passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Don’t You Wanna Ruin Me? - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Don’t You Wanna Ruin Me?

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Po prostu tam stoimy. Uwięzieni.

Nikt się nie rusza. Nikt się nie odzywa.

Jakby coś nas okrążało, czekając, by wylądować. Nie pocałunek. Nawet nie dotyk. Po prostu coś niewidzialnego, ostrego i przyciągającego.

W końcu – cicho, jakby żałował, że pyta – mówi: "Więc... wszystko w porządku?"

Te same słowa, których użył sekundy temu, ale teraz bez żartobliwego tonu. Po prostu pytanie. Po prostu on.

I nagle nie wiem, jak odpowiedzieć. Chcę powiedzieć tak, tylko po to, żeby to wszystko zakończyć. Ale wciąż się trzęsę. Wciąż jest mi gorąco. Wciąż zdecydowanie nie jest w porządku.

Decyduję się na: "Nic mi nie jest."

Nie wierzy mi. Widać to po tym, jak unosi brew, jak wciąż na mnie patrzy, jakby obserwował coś małego we mnie, co się napina.

Próbuję się ruszyć. Zmusić nogi do działania. Ale on idzie obok mnie, jakbyśmy szli gdzieś celowo.

"Mówiłem poważnie", mówi po chwili. "Nie powinnaś chodzić sama."

"Bo uważasz, że jestem słaba?"

"Bo niektórzy faceci nie rozumieją, jak wygląda odmowa", mówi bez wahania.

Przechodzimy przez boczny parking, kampus jest na tyle pusty, że wciąż słyszę bicie serca w uszach. Tym razem nie przerywa ciszy. Po prostu idzie, dostosowując się do mojego tempa, jakby to było naturalne, jakby to nie doprowadzało mnie do szału.

Chcę, żeby przestał. Chcę, żeby nie przestawał.

Dalej idzie. Powoli. Jakby spodziewał się, że pójdę za nim. "Więc to co – przysięga? Znak firmowy? Część wizerunku?"

Dogoniam go. "To decyzja."

"Jasne. Ale twoja?"

Przewracam oczami. "O mój Boże."

"Bo brzmiało to... wyuczone."

"Nic o mnie nie wiesz."

Uśmiecha się nie patrząc na mnie. "Jeszcze nie."

Jęczę. Głośno. "Jezu, jesteś męczący."

"Po prostu mówię", mówi, w końcu zerkając w moją stronę, "że wygłosiłaś tę mowę, jakbyś chciała coś udowodnić. Ale nie brzmiało to jak wybór. Brzmiało jak obrona."

Zatrzymuję się. "Co to ma do cholery znaczyć?"

On też się zatrzymuje. Odwraca. Wzrusza ramionami. "Znaczy, że brzmisz bardziej na przestraszoną niż pewną."

Moja szczęka opada. "Przepraszam?"

Robi krok do przodu. "Myślisz, że pragnienie kogoś to słabość?"

"Myślę, że pragnienie ciebie byłoby błędem."

Jego usta drgają. "Nie powiedziałem, że mnie."

"Ale o tym myślałeś."

Nie zaprzecza. "Naprawdę nie jesteś przyzwyczajona do tego, że ktoś ci się przeciwstawia, co?"

"Jestem przyzwyczajona do tego, że ludzie wiedzą, kiedy się zamknąć."

"Ciągle mówisz, że ci nie zależy, ale zaczynam myśleć, że zależy ci bardzo."

Patrzę na niego gniewnie. "Myślisz, że powiedziałam to, co powiedziałam, żeby kogoś zaimponować?"

"Nie", mówi po prostu. "Myślę, że powiedziałaś to, żeby trzymać ludzi na dystans. Ale nie możesz być zszokowana, gdy ktoś odmawia pozostania tam, gdzie go postawiłaś."

"Boże, jesteś—" Urywam, zanim powiem coś, czego nie mogę cofnąć. Zanim powiem przystojny, co nie jest istotne.

"Nie chcesz dokończyć tego zdania", mówi, i ten irytujący uśmieszek znów się pojawia. Leniwy. Denerwujący.

Próbuję go wyprzedzić na korytarzu. On dotrzymuje mi kroku.

"To jest nękanie", mruczę.

"To jest korytarz."

"Zgłoszę cię."

"Na jakiej podstawie? Kontaktu wzrokowego?"

"Terroryzmu emocjonalnego."

Śmieje się. Naprawdę się śmieje. "Nie jesteś przyzwyczajona do bycia wytrąconą z równowagi, co?"

"Nie jestem wytrącona z równowagi."

"Jesteś czerwona."

"Łatwo się rozgrzewam."

Mruczy. "Najwyraźniej."

"Skończyliśmy?" mówię, ale nie brzmi to tak stanowczo, jak bym chciała.

"Prawie", mruczy. "Jeszcze jedno pytanie."

Nie odpowiadam.

Patrzy prosto na mnie. "Co się stanie, jeśli spotkasz kogoś, kto sprawi, że zechcesz złamać własne zasady?"

Nie mogę mówić.

Obserwuje mnie jeszcze przez chwilę, potem cofa się. Daje mi przestrzeń, jakby wiedział, że jej potrzebuję. Ale nie wygląda na to, żeby żałował, że zapytał.

Resztę drogi do klasy pokonujemy w milczeniu. Moja twarz płonie. Moje ręce wciąż drżą. Moje serce odmawia zwolnienia.

I właśnie gdy myślę, że mi się udało—

"Panno Alden, panie West", mówi dr Martinez nie podnosząc wzroku znad tabletu, gdy wchodzimy. "Jesteście partnerami w projekcie o autonomii. Prezentacje zaczynają się w przyszłym tygodniu."

Zastygam.

"Żartuje pani", mówię. "To ustawka."

"To program nauczania", odpowiada sucho. "I oboje spóźniliście się na zajęcia."

Grayson wsuwa się na miejsce obok mojego, jakby dzień właśnie nie stanął na głowie. Jakby to było nieuniknione.

Znowu się nachyla.

"To będzie zabawne."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

"Chwila, cofnij do cholery." Lily Vasquez prawie wyrzuca swojego oat milk cortado przez stół. "Grayson West? Ten chodzący czerwony alarm Grayson West?"

Wsuwam się do naszej zwyczajowej loży w Meridianie - przewartościowanej kampusowej kawiarni, gdzie bogate dzieciaki bawią się w udawanie problemów. "Niestety, tak."

"Dziewczyno, wyjeżdżam na malutki wypad na Bahamy, a ty zostajesz sparowana z Antychrystem?" Odstawia swoją filiżankę, jakby ją osobiście obraziła. "Oto co dostaję za przedkładanie opalenizny nad twoje akademickie przetrwanie."

"Twój 'malutki wypad' trwał dwa tygodnie podczas midtermów."

"Konferencja taty się przedłużyła. Jacht już tam był. Podstawowa logistyka." Macha swoją perfekcyjnie opaloną dłonią, jakby to wszystko wyjaśniało. Bo dla Lily, dosłownie wyjaśnia. Jej ojciec jest właścicielem połowy Doliny Krzemowej, jej mama zajmuje się sztuką dla ludzi, którzy kupują kraje jako hobby, a Lily traktuje szkołę jak przedłużony eksperyment społeczny, który może przerwać, gdy tylko dopada ją wanderlust.

"Opuściłaś trzy egzaminy."

"Profesorowie mnie uwielbiają. Przejdę przez zaległości machając rzęsami." Pochyla się do przodu, jej oczy błyszczą tą maniakalną energią, która zwykle poprzedza totalny chaos. "Ale serio - Grayson kurwa West? Ten chłopak to chodząca sanitarna katastrofa."

Żołądek mi się przewraca. "Obrzydliwe."

"Ale prawdziwe." Telefon w dłoni, przewija z profesjonalną skutecznością. "Chcesz dowody? Bo kochana, prowadzę szczegółowe notatki o kampusowych drapieżnikach."

"Po co miałabyś-"

"Samozachowanie, kochanie. Informacja to przetrwanie." Ekran przechylony w moją stronę. "Raport szkód z tego semestru: Cassandra Mills, wytrzymała dwa tygodnie. Madison Torres, trzy dni - możliwe, że osobisty rekord. Brooke Harrison to była bardziej weekendowa sytuacja-"

"Przestań."

"-potem tajemnicza dziewczyna z Westfield podczas akcji charytatywnej, przygoda z drużyną lacrosse, i jestem w dziewięćdziesięciu procentach pewna, że na Halloween zaliczył czyjąś starszą siostrę-"

"Lily, wystarczy."

Blokuje telefon, jej wyraz twarzy zmienia się w tryb pełnej ochrony najlepszej przyjaciółki. "Czy na pewno? Bo to nie jest zwykłe randkowanie, Jules. To łamanie serc na skalę przemysłową. Kolekcjonuje dziewczyny jak limitowane sneakersy."

Owijam dłonie wokół niedotkniętego latte, potrzebując czegoś solidnego do uchwycenia. "To tylko projekt. Maksymalnie dziesięć tygodni."

"Dziesięć tygodni?" Głos wspina się w rejony psiego gwizdka. "Z Graysonem Westem? Chłopakiem, który doprowadził Emmę Sinclair do płaczu w środku zajęć z rachunku? Który przekonał moją własną kuzynkę Rebeccę, że są 'na wyłączność', podczas gdy dosłownie wysyłał seksualne wiadomości do innych dziewczyn z jej łóżka?"

Klatka piersiowa się zaciska. To dokładnie te informacje, których nie chciałam.

"On nie tylko się umawia, Jules. On poluje. A ty..." Studiuje moją twarz, jakby czytała z cholernych run. "Jesteś premium zdobyczą."

"Co to ma znaczyć?"

"Przynęta-wyzwanie. Jesteś dziewczyną, która nigdy nie była całowana, nigdy nie została odpowiednio skorumpowana, nigdy nawet nie była adekwatnie podrywana. Jesteś jak kokaina dla facetów, którzy dostają kopa z podbojów."

Rumieniec wybucha na moich policzkach. "Byłam podrywana."

"Przez kogo? Siostrzeńca pastora Michaela pytającego o wspólny śpiewnik?"

"To był prawdziwy flirt-"

"To było chrześcijańskie braterstwo, nie uwodzenie." Sięga przez stół, ściskając moją dłoń. "Słuchaj, uwielbiam, że masz standardy. Kocham to, że nie jesteś kolejnym klonem ze St. Augustine's rzucającym się na wszystko z funduszem powierniczym. Ale Grayson West specjalizuje się dokładnie w takich dziewczynach jak ty."

"Dziewczynach jak ja?"

"Mądrych dziewczynach, które myślą, że są kuloodporne. Dobrych dziewczynach, które wierzą, że mogą zrehabilitować złych chłopców. Zasadniczych dziewczynach, które nigdy nie spotkały kogoś zdolnego sprawić, że zakwestionują wszystko, w co wierzą o sobie."

Puls wali, bo ona się myli. Musi się mylić.

"Mogę przetrwać jeden semestr."

"Na pewno?" Ciemne oczy się zwężają. "Bo z mojej perspektywy już wyglądasz, jakby potrącił cię pociąg, a ta katastrofa ledwo się zaczęła."

Zanim mogę zaprotestować, przy wejściu wybucha chaos. Krzyki, śmiech, niemylny dźwięk premium dramatu rozgrywającego się w wysokiej rozdzielczości.

"O mój Boże," Lily wzdycha, wyciągając szyję. "Czy to-"

To absolutnie jest.

Grayson West, przyciśnięty do ściany, jego język praktycznie wykonuje operację na migdałkach jakiejś blondynki. Jej ręce są w jego włosach, jego są gdzieś, gdzie powinno się wymagać pozwolenia, a połowa kawiarni udaje, że nie gapi się, podczas gdy absolutnie się gapi.

"Klasyczny jak zawsze," mruczy Lily.

Ale coś wybucha w mojej piersi. Nie zazdrość - zdecydowanie nie zazdrość. Czysta, sprawiedliwa furia na jego kompletną niezdolność do funkcjonowania jak cywilizowana istota ludzka.

"Nie mogę pracować z tą osobą," mówię, gwałtownie wstając.

"Jules, gdzie ty-"

Już się przemieszczam, lawirując między stolikami, wzrok skupiony jak laser na jego głupich idealnych włosach i jego głupich idealnych plecach.

Łapię jego krawat.

"Chodź ze mną. Kurwa, natychmiast."

Odkleja się od blondynki, jego oczy znajdują moje z leniwym rozbawieniem. "No, witaj, partnerko."

Ciągnę mocniej, dosłownie wlokąc go w stronę wyjścia. "Musimy porozmawiać o granicach."

"Przepraszam, skarbie," woła przez ramię do Blondynki, ten przestępczy uśmieszek ani drgnął. "Moja dziewczyna jest strasznie zaborczy."

"NIE jestem twoją dziewczyną!" Słowa wybuchają ze mnie, tak głośno, że każda pojedyncza osoba w tym przewartościowanym piekle odwraca się, by się gapić.

Jego śmiech podąża za nami przez drzwi - bogaty, zadowolony, jakby właśnie wygrał jakąś pokręconą grę, o której nie wiedziałam, że w nią gramy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Rzucam Graysonem na pierwsze wolne krzesło w bibliotece, jakbym przeprowadzała jakieś obywatelskie aresztowanie.

"Kochanie, jeśli chcesz mnie mieć tylko dla siebie, wystarczy powiedzieć."

"Przestań mnie nazywać kochanie!" Słowa wybuchają głośniej niż zamierzałam.

Pani Henderson, wiekowa bibliotekarka, która prawdopodobnie jest tu od założenia szkoły, pojawia się jak jakiś literacki duch. "Alden i West, jeśli nie potraficie zachować odpowiedniego poziomu głośności, muszę poprosić was o wyjście."

"Przepraszam," mamroczę z płonącą twarzą.

Grayson tylko się szczerzy. Kurwa, szczerzy się.

Opadam na krzesło naprzeciwko niego, wystarczająco blisko, by czuć jego wodę kolońską, ale dość daleko, by zachować resztki zdrowego rozsądku. "Potrzebujemy zasad."

"Świetnie," mówi, odchylając się jakby był właścicielem całej instytucji. "Pierdolę zasady."

"West!" Gorąco wybucha na moich policzkach.

"Co? To stanowisko filozoficzne. Zasady to konstrukty społeczne stworzone żeby—"

"Potrzebuję, żebyś trzymał swój język i swojego kutasa przy sobie, gdy pracujemy nad tym projektem. Dasz radę nie zniszczyć mojej cholernej reputacji?"

Jego brwi wędrują w górę. "Cholera, Alden. Nie wiedziałem, że masz taki brudny język."

"Mówię poważnie."

"Ja też." Pochyla się do przodu, łokcie na stole, wystarczająco blisko, że widzę złote plamki w jego szarych oczach. "Co dostanę w zamian?"

Mój mózg się zawiesza. "Co masz na myśli mówiąc, co dostaniesz?"

"Związki są transakcyjne, skarbie. Chcesz czegoś ode mnie—dyskrecji, profesjonalizmu, trzymania moich najwyraźniej legendarnych przyrządów przy sobie. Jaka jest moja motywacja?"

Sposób, w jaki mówi 'skarbie' powinien być nielegalny. Niski, intymny, jakby smakował to słowo. Mój puls robi coś absolutnie zdradzieckiego.

"Twoją motywacją jest niezaliczenie Etyki."

"Ja nie oblewam zajęć." Jego głos się obniża. "Ale mogę nie oprzeć się tobie."

Przerwać misję. Przerwać cholerną misję.

Wstaję tak szybko, że krzesło skrzypi. "To był błąd."

"Czy na pewno?" On też teraz stoi, przemieszcza się wokół stołu z tą drapieżną gracją. "Bo z mojej perspektywy to ty mnie tu zaciągnęłaś. To ty nie możesz przestać o mnie myśleć."

"Myślę o tobie jak o leczeniu kanałowym. Nieuniknione i bolesne."

Jego śmiech jest bogaty, zadowolony. "Kłamczucha."

Już odchodzę, ale jego głos podąża za mną jak dym.

"Uciekasz, Alden? To niezbyt zgodne z zasadami."

Kilka godzin później, naruszam nietykalność.

Kaplica św. Augustyna jest oficjalnie zamknięta po zachodzie słońca, ale potrzebuję miejsca świętego, czystego, miejsca, które pachnie kadzidłem zamiast jego wody kolońskiej.

Boczne drzwi otwierają się łatwo—przywileje bycia ulubioną uczennicą dyrektora. Witraże rzucają tęczowe cienie na puste ławki. Świece migoczą pod ołtarzem. Wszystko tutaj wydaje się święte, nietykalne.

Klękam w ostatnim rzędzie, ręce złożone tak mocno, że zostawiają ślady.

"Boże, potrzebuję pomocy." Mój głos odbija się echem w ciszy. "Potrzebuję siły, by pozostać czystą. By dotrzymać obietnicy, którą złożyłam sobie, Tobie, mojemu przyszłemu mężowi."

Ślub czystości to nie tylko religijna obietnica—to przetrwanie. Mama mi to wpoiła: Twoje ciało to jedyna rzecz, której nie mogą ci odebrać, Juliet. Nie oddawaj go komuś, kto nie będzie go cenił.

Po tym, jak uzależnienie taty zniszczyło wszystko, co święte w naszym domu, po tym, jak widziałam mamę płaczącą do snu, bo mężczyzna, którego kochała, wybrał bourbon zamiast rodziny, obiecałam sobie, że nigdy nie będę tak podatna na zranienie. Seks oznacza przywiązanie. Przywiązanie oznacza ból.

"Pomóż mi oprzeć się pokusie. Pomóż mi pamiętać, dlaczego czystość ma znaczenie. Dlaczego warto czekać—"

"Wyznajesz grzechy, których jeszcze nie popełniłaś?" głos szepcze z ciemności. "Gorące."

Moja krew zamienia się w lód.

Grayson West wyłania się z ostatniej ławki jak jakiś piękny demon, papieros zwisa mu z ust, oczy błyszczą w świetle świec.

"Co ty tu robisz?"

"Śledzę moją ulubioną hipokrytkę." Zaciąga się długo, wydycha powoli. "Słyszałem każde słowo, tak przy okazji. Bardzo pouczające."

Zrywam się na nogi. "Śledziłeś mnie?"

"Nie jesteś zbyt subtelna." Strząsa popiół na świętą ziemię. "Skradanie się, łamanie zasad, modlitwa o siłę by mi się oprzeć. To prawie jakbyś wiedziała, że walczysz z przegraną sprawą."

"Wynoś się."

"Zmuś mnie." Podchodzi bliżej, buty odbijają się echem na marmurze. "To jednak ciekawe. Cały ten ogień, cała ta postawa, a ty wciąż jesteś idealną małą dziewicą tatusia."

"Przestań."

"Co cię bardziej przeraża, Alden? Że mogłoby ci się spodobać? Czy że mogłabyś być tak ludzka jak my wszyscy?"

Jest blisko teraz. Za blisko. Na tyle blisko, że widzę jak światło świec odbija się na jego kościach policzkowych, jak jego oczy ciemnieją, gdy na mnie patrzy.

"Chcesz wiedzieć, co myślę?" Jego głos opada do szeptu. "Myślę, że modlisz się tak żarliwie, bo wiesz, jak bardzo chcesz zgrzeszyć."

"Nic o mnie nie wiesz."

"Wiem, że drżysz." Jego palce muskają mój nadgarstek. "Wiem, że twój puls przyspiesza. Wiem, że myślisz o tym, jak by to było, gdybym pocałował cię tutaj, teraz, przed Bogiem i wszystkimi."

"Przestań."

"Chcesz, żebym dał ci coś, czego naprawdę będziesz mogła żałować?"

I wtedy jego usta zderzają się z moimi.

Świat eksploduje.

Jego usta są ciepłe, wymagające, kompletnie przytłaczające. Mój pierwszy pocałunek smakuje papierosami i niebezpieczeństwem, i wszystkim, przed czym mnie ostrzegano. Jego dłonie obejmują moją twarz, jakbym była czymś cennym, czymś, na co czekał całe życie.

Przez jedną perfekcyjną, przerażającą sekundę, odwzajemniam pocałunek.

Potem rzeczywistość uderza we mnie jak pociąg towarowy.

Uderzam go w twarz. Mocno.

Dźwięk odbija się echem po kaplicy jak wystrzał.

"Nigdy więcej mnie nie dotykaj," szepczę, ale mój głos drży i oboje wiemy dlaczego.

Biegnę zanim zdąży odpowiedzieć, stopy przemykają po marmurze, przez drzwi, w nocne powietrze, które nagle wydaje się zbyt rzadkie, by oddychać.

"Następnym razem," jego głos woła za mną, odbijając się echem w ciemności, "odwzajemnisz pocałunek."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Don’t You Wanna Ruin Me?

Don’t You Wanna Ruin Me?

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa