passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

F Grade For a Bad Boy - Rozdział #3 - autor itsvlada

F Grade For a Bad Boy

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Mama nie kłamała. Pokój rzeczywiście przylega do pokoju Kaia, a między nimi jest, kurwa, drzwi wewnętrzne.

Stoję na środku mojej nowej sypialni i robię inwentaryzację. To pomieszczenie jest przynajmniej dwa razy większe niż mieszkanie, które wynajmowałam przez ostatnie kilka lat—mieszkanie, w które włożyłam wszystkie oszczędności, mieszkanie, którego i tak nie udało mi się utrzymać.

Listwy koronowe rysują na suficie misterny wzór. Siedzisko przy oknie kusi poduszkami, które wyglądają, jakby nikt nigdy na nich nie siedział. Przez zasłony, które ktoś wyprasował, wpada prawdziwe światło dzienne.

Łóżko typu king-size jest absurdalne. To ten rodzaj materaca, który natychmiast uświadamia mi, jak długo spałam źle, ile nocy spędziłam, gapiąc się w zacieki na suficie motelu.

Powinnam być wdzięczna. A jednak czuję ten szczególny dyskomfort kogoś, kto jest komuś dłużny za coś, na co się nie zgodził i czego nie jest w stanie spłacić.

To była dawniej bawialnia. Pozwalam, by to do mnie dotarło, pozwalam ironii wsiąknąć w moje kości.

Kai Becker spał w tym pokoju jako niemowlę, prawdopodobnie opatulenie kaszmirem, pewnie płakał i wiedział, że ktoś przyjdzie. Wyobrażam go sobie jako dziecko—wymagające, złociste, pewne, że świat się do niego dostosuje—i uznaję, że moja wyobraźnia jest zapewne trafna.

Ma dwadzieścia trzy lata i teraz mieszka w dawnej głównej sypialni rodziców. To mówi mi wszystko, co muszę wiedzieć o tym, jakim stał się człowiekiem.

Zaczynam rozpakowywać rzeczy, które pani Aldén, gospodyni, poukładała, gdy dostarczono moje rzeczy. Moje książki wyglądają jak uchodźcy na tle wbudowanych półek. Moje ubrania zajmują jedną trzecią przestrzeni w szafie, wisząc samotnie i nieadekwatnie.

Wszystko w tym pokoju przypomina mi, że nie należę do tego miejsca, że moja obecność jest dobroczynnością przebrana za rodzinę.

Drzwi wewnętrzne otwierają się bez ostrzeżenia.

Serce wali mi o żebra, kiedy Kai wchodzi, jakby był tu właścicielem—co, w gruncie rzeczy, technicznie jest prawdą.

Po prostu wchodzi, ręce w kieszeniach, z otwartym i przyjaznym wyrazem twarzy, który natychmiast stawia na baczność każdą komórkę mojego ciała.

I jest przystojny—niesprawiedliwie, drażniąco przystojny w ten niewymuszony sposób, przez który mam ochotę sprawdzić, czy na rzeczywistość nie nałożono jakiegoś filtra.

"Te drzwi nie mają zamka," mówię.

"Bystra obserwacja." Uśmiecha się szeroko, z zębami i fałszywym ciepłem. "Dopiszę to do listy rzeczy do naprawy, zaraz po gustach mojego ojca w kwestii żon."

Ta gęba właśnie powiedziała coś niewybaczalnego o mojej matce. To moja matka, by ją żałować, a ten przerośnięty bachor z funduszem powierniczym nie ma prawa wytykać jej wad przy mnie.

"Wynocha," warczę.

"Dopiero przyszedłem." Przechadza się dalej po pokoju, przesuwając palcami po mojej komodzie, jakby sprawdzał, czy jest kurz. "Poza tym chciałem cię odpowiednio powitać. W końcu jesteśmy teraz rodziną."

Krzyżuję ramiona na piersi i patrzę, jak krąży po pokoju. Zastanawiam się przez chwilę, zupełnie wbrew sobie, jak te dłonie czułyby się na czymś innym niż grzbiety moich książek.

"Pozwól, że zgadnę." Wyciąga z półki moją zniszczoną kopię Wichrowych Wzgórz. "Jesteś z tych, co uważają, że Heathcliff jest romantyczny, zamiast widzieć w nim przestrogę przed niekontrolowaną obsesją."

Patrzę, jak przewraca strony długimi palcami i nie mogę zdecydować, czy chcę wyrwać mu książkę z rąk, czy pozwolić mu mówić dalej, by móc skatalogować więcej powodów, by go nie znosić.

"Jestem z tych, którzy uważają, że obcy nie powinni dotykać moich rzeczy." Przechodzę przez pokój i odbieram mu książkę z rąk, moje palce muskają jego. Ten kontakt wywołuje niechciany dreszcz w moim układzie nerwowym. "Czego chcesz?"

"Chcę cię zrozumieć." Przechyla głowę, studiując mnie tymi ciemnymi oczami, które zdają się niczego nie przegapiać. "Pojawiasz się znikąd, wprowadzasz się do mojego dziecięcego pokoju i mam po prostu to zaakceptować bez pytań?"

"Powinieneś szanować granice. Chociaż wyobrażam sobie, że to obce pojęcie dla kogoś, kto nigdy w życiu nie musiał na nic zapracować."

Obelga trafia, a dziwna satysfakcja rozlewa się w mojej piersi, gdy zaciska szczękę. Ale potem się śmieje—ciepłym, autentycznym śmiechem, który całkowicie wytrąca mnie z równowagi.

"No proszę." Podchodzi bliżej, tak blisko, że czuję jego perfumy—drzewo sandałowe i bergamotkę, przełamane nutą skóry i czarnego pieprzu, co sprawia, że mój zdradziecki nos chce się nachylić, by poczuć więcej. "Ten ostry język, przed którym ostrzegała mnie moja droga macocha. Powiedziała, że jesteś trudna. Liczyłem, że miała rację."

"Nie jestem tu po to, żeby cię zabawiać."

"Nie?" Znów przechyla głowę. "To po co tu jesteś, Skye? Bo z mojego punktu widzenia weszłaś do tego domu z walizką pełną używanych ubrań i żalem wielkości portfela akcji mojego ojca."

Gardło mi się zaciska i nienawidzę go za to, że tak łatwo mnie przejrzał. Nienawidzę, że stoi tu, wyglądając jak reklama perfum, a ja nagle zapominam, jak się zachować.

Jego ręka sięga do mojej otwartej torby, zanim zdążam go powstrzymać.

Wyciąga bransoletkę—różowe złoto, delikatną, z małym znakiem nieskończoności. Obraca ją w palcach, oglądając z obojętną ciekawością.

"Interesujące," mówi, a jego głos się zmienia, staje się zamyślony. "Nie spodziewałem się po tobie czegoś tak tandetnego."

Żołądek spada mi do samej podłogi. Travis, mój były z piekła rodem, zapiął mi ją na nadgarstku w naszą pierwszą rocznicę. Powiedział, że to co mamy, jest nieskończone, a ja wierzyłam w każde słowo, które wyszło z jego kłamliwych ust.

Wyrwam bransoletkę z ręki Kaia. Ruch jest zbyt szybki, zbyt gwałtowny—mówi mu wszystko, co musi wiedzieć o wadze tego małego przedmiotu.

Unosi brwi.

Wpycham bransoletkę do kieszeni i odmawiam spotkania z nim wzrokiem. Cisza rozciąga się między nami jak napięty drut i nie zamierzam jej przerwać. Nie dam mu satysfakcji, że wie, iż trafił w czuły punkt.

W końcu Kai się prostuje. "Mój ojciec chce z tobą porozmawiać," mówi. "Na dole. Coś o twojej nowej pracy."

Mrugam. "Nowej pracy?"

"Och." Uśmiech wraca, tym razem ostrzejszy. "O tym nie wiedziałaś, prawda?"

"Jakiej pracy? O czym ty mówisz?" Słyszę swój głos.

"Nie mam pojęcia." Wzrusza ramionami, ale gest wydaje się zbyt teatralny. "Kazał mi tylko cię wysłać na dół. Dowiesz się, jak tam pójdziesz."

Mój umysł wariuje, przelatuje przez możliwe scenariusze jak jednoręki bandyta ustawiony na katastrofę.

Heinrich załatwił mi pracę. Co oznacza referencje. Co oznacza sprawdzanie przeszłości. Co oznacza, że ktoś gdzieś podniesie słuchawkę i zapyta, dlaczego odeszłam z poprzedniego miejsca.

Czy już dzwonił? Czy już wie? Czy Diane mu powiedziała?

"Wyglądasz blado," zauważa Kai, a w jego głosie pojawia się autentyczna ciekawość. "Powinienem się martwić?"

"Nie prosiłam o żadną pracę." Zbieram resztki swojej godności, których zostało niewiele—ale są moje i nie pozwolę mu zobaczyć, jak przyjmuję jałmużnę, nie udając choćby przez chwilę, że miałam wybór.

"Nie, nie prosiłaś." Rusza w stronę drzwi wewnętrznych, po czym zatrzymuje się z ręką na framudze. "I właśnie to czyni to ciekawe."

Drzwi zamykają się za nim, a ja orientuję się, że trzęsą mi się ręce.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Gabinet Heinricha Beckera pachnie starymi książkami i decyzjami podejmowanymi bez podnoszenia głosu.

Stoję w progu i z przyzwyczajenia kataloguję drogi ucieczki — okno za jego biurkiem, dwoje drzwi po bokach wbudowanych półek, korytarz, którym właśnie przeszłam. To już odruch, ta nieustanna inwentaryzacja wyjść, ciche kalkulowanie, jak szybko mogłabym zniknąć, gdyby rozmowa przybrała nieprzyjemny obrót.

Heinrich gestem zaprasza mnie do zajęcia miejsca. Wybieram krzesło najdalej od jego biurka — mały akt buntu, na który zapewne zwraca uwagę, lecz grzecznie go ignoruje. Skóra pod moim ciężarem skrzypi, droga i zadbana, jak wszystko w tym domu.

„Herbaty?” Podnosi ozdobny dzbanek ze srebrnej tacy.

„Nie, dziękuję.”

Niespiesznie nalewa sobie filiżankę. Para unosi się pomiędzy nami, podczas gdy czekam na cios, który zaraz nastąpi. Mężczyźni tacy jak Heinrich nie zapraszają niemal obcych ludzi do prywatnego gabinetu na miłą pogawędkę.

„Chcę być z tobą szczery, Skye.” Odstawia filiżankę i patrzy mi prosto w oczy. „Nie zamierzam odgrywać roli ojca. Alistair był twoim ojcem. Nie chcę go zastępować ani udawać, że odgrywam rolę, na którą nie zasłużyłem.”

To oświadczenie zaskakuje mnie. Spodziewałam się warunków, oczekiwań, drobnego druczku ukrytego pod jego hojnością.

„Nie poproszę cię, żebyś mówiła do mnie ‘tato’,” ciągnie, jego głos jest spokojny i niepośpieszny. „Nie będę oczekiwał wspólnych świąt, zwierzeń ani żadnych rodzinnych przedstawień, których nie będziesz chciała odegrać. Jeśli potrzebujesz dystansu, uszanuję to. Jeśli kiedyś będziesz chciała czegoś innego, drzwi są otwarte.” Robi pauzę, obserwując moją twarz. „Ale nie będę naciskał.”

Gdzie jest haczyk?

To pytanie pali mi się w głowie jak kwas. Mężczyźni tacy jak Heinrich nie oferują niczego bez oczekiwania czegoś w zamian. Tę lekcję poznałam na własnej skórze, zapłaciłam za nią bliznami, bezsennymi nocami i oszczędnościami topniejącymi do zera, gdy ufałam niewłaściwym ludziom.

Ale on tylko popija herbatę i patrzy na mnie z cierpliwym wyrazem twarzy.

„Doceniam pokój,” mówię w końcu, zmuszając głos do pozornej opanowania. „Ale nie zostanę długo. Kilka tygodni, może miesiąc. Tylko dopóki nie stanę na nogi.”

„Oczywiście.”

„Mam oszczędności. Niewiele, ale wystarczy, żeby zacząć gdzieś indziej.” Kłamstwo jest gorzkie na języku. „Nie przyjmuję jałmużny.”

Heinrich kiwa głową, jakby spodziewał się dokładnie takiej odpowiedzi — jakby obserwował mnie przez niewidzialne okno i znał każde słowo, które wypowiem, zanim je wypowiem.

„Diane mi o tobie opowiedziała,” mówi, a moje plecy się prostują. „Wystarczająco, by zrozumieć, że niełatwo przyjmujesz pomoc. Że wolałabyś cicho się topić, niż poprosić kogoś o rzucony sznur.”

Drażni mnie to analizowanie, sprowadzanie mnie do zbioru przewidywalnych cech przez człowieka, którego znam od mniej niż doby. Jeszcze bardziej drażni mnie precyzja tej oceny.

Czy to cecha rodzinna? Czy wszyscy Beckerowie przenikają ludzi na wskroś jak przez szkło?

Odkłada filiżankę z cichym stuknięciem o spodek. „Dlatego zrobiłem coś nie w swoim stylu.”

Żołądek mi się zaciska. Cena jego gościnności.

„Załatwiłem ci posadę w Whitmore Academy.” Uważnie obserwuje moją reakcję. „To szkoła, do której uczęszcza teraz Kai. Moja rodzina sponsoruje ją od trzech pokoleń. Zasiadam w radzie.”

„Nie prosiłam o—”

„Wiem.” Jego głos jest łagodny, ale stanowczy. „Ale tego potrzebujesz, niezależnie od tego, czy przyznasz się do tego przede mną, czy nie.”

„Z powodu ostatniego skandalu,” Heinrich kontynuuje, a słowo zawisa między nami bez osądu czy litości — po prostu jako fakt, „nie mogłem załatwić ci etatu nauczycielki. Administracja była niechętna. Były obawy.”

Oczywiście, że wie.

Powinnam się tego spodziewać. Człowiek taki jak Heinrich nie załatwia przysług na ślepo. Na pewno zrobił rozeznanie, pociągnął za odpowiednie sznurki, zadał pytania, które prowadziły do kolejnych pytań i do Dylana Cooleya.

Szczegóły rozwijają się w mojej głowie jak rana, która znowu się otwiera. Dylan, dziewiętnastoletni, z rodziny mającej prawników na stałe i hojnych darczyńców, którzy sfinansowali nową bibliotekę szkoły.

Siedział w pierwszym rzędzie na moich zajęciach z literatury i patrzył na mnie z intensywnością, którą wzięłam za zainteresowanie nauką. Zostawał po wykładach. Wysyłał maile, które stawały się coraz bardziej osobiste, coraz mniej odpowiednie.

Gdy w końcu to poruszyłam — stanowczo, profesjonalnie, z dokumentacją — odwrócił narrację jak kartę w sztuczce magicznej.

Powiedział administracji, że jesteśmy zaangażowani. Przedstawił sfabrykowane wiadomości, a ich znaczniki czasowe pasowały akurat na tyle, by wzbudzić wątpliwości. Prawnicy jego rodziny wysyłali pisma, które sprawiły, że szkolny dział prawny był bardzo, bardzo spięty.

Brak oficjalnych zarzutów. Żadnego wpisu w aktach. Po prostu ciche odejście i szepty, które rozchodziły się szybciej, niż byłam w stanie przed nimi uciec.

A teraz Heinrich Becker wie. Zapewne wiedział już zanim przekroczyłam jego próg.

„Znalazłem obejście,” mówi, wyrywając mnie z zamyślenia. „Będziesz udzielać korepetycji uczniom z kiepskimi wynikami z literatury. Elastyczne godziny, technicznie praca na kontrakt, nie jako kadra. Nie będziesz na głównej liście nauczycieli, ale będziesz mogła uczyć.”

„To...”, szukam słowa. „Hojne.”

„To praktyczne.” Robi pauzę, a ja dostrzegam cień zakłopotania na jego twarzy. „Głównym celem twoich korepetycji będzie mój syn, oczywiście. Zajęcia indywidualne.”

Wpatruję się w niego.

Kai. Fałszywy golden retriever z ostrym spojrzeniem, który wszedł do mojego pokoju bez pukania i przeglądał moje rzeczy, jakby miał do tego prawo. Chłopiec w ciele mężczyzny, który uśmiechał się do mnie przy kolacji, jakby już znał mój brudny sekret.

„Kai jest w ostatnim roku i ma problemy z wieloma przedmiotami — literaturą również,” ciągnie Heinrich. „Nie pozwolę mu powtarzać roku, ale nie wierzę w kupowanie ocen.” W jego głosie na moment pojawia się twardość — przebłysk stali pod płaszczem ciepła. „Wierzę jednak w zapewnienie wsparcia. Ty je zapewnisz.”

„Z całym szacunkiem, dlaczego Kai miałby przyjąć ode mnie pomoc?” pytam. „Znamy się mniej niż dobę, a jestem niemal pewna, że już mnie nie znosi.”

Usta Heinricha wykrzywiają się w mały, zmęczony uśmiech — wyraz człowieka, który przez lata patrzył, jak syn go zawodzi, i mimo wszystko go kocha.

„Nie przyjmie,” mówi Heinrich. „Na początku. Ale wydajesz mi się osobą, która łatwo się nie poddaje.”

Chcę odmówić. Chcę powiedzieć, że udzielanie korepetycji jego aroganckiemu, przekraczającemu granice synowi brzmi jak specjalne piekło zaprojektowane dla kobiet, które już wystarczająco wycierpiały.

Ale te pieniądze pomogą mi zmienić stan. Te pieniądze pomogą mi zacząć od nowa.

„Kiedy zaczynam?” pytam.

„W poniedziałek.” Heinrich ponownie podnosi filiżankę, dla niego rozmowa jest już zakończona. „Pani Aldén przygotuje twój grafik.”

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Marmurowe podłogi Akademii Whitmore rozbrzmiewają szczególną samotnością pustego bogactwa—taką ciszą, która przypomina ci dokładnie, jak bardzo tu nie pasujesz.

Przybyłam wcześnie, przed studentami, przed wykładowcami, zanim ktokolwiek mógłby zobaczyć, jak niezdarnie błądzę po korytarzach zaprojektowanych tak, by onieśmielać. Ręcznie rysowane wskazówki Heinricha ściskam w pięści, atrament już rozmazuje się od mojego spoconego dłoni.

W lewo przy portrecie założyciela szkoły. W prawo przy gablocie z trofeami. Trzecie drzwi za biblioteką.

Sufity rozciągają się niewiarygodnie wysoko, ozdobione żyrandolami, które pewnie kosztują więcej niż moje roczne wynagrodzenie. Moje kroki brzmią nachalnie, ogłaszając moją obecność pustym korytarzom, które najwyraźniej pragną, żebym już sobie poszła.

Mam się spotkać z kolegą o nazwisku dr Patterson. Katedra literatury. Trzecie piętro. Pokój 312.

Wskazówki prowadzą mnie w korytarz, którego jeszcze nie widziałam—cichszy niż pozostałe, schowany z dala od głównego szlaku.

Wtedy słyszę dźwięk, który tu nie pasuje. Niski i rytmiczny, stłumiony przez drewno i odległość, ale nie do pomylenia.

Drzwi przede mną są lekko uchylone.

Idź dalej, Skye. Znajdź dr Patterson. Przedstaw się. Zacznij pracę, która włoży pieniądze do twojej kieszeni i usprawiedliwi twoją obecność w domu Heinricha Beckera.

Zdecydowanie powinnam iść dalej.

A jednak patrzę.

Młoda nauczycielka pochylona jest nad biurkiem, jej dłonie płasko leżą na wypolerowanym drewnie, spódnica podciągnięta wokół talii. Bluzka rozpięta, materiał zsuwa się z jednego ramienia, a głowa jest pochylona, włosy opadają do przodu, zasłaniając twarz.

Za nią, uczeń w mundurze Whitmore porusza się w rytmie powolnym, zamierzonym, kontrolowanym. Jego marynarka leży porzucona na pobliskim krześle. Rękawy koszuli podwinięte do łokci.

Jedną ręką chwyta ją za biodro, palce wciskają się w ciało z siłą, która zostawi ślady. Drugą opiera obok jej dłoni na biurku, jego ciało nachyla się nad jej plecami, usta przy jej uchu.

Mówi coś, czego nie słyszę, ale widzę efekt—drżenie jej ramion, sposób, w jaki palce zaciskają się na drewnie, jak odpycha się od niego z desperacją graniczącą z błaganiem.

Odpowiada, zwalniając ruch. Prawie się zatrzymuje.

Nauczycielka wydaje z siebie dźwięk—frustrujący, błagalny—a on śmieje się głęboko i ciemno, po czym wraca do tempa, które jest ewidentnie karą za jej niecierpliwość.

Usta mi wysychają.

Rejestruję jego profil zanim mój umysł nadąża. Linia jego szczęki. To, jak ciemne włosy opadają mu na czoło, wilgotne przy skroniach.

Kai.

Mój przyrodni brat. Uczeń, którego mam korepetytować.

Zmienia kąt i nauczycielka wzdycha—złamanym, bezradnym dźwiękiem, który odbija się echem od marmurowej podłogi.

Jego dłoń przesuwa się z jej biodra w górę krzywizny kręgosłupa, przyciskając ją mocniej do biurka, i pochyla się, by szepnąć jej coś na skórę. Cokolwiek to jest, sprawia, że jęczy.

Serce wali mi w piersi. Skóra wydaje się za ciasna. Powinnam wyjść. Zdecydowanie powinnam wyjść.

Otwieram drzwi szerzej i wchodzę.

Na dźwięk zamierają. Nauczycielka—młoda, ładna, przerażona—odskakuje do tyłu, gwałtownie zapinając guziki.

Kai odwraca się z powolnym spokojem kogoś, kogo już nie raz przyłapano i kto nigdy nie poniósł konsekwencji.

Jego wyraz twarzy zmienia się, gdy mnie widzi. Najpierw zaskoczenie—prawdziwe, nieukryte. Potem kalkulacja. Ocena sytuacji na bieżąco.

Stoję w progu i milczę, pozwalając, by cisza wykonała swoją pracę.

Nauczycielka panikuje. Gładzi spódnicę, włosy, twarz—bezskutecznie.

"To nie—, to nie tak—" Jej głos łamie się. "Godziny przyjęć i zaszło nieporozumienie, a ja—"

Prawie robi mi się jej żal. Prawie.

"Możesz iść," mówi Kai, przerywając jej z znudzonym autorytetem.

Waha się, patrzy na mnie, potem na Kaia, i ucieka. Drzwi zamykają się za nią. Teraz jesteśmy tylko we dwoje.

Kai opiera się o biurko—dokładnie to samo, przy którym trzydzieści sekund temu miał przyciśniętą nauczycielkę—i patrzy na mnie jak na zagadkę do rozwiązania.

"Co tu robisz?" Jego ton jest swobodny, ale oczy już nie.

"Pracuję tu teraz." Utrzymuję głos w ryzach. "Korepetytorka literatury. Od dzisiaj. Twój ojciec to załatwił."

Przelotny cień na jego twarzy mówi mi wszystko. Nie wiedział. Heinrich zataił przed nim szczegóły.

Wykorzystuję przewagę. "Tak właśnie zdajesz egzaminy? Urok, układy i nauczyciele, którzy boją się powiedzieć nie?"

Jego wyraz twarzy robi się nieczytelny, gdy sięga w dół i powoli, celowo, z nieprzerwanym kontaktem wzrokowym, zapina spodnie. Dźwięk rozcina ciszę jak grzmot.

Nie przejmuje się resztą. Koszula zostaje wypuszczona ze spodni, trzy górne guziki rozpięte, odsłaniające pasek piersi wciąż zarumienionej od wysiłku. Krawat zwisa luźno.

Włosy ma potargane, ciemne kosmyki opadają mu na czoło, skronie wilgotne. Wygląda dokładnie tak, kim jest — jak mężczyzna, który właśnie był w kimś i nie obchodzi go, że o tym wiem.

Podchodzi bliżej. Potem jeszcze bliżej.

Nie cofam się, ale ciało mnie zdradza. Puls przyspiesza. Skóra mrowi od świadomości, na którą nie zapraszałam.

Zatrzymuje się, gdy dzieli nas ledwie trzydzieści centymetrów — na tyle blisko, bym mogła go poczuć: pot, perfumy i piżmo tego, co właśnie robił.

Sześć miesięcy. Minęło sześć miesięcy, odkąd ktoś mnie dotknął. Sześć miesięcy, odkąd pozwoliłam się dotknąć, odkąd Travis Walker, mój były, wydrążył mnie do cna i zostawił zbyt surową, bym chciała jakichkolwiek czyichś rąk na sobie.

Nienawidzę, że moje ciało pamięta, czego mu brakuje. Jeszcze bardziej nienawidzę, że przypomina sobie akurat teraz, z nim.

Kai przekręca głowę, badając moją twarz. Jego wzrok zjeżdża do mojego gardła, gdzie puls wyraźnie podskakuje. Uśmiech delikatnie unosi mu usta — powoli, pewnie.

"Jesteś zarumieniona," mówi. Jego głos jest niski, niemal rozmowny. "Pani Dotson musiała wyjść, zanim skończyłem. Jeśli chcesz zająć jej miejsce, nie mam nic przeciwko."

Te słowa uderzają jak policzek.

Widzenie mi się zwęża. Przed oczami miga mi twarz Dylana Cooleya — ucznia, który mnie pożądał i ukarał za odmowę. A teraz stoi tu kolejny, wciąż pachnący seksem, sugerując, że powinnam dla niego rozłożyć nogi, jakby to była rozsądna propozycja.

"Dotknij mnie," mówię, głosem spokojnym, "a cię zniszczę."

Uśmiech Kaia się poszerza. Wygląda na rozbawionego.

"Możesz spróbować," mówi. "Albo mogę ci oszczędzić kłopotu z zastępowaniem pani Dotson i po prostu cię wrobić. Nowa nauczycielka sama w klasie z uczniem?" Wzrusza ramionami, niemal leniwie. "Administracja połknęłaby to bez popitki."

Żołądek mi się zaciska. Szukam na jego twarzy jakiegokolwiek śladu, że wie, co mi się przydarzyło. Ale nic konkretnego. Brak rozpoznania. Tylko pewność kogoś, kto rozumie, jak działa władza.

Blefuje. Musi blefować.

"Spróbuj," mówię. "Zobacz, co się stanie."

W rozbawieniu Kaia pojawia się intensywność. Zbliża się na odległość, w której nie dotyka — ale czuję promieniujące z niego ciepło.

Unosi dłoń. Palce lekko muskają moją szyję, płyną w górę do żuchwy. Kciuk osiada pod moim podbródkiem, unosząc moją twarz ku sobie.

"Mówisz jak ktoś z zębami," mruczy. "Lubię to."

Powinnam się odsunąć. Powinnam strącić jego rękę i wyjść, zgłosić go, zakończyć to zanim się zacznie.

Nie ruszam się.

"Zabierz ręce," mówię pewniej, niż się czuję. "Albo przysięgam na Boga, pożałujesz."

Kai długo patrzy mi w oczy. Jego kciuk powoli, celowo, zaborczo sunie po linii mojej szczęki.

"Znam twój typ," mówi głosem niemal intymnym. "Grzeczna dziewczynka. Przestrzega zasad. Mówi sobie, że jest ponad to wszystko." Jego kciuk muska krawędź mojej dolnej wargi. "Ale gdy ktoś cię przyprze i powie, co robić, rozkładasz nogi i błagasz o więcej."

Zatrzymuję oddech. Te słowa wwiercają się pod skórę, trafiając w miejsca, o których nie wiedziałam, że są odsłonięte.

Chcę zaprzeczyć. Chcę go spoliczkować. Chcę zrobić cokolwiek innego niż stać tu z pulsującym tętnem i płonącą twarzą.

Wypuszcza mnie i cofa się.

"Nic o mnie nie wiesz," udaje mi się powiedzieć.

Kai uśmiecha się — powoli, niebezpiecznie, zupełnie inaczej niż beztroskim uśmiechem, który widziałam w mojej sypialni.

"Jeszcze nie," mówi. "Ale będę wiedział."

Odwraca się i wychodzi, zostawiając mnie samą w klasie, która wciąż pachnie nim i kobietą, którą pieprzył pięć minut temu. Drżą mi ręce. Powtarzam sobie, że to złość.

Jestem prawie pewna, że mam rację.

Przesuń w górę, aby kontynuować

F Grade For a Bad Boy

F Grade For a Bad Boy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa