passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Don’t You Wanna Ruin Me? - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

Don’t You Wanna Ruin Me?

/

Rozdział 4

Rozdział 3

"Chwila, cofnij do cholery." Lily Vasquez prawie wyrzuca swojego oat milk cortado przez stół. "Grayson West? Ten chodzący czerwony alarm Grayson West?"

Wsuwam się do naszej zwyczajowej loży w Meridianie - przewartościowanej kampusowej kawiarni, gdzie bogate dzieciaki bawią się w udawanie problemów. "Niestety, tak."

"Dziewczyno, wyjeżdżam na malutki wypad na Bahamy, a ty zostajesz sparowana z Antychrystem?" Odstawia swoją filiżankę, jakby ją osobiście obraziła. "Oto co dostaję za przedkładanie opalenizny nad twoje akademickie przetrwanie."

"Twój 'malutki wypad' trwał dwa tygodnie podczas midtermów."

"Konferencja taty się przedłużyła. Jacht już tam był. Podstawowa logistyka." Macha swoją perfekcyjnie opaloną dłonią, jakby to wszystko wyjaśniało. Bo dla Lily, dosłownie wyjaśnia. Jej ojciec jest właścicielem połowy Doliny Krzemowej, jej mama zajmuje się sztuką dla ludzi, którzy kupują kraje jako hobby, a Lily traktuje szkołę jak przedłużony eksperyment społeczny, który może przerwać, gdy tylko dopada ją wanderlust.

"Opuściłaś trzy egzaminy."

"Profesorowie mnie uwielbiają. Przejdę przez zaległości machając rzęsami." Pochyla się do przodu, jej oczy błyszczą tą maniakalną energią, która zwykle poprzedza totalny chaos. "Ale serio - Grayson kurwa West? Ten chłopak to chodząca sanitarna katastrofa."

Żołądek mi się przewraca. "Obrzydliwe."

"Ale prawdziwe." Telefon w dłoni, przewija z profesjonalną skutecznością. "Chcesz dowody? Bo kochana, prowadzę szczegółowe notatki o kampusowych drapieżnikach."

"Po co miałabyś-"

"Samozachowanie, kochanie. Informacja to przetrwanie." Ekran przechylony w moją stronę. "Raport szkód z tego semestru: Cassandra Mills, wytrzymała dwa tygodnie. Madison Torres, trzy dni - możliwe, że osobisty rekord. Brooke Harrison to była bardziej weekendowa sytuacja-"

"Przestań."

"-potem tajemnicza dziewczyna z Westfield podczas akcji charytatywnej, przygoda z drużyną lacrosse, i jestem w dziewięćdziesięciu procentach pewna, że na Halloween zaliczył czyjąś starszą siostrę-"

"Lily, wystarczy."

Blokuje telefon, jej wyraz twarzy zmienia się w tryb pełnej ochrony najlepszej przyjaciółki. "Czy na pewno? Bo to nie jest zwykłe randkowanie, Jules. To łamanie serc na skalę przemysłową. Kolekcjonuje dziewczyny jak limitowane sneakersy."

Owijam dłonie wokół niedotkniętego latte, potrzebując czegoś solidnego do uchwycenia. "To tylko projekt. Maksymalnie dziesięć tygodni."

"Dziesięć tygodni?" Głos wspina się w rejony psiego gwizdka. "Z Graysonem Westem? Chłopakiem, który doprowadził Emmę Sinclair do płaczu w środku zajęć z rachunku? Który przekonał moją własną kuzynkę Rebeccę, że są 'na wyłączność', podczas gdy dosłownie wysyłał seksualne wiadomości do innych dziewczyn z jej łóżka?"

Klatka piersiowa się zaciska. To dokładnie te informacje, których nie chciałam.

"On nie tylko się umawia, Jules. On poluje. A ty..." Studiuje moją twarz, jakby czytała z cholernych run. "Jesteś premium zdobyczą."

"Co to ma znaczyć?"

"Przynęta-wyzwanie. Jesteś dziewczyną, która nigdy nie była całowana, nigdy nie została odpowiednio skorumpowana, nigdy nawet nie była adekwatnie podrywana. Jesteś jak kokaina dla facetów, którzy dostają kopa z podbojów."

Rumieniec wybucha na moich policzkach. "Byłam podrywana."

"Przez kogo? Siostrzeńca pastora Michaela pytającego o wspólny śpiewnik?"

"To był prawdziwy flirt-"

"To było chrześcijańskie braterstwo, nie uwodzenie." Sięga przez stół, ściskając moją dłoń. "Słuchaj, uwielbiam, że masz standardy. Kocham to, że nie jesteś kolejnym klonem ze St. Augustine's rzucającym się na wszystko z funduszem powierniczym. Ale Grayson West specjalizuje się dokładnie w takich dziewczynach jak ty."

"Dziewczynach jak ja?"

"Mądrych dziewczynach, które myślą, że są kuloodporne. Dobrych dziewczynach, które wierzą, że mogą zrehabilitować złych chłopców. Zasadniczych dziewczynach, które nigdy nie spotkały kogoś zdolnego sprawić, że zakwestionują wszystko, w co wierzą o sobie."

Puls wali, bo ona się myli. Musi się mylić.

"Mogę przetrwać jeden semestr."

"Na pewno?" Ciemne oczy się zwężają. "Bo z mojej perspektywy już wyglądasz, jakby potrącił cię pociąg, a ta katastrofa ledwo się zaczęła."

Zanim mogę zaprotestować, przy wejściu wybucha chaos. Krzyki, śmiech, niemylny dźwięk premium dramatu rozgrywającego się w wysokiej rozdzielczości.

"O mój Boże," Lily wzdycha, wyciągając szyję. "Czy to-"

To absolutnie jest.

Grayson West, przyciśnięty do ściany, jego język praktycznie wykonuje operację na migdałkach jakiejś blondynki. Jej ręce są w jego włosach, jego są gdzieś, gdzie powinno się wymagać pozwolenia, a połowa kawiarni udaje, że nie gapi się, podczas gdy absolutnie się gapi.

"Klasyczny jak zawsze," mruczy Lily.

Ale coś wybucha w mojej piersi. Nie zazdrość - zdecydowanie nie zazdrość. Czysta, sprawiedliwa furia na jego kompletną niezdolność do funkcjonowania jak cywilizowana istota ludzka.

"Nie mogę pracować z tą osobą," mówię, gwałtownie wstając.

"Jules, gdzie ty-"

Już się przemieszczam, lawirując między stolikami, wzrok skupiony jak laser na jego głupich idealnych włosach i jego głupich idealnych plecach.

Łapię jego krawat.

"Chodź ze mną. Kurwa, natychmiast."

Odkleja się od blondynki, jego oczy znajdują moje z leniwym rozbawieniem. "No, witaj, partnerko."

Ciągnę mocniej, dosłownie wlokąc go w stronę wyjścia. "Musimy porozmawiać o granicach."

"Przepraszam, skarbie," woła przez ramię do Blondynki, ten przestępczy uśmieszek ani drgnął. "Moja dziewczyna jest strasznie zaborczy."

"NIE jestem twoją dziewczyną!" Słowa wybuchają ze mnie, tak głośno, że każda pojedyncza osoba w tym przewartościowanym piekle odwraca się, by się gapić.

Jego śmiech podąża za nami przez drzwi - bogaty, zadowolony, jakby właśnie wygrał jakąś pokręconą grę, o której nie wiedziałam, że w nią gramy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Rzucam Graysonem na pierwsze wolne krzesło w bibliotece, jakbym przeprowadzała jakieś obywatelskie aresztowanie.

"Kochanie, jeśli chcesz mnie mieć tylko dla siebie, wystarczy powiedzieć."

"Przestań mnie nazywać kochanie!" Słowa wybuchają głośniej niż zamierzałam.

Pani Henderson, wiekowa bibliotekarka, która prawdopodobnie jest tu od założenia szkoły, pojawia się jak jakiś literacki duch. "Alden i West, jeśli nie potraficie zachować odpowiedniego poziomu głośności, muszę poprosić was o wyjście."

"Przepraszam," mamroczę z płonącą twarzą.

Grayson tylko się szczerzy. Kurwa, szczerzy się.

Opadam na krzesło naprzeciwko niego, wystarczająco blisko, by czuć jego wodę kolońską, ale dość daleko, by zachować resztki zdrowego rozsądku. "Potrzebujemy zasad."

"Świetnie," mówi, odchylając się jakby był właścicielem całej instytucji. "Pierdolę zasady."

"West!" Gorąco wybucha na moich policzkach.

"Co? To stanowisko filozoficzne. Zasady to konstrukty społeczne stworzone żeby—"

"Potrzebuję, żebyś trzymał swój język i swojego kutasa przy sobie, gdy pracujemy nad tym projektem. Dasz radę nie zniszczyć mojej cholernej reputacji?"

Jego brwi wędrują w górę. "Cholera, Alden. Nie wiedziałem, że masz taki brudny język."

"Mówię poważnie."

"Ja też." Pochyla się do przodu, łokcie na stole, wystarczająco blisko, że widzę złote plamki w jego szarych oczach. "Co dostanę w zamian?"

Mój mózg się zawiesza. "Co masz na myśli mówiąc, co dostaniesz?"

"Związki są transakcyjne, skarbie. Chcesz czegoś ode mnie—dyskrecji, profesjonalizmu, trzymania moich najwyraźniej legendarnych przyrządów przy sobie. Jaka jest moja motywacja?"

Sposób, w jaki mówi 'skarbie' powinien być nielegalny. Niski, intymny, jakby smakował to słowo. Mój puls robi coś absolutnie zdradzieckiego.

"Twoją motywacją jest niezaliczenie Etyki."

"Ja nie oblewam zajęć." Jego głos się obniża. "Ale mogę nie oprzeć się tobie."

Przerwać misję. Przerwać cholerną misję.

Wstaję tak szybko, że krzesło skrzypi. "To był błąd."

"Czy na pewno?" On też teraz stoi, przemieszcza się wokół stołu z tą drapieżną gracją. "Bo z mojej perspektywy to ty mnie tu zaciągnęłaś. To ty nie możesz przestać o mnie myśleć."

"Myślę o tobie jak o leczeniu kanałowym. Nieuniknione i bolesne."

Jego śmiech jest bogaty, zadowolony. "Kłamczucha."

Już odchodzę, ale jego głos podąża za mną jak dym.

"Uciekasz, Alden? To niezbyt zgodne z zasadami."

Kilka godzin później, naruszam nietykalność.

Kaplica św. Augustyna jest oficjalnie zamknięta po zachodzie słońca, ale potrzebuję miejsca świętego, czystego, miejsca, które pachnie kadzidłem zamiast jego wody kolońskiej.

Boczne drzwi otwierają się łatwo—przywileje bycia ulubioną uczennicą dyrektora. Witraże rzucają tęczowe cienie na puste ławki. Świece migoczą pod ołtarzem. Wszystko tutaj wydaje się święte, nietykalne.

Klękam w ostatnim rzędzie, ręce złożone tak mocno, że zostawiają ślady.

"Boże, potrzebuję pomocy." Mój głos odbija się echem w ciszy. "Potrzebuję siły, by pozostać czystą. By dotrzymać obietnicy, którą złożyłam sobie, Tobie, mojemu przyszłemu mężowi."

Ślub czystości to nie tylko religijna obietnica—to przetrwanie. Mama mi to wpoiła: Twoje ciało to jedyna rzecz, której nie mogą ci odebrać, Juliet. Nie oddawaj go komuś, kto nie będzie go cenił.

Po tym, jak uzależnienie taty zniszczyło wszystko, co święte w naszym domu, po tym, jak widziałam mamę płaczącą do snu, bo mężczyzna, którego kochała, wybrał bourbon zamiast rodziny, obiecałam sobie, że nigdy nie będę tak podatna na zranienie. Seks oznacza przywiązanie. Przywiązanie oznacza ból.

"Pomóż mi oprzeć się pokusie. Pomóż mi pamiętać, dlaczego czystość ma znaczenie. Dlaczego warto czekać—"

"Wyznajesz grzechy, których jeszcze nie popełniłaś?" głos szepcze z ciemności. "Gorące."

Moja krew zamienia się w lód.

Grayson West wyłania się z ostatniej ławki jak jakiś piękny demon, papieros zwisa mu z ust, oczy błyszczą w świetle świec.

"Co ty tu robisz?"

"Śledzę moją ulubioną hipokrytkę." Zaciąga się długo, wydycha powoli. "Słyszałem każde słowo, tak przy okazji. Bardzo pouczające."

Zrywam się na nogi. "Śledziłeś mnie?"

"Nie jesteś zbyt subtelna." Strząsa popiół na świętą ziemię. "Skradanie się, łamanie zasad, modlitwa o siłę by mi się oprzeć. To prawie jakbyś wiedziała, że walczysz z przegraną sprawą."

"Wynoś się."

"Zmuś mnie." Podchodzi bliżej, buty odbijają się echem na marmurze. "To jednak ciekawe. Cały ten ogień, cała ta postawa, a ty wciąż jesteś idealną małą dziewicą tatusia."

"Przestań."

"Co cię bardziej przeraża, Alden? Że mogłoby ci się spodobać? Czy że mogłabyś być tak ludzka jak my wszyscy?"

Jest blisko teraz. Za blisko. Na tyle blisko, że widzę jak światło świec odbija się na jego kościach policzkowych, jak jego oczy ciemnieją, gdy na mnie patrzy.

"Chcesz wiedzieć, co myślę?" Jego głos opada do szeptu. "Myślę, że modlisz się tak żarliwie, bo wiesz, jak bardzo chcesz zgrzeszyć."

"Nic o mnie nie wiesz."

"Wiem, że drżysz." Jego palce muskają mój nadgarstek. "Wiem, że twój puls przyspiesza. Wiem, że myślisz o tym, jak by to było, gdybym pocałował cię tutaj, teraz, przed Bogiem i wszystkimi."

"Przestań."

"Chcesz, żebym dał ci coś, czego naprawdę będziesz mogła żałować?"

I wtedy jego usta zderzają się z moimi.

Świat eksploduje.

Jego usta są ciepłe, wymagające, kompletnie przytłaczające. Mój pierwszy pocałunek smakuje papierosami i niebezpieczeństwem, i wszystkim, przed czym mnie ostrzegano. Jego dłonie obejmują moją twarz, jakbym była czymś cennym, czymś, na co czekał całe życie.

Przez jedną perfekcyjną, przerażającą sekundę, odwzajemniam pocałunek.

Potem rzeczywistość uderza we mnie jak pociąg towarowy.

Uderzam go w twarz. Mocno.

Dźwięk odbija się echem po kaplicy jak wystrzał.

"Nigdy więcej mnie nie dotykaj," szepczę, ale mój głos drży i oboje wiemy dlaczego.

Biegnę zanim zdąży odpowiedzieć, stopy przemykają po marmurze, przez drzwi, w nocne powietrze, które nagle wydaje się zbyt rzadkie, by oddychać.

"Następnym razem," jego głos woła za mną, odbijając się echem w ciemności, "odwzajemnisz pocałunek."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Nie mogę uwierzyć, że ukradł mój pierwszy pocałunek.

Właściwie, nieprawda. Nie mogę uwierzyć, że mu na to pozwoliłam. W kaplicy, ni mniej ni więcej, jak w jakiejś pokręconej powieści romantycznej napisanej przez kogoś z poważną traumą religijną.

Powinnam być zła. Chcę być zła. Dlaczego, do cholery, czuję się... dobrze?

Minęły dwadzieścia cztery godziny, a ja wciąż czuję jego smak. Papierosy i niebezpieczeństwo, i coś, czego nie potrafię nazwać, ale chcę więcej. Co jest absolutnie pokręcone, bo przecież mam być dziewczyną, która niczego nie pragnie. Która niczego nie potrzebuje. Która zdecydowanie nie fantazjuje o chłopcach traktujących zasady jak sugestie.

Ale oto jestem, siedząc w bibliotece pachnącej papierem i karą, udając, że czytam o autonomii moralnej, podczas gdy zerkam ukradkiem na powód, dla którego mój kompas moralny kręci się obecnie jak zepsuta karuzela.

Biblioteka była kiedyś moim azylem. Cicha, uporządkowana, pełna szacunku. Teraz czuję napięcie, jak cisza przed stłuczeniem czegoś drogiego. A źródło tej burzy siedzi naprzeciwko mnie, kręcąc swoim piórem Mont Blanc - bo oczywiście ma pióro, które kosztuje więcej niż czynsz większości ludzi - jakby umierał z nudów.

W każdej chwili może o tym wspomnieć. Uśmiechnąć się złośliwie i skomentować, jak to odwzajemniłam pocałunek. Zrujnować wszystko tą nieznośną pewnością siebie.

Ale nie robi tego.

Dwadzieścia minut minęło, a on nie powiedział ani słowa o kaplicy. O pocałunku. O tym, jak go spoliczkowałam i uciekłam niczym wiktoriańska panienka.

Może żałuje. Może byłam okropna. Może robił gorsze rzeczy w bardziej świętych miejscach i jestem dla niego tylko kolejnym wtorkowym wieczorem.

"Więc autonomia znaczy co dokładnie?" Pochyla się do przodu, podpierając brodę na dłoni, z ustami wygiętymi, jakby za sekundę miał się pojawić ten charakterystyczny uśmieszek.

"Wolność zakorzeniona w zasadach," odpowiadam bez wahania. "Nie tylko w impulsach."

Jego uśmiech rozszerza się powoli i niebezpiecznie. "A ja myślałem, że impulsy są najfajniejsze."

Mimo wszystko - mimo mojego zagubienia i złości, i tego dziwnego rozczarowania gryzącego mnie w piersi - śmieję się. Tylko trochę. Tylko tyle, by wymknęło się, zanim zdążę to stłumić.

Jego brew unosi się, jakbym właśnie przekazała mu tajne informacje. "Czyżby Święta Julia właśnie się do mnie uśmiechnęła?"

"Nie schlebiaj sobie." Agresywnie przewracam stronę w notatniku. "Wyobrażałam sobie twoją relegację."

Chichocze, a ten dźwięk robi coś absolutnie zdradzieckiego z moim żołądkiem. Ten niski, bogaty śmiech, który prawdopodobnie oczarował połowę żeńskiej populacji Upper East Side, zanim wylądował w St. Augustine's.

Bo tym właśnie jest Grayson West - pokoleniowym bogactwem z nutą buntu. Jego rodzina posiada tyle miasta, że mogliby kupić St. Augustine's jako weekendowe hobby. Jego fundusz powierniczy ma własny fundusz powierniczy. Jego codzienny wtorkowy strój kosztuje więcej niż samochód mojej mamy.

Pracujemy dalej, ale cisza nie jest już niewygodna. Jest naładowana. Elektryczna. Prąd przeskakuje między nami za każdym razem, gdy nasze spojrzenia się spotykają, za każdym razem, gdy jego kolano ociera się o moje pod stołem.

Coś się zmieniło w tej kaplicy. Oboje to czujemy.

"Czy kiedykolwiek złamałaś zasadę?" pyta nagle, zatrzymując pióro w połowie obrotu.

Mrugam. "Słucham?"

"Słyszałaś." Jego głos się obniża, tym razem bez kpiny. "Mówisz o samokontroli, jakby była supermocą. Ale czy kiedykolwiek po prostu... zrobiłaś coś, o czym wiedziałaś, że nie powinnaś?"

Poza odwzajemnieniem twojego pocałunku przez dokładnie 2,3 sekundy?

"Raz," przyznaję cicho.

Pochyla się. "Co?"

"Zakradłam się do kaplicy po ciszy nocnej. Modliłam się za kogoś, za kim nie powinnam tęsknić."

Za kogoś, kto wybrał bourbon zamiast rodziny. Kogoś, kto nauczył mnie, że kochanie kogoś oznacza patrzenie, jak się niszczy, podczas gdy ty stoisz bezradnie.

Studiuje moją twarz, jakby czytał nuty. "To jest twój bunt? Włamanie się, żeby się pomodlić?"

"Niektórzy buntują się po cichu."

"Niektórzy," mruczy, "desperacko starają się być dobrzy, nawet gdy kusi ich, by nie być."

Cholera. Za dużo widzi.

"Mówisz z doświadczenia?"

"Mówię z rozpoznawania dokładnie tego spojrzenia, które ma ktoś, kto traci kontrolę i udaje, że tak nie jest."

Jego głos nie jest już kpiący. Jest łagodniejszy, ale wciąż niebezpieczny, jakby dokładnie wiedział, które guziki nacisnąć, żeby mnie rozłożyć na części.

Naciska palcem na siniak, o którego istnieniu nie wiedziałam.

"Myślisz, że moralność jest subiektywna?" pyta, znów pochylając się do przodu.

"W praktyce, może. Ale ludzie wiedzą, kiedy robią źle." Gryzę nasadkę długopisu - obrzydliwy nawyk, którego nie mogę się pozbyć. "Po prostu uczymy się wyciszać ten głos."

Przygląda mi się zbyt długo. "A ty nie wyciszasz swojego?"

"Staram się nie wyciszać."

Jego usta drgają. "To bardzo... w twoim stylu."

"Co to ma znaczyć?"

"To znaczy, że jesteś konsekwentna. Nawet gdy cię to coś kosztuje." Tym razem bez kpiny. Tylko cicha obserwacja, która zaciska mi klatkę piersiową. "Nawet gdy łatwiej byłoby nie być."

Dlaczego patrzy na mnie w ten sposób? Jakby naprawdę mnie widział, zamiast kolejnego podboju?

"Jesteś inna," dodaje po chwili. "Spodziewałem się sztywności. Chłodu. Ale nie jesteś taka."

Cytuję Simone Weil - coś, co zachowywałam na naszą konkluzję - i patrzę, jak się zatrzymuje. Naprawdę zatrzymuje.

Nie przewraca oczami. Nie uśmiecha się złośliwie.

Kiwa głową powoli. "To... faktycznie błyskotliwe."

Moje serce robi coś głupiego i pełnego nadziei.

"Nie jesteś jak inne," mówi cicho.

Inne. Racja. Rotacja, którą Lily skatalogowała w przerażających szczegółach.

"Nie znasz mnie," szepczę.

Jego pióro całkowicie się zatrzymuje. "Jeszcze nie."

Nasze spojrzenia się spotykają. Jest bliżej niż myślałam. Stół między nami wydaje się mikroskopijny.

"Wiesz," mówi, "myślałem, że będzie męczące pracować z tobą."

"Och, dzięki."

"Mówię poważnie. Ale jesteś bystra. Podoba mi się to." Przechyla głowę. "I nie wątpisz w siebie."

"Po prostu tego nie widzisz."

Pochyla się do przodu, jego głos opada do ledwie słyszalnego szeptu. "Myślę, że widzę."

Powietrze gęstnieje. Nasze notatniki leżą zapomniane. Jego kolano dotyka mojego pod stołem - ledwie, ale wystarczająco, by moje myśli rozproszyły się jak spłoszone ptaki.

"Ciągle udajesz, że mnie nienawidzisz."

Moje gardło się zaciska. Bo nienawidzenie ciebie byłoby o wiele łatwiejsze niż to.

"Może nienawidzę tego, jak sprawiasz, że się czuję."

Słowa wymykają się, zanim mogę je powstrzymać, surowe i szczere i absolutnie przerażające.

Jego oczy ciemnieją. "Jak sprawiać, że się czujesz?"

Jakbym tonęła i latała jednocześnie. Jakby każda zasada, jaką kiedykolwiek sobie ustaliłam, była napisana znikającym atramentem.

"Zagubiona," szepczę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Don’t You Wanna Ruin Me?

Don’t You Wanna Ruin Me?

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa