BRIELLE
Moja prośba została spełniona, ale moje stanowisko zostało mi odebrane w ułamkach sekund.
Argon przekazał szybką wiadomość wszystkim służącym w rezydencji, aby przestali nazywać mnie jego Luną.
Przedstawił im Estelle i ogłosił ją swoją prawdziwą partnerką i przyszłą Luną. Opowiedział im o ich planach ślubnych i o tym, jak chce, aby wszyscy okazywali jej należny szacunek.
Skąd o tym wszystkim wiedziałam?
Cóż, po tym jak Argon zaakceptował moją prośbę, wrócił z trzema strażnikami, aby usunąć mnie z mojego pokoju.
Zostałam zabrana do mniejszego pokoju w kwaterach służby, aby tam teraz przebywać.
"Jeśli masz pozostać pod moim dachem, to będziesz musiała pracować ze służbą. Nie jesteś już Luną," powiedział chłodno, pokazując mi moje miejsce.
Podczas jego ogłoszenia byłam ze służbą, gdy on przedstawił
d Estelle jako jego nową Lunę.
Służący patrzyli na mnie z sympatią w oczach. Ale nikt nie mógł nic zrobić, aby zmienić tę sytuację.
Nie byłam już Luną Alfy, lecz jego Ex-Luną.
Zaraz po zakończeniu spotkania Estelle wywołała mnie spośród służących i kazała mi przygotować jej coś do jedzenia.
Nie sprzeciwiłam się rozkazowi, lecz skinęłam głową, gotowa odejść.
v>
"Co to było? Tak, co?" Zapytała, przyciągając ucho, aby usłyszeć, jak mówię to słowo.
Nie mając wyboru, zrobiłem, jak chciała.
"Tak, Luna Estelle," zwróciłem się do niej z zadowoleniem.
"Dobrze. Teraz zniknij mi z oczu," rozkazała, tuląc się do Argona.
"Tak, Luna Estelle," powtórzyłem, odchodząc, nie patrząc na Argona.
Nie chciałem patrzeć na h
twarz z powodu uczuć we mnie.
Zacząłem przygotowywać coś do jedzenia dla Estelle, starając się szybko przyrządzić posiłek.
Kiedy posiłek był gotowy, nałożyłem go i przyniosłem Estelle, która siedziała w salonie z Argonem, oglądając wiadomości biznesowe dotyczące firmy Argona.
Poza przejęciem stanowiska po ojcu, Argon stał się właścicielem firmy swojego zmarłego ojca i prowadził ją według własnego uznania.
;
Dzięki swojej inteligencji i umiejętnościom, firma znalazła się na szczycie wśród innych.
Oboje świętowali, gdy podałem Estelle jej posiłek.
Nie pozwoliła mi odejść, ale kazała mi stać i czekać, aż skończy.
Nie sprzeciwiłem się, lecz posłuchałem, tylko po to, by Estelle wypluła jedzenie z ust, wołając o wodę.
Przestraszyłem się, gdy to zobaczyłem, zastanawiając się, co się z nią stało.
div>
Zanim się zorientowałem, Estelle wstała i uderzyła mnie w twarz, pozostawiając mnie w szoku.
"Czy ty oszalałeś?! Chcesz mnie zabić?!" Ryknęła.
Argon musiał stanąć u jej boku, pytając, o co chodzi.
"Co ona włożyła do jedzenia, moja miłości?" Zapytał, coraz bardziej się denerwując.
Estelle nie powiedziała żadnemu z nas o moim przestępstwie. Po prostu chwyciła jedzenie i rzuciła
ed it na moje ciało.
Spanikowałem, czując gorąco posiłku dotykającego mojej skóry. Oparzyło mnie do tego stopnia, że z bólu zmiatałem go z mojego ciała.
"Wracaj tam i zrób mi coś lepszego, ty zwierzę! Idź!" Krzyknęła na mnie.
Nadal cierpiąc z powodu oparzeń, udało mi się zebrać resztki posiłku zarówno z podłogi, jak i z mojego ciała, odwracając się, by odejść.
Gdy tylko wyszedłem z salonu, mój wilk
słuch został aktywowany, pozwalając mi usłyszeć, jak Argon pyta Estelle: "Co było w posiłku?"
"Nic, mój drogi. Zrobiłam to tylko po to, by ją ukarać za to, że postanowiła zostać," zaśmiała się.
Oni oboje śmiali się ze mnie, nie wiedząc, że słyszę wszystko, co mówią.
"Nie będzie miała wyboru, jak tylko odejść po kilku atakach," Estelle podzieliła się swoimi planami z Argonem.
Gorycz ogarnęła moje serce.
Zacisnąłem dłoń na talerzu, próbując ukryć ból.
I tak jak planowali, Argon i Estelle zaczęli utrudniać mój pobyt w rezydencji.
Nie dali mi żadnej chwili wytchnienia.
Argon zaczął doszukiwać się błędów w każdej drobnej pracy, którą wykonywałem, a Estelle zawsze go wspierała.
Złoty naszyjnik należący do Estelle zaginął i natychmiast mnie za to obwiniono.
Argon
i Estelle byli gotowi, aby mnie wyrzucić, gdyby nie pokojówka, która wyszła, aby ujawnić, gdzie widziała Estelle to trzymającą.
"Nie zabrała tego, Alfo. Luna Estelle zostawiła to w swojej torebce."
"Zamknij się! Kto cię o to prosił?" Estelle wybuchła złością, jęcząc nad ich nieudanym planem.
"Jestem pewien, że moja Luna tego tam nie zostawiła. Ktoś musiał to zrobić," powiedział Argon, kierując swoje słowa do mnie.
/div>
Wiedziałem, co robią, ale udawałem, że tego nie zauważam.
Po przejściu przez tyle udręk z ich strony, wycofałem się do swojego pokoju, padając na matę z łzami płynącymi z oczu.
Moje serce było przepełnione żalem, nie mogąc znieść dręczenia ze strony Argona i Estelle.
Nie mogłem już dłużej znieść tej udręki. Byłem teraz zdesperowany, aby się im odpłacić.
"Zrobiłem wszystko, co mogłem, aby
sprawić, byśmy byli szczęśliwi, ale wybrałeś dręczenie mnie. Jedyne szczęście, jakie miałem, zabiłeś. Już nie. Nie pozwolę wam dwóm robić ze mnie głupca. Musicie drogo zapłacić za swoje czyny."
"I tak się stanie, Brielle," powiedział Bane.
Jej głos nie pochodził z wnętrza, lecz zza mnie.
Odwróciłem się z załzawionymi oczami i zobaczyłem mojego wilka stojącego obok maty.
Jej zielone oczy lśniły na mnie, gdy powiedziała, &
"Na pewno dostaniesz to, czego chcesz, tylko jeśli pozwolisz mi całkowicie przejąć kontrolę."
Pociągnęłam nosem, siadając od razu.
Zbolała po nadużyciach, zaakceptowałam.
"Dobrze się zastanów, Brielle. Będziesz musiała zrezygnować ze swojej słodkiej natury. Czy na pewno jesteś gotowa?"
"Jestem gotowa. Już mnie nie obchodzi bycie dobrą, wierną, posłuszną... Co mi to dało w zamian?" Wyszeptałam przez łzy.
d, powstrzymując resztki łez.
Bane uśmiechnęła się złośliwie do mnie.
Zanim zdążyłem zapytać, co trzeba zrobić, rzuciła się na mnie, wchodząc z powrotem do mojego ciała z pełną siłą.
Poczułem, jak całe moje ciało drży, próbując pozostać silnym.
Czułem, jak porusza się w każdej części, aż...
"Jesteśmy w pełni zjednoczeni," głos Bane zabrzmiał we mnie.
Podniosłem wzrok na m
spojrzałem w lustro po lewej i zobaczyłem, że moje oczy świecą na zielono.
Zamiast czuć strach jak wcześniej, poczułem się silny i potężny...
Krótko mówiąc, poczułem się dobrze.
Przesuń w górę, aby kontynuować
BRIELLE
W korytarzu myłam podłogę zgodnie z poleceniem Argona.
Była to jedna z najtrudniejszych i najbardziej stresujących części rezydencji do sprzątania.
Zlecił mi zadanie mycia jej, nie zostawiając żadnych plam, grożąc karą, jeśli odkryje jakikolwiek brud.
Podłoga była ozdobiona brązowymi kafelkami, co sprawiało, że zastanawiałam się, jak zamierzał stwierdzić, czy jest brudna, czy nie.
Podczas sprzątania usłyszałam dźwięk śmiechu.
nadchodzących z tyłu.
Zatrzymałem się, żeby zobaczyć, kto to był, i zobaczyłem Estelle i jej ojca, Alfę Derona, wchodzących do rezydencji.
Alpha Deron, Alfa z klanu Red Wood i zamożny biznesmen, trzymał ramię swojej córki, gdy śmiali się, rozmawiając.
"Jestem tak szczęśliwy dla ciebie, moja księżniczko. W końcu będziesz z mężczyzną, którego zawsze pragnęłaś," cieszył się z córką.
Estelle zarumieniła się z radości, dziękując
jej ojciec za jego słowa.
"Kiedy wy dwoje się pobierzecie?"
"Tato, wyluzuj. Nie możesz się doczekać, co?" Zachichotała.
"Po prostu jestem podekscytowany, moja droga. Moja córka wyjdzie za swojego prawdziwego partnera. Chcę, aby cały świat był tego świadkiem," Wyraził swoją radość, co rozbawiło Estelle.
W momencie, gdy oboje mnie zobaczyli sprzątającego, ich nastrój się zmienił.
Byli zniesmaczeni.
d.
"Czy to nie jest ta bezwilcza dziewczyna, którą Argon powiedział, że zamierza rozwieść?" Alpha Deron szepnął do swojej córki.
"Tak, to ona."
"Dlaczego wciąż tu jest? Myślałem, że Argon ją odesłał?"
Szeptali między sobą, nie wiedząc, że mogę ich słyszeć.
Udawałam, że pracuję. Oni wciąż rozmawiali.
"Błagała Argona, żeby zostawił ją na trzy miesiące, aby spełnić wolę zmarłego Alfy”
#x27;s ostatnie życzenie. Bachor. Teraz jest służącą," zachichotała Estelle.
Alpha Deron parsknął śmiechem razem z córką, drwiąc ze mnie, "Bezużyteczna kobieta. Dobrze, że straciła to dziecko. Kto wie, jakie problemy mogłaby przynieść tobie i twojemu mężowi."
"Rzeczywiście, to dobrze," poparła Estelle.
Słysząc, co powiedzieli, zacisnęłam mocno kij od mopa.
Czułam, jak Bane we mnie warczy, desper
ate to come out.
"Witaj!" Głos Argona dotarł do mnie, tłumiąc mój nastrój.
Musiałem udawać, że go nie widzę, ale kontynuowałem sprzątanie.
"Witaj Alpha Deron. Miło cię tu mieć."
"To samo, mój przyszły zięciu."
Obaj uścisnęli sobie dłonie z radością.
Argon eskortuje Estelle i Alpha Derona do swojego salonu, po uprzednim okazaniu swojej dominacji nade mną.
„Jeśli wrócę i zobaczę, że nadal tu jesteś, pożałujesz tego,” zaiskrzył, popisując się przed ojcem Estelle.
To sprawiło starcowi przyjemność.
Nawet zamówił przekąski, aby podać gościom, co spełniłem.
Kiedy przyszedłem do salonu z sokiem, zastałem ich śmiejących się i rozmawiających o planach weselnych.
„Mam nadzieję, że moja córka nadal będzie miała czas na swoją karierę. Wiesz, że jest supermodelką, jej fani w
Chciałbym zobaczyć ją na wybiegu po tym, jak wyjdzie za mąż," powiedział Alpha Deron do Argona.
Zaśmiał się i zapewnił Alpha Derona, że pozwoli Estelle kontynuować karierę.
"Ona jest modelką. Nie mogę jej odebrać marzenia. Wszyscy ją kochają," powiedział, chwaląc ją.
Estelle zarumieniła się, wtulając się w objęcia ojca.
"To świetnie. Nie mogę się doczekać, aż wyjdziesz za mojego
śmiech. Kiedy dwie wielkie Alfy łączą się w jedno, siła jest niepowstrzymana."
Obaj Alpha Deron i Argon zaśmiali się.
Przynosząc ich napoje, zbliżyłem się, aby im je podać.
Gdy tylko miałem podać Alpha Deronowi jego sok, coś potknęło moją nogę, powodując, że cały sok wylał się na jego ciało.
Starszy mężczyzna krzyknął z gniewu, próbując wytrzeć sok.
Byłem zszokowany tym, patrząc na moją nogę, aby zobaczyć, co spowodowało
tego. Tylko żebym zauważył stopy Estelle na drodze.
Podstawiła nogę, żebym się potknął.
Jej oczy lśniły z radości, szybko wcielając się w postać.
"Ojcze!" krzyknęła.
"Alpha Deron!" Argon spanikował, wstając na nogi, by mu pomóc.
Ale Alpha Deron na to nie pozwolił. Odrzucił ręce Argona, które próbowały go dotknąć, krzycząc, "Cały jestem w tym! Spójrz na moje ciało!"
"
;Alpha Deron, bardzo mi przykro," Argon ciągle przepraszał.
Oczy starca spoczęły na mnie, co sprawiło, że patrzyłem na niego z przerażeniem.
"To nie byłem ja. Nie zrobiłem..."
"Zamknij się, bezwstydny głupcze!" wybuchnął, obrażając mnie.
Przyszedłem całkiem cicho, spuszczając wzrok.
"Nie widzę powodu, dla którego miałbyś trzymać tę kobietę tutaj, Alpha Argon! Jak zamierzasz uszczęśliwić moją córkę, mając ją w pobliżu?!"
; Wybuchnął złością na Argona, odchodząc w gniewie.
Estelle udawała płacz, idąc za swoim ojcem.
"Alpha Deron, proszę!" Argon próbował za nimi podążać, ale odeszli.
W tym momencie wpadł do salonu i ruszył prosto na mnie.
"Argon, nic nie zrobiłem. Ja ..."
WHAM! Jego dłoń uderzyła mnie w policzek z ciężkim plaskiem, powalając mnie na ziemię.
W momencie, gdy upadłem twarzą na gr
upadku poczułam, jak moje oczy się zmieniają, a ciało drży.
Mój wzrok padł na moje ręce, widząc, jak moje paznokcie rosną długie.
"Czy to dlatego zdecydowałaś się zostać? Chcesz zrujnować moje wesele przed faktycznym dniem, co?!" Argon ryknął.
Krzyczał, podczas gdy ja próbowałam kontrolować Bane. Była wściekła i chciała się wydostać.
"Wypuść mnie, Brielle!"
"Bane," jęknęłam, zmagając się, by ją powstrzymać.
Po
Po kilku zmaganiach udało mi się ją powstrzymać.
"Straże!" zawołał Argon.
Dwóch strażników weszło, aby odpowiedzieć na jego wezwanie.
"Tak, Alpha?"
"Zabierzcie ją do jej pokoju i zamknijcie. Nie dostanie jedzenia ani wody, dopóki nie nauczy się swojej lekcji. Zabierzcie ją z mojego widoku!" Wydał na mnie wyrok.
Bez zwłoki strażnicy podnieśli mnie z ziemi i wywlekli jak przestępcę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
BRIELLE
"Ruszaj się!" Strażnicy rozkazali, ciągnąc mnie w stronę mojego pokoju.
Starałam się im podporządkować, ale ktoś próbował być uparty, i stawało się coraz trudniej ją powstrzymać.
"Brielle, uspokój się, albo..."
"Bane, nie," błagałam w sobie, bojąc się, co zrobi, jeśli przejmie nade mną kontrolę.
W środku mnie paliło jakbym coś gorącego połknęła. Czułam, jak Bane niespokojnie krąży, walcząc, by
bądź wolna.
Ona była po prostu zdesperowana, aby wyjść i zaatakować każdego wokół mnie. Ale nie mogę na to pozwolić.
Muszę ją powstrzymać.
Kiedy strażnicy przyprowadzili mnie do mojego pokoju, gwałtownie otworzyli drzwi i wrzucili mnie do środka.
"AH!" krzyknęłam, upadając mocno na ziemię, obcierając kolana o twardą podłogę.
Ten nagły wstrząs spowodował, że moje ciało intensywnie zadrżało. Poczułam, jak serce mocno mi zabiło, czując drżenie rąk.
Kiedy na nie spojrzałam, zobaczyłam długie pazury s
powoli przeciskając się przez moje palce.
Przekleństwo! Ona naprawdę się wścieka!
"Będziesz zamknięta, dopóki Alfa nie wyda rozkazu, by cię uwolnić," usłyszałem, jak mówią strażnicy, po czym drzwi zatrzasnęły się za mną, a z zewnątrz dobiegł dźwięk klucza.
Gdy tylko kroki strażników oddaliły się od mojego pokoju, wydałem głośny krzyk, jęcząc z bólu.
Przez lustro przed sobą zobaczyłem, jak moje oczy świecą na zielono, a zęby rosną lar
ge.
Ryk wyrwał się z moich ust, gdy nagle ogarnęła mnie ciemność.
Nie mogłem powiedzieć, co się ze mną stało dalej. Zauważyłem tylko, że potworny ból, który czułem, nagle zelżał, i...
Gdzie jestem?
Byłem w całkowitej ciemności. Nie mogłem odróżnić lewej strony od prawej.
"Nie powinnaś mnie zatrzymywać, Brielle!" usłyszałem, jak Bane jęczy.
Kiedy podniosłem oczy w ciemności, w której byłem, zszokowało mnie to, co zobaczyłem.
Bane. Ona przejęła...
przez moje ciało!
Widziałem jej odbicie w lustrze. Potężny wilk stojący twardo, wyglądający na wściekłego, poruszając się z tymi przerażającymi zielonymi oczami.
Byłem w jej ciele, prawie jak tarcza lub zbroja. Mogłem widzieć tylko to, co działo się na zewnątrz, przez jej oczy, rozumiejąc, jak wilk dzieli ciało z ich gospodarzem.
"Więc to tutaj ona przebywa?" wymamrotałem, podnosząc oczy, aby się rozejrzeć. Ale wszystko, co mogłem zobaczyć, to ciemność.
Nagle usłyszałem
Bane burknęła w gniewie. Wciąż jest zła z powodu tego, że nie pozwoliłem jej wyskoczyć i zaatakować Argona.
Kiedy spojrzałem przez jej oczy, Bane zmierzała wściekle w kierunku drzwi.
"Bane, co robisz?"
"Kończę historię tego szczura," warknęła.
"Co?! Bane, nie rób tego!" zaprotestowałem, uważając ten pomysł za zły.
A co jeśli ją zobaczą i zaatakują?
W tej rezydencji jest tak wielu strażników. A Argon? On jest
potężny wilk! Alfa, jeśli o to chodzi!
Mógłby łatwo powalić Bane razem ze mną.
Nie mogę pozwolić, by Bane to zrobiła.
Zanim mogłem się odezwać i powstrzymać mojego wilka przed zrobieniem czegoś głupiego, Bane sama się zatrzymała.
Po prostu stała, wpatrując się w drzwi, głęboko dysząc.
"Bane. Wszystko w porządku?" zapytałem, zastanawiając się, dlaczego nie kontynuowała swojego planu.
Wtedy usłyszałem jej chichot. Rozbrzmiewał w ciemności, w której byłem, wysyłając
jakiś rodzaj przerażającej fali we mnie.
"Masz rację, Brielle. Nie zaatakuję. Jest tu dużo strażników, a nie chcemy, żeby ten Alfa nas zatrzymał," powiedziała, zostawiając mnie zaskoczoną.
Czy ona mnie słyszała?
Kogo ja oszukuję? Oczywiście, że mnie usłyszy. Jest moim wilkiem. W końcu jesteśmy zjednoczone.
Bane cofnęła się do maty, na której zawsze leżę. W momencie, gdy położyła się, by odpocząć, poczułam, jak jestem wyciągana z ciemności w
błysk.
Kiedy otworzyłem oczy, znalazłem się poza Bane, leżąc nago na macie.
Bane wreszcie się uspokoiła, co przyniosło mi ulgę... Na razie.
"Niech się bawią, ile chcą," odezwała się Bane we mnie.
"Wkrótce nie będą wiedzieć, co ich uderzyło." Zaśmiała się diabelsko, zostawiając mnie zastanawiającego się, jaki plan ma dla Argona i Estelle.
.
Noc nadeszła. Leżałem na macie, wijąc się z bólu.
Nie jadłem nic od
rano, i zaczęło to na mnie źle wpływać.
Mój żołądek burczał od tamtej pory, co zmusiło mnie do żucia własnej sukienki.
Jedyną rzeczą, na którą mogłam liczyć, była woda płynąca z małej łazienki tutaj. Mogłam ją nadal pić, ale co będę jeść?
Przebłyski przeszłości do mnie wróciły. To był czas, gdy zmarły Alfa wciąż żył. Upewniał się, że jestem traktowana jak jego córka, dając mi wszystko, czego chciałam.
A Argon nie mógł się sprzeciwić
życzenie jego ojca.
Ale kiedy Alfa zmarł, Argon skupił się na tym, by uprzykrzyć mi życie. Zamiast jego Luną, stałam się workiem treningowym.
Nie okazywał mi ani krzty szacunku.
Gdyby nie sugestia Bane'a, podpisałabym te papiery rozwodowe i opuściła to miejsce na zawsze.
„Nie jestem tu potrzebna,” powiedziałam sobie, zwijając się na macie.
Wtedy poczułam obecność innego wilka za drzwiami mojego pokoju. Aura była słaba, ale mnie pochłaniała.
y nozdrza.
W momencie, gdy odwróciłem się, aby spojrzeć na drzwi...
"Luna. Luna, słyszysz mnie?" Usłyszałem ciche wołanie z zewnątrz, z cieniem ukazującym się od dołu.
Kto to jest?
Zaciekawiony, podczołgałem się w stronę drzwi, wciąż słysząc ciche wołanie, które mnie wzywało.
"Luna, czy wszystko w porządku? Nie musisz mówić, po prostu zapukaj, a będę wiedziała," powiedział do mnie głos, kobiecy, z tak dużą troską w tonie.
Słuchając jej instrukcji, ostrożnie
dałem znak, że słucham.
"O, dzięki bogini," usłyszałem jej radosną odpowiedź, która wywołała uśmiech na mojej twarzy.
Kto to jest ta kobieta?
Dlaczego brzmi tak znajomo?
Chciałem zapytać, kim jest, ale zobaczyłem coś przesuwającego się pod drzwiami.
"Proszę, weź to. To najlepsze, co mogłam zdobyć," powiedziała, wciskając ręcznik do mojego pokoju, w którym coś było.
Zanim zdążyłem sięgnąć po ręcznik i zobaczyć, co jest w środku,
zapach chleba natychmiast wypełnił moje nozdrza, ożywiając mój głód.
"Chleb?" wymamrotałem, sięgając po ręcznik.
Rzeczywiście, w ręczniku był zawinięty chleb. Tylko dwie kromki, wystarczające, by przejść przez małą szczelinę pod drzwiami.
Natychmiast go podniosłem i zacząłem jeść jak szalony, zaspokajając głód, który był we mnie od rana.
"Zobaczę, czy mogę ci coś przynieść do północy. W kuchni są jakieś resztki posiłków. Spróbuję g
że nikt mnie nie zobaczy, dobrze? " Obiecała.
To głęboko poruszyło moje serce.
Więc, czy ktoś jeszcze się mną przejmuje w tej rezydencji? A myślałem, że jestem całkiem sam.
Poczułem, jak moje oczy napełniają się łzami, gdy powoli jadłem chleb, kiwając głową na obietnicę mojego wybawiciela za drzwiami.
"Dobrze, " odpowiedziałem, żeby wiedziała, że jestem z nią.
Usłyszałem, jak westchnęła z radością w głosie. Cofnęła ręcznik, powtarzając swoją obietnicę przed odejściem.
.
Wciąż klęczałem przy drzwiach, powoli przeżuwając chleb, który dała mi ta miła pani.
Wiem, że to jedna z pokojówek, która zignorowała ryzyko złapania i przyszła do mnie.
Chociaż chleb nie wystarczył, to jednak uratowała mnie od głodu.
.
W końcu nadeszła północ. Wszędzie panowała cisza.
Siedziałem przy drzwiach, cierpliwie czekając na powrót pokojówki, jak obiecała.
Mój żołądek już burczał z głodu.
gryzłam paznokcie pogrążona w myślach.
"A co jeśli ją złapano? Co jeśli zapomniała?" zapytałam, martwiąc się o służącą i o siebie.
"Nie sądzę, że mogę zbyt długo wytrzymać bez jedzenia. Muszę coś zjeść."
"Zjesz. To pewne. Nie martw się o to," zapewniła mnie Bane.
Wyglądało na to, że nie obchodzi jej, z czym się teraz zmagam. Była po prostu zrelaksowana wewnątrz mnie, zapewniając mnie, że ja
x27;d jeść.
W tym momencie zaczynałem tracić nadzieję, że pokojówka kiedykolwiek wróci.
"Ona nie wróci," westchnąłem, czołgając się z dala od drzwi.
Właśnie wtedy, znajomy słaby zapach z wcześniej, zaczął napływać do mojego nosa.
To ona!
Szybko, pobiegłem z powrotem do drzwi i zobaczyłem cień poniżej.
Wtedy jej głos pojawił się jak za ostatnim razem.
"Luna, jesteś obudzona?"
"Tak, jestem," wyszeptałem z powrotem, dostając
byłam podekscytowana.
Ale całe moje podekscytowanie prysło, kiedy służąca mi to wyjawiła. "Przykro mi, Luna. Nie mogłam nic dla ciebie zdobyć. Strażnicy stali przy wejściu do kuchni."
Moje serce zamarło z bólu, słysząc, jak mówiła z smutkiem w głosie.
"Myślałam, że mogę wejść i wyjść, nie zauważeni, ale złapali mnie z jedzeniem i musiałam skłamać, że jestem głodna. Nie pozwolili mi tego nigdzie zabrać. Przepraszam,
" Błagała.
Było to wyraźnie słychać w jej głosie. Była zdenerwowana.
Współczułem jej, wiedząc o ryzyku związanym z jej planami wobec mnie. Ale nie udało jej się.
"Ale nie martw się. Wiem, że wkrótce wyjdziesz. Po prostu wymyślę wymówkę, żeby wejść do twojego pokoju rano. Przyjdę z jakimś jedzeniem. Proszę, wytrzymaj do tego czasu, proszę Luna."
"Rozumiem. Dziękuję," doceniłem, żeby nie czuła się smutna.
Jej głos brzmiał
Ed ucieszyła się po tym, jak jej podziękowałem. To tylko sprawiło, że jeszcze bardziej pragnąłem dowiedzieć się, kim była.
"Jak masz na imię?" zapytałem.
"Tania. Mam na imię Tania," odpowiedziała.
"Tania?" wykrztusiłem, rozpoznając ją.
To ta sama pokojówka, która broniła mnie, gdy Estelle próbowała mnie wrobić w kradzież jej złotego naszyjnika, który nigdy nie został skradziony.
"To ty. Nie miałem okazji podziękować ci ostatnim razem. Em... Dziękuję,
„Powiedziałem, słysząc, jak Tania chichocze na zewnątrz.
To przyniosło mi spokój serca, wiedząc, że mam kogoś, kto stanie u mego boku.
Tania i ja odbyliśmy małą rozmowę, która poprawiła nam nastrój.
Potem mnie pocieszyła, składając przysięgę, której nigdy bym się od nikogo nie spodziewał.
„Alfa i inni mogli cię odrzucić, ale ja nie. Uznaję cię tylko za moją Lunę, nie Estelle. Ja, Tania, przysięgam służyć tylko tobie, Luno Brielle. Nadal jesteś moją Luną. Masz moje słowo,” obiecała.
To dało mi siłę, jakiej nigdy wcześniej nie miałem. Uśmiechnąłem się i podziękowałem jej za wsparcie.
Naszą chwilę przerwał jednak krzyk strażnika, "HEJ! KTO TAM?!"
"Luna, muszę iść," Tania spanikowała i uciekła.
Znowu zostałem sam, ale tym razem tego nie czułem.
Wstałem i podszedłem do małego okna, myśląc o Argonie i Estelle.
"Trzy miesiące. W ciągu tych trzech miesięcy, będzie
dużo zmian. Sprawię, że będziecie żałować, że kiedykolwiek się ze mną zetknęliście," obiecałem.
Przesuń w górę, aby kontynuować