś, kochanie!"
Krzyknął z szeroko rozłożonymi rękoma, podchodząc do niej.
Angela modliła się, by pacjent utrzymał tę grę.
Nagle, nabrała niespodziewanej świadomości, gdy poczuła jego ręce owijające się wokół jej talii, ciekawie spojrzała na niego i zobaczyła, jak szeroko się do niej uśmiechał, jakby nic się nie stało.
Zirytowana, Angela pomyślała o odsunięciu swojej talii od jego uścisku, ale wtedy on pochylił się bliżej, a nawet niżej do wzrostu Angeli, jego niebieskie oczy rozjaśniły się, gdy drwił z niej nimi.
"Co myślisz, że robisz?"
Angela powiedziała przez zaciśnięte zęby, jej brzuch się napiął, a oddech przyspieszył, nagle poczuła, jak jej wnętrze płonie, a krople potu pojawiły się na czole.
Świeży zapach jego płynu po goleniu przeszedł przez jej nos, a jego gorący oddech wywołał falę doznań w niej.
Bezczelnie torturował ją swoją seksualnością, mimo że go nienawidziła, to nienormalne nie czuć się tak z mężczyzną jak Tony Montero, a ten niezaprzeczalny fakt sprawił, że nienawidziła go jeszcze bardziej.
Jego usta przycisnęły się do jej skóry pod uchem, jego usta lekko dotykały jej skóry.
Zirytowana, Angela odchyliła głowę, próbując uniknąć jego dotyku, a jej oczy stały się nieostre.
Antonio uśmiechnął się do jej małego aktu irytacji i pomyślał o wprowadzeniu jej na plan filmowy razem z nim.
Musi być naprawdę dobrą aktorką.
Nigdy wcześniej nie miał takich trudności z uwodzeniem kobiety, a jej uporczywe zachowanie, że go nie chce, sprawiło, że zaczął wątpić w jej autentyczność.
"Nie zadzieraj ze mną".
Angela warknęła.
"Koniec kłótni, wejdź w rolę natychmiast".
Szepnął.
"Nienawidzę cię".
Wypowiedziała bezgłośnie.
"Powiedz to jeszcze raz, wyzywam cię".
Zażądał z chrypką.
Gdy tylko otworzyła usta, przykrył je swoimi. Powoli pieścił każdą część jej ust, przeciągając się nad miękkością za jej wargami i delikatnością jej języka. Była to chwila, którą zmusił się puścić.
Oczy Angeli rozszerzyły się, gdy zamarła w szoku na niespodziewany pocałunek. To był jej pierwszy pocałunek, skradziony przez tego... mężczyznę, którego tak bardzo nienawidziła.
Następnie z ręką przy boku trzymającym jej talię pochylił się i szepnął do niej.
"Po prostu się uśmiechaj, pozwól mi mówić" wymamrotał przez zaciśnięte zęby.
"Czy wszystko w porządku?"
Jego babcia zapytała, zauważywszy ich mowę ciała.
"Oczywiście babciu, tylko wyjaśniamy pewne rzeczy, prawda kochanie".
Jego palec wbił się w jej talię.
Angela niezręcznie uśmiechnęła się i skinęła głową.
Rzuciła Antoniemu długie spojrzenie z boku i pomyślała, jak doskonały byłby, gdyby nie był takim rozpieszczonym bachorem i niewiarygodnym dupkiem.
Jego niemal rzeźbiona broda i linia szczęki była najbardziej idealnym połączeniem, jego jabłko Adama sprawiało, że wyglądał jeszcze bardziej seksownie, gdy poruszało się za każdym razem, kiedy zaśmiał się z pytań zadawanych przez jego babcię, a jego dołeczek pogłębiał się jednocześnie.
Jego grube brwi i brewki sprawiały, że był niesamowicie atrakcyjny, a jego niebieskie oczy nadawały mu anielskiego wyglądu.
"Moja droga, wyglądacie razem pięknie, a Antonio, cieszę się, że dokonałeś świetnego wyboru, gdyby nie ona, zamierzałam nie zatwierdzić żadnej z tych dziwek, które zawsze przyprowadzasz do domu. Myślałam, że zapłacisz kobiecie, żeby udawała narzeczoną, ale cieszyłam się, widząc, że była to skromnie wyglądająca młoda kobieta".
Antonio puścił Angelę, poszedł tam i pocałował babcię w policzki.
"Babciu, proszę, nie zawstydzaj mnie".
Jego babcia wybuchnęła śmiechem.
Następnie wyprostował się i spojrzał na Angelę zimnym wzrokiem, stojąc u boku swojej babci.
"Kochanie, jestem tak szczęśliwa, że jesteś tutaj, musimy się przygotować do ślubu".
Jej delikatne słowa przecięły myśli Angeli.
"Pani... ja nie mogę..."
"Wiem, kochanie. Mój wnuk... Cóż, powiedziałabym, że jest bardzo niezainteresowany swoim życiem miłosnym. Zareagowałabym tak samo, gdybym była na twoim miejscu i prawdopodobnie nie dałabym mu tak! Ale zrobiłaś to wczoraj, jestem wdzięczna".
"Pani, jest jakieś nieporozumienie..."
Angela próbowała wyjaśnić, ale znowu została przerwana.
"On jest trudnym przypadkiem, ale spójrz, jest moim wnukiem i uwierz mi, jest uroczym młodym mężczyzną i nie potrafię wyrazić, jak bardzo jestem szczęśliwa, że wybrał kogoś takiego jak Ty spośród wszystkich kobiet, z którymi był, i bez ego musiał Ci się oświadczyć nawet w Twoim rodzinnym mieście".
Angela stała się niecierpliwa.
"Pani, to jest błąd... Byłam pijana i..."
"Mam tylko kilka miesięcy życia..."
Smutny ton w głosie starszej kobiety zamroził ją.
"Moim jedynym życzeniem jest zobaczyć go szczęśliwego, zanim odejdę. To nie jest łatwe. Rozumiem, jak niegrzeczny i nieodpowiedzialny może być. Wierzę, że możesz to zmienić. Proszę, moja droga, spełnij to ubogie życzenie śmierci starej kobiety".
"Czy ona powiedziała życzenie śmierci? W co ja się wpakowałam?"
Angela wymamrotała do siebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować