passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Don’t You Wanna Ruin Me? - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

Don’t You Wanna Ruin Me?

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Nie mogę uwierzyć, że ukradł mój pierwszy pocałunek.

Właściwie, nieprawda. Nie mogę uwierzyć, że mu na to pozwoliłam. W kaplicy, ni mniej ni więcej, jak w jakiejś pokręconej powieści romantycznej napisanej przez kogoś z poważną traumą religijną.

Powinnam być zła. Chcę być zła. Dlaczego, do cholery, czuję się... dobrze?

Minęły dwadzieścia cztery godziny, a ja wciąż czuję jego smak. Papierosy i niebezpieczeństwo, i coś, czego nie potrafię nazwać, ale chcę więcej. Co jest absolutnie pokręcone, bo przecież mam być dziewczyną, która niczego nie pragnie. Która niczego nie potrzebuje. Która zdecydowanie nie fantazjuje o chłopcach traktujących zasady jak sugestie.

Ale oto jestem, siedząc w bibliotece pachnącej papierem i karą, udając, że czytam o autonomii moralnej, podczas gdy zerkam ukradkiem na powód, dla którego mój kompas moralny kręci się obecnie jak zepsuta karuzela.

Biblioteka była kiedyś moim azylem. Cicha, uporządkowana, pełna szacunku. Teraz czuję napięcie, jak cisza przed stłuczeniem czegoś drogiego. A źródło tej burzy siedzi naprzeciwko mnie, kręcąc swoim piórem Mont Blanc - bo oczywiście ma pióro, które kosztuje więcej niż czynsz większości ludzi - jakby umierał z nudów.

W każdej chwili może o tym wspomnieć. Uśmiechnąć się złośliwie i skomentować, jak to odwzajemniłam pocałunek. Zrujnować wszystko tą nieznośną pewnością siebie.

Ale nie robi tego.

Dwadzieścia minut minęło, a on nie powiedział ani słowa o kaplicy. O pocałunku. O tym, jak go spoliczkowałam i uciekłam niczym wiktoriańska panienka.

Może żałuje. Może byłam okropna. Może robił gorsze rzeczy w bardziej świętych miejscach i jestem dla niego tylko kolejnym wtorkowym wieczorem.

"Więc autonomia znaczy co dokładnie?" Pochyla się do przodu, podpierając brodę na dłoni, z ustami wygiętymi, jakby za sekundę miał się pojawić ten charakterystyczny uśmieszek.

"Wolność zakorzeniona w zasadach," odpowiadam bez wahania. "Nie tylko w impulsach."

Jego uśmiech rozszerza się powoli i niebezpiecznie. "A ja myślałem, że impulsy są najfajniejsze."

Mimo wszystko - mimo mojego zagubienia i złości, i tego dziwnego rozczarowania gryzącego mnie w piersi - śmieję się. Tylko trochę. Tylko tyle, by wymknęło się, zanim zdążę to stłumić.

Jego brew unosi się, jakbym właśnie przekazała mu tajne informacje. "Czyżby Święta Julia właśnie się do mnie uśmiechnęła?"

"Nie schlebiaj sobie." Agresywnie przewracam stronę w notatniku. "Wyobrażałam sobie twoją relegację."

Chichocze, a ten dźwięk robi coś absolutnie zdradzieckiego z moim żołądkiem. Ten niski, bogaty śmiech, który prawdopodobnie oczarował połowę żeńskiej populacji Upper East Side, zanim wylądował w St. Augustine's.

Bo tym właśnie jest Grayson West - pokoleniowym bogactwem z nutą buntu. Jego rodzina posiada tyle miasta, że mogliby kupić St. Augustine's jako weekendowe hobby. Jego fundusz powierniczy ma własny fundusz powierniczy. Jego codzienny wtorkowy strój kosztuje więcej niż samochód mojej mamy.

Pracujemy dalej, ale cisza nie jest już niewygodna. Jest naładowana. Elektryczna. Prąd przeskakuje między nami za każdym razem, gdy nasze spojrzenia się spotykają, za każdym razem, gdy jego kolano ociera się o moje pod stołem.

Coś się zmieniło w tej kaplicy. Oboje to czujemy.

"Czy kiedykolwiek złamałaś zasadę?" pyta nagle, zatrzymując pióro w połowie obrotu.

Mrugam. "Słucham?"

"Słyszałaś." Jego głos się obniża, tym razem bez kpiny. "Mówisz o samokontroli, jakby była supermocą. Ale czy kiedykolwiek po prostu... zrobiłaś coś, o czym wiedziałaś, że nie powinnaś?"

Poza odwzajemnieniem twojego pocałunku przez dokładnie 2,3 sekundy?

"Raz," przyznaję cicho.

Pochyla się. "Co?"

"Zakradłam się do kaplicy po ciszy nocnej. Modliłam się za kogoś, za kim nie powinnam tęsknić."

Za kogoś, kto wybrał bourbon zamiast rodziny. Kogoś, kto nauczył mnie, że kochanie kogoś oznacza patrzenie, jak się niszczy, podczas gdy ty stoisz bezradnie.

Studiuje moją twarz, jakby czytał nuty. "To jest twój bunt? Włamanie się, żeby się pomodlić?"

"Niektórzy buntują się po cichu."

"Niektórzy," mruczy, "desperacko starają się być dobrzy, nawet gdy kusi ich, by nie być."

Cholera. Za dużo widzi.

"Mówisz z doświadczenia?"

"Mówię z rozpoznawania dokładnie tego spojrzenia, które ma ktoś, kto traci kontrolę i udaje, że tak nie jest."

Jego głos nie jest już kpiący. Jest łagodniejszy, ale wciąż niebezpieczny, jakby dokładnie wiedział, które guziki nacisnąć, żeby mnie rozłożyć na części.

Naciska palcem na siniak, o którego istnieniu nie wiedziałam.

"Myślisz, że moralność jest subiektywna?" pyta, znów pochylając się do przodu.

"W praktyce, może. Ale ludzie wiedzą, kiedy robią źle." Gryzę nasadkę długopisu - obrzydliwy nawyk, którego nie mogę się pozbyć. "Po prostu uczymy się wyciszać ten głos."

Przygląda mi się zbyt długo. "A ty nie wyciszasz swojego?"

"Staram się nie wyciszać."

Jego usta drgają. "To bardzo... w twoim stylu."

"Co to ma znaczyć?"

"To znaczy, że jesteś konsekwentna. Nawet gdy cię to coś kosztuje." Tym razem bez kpiny. Tylko cicha obserwacja, która zaciska mi klatkę piersiową. "Nawet gdy łatwiej byłoby nie być."

Dlaczego patrzy na mnie w ten sposób? Jakby naprawdę mnie widział, zamiast kolejnego podboju?

"Jesteś inna," dodaje po chwili. "Spodziewałem się sztywności. Chłodu. Ale nie jesteś taka."

Cytuję Simone Weil - coś, co zachowywałam na naszą konkluzję - i patrzę, jak się zatrzymuje. Naprawdę zatrzymuje.

Nie przewraca oczami. Nie uśmiecha się złośliwie.

Kiwa głową powoli. "To... faktycznie błyskotliwe."

Moje serce robi coś głupiego i pełnego nadziei.

"Nie jesteś jak inne," mówi cicho.

Inne. Racja. Rotacja, którą Lily skatalogowała w przerażających szczegółach.

"Nie znasz mnie," szepczę.

Jego pióro całkowicie się zatrzymuje. "Jeszcze nie."

Nasze spojrzenia się spotykają. Jest bliżej niż myślałam. Stół między nami wydaje się mikroskopijny.

"Wiesz," mówi, "myślałem, że będzie męczące pracować z tobą."

"Och, dzięki."

"Mówię poważnie. Ale jesteś bystra. Podoba mi się to." Przechyla głowę. "I nie wątpisz w siebie."

"Po prostu tego nie widzisz."

Pochyla się do przodu, jego głos opada do ledwie słyszalnego szeptu. "Myślę, że widzę."

Powietrze gęstnieje. Nasze notatniki leżą zapomniane. Jego kolano dotyka mojego pod stołem - ledwie, ale wystarczająco, by moje myśli rozproszyły się jak spłoszone ptaki.

"Ciągle udajesz, że mnie nienawidzisz."

Moje gardło się zaciska. Bo nienawidzenie ciebie byłoby o wiele łatwiejsze niż to.

"Może nienawidzę tego, jak sprawiasz, że się czuję."

Słowa wymykają się, zanim mogę je powstrzymać, surowe i szczere i absolutnie przerażające.

Jego oczy ciemnieją. "Jak sprawiać, że się czujesz?"

Jakbym tonęła i latała jednocześnie. Jakby każda zasada, jaką kiedykolwiek sobie ustaliłam, była napisana znikającym atramentem.

"Zagubiona," szepczę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Mój telefon wibruje podczas wykładu mamy o kwartalnych projekcjach i zmienności rynku—klasyczna poniedziałkowa rozmowa przy kolacji w domu Aldenów.

Lily: Chcesz iść na lody po kolacji? Muszę się wygadać o tej katastrofie z quizu z chemii

Ja: Tak. Desperacko potrzebuję cukru i normalności

Lily: Odbiorę cię o 8

Jestem w trakcie odpowiadania, gdy na ekranie pojawia się kolejna wiadomość.

Grayson West: Jak sprawiłem, że czujesz się zdezorientowana, Alden? Uciekłaś jak Kopciuszek, zanim mogłem cię o to zapytać.

Mój puls przyspiesza. W jadalni nagle robi się zbyt cicho—tylko widelce na dobrej porcelanie mamy i delikatny dźwięk jej bransoletki Cartier uderzającej o kieliszek wina.

Mama wygląda jakby wyszła z katalogu J.Crew. Idealnie skrojona marynarka nawet przy kolacji, blond bob, który nigdy się nie rusza, ten rodzaj stonowanej elegancji, który krzyczy "zarządzam portfelami wartymi więcej niż małe kraje." Jest skuteczna—szefowa bankowości inwestycyjnej w Morrison & Associates—ale nie głupio bogata jak rodzina Lily czy cokolwiek za bogactwo, w którym pławią się Westowie.

Blask telefonu jest słaby, ale najwyraźniej nie wystarczająco słaby.

Oczy taty się zwężają, gdy zerka na ekran mojego telefonu. "Kto to Grayson?"

Cholera. Przerwać misję.

Natychmiast blokuję ekran. "Partner z zajęć."

Jego spojrzenie zaostrza się, jakby przesłuchiwał wrogiego świadka. "Partnerzy nie piszą w nocy."

"Pracujemy nad tym esejem z etyki i była ta kwestia o autonomii moralnej, którą dyskutowaliśmy—"

"Nie wolno ci spotykać się z żadnymi chłopcami poza zajęciami." Jego głos przecina moje wyjaśnienia jak skalpel. "Zrozumiano?"

Nie pytanie. Dekret z tronu ojcowskiej paranoi.

Kiwam głową, zaciskając usta. Mama popija wino i studiuje swój talerz, jakby zawierał tajemnice wszechświata.

Klasyczna mama. Wcielenie Szwajcarii.

Zasada nie jest nowa—to tradycja. Przewodnik Rodziny Aldenów do Wychowywania Idealnych Córek, Tom Pierwszy: reputacja ponad wszystko. Wychowali mnie na słowach jak "opanowanie" i "wdzięk", nauczyli mnie być ich błyszczącym trofeum, które mogą pokazywać na charytatywnych galach.

Ale po raz pierwszy zasada nie wydaje się ochroną. Wydaje się klatką.

"Czyli w zasadzie mówisz mi, że Grayson West—legenda kampusu, chodzący znak ostrzegawczy, niszczyciel średnich—ukradł twój pierwszy pocałunek w kaplicy?"

Ręce Lily są z dala od kierownicy. Jedziemy sześćdziesiątką w strefie trzydzieści w kierunku McDonald's, a ona gestykuluje jakby dyrygowała orkiestrą chaosu.

"Patrz na drogę, Lil."

"W KAPLICY, Jules?"

"To nie jest tak—"

Hamuje tak gwałtownie, że uderzam czołem w deskę rozdzielczą.

"AU! Co do cholery?"

"Przepraszam, przepraszam!" Zjeżdża na pobocze, włączając światła awaryjne. "Ale CO DO KURWY?"

Pocieram czoło, już czując formujący się guz. "Możemy dostać lody zanim nas obie zabijesz?"

Dwadzieścia minut później parkujemy pod McDonald's z waniliowymi lodami, a ja opowiadam całą katastrofę, podczas gdy szczęka Lily wisi gdzieś w okolicy jej designerskich sneakersów.

"Więc go spoliczkowałaś?"

"Oczywiście."

"Po tym jak odwzajemniłaś pocałunek?"

"NIE odwzajemniłam pocałunku."

"Juliet."

"Dobra, może przez jakieś dwie sekundy, ale—"

"I potem powiedział, że następnym razem odwzajemnisz?" Praktycznie podskakuje na siedzeniu kierowcy. "To lepsze niż drama rozwodowa moich rodziców."

"To nie drama. To katastrofa."

"To gra wstępna."

"To NIE—" Przerywam w pół protestu, bo mój telefon wibruje.

Grayson: Czy moja dziewczyna mnie unika?

Pokazuję Lily ekran. Ona naprawdę piszczy.

"Powiedz mu, że nie jesteś jego dziewczyną!"

Ja: Nie unikam cię i nie jestem twoją dziewczyną

Jego odpowiedź jest natychmiastowa.

Grayson: Chłopak może manifestować, prawda?

Patrzę na telefon, jakby mógł wybuchnąć.

"Co napisał?" Lily sięga po telefon.

"Powiedział, że manifestuje to, że jestem jego dziewczyną."

"To... właściwie całkiem słodkie?"

"To przerażające."

"Dlaczego?"

Opieram się o fotel pasażera, waniliowe lody topnieją mi na palcach. "Bo część mnie tego chce."

Zdezorientowana. Dezorientujący. Bardzo, kurwa, zdezorientowana.

"Okej, poważna rozmowa." Lily staje się poważna, co jest alarmujące, bo Lily nigdy nie jest poważna. "Czego naprawdę chcesz?"

"Chcę chcieć tego, co powinnam chcieć."

"To nie jest odpowiedź."

"To jedyna odpowiedź, jaką mam."

Studiuje moją twarz w przyćmionym świetle szyldu McDonald's. "Wiesz, co myślę?"

"Że tracę rozum?"

"Myślę, że w końcu go znajdujesz." Uruchamia silnik. "I to cię cholernie przeraża."

Kiedy mnie odwozi, czeka kolejna wiadomość.

Grayson: Wciąż myślisz o moim pytaniu?

Patrzę na to przez pełne pięć minut zanim odpisuję.

Ja: Które pytanie?

Grayson: Jak sprawiłem, że czujesz się zdezorientowana?

Ja: nie wiem, po prostu zdezorientowana.

Grayson: Dobrze. Dezorientacja oznacza, że myślisz

Ja: Myślę o czym?

Grayson: Że może perfekcja nie jest tak interesująca, jak ci się wydawało.

Wpatruję się w ekran, puls przyspiesza. On zawsze to robi — rzuca zapałkę, patrzy jak płonę. Moje kciuki wiszą nad klawiaturą, próbując znaleźć sposób, by zabrzmieć niewzruszoną. Wyluzowaną. Niedotkniętą.

Ale nie czuję się niedotknięta.

Czuję się rozpalona. Niespokojna. Jakbym czekała, aż powie coś, co przechyli mnie przez krawędź.

Ja: A czym ty jesteś? Interesujący?

Grayson: Jestem powodem, dla którego nie możesz teraz spać.

Trzy kropki pojawiają się ponownie. Pisze.

Grayson: Założę się, że przygryzasz wargę.

Natychmiast przestaję, jakby mógł mnie widzieć.

Grayson: Jesteś w łóżku?

Moje gardło wysycha. Spoglądam w dół — stara koszulka, bez stanika, nagie nogi zaplątane w prześcieradła.

Dlaczego powietrze wydaje się gorętsze?

Ja: To nie twoja sprawa.

Grayson: Powiedz słowo, a sprawię, że będzie moja.

Wciągam powietrze.

Pisze...

Pisze...

Potem nic.

Zostawia mnie tak, gotującą się w gorącu prawie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Znów jesteśmy sami w bibliotece, a powietrze wydaje się inne. Mniej ostre, bardziej naładowane. Jakby ktoś podpalił lont, a my oboje udajemy, że nie zauważamy iskier.

Książki spiętrzone między nami jak forteca, za którą tak naprawdę żadne z nas się nie ukrywa. Jego oczy wciąż znajdują moje i tym razem nie ma na twarzy tego irytującego uśmieszku.

Dzięki Bogu. Nie zniosłabym teraz pewnego siebie Graysona.

"Chcę ci złożyć propozycję", mówi, odchylając się do tyłu ze skrzyżowanymi ramionami.

Unoszę brew. "Czy to szantaż, czy tylko zwykła manipulacja?"

"Jedno prawdziwe pytanie. Jedna prawdziwa odpowiedź. Bez żartów, bez sarkazmu, bez ściemy."

Moje serce wykonuje akrobację. Mówi to jak wyzwanie, ale pod spodem jest coś cichszego. Coś, co sprawia, że moja skóra mrowi.

"A jeśli skłamię?"

"Będę wiedział."

Oczywiście, że będziesz. Widzisz wszystko, prawda?

Waham się dokładnie 0,2 sekundy, zanim moje usta podejmują decyzje, których mój mózg nie zatwierdził. "Dobra."

Pochyla się do przodu, przedramiona na kolanach, a sposób, w jaki na mnie patrzy, jest naprawdę niepokojący. Jakbym była układanką, którą jest w połowie rozwiązania i naprawdę cieszy go ten proces.

"Czego chciałaś, żeby ktoś ci zrobił... ale nigdy nie powiedziałaś tego na głos?"

Cisza nie tylko we mnie uderza - ona mnie demoluje.

Wstrzymuję oddech. Gardło wysycha mi na poziom Sahary. Zerkam w stronę drzwi, jakby bibliotekarka miała się zmaterializować i uratować mnie przed tą konwersacyjną miną.

Myśl. Powiedz coś. Cokolwiek. Dosłownie cokolwiek oprócz prawdy.

Ale mój umysł pędzi z odpowiedziami, których absolutnie nie mogę wypowiedzieć. Nie tutaj. Nie jemu. Nie kiedy jego głos sprawia, że moja skóra płonie, a jego oczy zdzierają każdą obronę, którą budowałam latami.

Otwieram usta. Zamykam je. Otwieram ponownie.

Nic.

Moje serce bije tak mocno, że szczerze martwię się zawałem w wieku siedemnastu lat.

On nie naciska. Nie śmieje się, nie wygląda na zadowolonego z siebie, nie rzuca żadnej ciętej uwagi. Po prostu studiuje mnie, jakby moje milczenie było najbardziej fascynującą rzeczą, jaką kiedykolwiek napotkał.

"Tak właśnie myślałem", mówi cicho.

Spuszczam wzrok, szczęka zaciśnięta wystarczająco mocno, by połamać zęby. Powinnam być wściekła. Powinnam rzucić czymś ostrym i sarkastycznym. Ale nie robię tego.

Bo część mnie chciała tego pytania.

Niech szlag trafi całe moje życie.

"Dlaczego mnie o to zapytałeś?" Nie patrzę na niego.

"Bo jesteś jedyną osobą w tej szkole, która udaje, że niczego nie pragnie. A ja mówię, że to bzdura."

"To nie jest-"

"Jest", przerywa mi. "Zachowujesz się, jakby bycie niedotkniętą czyniło cię moralnie lepszą. Jakby pragnienie było czymś obrzydliwym."

"Nie uważam, że jest obrzydliwe."

"To dlaczego się rumienisz?"

Nienawidzę cię. Nienawidzę, że masz rację. Nienawidzę, że całe moje ciało nagle jest nadświadome każdego centymetra między nami i każdego centymetra, którego żałuję, że istnieje.

"To nie jest część projektu."

"Jasne, że jest. Moralna sprawczość. Powściągliwość. Kontrola impulsów. Sama to powiedziałaś."

Moje palce wbijają się w krawędź stołu. "To przypomina pułapkę."

"Może. Ale może weszłaś w nią celowo."

To boli bardziej niż powinno, bo prawdopodobnie jest prawdą.

Wpatruję się w grzbiety książek, udając skupienie, podczas gdy czuję jego spojrzenie na sobie jak fizyczny ciężar.

"Nie musisz się mnie bać, Juliet."

"Nie boję się ciebie."

"Więc czego się boisz? Że zobaczę coś, co tak ciężko starałaś się ukryć?"

W końcu podnoszę wzrok. "Nie udawaj, że mnie znasz."

"Nie znam. Ale próbuję."

"Dlaczego?" Słowo wychodzi jako szept. "Dlaczego w ogóle obchodzi cię to, co ukrywam?"

Nie odpowiada od razu. Jego oczy przesuwają się po mnie, jakby decydował, jak szczery chce być.

"Bo widzę w tobie coś, co wydaje się prawdziwe. A nie dostaję tego zbyt wiele."

Kręcę głową. "Nic nie wiesz-"

"Wiem, że nie jesteś tak idealna, jak im się wydaje. Wiem, że siadasz w tylnych rzędach, jakby to czyniło cię niewidzialną, ale nic ci nie umyka. Wiem, że potrzebujesz kontroli, bo jesteś przerażona jej utratą."

Moje gardło się zaciska. "Przestań."

"Wiem, że nie odpowiedziałaś, bo prawdziwa odpowiedź zniszczyłaby wszystko. Twoje zasady, twój wizerunek, twoją cenną przysięgę."

Odsuwam krzesło. "Nie możesz mnie psychoanalizować dla rozrywki."

Wstaje, powoli i celowo. "Nie bawi mnie to."

"Więc czego ode mnie chcesz?"

"Prawdziwej ciebie."

"Nie dostaniesz jej."

"Już mam więcej niż ktokolwiek inny." Jego głos się obniża. "I ty o tym wiesz."

Coś wybucha w mojej piersi. Panika, gorąco, pragnienie - wszystko splątane w jeden dewastujący węzeł.

Podchodzi bliżej, nie dotykając, ale wystarczająco blisko, że czuję jego wodę kolońską, ciepło jego ciała.

"Nie masz pojęcia, ile zdradza milczenie, Alden."

Zanim zdążę przetworzyć, co się dzieje, jego ramiona są wokół mnie. Nie brutalnie, nie natarczywie - po prostu nagle i ciepło i kompletnie przytłaczająco.

O Boże. To jest-

Czuję jego bicie serca przy mojej piersi. Jego oddech w moich włosach. Solidną rzeczywistość jego ciała przyciśniętego do mojego, i każda pojedyncza obrona, jaką kiedykolwiek zbudowałam, rozpada się jak mokry papier toaletowy.

Przez dokładnie trzy sekundy topnieję w tym. W nim. W uczuciu bycia trzymaną jakbym się liczyła, jakbym była czymś cennym zamiast czymś perfekcyjnym.

Potem rzeczywistość wraca z hukiem.

"Nie." Odpycham się od jego piersi, potykając się do tyłu. "Nie, nie mogę-"

"Juliet-"

"Muszę iść."

Już się ruszam, chwytając moją torbę, moje książki, moje szybko rozpadające się opanowanie.

"Znowu uciekasz?" woła za mną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Don’t You Wanna Ruin Me?

Don’t You Wanna Ruin Me?

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa