passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

F Grade For a Bad Boy - Rozdział #7 - autor itsvlada

F Grade For a Bad Boy

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Istnieje szczególny rodzaj lęku, który osiada w żołądku jak mokry cement, i noszę go w sobie od trzeciej po południu.

Klasa jest pusta, oprócz mnie. Późnopopołudniowe światło wpada przez wysokie okna pod ostrym kątem. Ułożyłam swoje materiały — książkę, notatki, listę pytań do dyskusji, które mają wciągnąć do rozmowy nawet najbardziej opornego ucznia.

Książka to „Kartografia pragnień” Juliana Reyesa — powieść o Meksykaninie-Amerykaninie, który porzuca rodzinne oczekiwania, by podążać za sztuką i zakazaną miłością. Kai ma napisać na niej pracę dyplomową. Według jego akt nawet jej nie skończył czytać.

Jest spóźniony. Oczywiście, że jest spóźniony.

Kiedy w końcu się zjawia, nie przeprasza. Opada na krzesło naprzeciwko mnie, mundur nosi niedbale — rozpięty kołnierzyk, poluzowany krawat, podwinięte rękawy, odsłaniające przedramiona, na które absolutnie nie zwracam uwagi.

Zaczynamy zajęcia.

„Marco porzuca swoje przyjęcie zaręczynowe w trzecim rozdziale”, mówię, stukając w stronę książki mocniej, niż to konieczne. „Zostawia Anę, opuszcza firmę ojca, wsiada do autobusu do Nowego Jorku. Dlaczego twoim zdaniem tak postępuje?”

Kai przechyla głowę, patrząc raczej na mnie niż na pytanie. „Zawsze tak siedzisz?”

„Jak?” Wiem, że będę tego żałować.

„Jakby ktoś wsadził ci linijkę w kręgosłup.” Usta wyginają mu się w rozbawieniu. „To taki nauczycielski zwyczaj czy tylko przy mnie?”

Ignoruję go z całą zawodową powagą, jaką posiadam. „Marco. Rozdział trzeci. Jego decyzja o odejściu.”

„Myślę, że się nudził.” Kai odchyla się na krześle, balansując na dwóch nogach. „Rodzina go dusiła i chciał odetchnąć. Spojrzał w przyszłość i zobaczył pustkę, więc wolał być okropnym człowiekiem niż martwym.”

Ta odpowiedź mnie zaskakuje. Jest — dobra. Nawet wnikliwa.

„Poza tym”, dodaje Kai, „nie czytałem trzeciego rozdziału. Zgaduję na podstawie twojej miny, gdy zadałaś to pytanie.”

Szczęka mi się zaciska. „Nie przeczytałeś ani kawałka, prawda?”

„Przejrzałem tył okładki. Bardzo wzruszające.” Opiera stopy o biurko, krzyżując kostki, obserwując moją reakcję.

„Masz napisać pracę na temat tej książki”, mówię, zrzucając jego stopy z biurka.

„A ty masz mi w tym pomóc.” Jego uśmiech się wyostrza. „To pomóż.”

Od tego momentu sesja się rozsypuje. Kai porzuca nawet pozory zaangażowania, wstaje, zaczyna krążyć po sali, sunąc palcami po parapecie, oglądając grzbiety książek jakby miał na to całą wieczność.

„Siadaj”, mówię.

„Lepiej myślę na stojąco.” Kai przeciąga się, unosząc ramiona nad głowę, a koszula napina się na jego klatce piersiowej w sposób absolutnie zamierzony.

Zastanawiam się, czy „trzeba go udusić” obroniłoby się w sądzie.

„Wcale nie myślisz. Unikasz.”

„Może unikam, bo alternatywą jest siedzenie naprzeciwko ciebie, podczas gdy patrzysz na mnie jak na coś, w co się wdepnęło.”

Wolno okrąża moje krzesło. Czuję gorąc jego obecności i zmuszam się, by nie odrywać wzroku od książki.

Pochyla się, usta tuż przy moim uchu.

„Prawdziwy problem Marco”, mruczy, ciepły oddech na mojej szyi, „to że pragnie czegoś, czego nie wolno mu pragnąć. Cała książka o tym jest, prawda? Pragnienie kontra oczekiwanie.”

Każdy nerw na mojej szyi rozświetla się jak sygnalna flara. Czuję kształt każdego słowa na skórze.

„Czy dlatego nie patrzysz teraz na mnie?” pyta. „Bo myślisz o rzeczach, których nie wolno ci chcieć?”

Patrzę przed siebie. „Myślę o tym, jak satysfakcjonujące będzie cię oblać.”

Śmieje się — nisko, z rozbawieniem — i wraca na miejsce.

„Jesteś zabawna”, mówi. „Nie spodziewałem się, że będziesz zabawna.”

„Nie jestem tu, żeby być zabawna. Jestem tu, żeby cię uczyć.” Mówię to jak z kartki.

„A jednak spektakularnie zawodzisz w jednym i fantastycznie odnosisz sukces w drugim.” Przeciąga językiem po dolnej wardze, a ja mam ochotę rzucić w niego książką.

Moja cierpliwość się kończy. „Dlaczego to robisz?”

„Robię co?” Unosi brew.

„To.” Gestykuluję między nami. „Uniki, przedstawienie. Nie jesteś głupi — widziałam twoje akta. Więc dlaczego nie pozwalasz mi sobie pomóc?”

„Może nie chcę twojej pomocy.”

„To po co tu jesteś?” pytam.

„Mój ojciec mi to nakazał.”

Uśmiech zostaje na miejscu, ale jego oczy na chwilę gasną. Pochylam się do przodu. „Czego się tak boisz?”

„Niczym się nie boję”, mówi, gdy jego uśmieszek wraca na twarz.

„Bzdura.” Obserwuję jego twarz i widzę to — mikrodrgnięcie, które myśli, że ukrył.

Och, mam cię.

„Bojesz się, że odkryję, że cały ten urok i arogancja i to jebane udawanie nauczycielki to tylko — co? Dym? Zasłona? Coś, co ma sprawić, by nikt nie zauważył, że pod spodem nie ma nic?”

Zabawa znika z jego twarzy.

„Ostrożnie”, mówi cicho.

„Dlaczego? Trafiłam w czuły punkt?” Dreszcz ekscytacji przebiega mi po żyłach niczym prąd.

„Trafiasz w wiele rzeczy w tej chwili. Nie wszystkie to nerwy.” Jego głos opada, a jego oczy — Boże, jego oczy zjeżdżają po moim ciele z tak bezwstydnym głodem, że cała skóra płonie tam, gdzie pada jego spojrzenie.

„A idź się pierdol.” Rzucam mu słowa prosto w twarz.

„Wolałbym ciebie, ale coś mi mówi, że jeszcze ci się to nie spodoba.” Wzrusza ramionami, jakby mówił o pogodzie.

Powietrze iskrzy. Kai wstaje, a ja wstaję, by nie pozwolić mu górować nade mną.

„Chcesz zadawać pytania?” mówi. „Proszę bardzo. Zadawajmy pytania. Dlaczego tu jesteś, Skye?”

„Twój ojciec mnie zatrudnił.”

„Nie o to pytałem.” Podchodzi bliżej. „Dlaczego dwudziestoośmioletnia kobieta z dyplomem i uprawnieniami nauczycielskimi mieszka w domu mojego ojca, korepetytuje jego nieudacznika syna za drobne?”

„To nie twoja sprawa.”

Kolejny krok. Między nami nie ma już biurka.

„Co zrobiłaś?” Głośniej teraz. „Co takiego cholernie strasznego, że mój ojciec —” Z każdym słowem jego głos rośnie. „— który nigdy nikomu nie pomógł, nawet własnemu synowi — postanowił dać ci pracę i pokój z czystej dobroci serca?”

Próbuję się cofnąć. Jego dłoń błyskawicznie chwyta mnie za ramię.

„Puść mnie.”

„Odpowiedz na pytanie.”

Próbuję się wyrwać. Trzyma mocno — nie boli mnie, ale nie pozwala odejść. Jego palce są ciepłe na mojej skórze, jego wzrok wpatrzony w moje oczy, i nie ma w nim już nawet cienia żartu.

Serce mi wali. Całe ciało czuje go — szerokość jego ramion, napięcie szczęki, odległość między jego ustami a moimi.

„Co ty z tego masz?” pyta, już ciszej. „Co z tego masz?”

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Nie mogę powiedzieć mu prawdy. Nie mogę podać mu Dylana Cooleya jak nabitą broń.

Ale nie mogę też dać mu mojego prawdziwego marzenia — Kalifornii, życia, które przez lata chowałam na dnie umysłu jak sekret zbyt cenny, by wypowiedzieć go na głos. Nie zasługuje na moją szczerość. Nie zasługuje na moją wrażliwość.

Nie zasługuje ode mnie na nic poza ostrzem mojego języka. Więc mogę dać mu to zamiast.

— Chcesz wiedzieć, co myślę? — Mój głos ocieka pogardą. — Myślę, że jesteś rozpuszczonym bachorem, który nigdy na nic nie musiał pracować. Myślę, że suniesz przez życie na nazwisku ojca, na swojej ładnej buzi i na umiejętności oczarowywania ludzi, żeby dostać zaliczenie — albo przelecieć się przez nie, kiedy czar już nie wystarcza.

Jego szczęka się zaciska. Moje serce wali o żebra, krew szumi głośno w uszach. Oboje oddychamy ciężej i nie wiem, czy to co przeze mnie przepływa to furia, czy brzydkie, obrzydliwe pożądanie.

— Myślę, że nienawidzisz, że twój ojciec mnie tu sprowadził, bo to znaczy, że uważa cię za żałosnego. Spojrzał na swojego syna — swojego spadkobiercę, swoje dziedzictwo — i uznał, że jedynym sposobem, by cię uratować, jest zatrudnienie kogoś z zewnątrz.

— Zamknij się. — Mówi to przez zaciśnięte zęby, szczęka tak spięta, że widzę napięcie na jego szyi.

Uroczy chłopak zniknął. To, co zostało, wygląda jak mężczyzna, którego wypatroszono i który desperacko próbuje tego nie pokazać.

— I myślę, że nie możesz mnie znieść, bo jestem lustrem. Patrzysz na mnie i widzisz dokładnie to, czego sam się boisz — kogoś, kto nie ma nic. Kogoś, komu wszystko zabrano i nie mógł nic zrobić, by to powstrzymać.

Jego uchwyt na moim ramieniu staje się bolesny. — Powiedziałem, zamknij się. Nic o mnie nie wiesz.

— Wiem wystarczająco. Wiem, że masz dwadzieścia trzy lata i oblewasz przedmioty, które zdałoby dziecko. Wiem, że więcej czasu spędzasz, pieprząc nauczycieli, niż czytając książki. Wiem, że twój ojciec to dobry człowiek, który zasługuje na lepszego syna niż—

Jego usta uderzają w moje, jakby próbował wygrać wojnę, o której nie wiedziałam, że ją toczymy.

Odwzajemniam pocałunek, jakbym chciała sprawić, by przegrał.

Moje dłonie odpychają jego tors — nie po to, by go odepchnąć, ale by odpowiedzieć naciskiem, by pokazać, że cokolwiek to jest, nie zamierzam się poddać.

On odpowiada, ściskając mocniej. Jego palce wbijają się w moją talię, przyciągając mnie bliżej, nawet gdy się wzbraniam.

Jego zęby łapią moją dolną wargę, a ból sprawia, że jęczę w jego usta. Połyka ten dźwięk jak trofeum.

Ściskam jego koszulę w pięść i przyciągam go do siebie, po czym odwracam się, kiedy próbuje pogłębić pocałunek. Goni za moimi ustami. Pozwalam mu się dogonić, po czym gryzę go — wystarczająco mocno, by zabolało, wystarczająco mocno, by wydał z siebie niski dźwięk, który drży w mojej piersi.

— To jest złe — szepczę w jego usta.

— Ja bym to nazwał zabawą — odpowiada, po czym całuje mnie ponownie, zanim zdążę odpowiedzieć.

Znów popycham go w pierś. Łapie moje nadgarstki i przyciska je za moimi plecami jedną ręką, jego uchwyt jest mocny, ale niebolesny.

Ta pozycja wygina moje ciało ku niemu i nienawidzę tego, jak dobrze to czuję — jego klatka piersiowa przy mojej, jego gorący oddech na mojej twarzy, jego kontrola absolutna i doprowadzająca do szału.

— Przestań ze mną walczyć — mówi. Jego głos jest niski i szorstki.

— Puść mnie. — Próbuję uwolnić dłonie.

— Nie.

— Powiedziałam, puść.

— A ja powiedziałem nie. — Pochyla się, jego usta muskają moje ucho. — Nie chcesz, żebym cię puścił. Chcesz udawać, że tak, żebyś mogła sobie wmówić, że to nie twoja wina. Ale jesteś tu. Odwzajemniasz mój pocałunek. I nie wołasz o pomoc.

Znów próbuję wyrwać nadgarstki. On trzyma mocno.

Potykamy się. Moje plecy opierają się o kant biurka, on napiera na mnie, jedną ręką opierając się obok moich bioder, drugą wciąż trzymającą moje włosy.

Ta pozycja jest nieprzyzwoita — moje uda oplecione wokół jego bioder, jego ciało jest ścianą gorąca między moimi nogami. Czuję go. Całego. Dowód na to, że cokolwiek to jest, działa na niego tak samo jak na mnie.

Wkurza mnie to — jak szybko to się dzieje. Jak łatwo moje ciało mnie zdradza. Pocałunek staje się szorstki, sam zęby i żar, za dużo nacisku. Chaotyczny. Błędny. Zbyt intensywny jak na kogoś, kogo poznałam zaledwie kilka dni temu.

Powinnam przestać. Powinnam to zakończyć, zanim pójdzie dalej. Powinnam pamiętać, kim on jest — moim przyrodnim bratem, moim uczniem, synem człowieka, który dał mi pracę, gdy nikt inny nie chciał.

Nie robię żadnej z tych rzeczy. Walka uchodzi ze mnie etapami.

Najpierw przestaję pchać i zaczynam przyciągać — chwytam go za ramiona, sunę dłońmi po jego karku, palce wplatam w jego włosy. Potem moje usta przestają się opierać i zaczynają odpowiadać — dopasowuję się do jego rytmu, otwieram się dla niego, pozwalam mu brać, czego chce, bo ja też tego chcę.

— To twoja ostatnia szansa, żeby przestać — mówi, dotykając moich ust.

— A czemu miałabym to robić? — szepczę.

— Bo jestem o dwie sekundy od zrobienia czegoś, czego nie będziemy mogli cofnąć.

Patrzę na niego i widzę napięcie spięte w jego ramionach, pragnienie, które ledwo trzyma w ryzach.

Daje mi drogę odwrotu. Ostatnią szansę, by to przerwać, zanim przekroczymy granicę, której żadne z nas już nie cofnie.

— Więc nie cofaj.

Słowa opuszczają moje usta, zanim zdołam je zatrzymać. Czuję, jak nieruchomieje przy mnie — wstrzymany oddech, zawieszona chwila. Potem jego dłonie suną po moich udach, podciągając spódnicę wyżej, a jego usta odnajdują moje ucho.

— Powiedz to jeszcze raz.

Nie mogę. Słowa ugrzęzły mi w gardle, splątane z wszystkim, czego nie powinnam czuć, z wszystkim, czego nie powinnam robić. Sześć miesięcy od kiedy ktokolwiek mnie dotykał. Sześć miesięcy od kiedy pozwoliłam się dotknąć, od kiedy Travis mnie wydrążył i zostawił zbyt poranioną, bym chciała cudzych rąk.

Ale ręce Kaia są na mojej skórze, a jego usta na mojej szyi i po raz pierwszy od miesięcy czuję coś innego niż otępienie.

— Skye — mówi. Moje imię w jego ustach brzmi nieprzyzwoicie. — Powiedz to jeszcze raz.

Całuję go zamiast odpowiedzi. To łatwiejsze niż słowa. Bezpieczniejsze niż prawda.

Jesteśmy splątani na biurku — moje nogi owinięte wokół jego pasa, jego dłonie w moich włosach, oboje ciężko oddychamy — gdy wymyka mi się znajome pytanie.

— Dlaczego to robisz?

Odsuwa się i patrzy na mnie. Jego wyraz twarzy jest otwarty w sposób, którego nigdy nie widziałam u mężczyzn — nieosłonięty, niemal wrażliwy. Widzę pragnienie w jego oczach. Widzę pod nim czułość, miękkość, która przeraża mnie bardziej niż jakiekolwiek pożądanie.

Wtedy kącik jego ust się unosi. — Bo za dużo gadasz, siostro.

To słowo eksploduje mi w piersi.

Siostro.

Widzę wszystko naraz — klasę, biurko, porozrzucane pod spodem papiery. Kaia między moimi nogami, z rozchełstaną koszulą, ustami spuchniętymi od moich pocałunków. Moja spódnica podciągnięta wysoko na biodrach. Moje dłonie na jego skórze.

Widzę siebie tak, jak zobaczyłby nas ktoś inny. Jak zobaczyłby nas Heinrich, gdyby wszedł w tej chwili. Jak ja dziś widziałam Kaia z panią Dotson.

Jak zobaczyłaby nas kadra — nowa korepetytorka, ta z aferą w tle, owinięta wokół ucznia. Wokół swojego przyrodniego brata.

Przed oczami miga mi twarz Dylana Cooleya. Dziewiętnaście lat, rodzina z prawnikami na zawołanie. Sfingowane wiadomości.

Kontrola wewnętrzna, która była bardziej gaszeniem pożaru niż śledztwem. Rezygnacja, którą podpisywałam drżącymi dłońmi.

Szepty, które śledziły mnie ze szkoły do szkoły, zatruwając każdą referencję, zabijając każdą szansę.

Nie mogę przechodzić przez to znów. Nie mogę pozwolić, żeby kolejny bogaty chłopak mnie zniszczył.

Mocno go odpycham.

Chwieje się, zaskoczony, i korzystam z dystansu, by zsunąć się z biurka i gwałtownie ściągnąć spódnicę w dół. Moje ręce drżą. Całe moje ciało drży.

— Skye—

Policzkuję go.

Odgłos rozlega się echem po pustej klasie. Jego głowa gwałtownie odwraca się na bok.

Kiedy znów na mnie patrzy, na jego policzku rozkwita czerwony ślad, a w oczach jest szok, który może być bólem, może gniewem, a może czymś, czego nie mam czasu odczytać.

Nie zostaję, żeby się przekonać.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Trzydzieści siedem godzin bez snu, a mój mózg uznał, że odtwarzanie w kółko najgorszej decyzji mojego życia to produktywne wykorzystanie czasu.

Sobota była ćwiczeniem ze strategicznej niewidzialności. Planowałam swoje ruchy po domu tak, by unikać Kaia—śniadanie po jego wyjściu na bieganie, kolacja, gdy już zamknie się w swoim pokoju, a przestrzenie pomiędzy nimi wypełniałam spacerami po terenie posiadłości.

Wewnętrzne drzwi między naszymi pokojami prześladują mnie. Tamtej pierwszej nocy po klasie leżałam w łóżku, wpatrując się w nie, obserwując cienki pasek światła pod nimi, który migotał, gdy poruszał się po drugiej stronie. Nasłuchiwałam kroków. Czekałam, aż klamka się przekręci.

Nigdy się nie przekręciła.

Ale nie mogłam ryzykować. Następnego ranka przesunęłam przed nie komodę—ciężki dębowy mebel, który zgrzytał po parkiecie, pewnie niszcząc podłogę.

Bariera jest bardziej psychologiczna niż praktyczna. Nadal mógł zapukać. Nadal mógł zawołać jej imię przez drewno.

Ale przynajmniej miałabym ostrzeżenie. Przynajmniej miałabym czas, by ułożyć twarz w coś innego niż pragnienie.

Przyłapuję się na zastanawianiu, jak wygląda jego pokój. Apartament główny. Dawna sypialnia jego rodziców, odnowiona i zawłaszczona.

Czy jest tam ciemno? Minimalistycznie? Czy ma książki na stoliku nocnym, czy tylko świadectwa życia, które odgrywa przed innymi?

Wyobrażam sobie, że odsuwam komodę i przemykam przez drzwi w środku nocy, tylko po to, by zobaczyć. Zamiast tego zostaję po swojej stronie i nie śpię.

Niedzielny poranek nadchodzi szary i cichy. Siedzę na brzegu łóżka, zmęczona w sposób, który sięga głębiej niż ciało.

Pocałunek powraca na pętli, której nie potrafię zatrzymać. Jego usta na moich. Jego dłonie w moich włosach. To, jak podniósł mnie na biurko, jakbym nic nie ważyła. Dźwięk, który wydał, gdy ugryzłam go w wargę—niski i głodny, dźwięk, którego nie powinnam chcieć usłyszeć ponownie.

Za dużo gadasz, siostro.

To słowo powinno zabić wspomnienie. A jednak mój zdradziecki mózg je wycina, przepisuje scenę bez tego przerywnika.

Co by się stało, gdyby tego nie powiedział? Gdybym go nie spoliczkowała?

Ściskam uda razem. Ból pomiędzy nimi jest nie do zniesienia. Jestem mokra tylko od wspomnienia, podniecona przez mężczyznę, którego powinnam nienawidzić, a wstyd nie robi nic, by zatrzymać to pragnienie.

Myślę o ojcu. Alistair Fraser by tego nienawidził. Całego tego. Spojrzałby na Kaia i przejrzałby go w jednej chwili.

„Wartość człowieka nie polega na tym, co bierze, Skye. Tylko na tym, co daje, kiedy nie ma już nic do oddania.”

Słyszę jego głos tak wyraźnie, że aż boli. Szkockie samogłoski zmiękczone przez dekady w Ameryce, ton człowieka, który ważył słowa, bo wierzył, że mają znaczenie.

Tęsknię za nim z taką siłą, że brakuje mi tchu. I zastanawiam się, co powiedziałby, gdyby się dowiedział, co zrobiłam tamtej nocy w klasie.

Śniadanie. Zrobię śniadanie. Ulubioną kanapkę ojca: chleb żytni, ostry cheddar, plasterki indyka, odrobina musztardy ziarnistej. Robił ją każdej niedzieli, gdy byłam dzieckiem, fałszując pod nosem, kiedy kawa się parzyła.

Pani Aldén ma wolne w niedziele. Heinrich i Diane wyjechali wczoraj na jakieś wydarzenie do miasta. Jestem sama w tym domu.

Sama oprócz Kaia.

Odsuwam tę myśl i schodzę na dół. Pewnie już wyszedł pobiegać.

Kuchnia jest pusta. Składam kanapkę starannie, układając składniki tak, jak nauczył mnie tata. Nastawiam ekspres do kawy. Fałszuję pod nosem, nie myśląc o tym—stara szkocka melodia, która sama wypływa z pamięci.

Przez kilka minut czuję się prawie normalnie.

Ciszę za mną przerywa głos. „Nie brałem cię za ranną ptaszynę.”

Serce eksploduje mi w piersi. Obracam się tak szybko, że nóż niemal wypada mi z ręki, ostrze łapie światło, gdy odwracam się do drzwi.

„Jezus Maria!”

„Spokojnie.” Kai opiera się o framugę, ramiona skrzyżowane, patrzy na mnie z tym półuśmiechem, który każe mi rzucić w niego nożem. „To tylko ja.”

„To nie jest tak pocieszające, jak myślisz,” mówię.

Ma na sobie tylko szare dresy, nisko na biodrach, włosy wciąż wilgotne po prysznicu. Krople wody kleją się do jego ramion, spływają po klatce piersiowej ścieżkami, za którymi podążają moje oczy, zanim zdołam je powstrzymać.

Czy już biegał?

Jego wzrok przesuwa się po moim ciele, zatrzymując się na piżamie. Stara koszulka sięgająca do połowy uda. Gołe nogi. Bez stanika. Czuję to spojrzenie jak dotyk i powstrzymuję się od skrzyżowania ramion na piersi.

„Fajny strój,” mówi.

„Nawzajem.” Odkładam nóż. „Zapomniałeś reszty ubrań, czy to celowy wybór?”

„Celowy.” Jego uśmiech się wyostrza. „Problem?”

„Tylko z twoim ego.”

Odpuszcza framugę i podchodzi do mnie, a ja zmuszam się, by patrzeć mu w twarz, nie na to, jak nisko leżą jego spodnie dresowe, gdzie V mięśni chowa się pod paskiem.

„Nie powinieneś być na biegu?”

„Postanowiłem dzisiaj odpuścić.”

„Dlaczego?”

„Bo usłyszałem kogoś w kuchni i byłem ciekawy.” Sięga przez wyspę i podnosi moją kanapkę, jego nagie ramię muska mnie, gdy przechodzi obok. Gryzie zanim zdążę zareagować, przeżuwa, rozważa. „Nieźle. Dziwny wybór musztardy.”

„Hej, to moja kanapka!” Wyciągam po nią rękę, ale trzyma ją poza moim zasięgiem.

„Była twoja. Teraz to własność wspólna.”

„Nie ma żadnej wspólnoty.” Odbieram ją z powrotem i demonstracyjnie gryzą. „Jestem ja, jesteś ty i bardzo wyraźna linia między nami.”

„Naprawdę?” Okrąża wyspę, zbliżając się z każdym słowem. „Bo ostatnio sprawdzałem, miałaś mój język w ustach i nogi wokół mnie. Wygląda na to, że ta linia się rozmyła.”

„To był błąd.” Nie ustępuję, choć puls przyspiesza, choć moje zdradzieckie oczy zerkają na zarys jego brzucha, zanim wracają do twarzy.

Patrzy na mnie z rozbawieniem. Zauważył. Oczywiście, że zauważył. „Przestawiłaś meble pod drzwi.”

Nie odpowiadam.

„Komoda, prawda? Słyszałem, jak zgrzytała.” Kolejny krok bliżej. „Bałaś się, że wejdę?”

„Byłam ostrożna.”

„Bałaś się, że będziesz tego chciała?”

„Pierdol się, Kai.”

„Wolę ciebie, mówiłem ci, Skye.” Jego głos obniża się, a ironia naszych imion—różnych tylko o jedną spółgłoskę—dociera do mnie wbrew mojej woli.

Powinnam się cofnąć. Powinnam postawić wyspę z powrotem między nami, przywrócić dystans, przypomnieć nam obojgu, że to nie może się zdarzyć. Powinnam przestać zauważać, jak woda wciąż perli się na jego obojczyku, jak dresy nie zostawiają nic wyobraźni.

Nie ruszam się.

„Robiłem mały research,” mówi i jego ton zmienia się na taki, który ściska mi żołądek.

„Research.”

„Mhm. O tobie. O twojej karierze.” Pauza, pozwalając słowom wybrzmieć. „O twoim bardzo nagłym odejściu z poprzedniej szkoły.”

Powietrze uchodzi mi z płuc.

„Mam więc pytanie.” Pochyla się. Tak blisko, że czuję jego oddech na twarzy. Tak blisko, że gdybym się pochyliła, nasze usta by się zetknęły.

„Kim do cholery jest Dylan Cooley?”

To imię spada między nas jak granat. Obraz mi się zwęża. Ręce zaczynają drżeć.

Dylan Cooley. Uczeń, który zrujnował mi życie. Skandal, który ciągnie się za mną z miejsca na miejsce, zatruwając każdą referencję, zabijając każdą szansę.

A teraz jestem tutaj—zależna od dobroci człowieka, którego ledwo znam, mieszkająca w pokoju dziecięcym jego syna, całująca tego syna na biurku w klasie, jakbym niczego się nie nauczyła po tym, co zrobił mi poprzedni uczeń.

A teraz Kai wie.

Teraz jesteśmy sobie równi. Ja mam panią Dotson. On ma Dylana Cooleya. Mierzymy do siebie z broni, a żadne z nas nie może pociągnąć za spust, nie dostając rykoszetem.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

F Grade For a Bad Boy

F Grade For a Bad Boy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa