Rzucam Graysonem na pierwsze wolne krzesło w bibliotece, jakbym przeprowadzała jakieś obywatelskie aresztowanie.
"Kochanie, jeśli chcesz mnie mieć tylko dla siebie, wystarczy powiedzieć."
"Przestań mnie nazywać kochanie!" Słowa wybuchają głośniej niż zamierzałam.
Pani Henderson, wiekowa bibliotekarka, która prawdopodobnie jest tu od założenia szkoły, pojawia się jak jakiś literacki duch. "Alden i West, jeśli nie potraficie zachować odpowiedniego poziomu głośności, muszę poprosić was o wyjście."
"Przepraszam," mamroczę z płonącą twarzą.
Grayson tylko się szczerzy. Kurwa, szczerzy się.
Opadam na krzesło naprzeciwko niego, wystarczająco blisko, by czuć jego wodę kolońską, ale dość daleko, by zachować resztki zdrowego rozsądku. "Potrzebujemy zasad."
"Świetnie," mówi, odchylając się jakby był właścicielem całej instytucji. "Pierdolę zasady."
"West!" Gorąco wybucha na moich policzkach.
"Co? To stanowisko filozoficzne. Zasady to konstrukty społeczne stworzone żeby—"
"Potrzebuję, żebyś trzymał swój język i swojego kutasa przy sobie, gdy pracujemy nad tym projektem. Dasz radę nie zniszczyć mojej cholernej reputacji?"
Jego brwi wędrują w górę. "Cholera, Alden. Nie wiedziałem, że masz taki brudny język."
"Mówię poważnie."
"Ja też." Pochyla się do przodu, łokcie na stole, wystarczająco blisko, że widzę złote plamki w jego szarych oczach. "Co dostanę w zamian?"
Mój mózg się zawiesza. "Co masz na myśli mówiąc, co dostaniesz?"
"Związki są transakcyjne, skarbie. Chcesz czegoś ode mnie—dyskrecji, profesjonalizmu, trzymania moich najwyraźniej legendarnych przyrządów przy sobie. Jaka jest moja motywacja?"
Sposób, w jaki mówi 'skarbie' powinien być nielegalny. Niski, intymny, jakby smakował to słowo. Mój puls robi coś absolutnie zdradzieckiego.
"Twoją motywacją jest niezaliczenie Etyki."
"Ja nie oblewam zajęć." Jego głos się obniża. "Ale mogę nie oprzeć się tobie."
Przerwać misję. Przerwać cholerną misję.
Wstaję tak szybko, że krzesło skrzypi. "To był błąd."
"Czy na pewno?" On też teraz stoi, przemieszcza się wokół stołu z tą drapieżną gracją. "Bo z mojej perspektywy to ty mnie tu zaciągnęłaś. To ty nie możesz przestać o mnie myśleć."
"Myślę o tobie jak o leczeniu kanałowym. Nieuniknione i bolesne."
Jego śmiech jest bogaty, zadowolony. "Kłamczucha."
Już odchodzę, ale jego głos podąża za mną jak dym.
"Uciekasz, Alden? To niezbyt zgodne z zasadami."
Kilka godzin później, naruszam nietykalność.
Kaplica św. Augustyna jest oficjalnie zamknięta po zachodzie słońca, ale potrzebuję miejsca świętego, czystego, miejsca, które pachnie kadzidłem zamiast jego wody kolońskiej.
Boczne drzwi otwierają się łatwo—przywileje bycia ulubioną uczennicą dyrektora. Witraże rzucają tęczowe cienie na puste ławki. Świece migoczą pod ołtarzem. Wszystko tutaj wydaje się święte, nietykalne.
Klękam w ostatnim rzędzie, ręce złożone tak mocno, że zostawiają ślady.
"Boże, potrzebuję pomocy." Mój głos odbija się echem w ciszy. "Potrzebuję siły, by pozostać czystą. By dotrzymać obietnicy, którą złożyłam sobie, Tobie, mojemu przyszłemu mężowi."
Ślub czystości to nie tylko religijna obietnica—to przetrwanie. Mama mi to wpoiła: Twoje ciało to jedyna rzecz, której nie mogą ci odebrać, Juliet. Nie oddawaj go komuś, kto nie będzie go cenił.
Po tym, jak uzależnienie taty zniszczyło wszystko, co święte w naszym domu, po tym, jak widziałam mamę płaczącą do snu, bo mężczyzna, którego kochała, wybrał bourbon zamiast rodziny, obiecałam sobie, że nigdy nie będę tak podatna na zranienie. Seks oznacza przywiązanie. Przywiązanie oznacza ból.
"Pomóż mi oprzeć się pokusie. Pomóż mi pamiętać, dlaczego czystość ma znaczenie. Dlaczego warto czekać—"
"Wyznajesz grzechy, których jeszcze nie popełniłaś?" głos szepcze z ciemności. "Gorące."
Moja krew zamienia się w lód.
Grayson West wyłania się z ostatniej ławki jak jakiś piękny demon, papieros zwisa mu z ust, oczy błyszczą w świetle świec.
"Co ty tu robisz?"
"Śledzę moją ulubioną hipokrytkę." Zaciąga się długo, wydycha powoli. "Słyszałem każde słowo, tak przy okazji. Bardzo pouczające."
Zrywam się na nogi. "Śledziłeś mnie?"
"Nie jesteś zbyt subtelna." Strząsa popiół na świętą ziemię. "Skradanie się, łamanie zasad, modlitwa o siłę by mi się oprzeć. To prawie jakbyś wiedziała, że walczysz z przegraną sprawą."
"Wynoś się."
"Zmuś mnie." Podchodzi bliżej, buty odbijają się echem na marmurze. "To jednak ciekawe. Cały ten ogień, cała ta postawa, a ty wciąż jesteś idealną małą dziewicą tatusia."
"Przestań."
"Co cię bardziej przeraża, Alden? Że mogłoby ci się spodobać? Czy że mogłabyś być tak ludzka jak my wszyscy?"
Jest blisko teraz. Za blisko. Na tyle blisko, że widzę jak światło świec odbija się na jego kościach policzkowych, jak jego oczy ciemnieją, gdy na mnie patrzy.
"Chcesz wiedzieć, co myślę?" Jego głos opada do szeptu. "Myślę, że modlisz się tak żarliwie, bo wiesz, jak bardzo chcesz zgrzeszyć."
"Nic o mnie nie wiesz."
"Wiem, że drżysz." Jego palce muskają mój nadgarstek. "Wiem, że twój puls przyspiesza. Wiem, że myślisz o tym, jak by to było, gdybym pocałował cię tutaj, teraz, przed Bogiem i wszystkimi."
"Przestań."
"Chcesz, żebym dał ci coś, czego naprawdę będziesz mogła żałować?"
I wtedy jego usta zderzają się z moimi.
Świat eksploduje.
Jego usta są ciepłe, wymagające, kompletnie przytłaczające. Mój pierwszy pocałunek smakuje papierosami i niebezpieczeństwem, i wszystkim, przed czym mnie ostrzegano. Jego dłonie obejmują moją twarz, jakbym była czymś cennym, czymś, na co czekał całe życie.
Przez jedną perfekcyjną, przerażającą sekundę, odwzajemniam pocałunek.
Potem rzeczywistość uderza we mnie jak pociąg towarowy.
Uderzam go w twarz. Mocno.
Dźwięk odbija się echem po kaplicy jak wystrzał.
"Nigdy więcej mnie nie dotykaj," szepczę, ale mój głos drży i oboje wiemy dlaczego.
Biegnę zanim zdąży odpowiedzieć, stopy przemykają po marmurze, przez drzwi, w nocne powietrze, które nagle wydaje się zbyt rzadkie, by oddychać.
"Następnym razem," jego głos woła za mną, odbijając się echem w ciemności, "odwzajemnisz pocałunek."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie mogę uwierzyć, że ukradł mój pierwszy pocałunek.
Właściwie, nieprawda. Nie mogę uwierzyć, że mu na to pozwoliłam. W kaplicy, ni mniej ni więcej, jak w jakiejś pokręconej powieści romantycznej napisanej przez kogoś z poważną traumą religijną.
Powinnam być zła. Chcę być zła. Dlaczego, do cholery, czuję się... dobrze?
Minęły dwadzieścia cztery godziny, a ja wciąż czuję jego smak. Papierosy i niebezpieczeństwo, i coś, czego nie potrafię nazwać, ale chcę więcej. Co jest absolutnie pokręcone, bo przecież mam być dziewczyną, która niczego nie pragnie. Która niczego nie potrzebuje. Która zdecydowanie nie fantazjuje o chłopcach traktujących zasady jak sugestie.
Ale oto jestem, siedząc w bibliotece pachnącej papierem i karą, udając, że czytam o autonomii moralnej, podczas gdy zerkam ukradkiem na powód, dla którego mój kompas moralny kręci się obecnie jak zepsuta karuzela.
Biblioteka była kiedyś moim azylem. Cicha, uporządkowana, pełna szacunku. Teraz czuję napięcie, jak cisza przed stłuczeniem czegoś drogiego. A źródło tej burzy siedzi naprzeciwko mnie, kręcąc swoim piórem Mont Blanc - bo oczywiście ma pióro, które kosztuje więcej niż czynsz większości ludzi - jakby umierał z nudów.
W każdej chwili może o tym wspomnieć. Uśmiechnąć się złośliwie i skomentować, jak to odwzajemniłam pocałunek. Zrujnować wszystko tą nieznośną pewnością siebie.
Ale nie robi tego.
Dwadzieścia minut minęło, a on nie powiedział ani słowa o kaplicy. O pocałunku. O tym, jak go spoliczkowałam i uciekłam niczym wiktoriańska panienka.
Może żałuje. Może byłam okropna. Może robił gorsze rzeczy w bardziej świętych miejscach i jestem dla niego tylko kolejnym wtorkowym wieczorem.
"Więc autonomia znaczy co dokładnie?" Pochyla się do przodu, podpierając brodę na dłoni, z ustami wygiętymi, jakby za sekundę miał się pojawić ten charakterystyczny uśmieszek.
"Wolność zakorzeniona w zasadach," odpowiadam bez wahania. "Nie tylko w impulsach."
Jego uśmiech rozszerza się powoli i niebezpiecznie. "A ja myślałem, że impulsy są najfajniejsze."
Mimo wszystko - mimo mojego zagubienia i złości, i tego dziwnego rozczarowania gryzącego mnie w piersi - śmieję się. Tylko trochę. Tylko tyle, by wymknęło się, zanim zdążę to stłumić.
Jego brew unosi się, jakbym właśnie przekazała mu tajne informacje. "Czyżby Święta Julia właśnie się do mnie uśmiechnęła?"
"Nie schlebiaj sobie." Agresywnie przewracam stronę w notatniku. "Wyobrażałam sobie twoją relegację."
Chichocze, a ten dźwięk robi coś absolutnie zdradzieckiego z moim żołądkiem. Ten niski, bogaty śmiech, który prawdopodobnie oczarował połowę żeńskiej populacji Upper East Side, zanim wylądował w St. Augustine's.
Bo tym właśnie jest Grayson West - pokoleniowym bogactwem z nutą buntu. Jego rodzina posiada tyle miasta, że mogliby kupić St. Augustine's jako weekendowe hobby. Jego fundusz powierniczy ma własny fundusz powierniczy. Jego codzienny wtorkowy strój kosztuje więcej niż samochód mojej mamy.
Pracujemy dalej, ale cisza nie jest już niewygodna. Jest naładowana. Elektryczna. Prąd przeskakuje między nami za każdym razem, gdy nasze spojrzenia się spotykają, za każdym razem, gdy jego kolano ociera się o moje pod stołem.
Coś się zmieniło w tej kaplicy. Oboje to czujemy.
"Czy kiedykolwiek złamałaś zasadę?" pyta nagle, zatrzymując pióro w połowie obrotu.
Mrugam. "Słucham?"
"Słyszałaś." Jego głos się obniża, tym razem bez kpiny. "Mówisz o samokontroli, jakby była supermocą. Ale czy kiedykolwiek po prostu... zrobiłaś coś, o czym wiedziałaś, że nie powinnaś?"
Poza odwzajemnieniem twojego pocałunku przez dokładnie 2,3 sekundy?
"Raz," przyznaję cicho.
Pochyla się. "Co?"
"Zakradłam się do kaplicy po ciszy nocnej. Modliłam się za kogoś, za kim nie powinnam tęsknić."
Za kogoś, kto wybrał bourbon zamiast rodziny. Kogoś, kto nauczył mnie, że kochanie kogoś oznacza patrzenie, jak się niszczy, podczas gdy ty stoisz bezradnie.
Studiuje moją twarz, jakby czytał nuty. "To jest twój bunt? Włamanie się, żeby się pomodlić?"
"Niektórzy buntują się po cichu."
"Niektórzy," mruczy, "desperacko starają się być dobrzy, nawet gdy kusi ich, by nie być."
Cholera. Za dużo widzi.
"Mówisz z doświadczenia?"
"Mówię z rozpoznawania dokładnie tego spojrzenia, które ma ktoś, kto traci kontrolę i udaje, że tak nie jest."
Jego głos nie jest już kpiący. Jest łagodniejszy, ale wciąż niebezpieczny, jakby dokładnie wiedział, które guziki nacisnąć, żeby mnie rozłożyć na części.
Naciska palcem na siniak, o którego istnieniu nie wiedziałam.
"Myślisz, że moralność jest subiektywna?" pyta, znów pochylając się do przodu.
"W praktyce, może. Ale ludzie wiedzą, kiedy robią źle." Gryzę nasadkę długopisu - obrzydliwy nawyk, którego nie mogę się pozbyć. "Po prostu uczymy się wyciszać ten głos."
Przygląda mi się zbyt długo. "A ty nie wyciszasz swojego?"
"Staram się nie wyciszać."
Jego usta drgają. "To bardzo... w twoim stylu."
"Co to ma znaczyć?"
"To znaczy, że jesteś konsekwentna. Nawet gdy cię to coś kosztuje." Tym razem bez kpiny. Tylko cicha obserwacja, która zaciska mi klatkę piersiową. "Nawet gdy łatwiej byłoby nie być."
Dlaczego patrzy na mnie w ten sposób? Jakby naprawdę mnie widział, zamiast kolejnego podboju?
"Jesteś inna," dodaje po chwili. "Spodziewałem się sztywności. Chłodu. Ale nie jesteś taka."
Cytuję Simone Weil - coś, co zachowywałam na naszą konkluzję - i patrzę, jak się zatrzymuje. Naprawdę zatrzymuje.
Nie przewraca oczami. Nie uśmiecha się złośliwie.
Kiwa głową powoli. "To... faktycznie błyskotliwe."
Moje serce robi coś głupiego i pełnego nadziei.
"Nie jesteś jak inne," mówi cicho.
Inne. Racja. Rotacja, którą Lily skatalogowała w przerażających szczegółach.
"Nie znasz mnie," szepczę.
Jego pióro całkowicie się zatrzymuje. "Jeszcze nie."
Nasze spojrzenia się spotykają. Jest bliżej niż myślałam. Stół między nami wydaje się mikroskopijny.
"Wiesz," mówi, "myślałem, że będzie męczące pracować z tobą."
"Och, dzięki."
"Mówię poważnie. Ale jesteś bystra. Podoba mi się to." Przechyla głowę. "I nie wątpisz w siebie."
"Po prostu tego nie widzisz."
Pochyla się do przodu, jego głos opada do ledwie słyszalnego szeptu. "Myślę, że widzę."
Powietrze gęstnieje. Nasze notatniki leżą zapomniane. Jego kolano dotyka mojego pod stołem - ledwie, ale wystarczająco, by moje myśli rozproszyły się jak spłoszone ptaki.
"Ciągle udajesz, że mnie nienawidzisz."
Moje gardło się zaciska. Bo nienawidzenie ciebie byłoby o wiele łatwiejsze niż to.
"Może nienawidzę tego, jak sprawiasz, że się czuję."
Słowa wymykają się, zanim mogę je powstrzymać, surowe i szczere i absolutnie przerażające.
Jego oczy ciemnieją. "Jak sprawiać, że się czujesz?"
Jakbym tonęła i latała jednocześnie. Jakby każda zasada, jaką kiedykolwiek sobie ustaliłam, była napisana znikającym atramentem.
"Zagubiona," szepczę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mój telefon wibruje podczas wykładu mamy o kwartalnych projekcjach i zmienności rynku—klasyczna poniedziałkowa rozmowa przy kolacji w domu Aldenów.
Lily: Chcesz iść na lody po kolacji? Muszę się wygadać o tej katastrofie z quizu z chemii
Ja: Tak. Desperacko potrzebuję cukru i normalności
Lily: Odbiorę cię o 8
Jestem w trakcie odpowiadania, gdy na ekranie pojawia się kolejna wiadomość.
Grayson West: Jak sprawiłem, że czujesz się zdezorientowana, Alden? Uciekłaś jak Kopciuszek, zanim mogłem cię o to zapytać.
Mój puls przyspiesza. W jadalni nagle robi się zbyt cicho—tylko widelce na dobrej porcelanie mamy i delikatny dźwięk jej bransoletki Cartier uderzającej o kieliszek wina.
Mama wygląda jakby wyszła z katalogu J.Crew. Idealnie skrojona marynarka nawet przy kolacji, blond bob, który nigdy się nie rusza, ten rodzaj stonowanej elegancji, który krzyczy "zarządzam portfelami wartymi więcej niż małe kraje." Jest skuteczna—szefowa bankowości inwestycyjnej w Morrison & Associates—ale nie głupio bogata jak rodzina Lily czy cokolwiek za bogactwo, w którym pławią się Westowie.
Blask telefonu jest słaby, ale najwyraźniej nie wystarczająco słaby.
Oczy taty się zwężają, gdy zerka na ekran mojego telefonu. "Kto to Grayson?"
Cholera. Przerwać misję.
Natychmiast blokuję ekran. "Partner z zajęć."
Jego spojrzenie zaostrza się, jakby przesłuchiwał wrogiego świadka. "Partnerzy nie piszą w nocy."
"Pracujemy nad tym esejem z etyki i była ta kwestia o autonomii moralnej, którą dyskutowaliśmy—"
"Nie wolno ci spotykać się z żadnymi chłopcami poza zajęciami." Jego głos przecina moje wyjaśnienia jak skalpel. "Zrozumiano?"
Nie pytanie. Dekret z tronu ojcowskiej paranoi.
Kiwam głową, zaciskając usta. Mama popija wino i studiuje swój talerz, jakby zawierał tajemnice wszechświata.
Klasyczna mama. Wcielenie Szwajcarii.
Zasada nie jest nowa—to tradycja. Przewodnik Rodziny Aldenów do Wychowywania Idealnych Córek, Tom Pierwszy: reputacja ponad wszystko. Wychowali mnie na słowach jak "opanowanie" i "wdzięk", nauczyli mnie być ich błyszczącym trofeum, które mogą pokazywać na charytatywnych galach.
Ale po raz pierwszy zasada nie wydaje się ochroną. Wydaje się klatką.
"Czyli w zasadzie mówisz mi, że Grayson West—legenda kampusu, chodzący znak ostrzegawczy, niszczyciel średnich—ukradł twój pierwszy pocałunek w kaplicy?"
Ręce Lily są z dala od kierownicy. Jedziemy sześćdziesiątką w strefie trzydzieści w kierunku McDonald's, a ona gestykuluje jakby dyrygowała orkiestrą chaosu.
"Patrz na drogę, Lil."
"W KAPLICY, Jules?"
"To nie jest tak—"
Hamuje tak gwałtownie, że uderzam czołem w deskę rozdzielczą.
"AU! Co do cholery?"
"Przepraszam, przepraszam!" Zjeżdża na pobocze, włączając światła awaryjne. "Ale CO DO KURWY?"
Pocieram czoło, już czując formujący się guz. "Możemy dostać lody zanim nas obie zabijesz?"
Dwadzieścia minut później parkujemy pod McDonald's z waniliowymi lodami, a ja opowiadam całą katastrofę, podczas gdy szczęka Lily wisi gdzieś w okolicy jej designerskich sneakersów.
"Więc go spoliczkowałaś?"
"Oczywiście."
"Po tym jak odwzajemniłaś pocałunek?"
"NIE odwzajemniłam pocałunku."
"Juliet."
"Dobra, może przez jakieś dwie sekundy, ale—"
"I potem powiedział, że następnym razem odwzajemnisz?" Praktycznie podskakuje na siedzeniu kierowcy. "To lepsze niż drama rozwodowa moich rodziców."
"To nie drama. To katastrofa."
"To gra wstępna."
"To NIE—" Przerywam w pół protestu, bo mój telefon wibruje.
Grayson: Czy moja dziewczyna mnie unika?
Pokazuję Lily ekran. Ona naprawdę piszczy.
"Powiedz mu, że nie jesteś jego dziewczyną!"
Ja: Nie unikam cię i nie jestem twoją dziewczyną
Jego odpowiedź jest natychmiastowa.
Grayson: Chłopak może manifestować, prawda?
Patrzę na telefon, jakby mógł wybuchnąć.
"Co napisał?" Lily sięga po telefon.
"Powiedział, że manifestuje to, że jestem jego dziewczyną."
"To... właściwie całkiem słodkie?"
"To przerażające."
"Dlaczego?"
Opieram się o fotel pasażera, waniliowe lody topnieją mi na palcach. "Bo część mnie tego chce."
Zdezorientowana. Dezorientujący. Bardzo, kurwa, zdezorientowana.
"Okej, poważna rozmowa." Lily staje się poważna, co jest alarmujące, bo Lily nigdy nie jest poważna. "Czego naprawdę chcesz?"
"Chcę chcieć tego, co powinnam chcieć."
"To nie jest odpowiedź."
"To jedyna odpowiedź, jaką mam."
Studiuje moją twarz w przyćmionym świetle szyldu McDonald's. "Wiesz, co myślę?"
"Że tracę rozum?"
"Myślę, że w końcu go znajdujesz." Uruchamia silnik. "I to cię cholernie przeraża."
Kiedy mnie odwozi, czeka kolejna wiadomość.
Grayson: Wciąż myślisz o moim pytaniu?
Patrzę na to przez pełne pięć minut zanim odpisuję.
Ja: Które pytanie?
Grayson: Jak sprawiłem, że czujesz się zdezorientowana?
Ja: nie wiem, po prostu zdezorientowana.
Grayson: Dobrze. Dezorientacja oznacza, że myślisz
Ja: Myślę o czym?
Grayson: Że może perfekcja nie jest tak interesująca, jak ci się wydawało.
Wpatruję się w ekran, puls przyspiesza. On zawsze to robi — rzuca zapałkę, patrzy jak płonę. Moje kciuki wiszą nad klawiaturą, próbując znaleźć sposób, by zabrzmieć niewzruszoną. Wyluzowaną. Niedotkniętą.
Ale nie czuję się niedotknięta.
Czuję się rozpalona. Niespokojna. Jakbym czekała, aż powie coś, co przechyli mnie przez krawędź.
Ja: A czym ty jesteś? Interesujący?
Grayson: Jestem powodem, dla którego nie możesz teraz spać.
Trzy kropki pojawiają się ponownie. Pisze.
Grayson: Założę się, że przygryzasz wargę.
Natychmiast przestaję, jakby mógł mnie widzieć.
Grayson: Jesteś w łóżku?
Moje gardło wysycha. Spoglądam w dół — stara koszulka, bez stanika, nagie nogi zaplątane w prześcieradła.
Dlaczego powietrze wydaje się gorętsze?
Ja: To nie twoja sprawa.
Grayson: Powiedz słowo, a sprawię, że będzie moja.
Wciągam powietrze.
Pisze...
Pisze...
Potem nic.
Zostawia mnie tak, gotującą się w gorącu prawie.
Przesuń w górę, aby kontynuować