BRIELLE
Moje ciało zadrżało na widok Argona i Estelle całujących się w sypialni. Próbowałam powstrzymać łzy napływające do oczu, ale nie mogłam.
Moje serce było zbyt ciężkie, by je dłużej utrzymać.
Słyszałam, jak Argon i Estelle śmieją się z taką radością, gdy Estelle wykrzykiwała słowo "Tak" do Argona.
"Wyjdę za ciebie, mój ukochany. Jestem gotowa być twoją partnerką," zaakceptowała jego propozycję, obejmując go
ramiona wokół jego szyi, a jej usta zamykają się na jego w ułamku sekundy.
To była moja i Argona pierwsza rocznica po naszym ślubie. Nie mogłam się doczekać tego dnia, aby dać Argonowi prezent, który rozjaśni nie tylko nasze małżeństwo, ale także jego serce dla mnie.
A ten prezent był właśnie w mojej ręce w formie raportu szpitalnego.
Jestem w ciąży z pierwszym dzieckiem mojego Alfy.
On nigdy nie patrzył na mnie z miłością s
od dnia, kiedy zostałam jego Luną przez zmarłego Alfę, jego ojca.
Argon zawsze znajdował wady w każdej drobnej rzeczy, którą robiłam, i kończyło się to tym, że zostawiał mnie we łzach. Ale jedyny dzień, w którym czułam się pożądana, to noc, kiedy mnie po raz pierwszy wziął i uczynił kobietą.
Przyszłam z wynikiem tamtej nocy, mając nadzieję, że miłość, której tak długo pragnęłam, w końcu zostanie mi dana, kiedy dowie się, że spodziewam się jego dziecka.
Ale kogo ja oszukuję?
>
Estelle, córka Alfy Derona z watahy Redwood i supermodelka w mieście, zawsze była oczkiem w głowie Argona.
Była i zawsze była jego pierwszą miłością, zanim ja pojawiłam się na horyzoncie.
Estelle zawsze była w sercu Argona, a dzisiaj, w rocznicę naszego ślubu, w końcu udało mu się ją przekonać, by powiedziała mu "tak".
"Należę tylko do ciebie, Estelle. Ty jesteś moją prawdziwą partnerką," wyznał Argon, chwytając ją za rękę.
obejmując ją w pasie, całując jej szyję.
Estelle jęknęła z rozkoszy, wtulając się w jego objęcia.
Widok ten głęboko mnie poruszył.
Odsunąłem się, opierając się o ścianę obok pokoju, całym ciałem drżąc.
Poczułem, jak moje usta drżą, zaciskając pięść wokół trzymanego raportu, z łzami płynącymi z oczu.
"Gdzie ja stoję, bogini?"
Szlochałam, starając się jak najlepiej powstrzymać łzy, żeby nie zostać usłyszaną.
Nagle...
"Co tu robisz?!" Zapytał głos, powodując, że podskoczyłam ze strachu.
Odwróciłam się do drzwi i zobaczyłam Argona i Estelle stojących tam, patrzących na mnie gniewnie.
"Szpiegowałaś nas, bezwstydna kobieto?" Jęknęła Estelle, robiąc krok do przodu, by mnie uderzyć.
Wycofałam się, żeby uniknąć h
er atak, ale Argon przyciągnął ją do siebie, uspokajając jej temperament głaskaniem po głowie.
"Kochanie, myślałam, że powiedziałeś, że się jej pozbędziesz?! Co ona jeszcze robi w naszym domu?!"
"Uspokój się, moja miłości. Nie musisz się nią martwić. Ona jest nikim," powiedział okrutnie, głaszcząc twarz swojej kochanki na moich oczach.
Jego słowa uderzające w moje złamane serce sprawiły, że opuściłam głowę, żeby ukryć
łzy płynące strumieniami.
"Jesteś głupi? Myślałem, że powiedziałem ci, żebyś nie zbliżał się do mojego pokoju?" Zapytał surowo, powodując, że moje ciało zadrżało.
Bałam się powiedzieć mu, dlaczego tu jestem, ale moje serce zmusiło mnie do przemówienia.
Przypomniałam Argonowi, że dzisiaj jest nasza rocznica ślubu, co sprawiło, że oboje zaczęli się histerycznie śmiać.
"Rocznica ślubu? Wygląda na to, że ten głupiec wciąż
Jestem ślepy na prawdę. Powiedz jej, moja miłości," chwaliła się Estelle, unosząc palec, by pokazać mi pierścionek, który Argon jej założył.
Argon śmiało podzielił się swoją propozycją dla Estelle i tym, jak zamierza uczynić ją swoją Luną.
"Byłaś tylko wilczym brzemieniem bez rodziny. Oszukałaś mojego biednego ojca, aby cię pożałował i uczynił moją Luną. Ale tym razem zamierzam to naprawić."
Odsuwając Estelle na bok, Argon stanął naprzód
rd i powiedział: "Ja, Alpha Argon z Wilczego Grzbietu, odrzucam cię, Brielle."
W momencie, gdy to powiedział, poczułam ostry ból w sercu, powodując, że moje nogi zaczęły drżeć.
Położyłam rękę na piersi, próbując złagodzić ból.
Argon się tym nie przejmował. Zaczął śmiać się z Estelle. Patrzyłam, jak bawili się ze sobą czule, ignorując moją obecność.
Moje łzy zaczęły płynąć, gdy zaczęłam płakać przed nimi, powoli ukrywając
sporządzała raport za moimi plecami.
"Och, ona płacze. Imbecylka." Szydziła Estelle.
"Argon nigdy nie był twój. Należy do... Co to jest?"
Usłyszałam, jak Estelle pyta, podnosząc oczy, by zobaczyć, o czym mówiła. Tylko po to, by zobaczyć, jak patrzy bezpośrednio na rękę, którą ukrywałam za plecami.
To sprawiło, że serce zaczęło mi szybciej bić.
"To nic," skłamałam, próbując
ukryj raport przed nimi.
Estelle, bardziej ciekawa niż kiedykolwiek, podbiegła do mnie i siłą wyrwała raport z mojej ręki.
"Nie!" Próbowałem go od niej odebrać, ale Argon stanął mi na drodze, błyszcząc złotymi oczami.
Moje serce zaczęło bić ze strachu, patrząc prosto na Estelle.
Jej twarz była cała spuchnięta z szoku, ciągnąc Argona z powrotem do swojego punktu.
"Co to jest? &
" - zapytał Argon, stojąc obok niej.
Jego oczy zrobiły się wielkie, biorąc raport od Estelle.
Czułam, jak moje ręce drżą, a gorąco ogarnia całe moje ciało. Moje stopy cofnęły się, patrząc na ich oszołomione twarze.
"Pozytywny? Jesteś... w ciąży?" - wykrztusił Argon, opuszczając wzrok na mnie.
Wyraz ich oczu niepokoił moje szybko bijące serce. Nie mogłam powiedzieć, czy zaskoczenie Argona było radością, czy też czymś innym.
e odwrotnie.
Po prostu wpatrywał się we mnie.
"Miałeś zamiar to przede mną ukryć?" Zapytał, stawiając krok naprzód.
Jego ton i temperament były całkowicie spokojne, powoli zabierając mój strach. Patrzyłem, jak oddala się od zszokowanej Estelle, zbliżając się do mnie.
Nie miałem odwagi, by dać mu odpowiedź. Po prostu cofałem się, czując strach.
Ale kiedy jego dłoń zaczęła głaskać moją twarz, m
serce mi rozpromieniło.
W oczach Argona był spokojny wyraz, który sprawił, że wpatrywałem się w niego.
Czy to może być znak od bogini?
Czy w końcu usłyszała moje modlitwy?
Ale ku mojemu największemu zaskoczeniu, Argon szarpnął mnie za włosy, chwytając za gardło.
Zadławiłem się, chwytając jego ręce, aby uwolnić się z jego uścisku.
"Nie ma mowy, żebym pozwolił ci
znosić to coś," jęknął, ściskając mocniej.
Po kilku próbach udało mi się wyrwać z uścisku Argona, uciekając od niego.
Obaj ruszyli za mną, próbując mnie dogonić. Biegłem dalej, modląc się, żeby się od nich uwolnić.
W końcu dotarłem do schodów, gotów zbiec na dół, gdy ktoś pchnął mnie mocno od tyłu, powodując, że potoczyłem się ciężko w dół.
Moje ciało z hukiem uderzyło o podłogę, nie mogąc t
o ruszyć się.
Powoli podniosłem wzrok po schodach i zobaczyłem Argona i Estelle wpatrujących się we mnie, bez żadnych wyrzutów sumienia za swoje działanie.
"Ktoś pomóż! Ona krwawi!" Krzyknęła przerażona pokojówka, gdy moje oczy się zamknęły.
Przesuń w górę, aby kontynuować
BRIELLE
Zapach narkotyków dotarł do mojego nosa. Poczułam irytację, kręcąc głową, by odpędzić ten zapach.
Z powodu irytacji moje oczy natychmiast się otworzyły.
Zobaczyłam nad sobą inny sufit, nie taki, do którego byłam przyzwyczajona.
"Gdzie ja jestem?" wymówiłam, wciąż patrząc.
Dźwięk piknięcia przyciągnął moją uwagę. Spojrzałam w bok i zobaczyłam, że jestem podłączona
podłączona do kroplówki z aparaturą podtrzymującą życie.
"To jest szpital," zdałam sobie sprawę, zmuszając się do podniesienia.
To wtedy drzwi się otworzyły i wszedł lekarz.
"Och, Luna, obudziłaś się. Jak się czujesz?" zapytała, zbliżając się do mnie.
"Doktor Nicole," zawołałam, rozpoznając ją.
Jest lekarzem w rezydencji stada.
Była
ta osoba, która napisała i ujawniła mi moją ciążę.
Położyła swoją dłoń na moim czole i zasugerowała, żebym się położyła na chwilę, żeby odpocząć.
"Miałaś ciężki upadek i straciłaś trochę krwi. Ale będziesz w porządku. Po prostu odpocznij," zasugerowała, powoli kładąc mnie.
Kiedy usłyszałam, co powiedziała o moim krwawieniu, moje myśli natychmiast skierowały się ku dziecku w moim łonie.
Zaniepokojona, zapytałam, "A co z
moje dziecko? Czy wszystko w porządku?"
Doktor Nicole patrzyła na mnie bez słowa. Jej wyraz twarzy zaczynał mnie przerażać, gdy westchnęła i powiedziała, "Przykro mi, Luno, ale nie udało nam się uratować twojego dziecka."
"Co?" Moje oczy zrobiły się duże na jej stwierdzenie.
Wyjaśniła mi, jak upadek spowodował poronienie, zabijając dziecko natychmiastowo.
"Wiem, że to dla ciebie przygnębiające, Luno. Nawet y
nasz mąż był zdruzgotany, gdy usłyszał wiadomość. Musiał odejść. Bardzo mi przykro," Przeprosiła mnie, poklepując po ramieniu.
Kiedy wspomniała imię Argona, wróciłam myślami do sceny, przypominając sobie jego wzrok, gdy leżałam na dole schodów, krwawiąc.
Ten wyraz w jego oczach... Ten uśmiech...
Chwyciłam się boku łóżka, powoli przesuwając rękę do brzucha, aby poczuć miejsce, w którym zawsze czułam ten ciężar.
iv>
To było moje dziecko.
Ale teraz, już go tam nie ma.
Odeszło.
Moje usta zaczęły drżeć, a oczy napełniły się łzami. Nie mogąc się opanować, zaczęłam płakać.
Doktor próbował mnie uspokoić, obejmując mnie.
Udało mi się trochę uspokoić, słuchając lekarza, który zasugerował, abym odpoczęła przez następne dwie godziny przed wypisaniem.
Według niej, Ar
gon nie chciał, żebym tam zostawał zbyt długo. Chciał, żebym wrócił do domu, żeby mógł mnie uspokoić.
"Potrzebujecie nawzajem swojej miłości, aby przetrwać ten trudny czas. Proszę, odpocznij."
Wkrótce zostawiła mnie samego, abym mógł pogrążyć się w swoich bólach.
Myślałem o Argonie i jego ojcu, zmarłym Alfie.
Mimo że byłem sierotą bez wilka, ten starzec przyjął mnie i uczynił Luną swojego syna.
Obiecałem mu, że
na łożu śmierci, że nie opuszczę jego syna, ale zawsze będę go uszczęśliwiać.
Teraz zaczynam żałować, że kiedykolwiek zgodziłem się na tę obietnicę.
Żałuję tego.
.
Po odpoczynku w szpitalu zostałem zabrany do domu przez jednego z ochroniarzy Argona w jednym z jego samochodów.
W moim osłabionym stanie udałem się do rezydencji, gdzie czekali na mnie Argon i Estelle.
Oboje byli w t
wejście, witając mnie z powrotem z kpiną w głosach, pytając o dziecko i co powiedział lekarz.
Kiedy nic nie powiedziałam, próbując ich ignorować, Estelle wyszła śmiejąc się, mówiąc o moim martwym dziecku.
"Ten bękart dostał to, na co zasłużył," Zaśmiała się, klaszcząc w ręce.
Poczułam uderzenie w piersi, kiedy obraziła moje martwe dziecko. Chciałam coś odpowiedzieć, ale nie mogłam.
Byłam
jest po prostu zbyt słaba.
"Weź to," powiedział Argon, rzucając mi papierem w twarz.
"To papiery rozwodowe."
Dreszcze przeszły mi po plecach, gdy usłyszałem Argona. Podniosłem oczy, by spojrzeć na jego twarz, kiedy kazał mi to podpisać przed upływem dwudziestu czterech godzin.
"Mój prawnik wróci po to, gdy upłynie twój czas. Lepiej się nie spóźniaj," ostrzegł mnie, przyciągając Estelle blisko, gdy kierowali się w górę
schody, robiąc się przytulnie.
Trzymałam papiery w rękach, wpatrując się w nie z szokiem.
Otworzyłam każdą stronę i zobaczyłam, że Argon już się podpisał. Wszystko, co pozostało, to mój podpis, aby sfinalizować rozwód.
Sercem złamanym tym faktem, pobiegłam do swojego pokoju i zamknęłam się w nim. Upadłam na podłogę, gorzko płacząc.
"Po wszystkim, bogini, to jest to, co dostaję?" zaszlochałam, pozwalając łzom płynąć.
Z w
Co napotkałem w rękach Argona, postanowiłem go zadowolić i odejść na dobre.
Wziąłem długopis i miałem podpisać się na stronach, gdy coś się wydarzyło.
"Nie podpisuj tych papierów, Brielle," rozkazał silny, dziewczęcy głos, wzbudzając strach w moim sercu.
Wstałem od razu, szukając, kto mówił.
"Kto tam jest?" zapytałem, drżąc na miejscu, obracając się dookoła.
v>
W chwili, gdy mój wzrok padł na lustro, napotkałem dwoje zielonych oczu spoglądających na mnie.
Krzyknąłem ze strachu, odsuwając się, tylko po to, by poczuć coś wewnątrz mojego ciała, intensywnie dudniącego.
Upadłem na kolana, czując ból wewnątrz mnie. To było tak, jakby mój żołądek miał zaraz eksplodować.
Wtedy właśnie zielone falujące światło wyszło ze mnie, formując coś hipnotyzującego przed moimi oczami.
Wpatrywałem się w to, dopóki nie za
pozostawił mnie w totalnym szoku.
To, co zobaczyłam, wprawiło mnie w osłupienie.
Był tam potężny czarny wilk z zielonymi oczami, patrzący prosto na mnie.
Uśmiechnął się i powiedział kobiecym tonem: "Nie podpisuj tego, Brielle. To nie jest droga IVYS."
Jego oczy zaświeciły, gdy się do mnie uśmiechnął.
Byłam wstrząśnięta obecnością tego potężnego wilka w moim pokoju.
Aura dochodząca
to było przerażające.
Nawet same oczy wystarczyły, by wprawić cię w przerażenie.
A wilk z zielonymi oczami?
Przesuń w górę, aby kontynuować