passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

F Grade For a Bad Boy - Rozdział #4 - autor itsvlada

F Grade For a Bad Boy

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Gabinet Heinricha Beckera pachnie starymi książkami i decyzjami podejmowanymi bez podnoszenia głosu.

Stoję w progu i z przyzwyczajenia kataloguję drogi ucieczki — okno za jego biurkiem, dwoje drzwi po bokach wbudowanych półek, korytarz, którym właśnie przeszłam. To już odruch, ta nieustanna inwentaryzacja wyjść, ciche kalkulowanie, jak szybko mogłabym zniknąć, gdyby rozmowa przybrała nieprzyjemny obrót.

Heinrich gestem zaprasza mnie do zajęcia miejsca. Wybieram krzesło najdalej od jego biurka — mały akt buntu, na który zapewne zwraca uwagę, lecz grzecznie go ignoruje. Skóra pod moim ciężarem skrzypi, droga i zadbana, jak wszystko w tym domu.

„Herbaty?” Podnosi ozdobny dzbanek ze srebrnej tacy.

„Nie, dziękuję.”

Niespiesznie nalewa sobie filiżankę. Para unosi się pomiędzy nami, podczas gdy czekam na cios, który zaraz nastąpi. Mężczyźni tacy jak Heinrich nie zapraszają niemal obcych ludzi do prywatnego gabinetu na miłą pogawędkę.

„Chcę być z tobą szczery, Skye.” Odstawia filiżankę i patrzy mi prosto w oczy. „Nie zamierzam odgrywać roli ojca. Alistair był twoim ojcem. Nie chcę go zastępować ani udawać, że odgrywam rolę, na którą nie zasłużyłem.”

To oświadczenie zaskakuje mnie. Spodziewałam się warunków, oczekiwań, drobnego druczku ukrytego pod jego hojnością.

„Nie poproszę cię, żebyś mówiła do mnie ‘tato’,” ciągnie, jego głos jest spokojny i niepośpieszny. „Nie będę oczekiwał wspólnych świąt, zwierzeń ani żadnych rodzinnych przedstawień, których nie będziesz chciała odegrać. Jeśli potrzebujesz dystansu, uszanuję to. Jeśli kiedyś będziesz chciała czegoś innego, drzwi są otwarte.” Robi pauzę, obserwując moją twarz. „Ale nie będę naciskał.”

Gdzie jest haczyk?

To pytanie pali mi się w głowie jak kwas. Mężczyźni tacy jak Heinrich nie oferują niczego bez oczekiwania czegoś w zamian. Tę lekcję poznałam na własnej skórze, zapłaciłam za nią bliznami, bezsennymi nocami i oszczędnościami topniejącymi do zera, gdy ufałam niewłaściwym ludziom.

Ale on tylko popija herbatę i patrzy na mnie z cierpliwym wyrazem twarzy.

„Doceniam pokój,” mówię w końcu, zmuszając głos do pozornej opanowania. „Ale nie zostanę długo. Kilka tygodni, może miesiąc. Tylko dopóki nie stanę na nogi.”

„Oczywiście.”

„Mam oszczędności. Niewiele, ale wystarczy, żeby zacząć gdzieś indziej.” Kłamstwo jest gorzkie na języku. „Nie przyjmuję jałmużny.”

Heinrich kiwa głową, jakby spodziewał się dokładnie takiej odpowiedzi — jakby obserwował mnie przez niewidzialne okno i znał każde słowo, które wypowiem, zanim je wypowiem.

„Diane mi o tobie opowiedziała,” mówi, a moje plecy się prostują. „Wystarczająco, by zrozumieć, że niełatwo przyjmujesz pomoc. Że wolałabyś cicho się topić, niż poprosić kogoś o rzucony sznur.”

Drażni mnie to analizowanie, sprowadzanie mnie do zbioru przewidywalnych cech przez człowieka, którego znam od mniej niż doby. Jeszcze bardziej drażni mnie precyzja tej oceny.

Czy to cecha rodzinna? Czy wszyscy Beckerowie przenikają ludzi na wskroś jak przez szkło?

Odkłada filiżankę z cichym stuknięciem o spodek. „Dlatego zrobiłem coś nie w swoim stylu.”

Żołądek mi się zaciska. Cena jego gościnności.

„Załatwiłem ci posadę w Whitmore Academy.” Uważnie obserwuje moją reakcję. „To szkoła, do której uczęszcza teraz Kai. Moja rodzina sponsoruje ją od trzech pokoleń. Zasiadam w radzie.”

„Nie prosiłam o—”

„Wiem.” Jego głos jest łagodny, ale stanowczy. „Ale tego potrzebujesz, niezależnie od tego, czy przyznasz się do tego przede mną, czy nie.”

„Z powodu ostatniego skandalu,” Heinrich kontynuuje, a słowo zawisa między nami bez osądu czy litości — po prostu jako fakt, „nie mogłem załatwić ci etatu nauczycielki. Administracja była niechętna. Były obawy.”

Oczywiście, że wie.

Powinnam się tego spodziewać. Człowiek taki jak Heinrich nie załatwia przysług na ślepo. Na pewno zrobił rozeznanie, pociągnął za odpowiednie sznurki, zadał pytania, które prowadziły do kolejnych pytań i do Dylana Cooleya.

Szczegóły rozwijają się w mojej głowie jak rana, która znowu się otwiera. Dylan, dziewiętnastoletni, z rodziny mającej prawników na stałe i hojnych darczyńców, którzy sfinansowali nową bibliotekę szkoły.

Siedział w pierwszym rzędzie na moich zajęciach z literatury i patrzył na mnie z intensywnością, którą wzięłam za zainteresowanie nauką. Zostawał po wykładach. Wysyłał maile, które stawały się coraz bardziej osobiste, coraz mniej odpowiednie.

Gdy w końcu to poruszyłam — stanowczo, profesjonalnie, z dokumentacją — odwrócił narrację jak kartę w sztuczce magicznej.

Powiedział administracji, że jesteśmy zaangażowani. Przedstawił sfabrykowane wiadomości, a ich znaczniki czasowe pasowały akurat na tyle, by wzbudzić wątpliwości. Prawnicy jego rodziny wysyłali pisma, które sprawiły, że szkolny dział prawny był bardzo, bardzo spięty.

Brak oficjalnych zarzutów. Żadnego wpisu w aktach. Po prostu ciche odejście i szepty, które rozchodziły się szybciej, niż byłam w stanie przed nimi uciec.

A teraz Heinrich Becker wie. Zapewne wiedział już zanim przekroczyłam jego próg.

„Znalazłem obejście,” mówi, wyrywając mnie z zamyślenia. „Będziesz udzielać korepetycji uczniom z kiepskimi wynikami z literatury. Elastyczne godziny, technicznie praca na kontrakt, nie jako kadra. Nie będziesz na głównej liście nauczycieli, ale będziesz mogła uczyć.”

„To...”, szukam słowa. „Hojne.”

„To praktyczne.” Robi pauzę, a ja dostrzegam cień zakłopotania na jego twarzy. „Głównym celem twoich korepetycji będzie mój syn, oczywiście. Zajęcia indywidualne.”

Wpatruję się w niego.

Kai. Fałszywy golden retriever z ostrym spojrzeniem, który wszedł do mojego pokoju bez pukania i przeglądał moje rzeczy, jakby miał do tego prawo. Chłopiec w ciele mężczyzny, który uśmiechał się do mnie przy kolacji, jakby już znał mój brudny sekret.

„Kai jest w ostatnim roku i ma problemy z wieloma przedmiotami — literaturą również,” ciągnie Heinrich. „Nie pozwolę mu powtarzać roku, ale nie wierzę w kupowanie ocen.” W jego głosie na moment pojawia się twardość — przebłysk stali pod płaszczem ciepła. „Wierzę jednak w zapewnienie wsparcia. Ty je zapewnisz.”

„Z całym szacunkiem, dlaczego Kai miałby przyjąć ode mnie pomoc?” pytam. „Znamy się mniej niż dobę, a jestem niemal pewna, że już mnie nie znosi.”

Usta Heinricha wykrzywiają się w mały, zmęczony uśmiech — wyraz człowieka, który przez lata patrzył, jak syn go zawodzi, i mimo wszystko go kocha.

„Nie przyjmie,” mówi Heinrich. „Na początku. Ale wydajesz mi się osobą, która łatwo się nie poddaje.”

Chcę odmówić. Chcę powiedzieć, że udzielanie korepetycji jego aroganckiemu, przekraczającemu granice synowi brzmi jak specjalne piekło zaprojektowane dla kobiet, które już wystarczająco wycierpiały.

Ale te pieniądze pomogą mi zmienić stan. Te pieniądze pomogą mi zacząć od nowa.

„Kiedy zaczynam?” pytam.

„W poniedziałek.” Heinrich ponownie podnosi filiżankę, dla niego rozmowa jest już zakończona. „Pani Aldén przygotuje twój grafik.”

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Marmurowe podłogi Akademii Whitmore rozbrzmiewają szczególną samotnością pustego bogactwa—taką ciszą, która przypomina ci dokładnie, jak bardzo tu nie pasujesz.

Przybyłam wcześnie, przed studentami, przed wykładowcami, zanim ktokolwiek mógłby zobaczyć, jak niezdarnie błądzę po korytarzach zaprojektowanych tak, by onieśmielać. Ręcznie rysowane wskazówki Heinricha ściskam w pięści, atrament już rozmazuje się od mojego spoconego dłoni.

W lewo przy portrecie założyciela szkoły. W prawo przy gablocie z trofeami. Trzecie drzwi za biblioteką.

Sufity rozciągają się niewiarygodnie wysoko, ozdobione żyrandolami, które pewnie kosztują więcej niż moje roczne wynagrodzenie. Moje kroki brzmią nachalnie, ogłaszając moją obecność pustym korytarzom, które najwyraźniej pragną, żebym już sobie poszła.

Mam się spotkać z kolegą o nazwisku dr Patterson. Katedra literatury. Trzecie piętro. Pokój 312.

Wskazówki prowadzą mnie w korytarz, którego jeszcze nie widziałam—cichszy niż pozostałe, schowany z dala od głównego szlaku.

Wtedy słyszę dźwięk, który tu nie pasuje. Niski i rytmiczny, stłumiony przez drewno i odległość, ale nie do pomylenia.

Drzwi przede mną są lekko uchylone.

Idź dalej, Skye. Znajdź dr Patterson. Przedstaw się. Zacznij pracę, która włoży pieniądze do twojej kieszeni i usprawiedliwi twoją obecność w domu Heinricha Beckera.

Zdecydowanie powinnam iść dalej.

A jednak patrzę.

Młoda nauczycielka pochylona jest nad biurkiem, jej dłonie płasko leżą na wypolerowanym drewnie, spódnica podciągnięta wokół talii. Bluzka rozpięta, materiał zsuwa się z jednego ramienia, a głowa jest pochylona, włosy opadają do przodu, zasłaniając twarz.

Za nią, uczeń w mundurze Whitmore porusza się w rytmie powolnym, zamierzonym, kontrolowanym. Jego marynarka leży porzucona na pobliskim krześle. Rękawy koszuli podwinięte do łokci.

Jedną ręką chwyta ją za biodro, palce wciskają się w ciało z siłą, która zostawi ślady. Drugą opiera obok jej dłoni na biurku, jego ciało nachyla się nad jej plecami, usta przy jej uchu.

Mówi coś, czego nie słyszę, ale widzę efekt—drżenie jej ramion, sposób, w jaki palce zaciskają się na drewnie, jak odpycha się od niego z desperacją graniczącą z błaganiem.

Odpowiada, zwalniając ruch. Prawie się zatrzymuje.

Nauczycielka wydaje z siebie dźwięk—frustrujący, błagalny—a on śmieje się głęboko i ciemno, po czym wraca do tempa, które jest ewidentnie karą za jej niecierpliwość.

Usta mi wysychają.

Rejestruję jego profil zanim mój umysł nadąża. Linia jego szczęki. To, jak ciemne włosy opadają mu na czoło, wilgotne przy skroniach.

Kai.

Mój przyrodni brat. Uczeń, którego mam korepetytować.

Zmienia kąt i nauczycielka wzdycha—złamanym, bezradnym dźwiękiem, który odbija się echem od marmurowej podłogi.

Jego dłoń przesuwa się z jej biodra w górę krzywizny kręgosłupa, przyciskając ją mocniej do biurka, i pochyla się, by szepnąć jej coś na skórę. Cokolwiek to jest, sprawia, że jęczy.

Serce wali mi w piersi. Skóra wydaje się za ciasna. Powinnam wyjść. Zdecydowanie powinnam wyjść.

Otwieram drzwi szerzej i wchodzę.

Na dźwięk zamierają. Nauczycielka—młoda, ładna, przerażona—odskakuje do tyłu, gwałtownie zapinając guziki.

Kai odwraca się z powolnym spokojem kogoś, kogo już nie raz przyłapano i kto nigdy nie poniósł konsekwencji.

Jego wyraz twarzy zmienia się, gdy mnie widzi. Najpierw zaskoczenie—prawdziwe, nieukryte. Potem kalkulacja. Ocena sytuacji na bieżąco.

Stoję w progu i milczę, pozwalając, by cisza wykonała swoją pracę.

Nauczycielka panikuje. Gładzi spódnicę, włosy, twarz—bezskutecznie.

"To nie—, to nie tak—" Jej głos łamie się. "Godziny przyjęć i zaszło nieporozumienie, a ja—"

Prawie robi mi się jej żal. Prawie.

"Możesz iść," mówi Kai, przerywając jej z znudzonym autorytetem.

Waha się, patrzy na mnie, potem na Kaia, i ucieka. Drzwi zamykają się za nią. Teraz jesteśmy tylko we dwoje.

Kai opiera się o biurko—dokładnie to samo, przy którym trzydzieści sekund temu miał przyciśniętą nauczycielkę—i patrzy na mnie jak na zagadkę do rozwiązania.

"Co tu robisz?" Jego ton jest swobodny, ale oczy już nie.

"Pracuję tu teraz." Utrzymuję głos w ryzach. "Korepetytorka literatury. Od dzisiaj. Twój ojciec to załatwił."

Przelotny cień na jego twarzy mówi mi wszystko. Nie wiedział. Heinrich zataił przed nim szczegóły.

Wykorzystuję przewagę. "Tak właśnie zdajesz egzaminy? Urok, układy i nauczyciele, którzy boją się powiedzieć nie?"

Jego wyraz twarzy robi się nieczytelny, gdy sięga w dół i powoli, celowo, z nieprzerwanym kontaktem wzrokowym, zapina spodnie. Dźwięk rozcina ciszę jak grzmot.

Nie przejmuje się resztą. Koszula zostaje wypuszczona ze spodni, trzy górne guziki rozpięte, odsłaniające pasek piersi wciąż zarumienionej od wysiłku. Krawat zwisa luźno.

Włosy ma potargane, ciemne kosmyki opadają mu na czoło, skronie wilgotne. Wygląda dokładnie tak, kim jest — jak mężczyzna, który właśnie był w kimś i nie obchodzi go, że o tym wiem.

Podchodzi bliżej. Potem jeszcze bliżej.

Nie cofam się, ale ciało mnie zdradza. Puls przyspiesza. Skóra mrowi od świadomości, na którą nie zapraszałam.

Zatrzymuje się, gdy dzieli nas ledwie trzydzieści centymetrów — na tyle blisko, bym mogła go poczuć: pot, perfumy i piżmo tego, co właśnie robił.

Sześć miesięcy. Minęło sześć miesięcy, odkąd ktoś mnie dotknął. Sześć miesięcy, odkąd pozwoliłam się dotknąć, odkąd Travis Walker, mój były, wydrążył mnie do cna i zostawił zbyt surową, bym chciała jakichkolwiek czyichś rąk na sobie.

Nienawidzę, że moje ciało pamięta, czego mu brakuje. Jeszcze bardziej nienawidzę, że przypomina sobie akurat teraz, z nim.

Kai przekręca głowę, badając moją twarz. Jego wzrok zjeżdża do mojego gardła, gdzie puls wyraźnie podskakuje. Uśmiech delikatnie unosi mu usta — powoli, pewnie.

"Jesteś zarumieniona," mówi. Jego głos jest niski, niemal rozmowny. "Pani Dotson musiała wyjść, zanim skończyłem. Jeśli chcesz zająć jej miejsce, nie mam nic przeciwko."

Te słowa uderzają jak policzek.

Widzenie mi się zwęża. Przed oczami miga mi twarz Dylana Cooleya — ucznia, który mnie pożądał i ukarał za odmowę. A teraz stoi tu kolejny, wciąż pachnący seksem, sugerując, że powinnam dla niego rozłożyć nogi, jakby to była rozsądna propozycja.

"Dotknij mnie," mówię, głosem spokojnym, "a cię zniszczę."

Uśmiech Kaia się poszerza. Wygląda na rozbawionego.

"Możesz spróbować," mówi. "Albo mogę ci oszczędzić kłopotu z zastępowaniem pani Dotson i po prostu cię wrobić. Nowa nauczycielka sama w klasie z uczniem?" Wzrusza ramionami, niemal leniwie. "Administracja połknęłaby to bez popitki."

Żołądek mi się zaciska. Szukam na jego twarzy jakiegokolwiek śladu, że wie, co mi się przydarzyło. Ale nic konkretnego. Brak rozpoznania. Tylko pewność kogoś, kto rozumie, jak działa władza.

Blefuje. Musi blefować.

"Spróbuj," mówię. "Zobacz, co się stanie."

W rozbawieniu Kaia pojawia się intensywność. Zbliża się na odległość, w której nie dotyka — ale czuję promieniujące z niego ciepło.

Unosi dłoń. Palce lekko muskają moją szyję, płyną w górę do żuchwy. Kciuk osiada pod moim podbródkiem, unosząc moją twarz ku sobie.

"Mówisz jak ktoś z zębami," mruczy. "Lubię to."

Powinnam się odsunąć. Powinnam strącić jego rękę i wyjść, zgłosić go, zakończyć to zanim się zacznie.

Nie ruszam się.

"Zabierz ręce," mówię pewniej, niż się czuję. "Albo przysięgam na Boga, pożałujesz."

Kai długo patrzy mi w oczy. Jego kciuk powoli, celowo, zaborczo sunie po linii mojej szczęki.

"Znam twój typ," mówi głosem niemal intymnym. "Grzeczna dziewczynka. Przestrzega zasad. Mówi sobie, że jest ponad to wszystko." Jego kciuk muska krawędź mojej dolnej wargi. "Ale gdy ktoś cię przyprze i powie, co robić, rozkładasz nogi i błagasz o więcej."

Zatrzymuję oddech. Te słowa wwiercają się pod skórę, trafiając w miejsca, o których nie wiedziałam, że są odsłonięte.

Chcę zaprzeczyć. Chcę go spoliczkować. Chcę zrobić cokolwiek innego niż stać tu z pulsującym tętnem i płonącą twarzą.

Wypuszcza mnie i cofa się.

"Nic o mnie nie wiesz," udaje mi się powiedzieć.

Kai uśmiecha się — powoli, niebezpiecznie, zupełnie inaczej niż beztroskim uśmiechem, który widziałam w mojej sypialni.

"Jeszcze nie," mówi. "Ale będę wiedział."

Odwraca się i wychodzi, zostawiając mnie samą w klasie, która wciąż pachnie nim i kobietą, którą pieprzył pięć minut temu. Drżą mi ręce. Powtarzam sobie, że to złość.

Jestem prawie pewna, że mam rację.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Uczenie bogatych dzieci jest dokładnie tak nieznośne, jak pamiętam, z tą różnicą, że teraz dostaję dwa razy więcej dzięki Heinrichowi Beckerowi.

Zastanawiam się, czy ten człowiek wie, ile zarabia przeciętny nauczyciel. Nie żebym narzekała.

Mój pierwszy dzień jako korepetytorka przebiega w urywkach. Przemieszczam się między zajęciami ze studentami, których imiona wciąż zapamiętuję, ale których postawy już zdążyłam zakatalogować.

Jest dziewczyna, która wzdycha głośno za każdym razem, gdy się odzywam, a jej przewracanie oczami jest tak dramatyczne, że zasługuje na własną kategorię Oscarową.

Chłopak, który sprawdza telefon pod ławką i nawet nie próbuje tego ukryć, jego kciuki poruszają się z pewnością kogoś, kto ma ojca na szybkim wybieraniu.

Para bliźniaków, którzy kończą sobie nawzajem zdania i wydają się uważać moją obecność za zabawną w sposób, którego nie wyjaśniają.

Nie jestem tu prawdziwą nauczycielką. Jestem wynajętą pomocą z dyplomem z literatury, tolerowaną tylko dlatego, że nazwisko Heinricha Beckera otwiera drzwi i zamyka usta.

Reszta kadry traktuje mnie z uprzejmym dystansem—uśmiechami, które nie sięgają oczu, skinieniami głowy, które potwierdzają moją obecność, ale nie witają jej.

Przebijam się przez to. Robiłam to już wcześniej. Mogę zrobić to jeszcze raz.

Ale pod tą kompetencją, którą odgrywam, moje ciało wie, co nadchodzi. Ostatnia indywidualna sesja dnia. Ta, której boję się od rana.

Teczka Kaia leży na moim biurku, cienka i oskarżająca. Oceny z literatury sugerujące albo głębokie niezainteresowanie, albo autentyczną niezdolność—nie wiem, co gorsze.

Wypracowania oznaczone komentarzami takimi jak „nieukończone” i „nie oddano”, a raz po prostu znakiem zapytania bez żadnego wyjaśnienia. On oblewa w sposób, który wymaga wysiłku, a ja mam to naprawić.

Zastanawiam się, jak ktoś może być tak kiepski z literatury. To nie matematyka. To nie chemia organiczna. To czytanie, myślenie i formułowanie opinii na temat tego, co się przeczytało. Przeciętnie inteligentna osoba mogłaby zdać, po prostu pojawiając się i nie zasypiając.

Kai, najwyraźniej, nie potrafi nawet tego.

Ma trening lacrosse po ostatnich zajęciach, co oznacza, że mam godzinę na przygotowanie się. Godzinę na przestudiowanie jego teczki, moich notatek i wspomnienia tego, co powiedział mi w tej sali.

W chwili, gdy ktoś cię przytrzyma i powie, co masz robić, rozkładasz nogi i błagasz o więcej.

Nie ma racji. Moje ręce drżą. Najpierw zauważam to z dystansem, potem z irytacją.

Nie jestem kobietą, która drży. Przeżyłam Dylana Cooleya. Przeżyłam Travisa Walkera. Przeżyję dwudziestotrzyletniego chłopaka z uśmiechem i przesadnym poczuciem własnej atrakcyjności.

Muszę się uspokoić. Muszę się pozbierać, zanim wejdzie i zobaczy mnie w takim stanie. Zostawiam materiały na biurku i idę do łazienki.

Nauczycielska toaleta na szczęście jest pusta. Stoję przy umywalce, polewam nadgarstki wodą, kiedy drzwi się otwierają i wchodzi pani Dotson.

Obie zamieramy.

Cisza jest natychmiastowa i nieznośna. Mój umysł podsuwa mi obraz bez zaproszenia—ta kobieta pochylona nad biurkiem, spódnica podwinięta do pasa, ręce Kaia na jej biodrach, ten złamany dźwięk, który wydała, kiedy zmienił kąt.

To wspomnienie jest żywe w sposób, który mnie irytuje.

Twarz pani Dotson przechodzi przez kilka wyrazów: szok, rozpoznanie, upokorzenie i wreszcie kruchą powściągliwość, która nie sięga jej oczu.

Jest starsza, niż początkowo zauważyłam w tamtej klasie—początek trzydziestki, może trzydzieści jeden, trzydzieści dwa. Ładna w zadbany, profesjonalny sposób, typ kobiety, która pewnie swoją prywatność trzyma pod ścisłą kontrolą.

Typ kobiety, która powinna wiedzieć lepiej.

Odwracam się z powrotem do umywalki. Cisza się przeciąga. Nie mam pojęcia, co powiedzieć. Cześć, miło oficjalnie poznać, dzisiaj rano widziałam penisa twojego ucznia w tobie, nie wydaje się właściwe. Udawanie, że jesteśmy obcymi, też nie.

Pani Dotson podchodzi do lustra obok mnie, poprawia włosy w sposób wyraźnie na pokaz. Jej dłonie lekko się trzęsą. Czeka, aż coś powiem—oskarżę, osądzę, zrobię cokolwiek, co zamierzam zrobić.

Decyduję się na bezpośredniość.

"Nikomu nie powiem," mówię.

Jej dłonie nieruchomieją. Spotyka mój wzrok w lustrze, szukając podstępu. Zachowuję neutralny wyraz twarzy, bo naprawdę to mam na myśli.

Nie mam żadnego interesu w niszczeniu kariery tej kobiety, nie mam ochoty na papirologię i kontrolę, które raport ściągnąłby na nas obie. Po prostu chcę wykonywać swoją pracę i każdego dnia wyjść stąd z resztką godności.

"Mówię poważnie," dodaję. "To nie moja sprawa."

Postawa pani Dotson się rozluźnia. Wypuszcza powietrze, odwraca się do mnie w pełni i uśmiecha się ostrożnie.

"Dziękuję," mówi. "Ja... dziękuję."

„Powinnyśmy się chyba porządnie przedstawić”, mówię, odwracając się do niej. „Biorąc pod uwagę okoliczności.”

„Boże, tak. Proszę.” Wypuszcza powietrze z widoczną ulgą. „Jestem Emily. Emily Dotson. Katedra historii. Dwa lata w Whitmore i odliczam dni do wyjazdu.”

„Skye Fraser. Korepetytorka literatury.” Wycieram ręce w papierowy ręcznik i wyciągam jedną w jej stronę. „Właściwie zaczęłam dzisiaj.”

Ściska ją i stoimy tak, jak cywilizowani dorośli, którzy nie spotkali się w najbardziej niecywilizowanych okolicznościach.

„Boże, biedactwo.” Emily opiera się o umywalkę, krzyżując ramiona. „Jak ci idzie?”

„Jedna z moich uczennic przez całe zajęcia wzdychała, jakbym osobiście torturowała ją Szekspirem.”

„Niech zgadnę — blondynka, wygląda, jakby czuła coś obrzydliwego za każdym razem, kiedy nauczyciel się odzywa?” Emily marszczy nos w idealnej imitacji, przez co wygląda dokładnie jak ta dziewczyna.

„To ta”, uśmiecham się.

„Petra Wallace.” Emily przewraca oczami. „Mam ją na trzeciej lekcji. W zeszłym tygodniu zapytała mnie, po co mamy uczyć się o Rewolucji Francuskiej, skoro może obejrzeć film o Marii Antoninie.” Robi pauzę. „Ten w reżyserii Sofii Coppoli. Z makaronikami.”

„I co jej powiedziałaś?” parskam, zaciskając usta, żeby się nie roześmiać.

„Powiedziałam, że to fantastyczny pomysł i że oczekuję pięciostronicowej analizy porównawczej na moim biurku do piątku.” Emily się uśmiecha. „Nie zadała już żadnego pytania.”

Śmieję się — po raz pierwszy od wielu dni to prawdziwy śmiech. „Muszę zapamiętać tę strategię.”

„Sztuczka polega na tym, żeby przestać przejmować się ich opiniami, zanim zorientują się, że kiedykolwiek cię to obchodziło.” Sprawdza swoje odbicie, zauszając kosmyk włosów za ucho. „Te dzieci wyczuwają strach. I desperację. I każdą oznakę, że bardziej potrzebujesz tej pracy, niż one potrzebują zdać twój przedmiot.”

Zaczynam ją naprawdę lubić. Zastanawiam się, czy mogłaby z tego wyniknąć jakaś sojusznicza relacja. Dwie kobiety płynące przez te same wrogie wody.

Ale myśli wciąż uciekają mi do tamtej klasy. Do tego, co widziałam.

Emily wydaje się naprawdę sympatyczną kobietą — błyskotliwą, zabawną, kimś, kto potrafi sprawić, że okropne sytuacje stają się znośniejsze dzięki odpowiedniemu żartowi w odpowiednim momencie. I skończyła pochylona nad biurkiem z rękami ucznia na sobie.

A co, jeśli to nie był jej wybór? Co, jeśli on ją osaczył tak, jak ci bogaci chłopcy osaczają wszystkich — najpierw urokiem, potem presją, a potem niewypowiedzianą groźbą tego, co spotyka kobiety, które odmawiają mężczyznom z pieniędzmi, prawnikami i ojcami w zarządzie?

Myślę o Dylanie Cooleyu. O wszystkich takich chłopcach, którzy niszczą życie i nie ponoszą konsekwencji.

„Emily.” Patrzę na jej odbicie w lustrze, starannie dobierając ton. „To, co dziś rano widziałam — jeśli chcesz to zgłosić, poprę cię.”

Jej ręce zatrzymują się w połowie ruchu.

„Jeśli cię naciskał”, kontynuuję, „jeśli naprawdę tego nie chciałaś — widziałam wystarczająco dużo, by potwierdzić twoją wersję. Wiem, jak to działa, jak administracja chroni uczniów z pieniędzmi i poświęca nauczycieli bez nich.” Odwracam się do niej bezpośrednio. „Ale jeśli chcesz walczyć, stanę przy tobie.”

Emily się śmieje. Dźwięk jest ostry i niespodziewany.

„Naciskał mnie?” Emily brzmi niedowierzająco. „Myślisz, że mnie naciskał?”

Mrugam. Emily kręci głową, na jej twarzy pojawia się rozbawienie i litość.

„Chciałam go. Pragnęłam go od pierwszego tygodnia semestru.” Robi pauzę, czyta mój wyraz twarzy i znowu się śmieje — tym razem ciszej, prawie życzliwie. „Och, naprawdę myślałaś — nie. Boże, nie. On nie zrobił niczego, o co go nie prosiłam. Wiele razy.”

Otwieram usta. Zamykam.

„Właściwie to nie był pierwszy raz”, kontynuuje Emily. „I nie ostatni. Przynajmniej dopóki nie odejdę.” Odwraca się do lustra, poprawia kołnierzyk. „Jest naprawdę wspaniałym kochankiem. Uważnym. Cierpliwym. Pamięta, co lubisz.” Mały, prywatny uśmiech. „Najlepszy, jakiego miałam, szczerze mówiąc.”

Czuję, jak grunt usuwa mi się spod stóp. Działałam na założeniu — drapieżnik i ofiara, władza i przymus — i to założenie było błędne.

„I tak odchodzę z końcem miesiąca”, mówi Emily zwyczajnym tonem. „Bogate dzieciaki tutaj to potwory i mam dość udawania, że jest inaczej. Nauczanie nie jest tego warte.” Spogląda na mnie, a w jej oczach jest zrozumienie. „Sama się przekonasz.”

Zbiera rzeczy i rusza do drzwi.

Emily zatrzymuje się w progu, trzymając dłoń na framudze. Spogląda na mnie z wyrazem niemal współczucia.

„Rada?” mówi. „Nie lekceważ go. Wszyscy to robią. To błąd.”

Drzwi zamykają się za nią. Stoję sama w łazience, moje odbicie patrzy na mnie, i uświadamiam sobie, że nie mam pojęcia, w co się pakuję.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

F Grade For a Bad Boy

F Grade For a Bad Boy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa