passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

F Grade For a Bad Boy - Rozdział #6 - autor itsvlada

F Grade For a Bad Boy

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Uczenie bogatych dzieci jest dokładnie tak nieznośne, jak pamiętam, z tą różnicą, że teraz dostaję dwa razy więcej dzięki Heinrichowi Beckerowi.

Zastanawiam się, czy ten człowiek wie, ile zarabia przeciętny nauczyciel. Nie żebym narzekała.

Mój pierwszy dzień jako korepetytorka przebiega w urywkach. Przemieszczam się między zajęciami ze studentami, których imiona wciąż zapamiętuję, ale których postawy już zdążyłam zakatalogować.

Jest dziewczyna, która wzdycha głośno za każdym razem, gdy się odzywam, a jej przewracanie oczami jest tak dramatyczne, że zasługuje na własną kategorię Oscarową.

Chłopak, który sprawdza telefon pod ławką i nawet nie próbuje tego ukryć, jego kciuki poruszają się z pewnością kogoś, kto ma ojca na szybkim wybieraniu.

Para bliźniaków, którzy kończą sobie nawzajem zdania i wydają się uważać moją obecność za zabawną w sposób, którego nie wyjaśniają.

Nie jestem tu prawdziwą nauczycielką. Jestem wynajętą pomocą z dyplomem z literatury, tolerowaną tylko dlatego, że nazwisko Heinricha Beckera otwiera drzwi i zamyka usta.

Reszta kadry traktuje mnie z uprzejmym dystansem—uśmiechami, które nie sięgają oczu, skinieniami głowy, które potwierdzają moją obecność, ale nie witają jej.

Przebijam się przez to. Robiłam to już wcześniej. Mogę zrobić to jeszcze raz.

Ale pod tą kompetencją, którą odgrywam, moje ciało wie, co nadchodzi. Ostatnia indywidualna sesja dnia. Ta, której boję się od rana.

Teczka Kaia leży na moim biurku, cienka i oskarżająca. Oceny z literatury sugerujące albo głębokie niezainteresowanie, albo autentyczną niezdolność—nie wiem, co gorsze.

Wypracowania oznaczone komentarzami takimi jak „nieukończone” i „nie oddano”, a raz po prostu znakiem zapytania bez żadnego wyjaśnienia. On oblewa w sposób, który wymaga wysiłku, a ja mam to naprawić.

Zastanawiam się, jak ktoś może być tak kiepski z literatury. To nie matematyka. To nie chemia organiczna. To czytanie, myślenie i formułowanie opinii na temat tego, co się przeczytało. Przeciętnie inteligentna osoba mogłaby zdać, po prostu pojawiając się i nie zasypiając.

Kai, najwyraźniej, nie potrafi nawet tego.

Ma trening lacrosse po ostatnich zajęciach, co oznacza, że mam godzinę na przygotowanie się. Godzinę na przestudiowanie jego teczki, moich notatek i wspomnienia tego, co powiedział mi w tej sali.

W chwili, gdy ktoś cię przytrzyma i powie, co masz robić, rozkładasz nogi i błagasz o więcej.

Nie ma racji. Moje ręce drżą. Najpierw zauważam to z dystansem, potem z irytacją.

Nie jestem kobietą, która drży. Przeżyłam Dylana Cooleya. Przeżyłam Travisa Walkera. Przeżyję dwudziestotrzyletniego chłopaka z uśmiechem i przesadnym poczuciem własnej atrakcyjności.

Muszę się uspokoić. Muszę się pozbierać, zanim wejdzie i zobaczy mnie w takim stanie. Zostawiam materiały na biurku i idę do łazienki.

Nauczycielska toaleta na szczęście jest pusta. Stoję przy umywalce, polewam nadgarstki wodą, kiedy drzwi się otwierają i wchodzi pani Dotson.

Obie zamieramy.

Cisza jest natychmiastowa i nieznośna. Mój umysł podsuwa mi obraz bez zaproszenia—ta kobieta pochylona nad biurkiem, spódnica podwinięta do pasa, ręce Kaia na jej biodrach, ten złamany dźwięk, który wydała, kiedy zmienił kąt.

To wspomnienie jest żywe w sposób, który mnie irytuje.

Twarz pani Dotson przechodzi przez kilka wyrazów: szok, rozpoznanie, upokorzenie i wreszcie kruchą powściągliwość, która nie sięga jej oczu.

Jest starsza, niż początkowo zauważyłam w tamtej klasie—początek trzydziestki, może trzydzieści jeden, trzydzieści dwa. Ładna w zadbany, profesjonalny sposób, typ kobiety, która pewnie swoją prywatność trzyma pod ścisłą kontrolą.

Typ kobiety, która powinna wiedzieć lepiej.

Odwracam się z powrotem do umywalki. Cisza się przeciąga. Nie mam pojęcia, co powiedzieć. Cześć, miło oficjalnie poznać, dzisiaj rano widziałam penisa twojego ucznia w tobie, nie wydaje się właściwe. Udawanie, że jesteśmy obcymi, też nie.

Pani Dotson podchodzi do lustra obok mnie, poprawia włosy w sposób wyraźnie na pokaz. Jej dłonie lekko się trzęsą. Czeka, aż coś powiem—oskarżę, osądzę, zrobię cokolwiek, co zamierzam zrobić.

Decyduję się na bezpośredniość.

"Nikomu nie powiem," mówię.

Jej dłonie nieruchomieją. Spotyka mój wzrok w lustrze, szukając podstępu. Zachowuję neutralny wyraz twarzy, bo naprawdę to mam na myśli.

Nie mam żadnego interesu w niszczeniu kariery tej kobiety, nie mam ochoty na papirologię i kontrolę, które raport ściągnąłby na nas obie. Po prostu chcę wykonywać swoją pracę i każdego dnia wyjść stąd z resztką godności.

"Mówię poważnie," dodaję. "To nie moja sprawa."

Postawa pani Dotson się rozluźnia. Wypuszcza powietrze, odwraca się do mnie w pełni i uśmiecha się ostrożnie.

"Dziękuję," mówi. "Ja... dziękuję."

„Powinnyśmy się chyba porządnie przedstawić”, mówię, odwracając się do niej. „Biorąc pod uwagę okoliczności.”

„Boże, tak. Proszę.” Wypuszcza powietrze z widoczną ulgą. „Jestem Emily. Emily Dotson. Katedra historii. Dwa lata w Whitmore i odliczam dni do wyjazdu.”

„Skye Fraser. Korepetytorka literatury.” Wycieram ręce w papierowy ręcznik i wyciągam jedną w jej stronę. „Właściwie zaczęłam dzisiaj.”

Ściska ją i stoimy tak, jak cywilizowani dorośli, którzy nie spotkali się w najbardziej niecywilizowanych okolicznościach.

„Boże, biedactwo.” Emily opiera się o umywalkę, krzyżując ramiona. „Jak ci idzie?”

„Jedna z moich uczennic przez całe zajęcia wzdychała, jakbym osobiście torturowała ją Szekspirem.”

„Niech zgadnę — blondynka, wygląda, jakby czuła coś obrzydliwego za każdym razem, kiedy nauczyciel się odzywa?” Emily marszczy nos w idealnej imitacji, przez co wygląda dokładnie jak ta dziewczyna.

„To ta”, uśmiecham się.

„Petra Wallace.” Emily przewraca oczami. „Mam ją na trzeciej lekcji. W zeszłym tygodniu zapytała mnie, po co mamy uczyć się o Rewolucji Francuskiej, skoro może obejrzeć film o Marii Antoninie.” Robi pauzę. „Ten w reżyserii Sofii Coppoli. Z makaronikami.”

„I co jej powiedziałaś?” parskam, zaciskając usta, żeby się nie roześmiać.

„Powiedziałam, że to fantastyczny pomysł i że oczekuję pięciostronicowej analizy porównawczej na moim biurku do piątku.” Emily się uśmiecha. „Nie zadała już żadnego pytania.”

Śmieję się — po raz pierwszy od wielu dni to prawdziwy śmiech. „Muszę zapamiętać tę strategię.”

„Sztuczka polega na tym, żeby przestać przejmować się ich opiniami, zanim zorientują się, że kiedykolwiek cię to obchodziło.” Sprawdza swoje odbicie, zauszając kosmyk włosów za ucho. „Te dzieci wyczuwają strach. I desperację. I każdą oznakę, że bardziej potrzebujesz tej pracy, niż one potrzebują zdać twój przedmiot.”

Zaczynam ją naprawdę lubić. Zastanawiam się, czy mogłaby z tego wyniknąć jakaś sojusznicza relacja. Dwie kobiety płynące przez te same wrogie wody.

Ale myśli wciąż uciekają mi do tamtej klasy. Do tego, co widziałam.

Emily wydaje się naprawdę sympatyczną kobietą — błyskotliwą, zabawną, kimś, kto potrafi sprawić, że okropne sytuacje stają się znośniejsze dzięki odpowiedniemu żartowi w odpowiednim momencie. I skończyła pochylona nad biurkiem z rękami ucznia na sobie.

A co, jeśli to nie był jej wybór? Co, jeśli on ją osaczył tak, jak ci bogaci chłopcy osaczają wszystkich — najpierw urokiem, potem presją, a potem niewypowiedzianą groźbą tego, co spotyka kobiety, które odmawiają mężczyznom z pieniędzmi, prawnikami i ojcami w zarządzie?

Myślę o Dylanie Cooleyu. O wszystkich takich chłopcach, którzy niszczą życie i nie ponoszą konsekwencji.

„Emily.” Patrzę na jej odbicie w lustrze, starannie dobierając ton. „To, co dziś rano widziałam — jeśli chcesz to zgłosić, poprę cię.”

Jej ręce zatrzymują się w połowie ruchu.

„Jeśli cię naciskał”, kontynuuję, „jeśli naprawdę tego nie chciałaś — widziałam wystarczająco dużo, by potwierdzić twoją wersję. Wiem, jak to działa, jak administracja chroni uczniów z pieniędzmi i poświęca nauczycieli bez nich.” Odwracam się do niej bezpośrednio. „Ale jeśli chcesz walczyć, stanę przy tobie.”

Emily się śmieje. Dźwięk jest ostry i niespodziewany.

„Naciskał mnie?” Emily brzmi niedowierzająco. „Myślisz, że mnie naciskał?”

Mrugam. Emily kręci głową, na jej twarzy pojawia się rozbawienie i litość.

„Chciałam go. Pragnęłam go od pierwszego tygodnia semestru.” Robi pauzę, czyta mój wyraz twarzy i znowu się śmieje — tym razem ciszej, prawie życzliwie. „Och, naprawdę myślałaś — nie. Boże, nie. On nie zrobił niczego, o co go nie prosiłam. Wiele razy.”

Otwieram usta. Zamykam.

„Właściwie to nie był pierwszy raz”, kontynuuje Emily. „I nie ostatni. Przynajmniej dopóki nie odejdę.” Odwraca się do lustra, poprawia kołnierzyk. „Jest naprawdę wspaniałym kochankiem. Uważnym. Cierpliwym. Pamięta, co lubisz.” Mały, prywatny uśmiech. „Najlepszy, jakiego miałam, szczerze mówiąc.”

Czuję, jak grunt usuwa mi się spod stóp. Działałam na założeniu — drapieżnik i ofiara, władza i przymus — i to założenie było błędne.

„I tak odchodzę z końcem miesiąca”, mówi Emily zwyczajnym tonem. „Bogate dzieciaki tutaj to potwory i mam dość udawania, że jest inaczej. Nauczanie nie jest tego warte.” Spogląda na mnie, a w jej oczach jest zrozumienie. „Sama się przekonasz.”

Zbiera rzeczy i rusza do drzwi.

Emily zatrzymuje się w progu, trzymając dłoń na framudze. Spogląda na mnie z wyrazem niemal współczucia.

„Rada?” mówi. „Nie lekceważ go. Wszyscy to robią. To błąd.”

Drzwi zamykają się za nią. Stoję sama w łazience, moje odbicie patrzy na mnie, i uświadamiam sobie, że nie mam pojęcia, w co się pakuję.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Istnieje szczególny rodzaj lęku, który osiada w żołądku jak mokry cement, i noszę go w sobie od trzeciej po południu.

Klasa jest pusta, oprócz mnie. Późnopopołudniowe światło wpada przez wysokie okna pod ostrym kątem. Ułożyłam swoje materiały — książkę, notatki, listę pytań do dyskusji, które mają wciągnąć do rozmowy nawet najbardziej opornego ucznia.

Książka to „Kartografia pragnień” Juliana Reyesa — powieść o Meksykaninie-Amerykaninie, który porzuca rodzinne oczekiwania, by podążać za sztuką i zakazaną miłością. Kai ma napisać na niej pracę dyplomową. Według jego akt nawet jej nie skończył czytać.

Jest spóźniony. Oczywiście, że jest spóźniony.

Kiedy w końcu się zjawia, nie przeprasza. Opada na krzesło naprzeciwko mnie, mundur nosi niedbale — rozpięty kołnierzyk, poluzowany krawat, podwinięte rękawy, odsłaniające przedramiona, na które absolutnie nie zwracam uwagi.

Zaczynamy zajęcia.

„Marco porzuca swoje przyjęcie zaręczynowe w trzecim rozdziale”, mówię, stukając w stronę książki mocniej, niż to konieczne. „Zostawia Anę, opuszcza firmę ojca, wsiada do autobusu do Nowego Jorku. Dlaczego twoim zdaniem tak postępuje?”

Kai przechyla głowę, patrząc raczej na mnie niż na pytanie. „Zawsze tak siedzisz?”

„Jak?” Wiem, że będę tego żałować.

„Jakby ktoś wsadził ci linijkę w kręgosłup.” Usta wyginają mu się w rozbawieniu. „To taki nauczycielski zwyczaj czy tylko przy mnie?”

Ignoruję go z całą zawodową powagą, jaką posiadam. „Marco. Rozdział trzeci. Jego decyzja o odejściu.”

„Myślę, że się nudził.” Kai odchyla się na krześle, balansując na dwóch nogach. „Rodzina go dusiła i chciał odetchnąć. Spojrzał w przyszłość i zobaczył pustkę, więc wolał być okropnym człowiekiem niż martwym.”

Ta odpowiedź mnie zaskakuje. Jest — dobra. Nawet wnikliwa.

„Poza tym”, dodaje Kai, „nie czytałem trzeciego rozdziału. Zgaduję na podstawie twojej miny, gdy zadałaś to pytanie.”

Szczęka mi się zaciska. „Nie przeczytałeś ani kawałka, prawda?”

„Przejrzałem tył okładki. Bardzo wzruszające.” Opiera stopy o biurko, krzyżując kostki, obserwując moją reakcję.

„Masz napisać pracę na temat tej książki”, mówię, zrzucając jego stopy z biurka.

„A ty masz mi w tym pomóc.” Jego uśmiech się wyostrza. „To pomóż.”

Od tego momentu sesja się rozsypuje. Kai porzuca nawet pozory zaangażowania, wstaje, zaczyna krążyć po sali, sunąc palcami po parapecie, oglądając grzbiety książek jakby miał na to całą wieczność.

„Siadaj”, mówię.

„Lepiej myślę na stojąco.” Kai przeciąga się, unosząc ramiona nad głowę, a koszula napina się na jego klatce piersiowej w sposób absolutnie zamierzony.

Zastanawiam się, czy „trzeba go udusić” obroniłoby się w sądzie.

„Wcale nie myślisz. Unikasz.”

„Może unikam, bo alternatywą jest siedzenie naprzeciwko ciebie, podczas gdy patrzysz na mnie jak na coś, w co się wdepnęło.”

Wolno okrąża moje krzesło. Czuję gorąc jego obecności i zmuszam się, by nie odrywać wzroku od książki.

Pochyla się, usta tuż przy moim uchu.

„Prawdziwy problem Marco”, mruczy, ciepły oddech na mojej szyi, „to że pragnie czegoś, czego nie wolno mu pragnąć. Cała książka o tym jest, prawda? Pragnienie kontra oczekiwanie.”

Każdy nerw na mojej szyi rozświetla się jak sygnalna flara. Czuję kształt każdego słowa na skórze.

„Czy dlatego nie patrzysz teraz na mnie?” pyta. „Bo myślisz o rzeczach, których nie wolno ci chcieć?”

Patrzę przed siebie. „Myślę o tym, jak satysfakcjonujące będzie cię oblać.”

Śmieje się — nisko, z rozbawieniem — i wraca na miejsce.

„Jesteś zabawna”, mówi. „Nie spodziewałem się, że będziesz zabawna.”

„Nie jestem tu, żeby być zabawna. Jestem tu, żeby cię uczyć.” Mówię to jak z kartki.

„A jednak spektakularnie zawodzisz w jednym i fantastycznie odnosisz sukces w drugim.” Przeciąga językiem po dolnej wardze, a ja mam ochotę rzucić w niego książką.

Moja cierpliwość się kończy. „Dlaczego to robisz?”

„Robię co?” Unosi brew.

„To.” Gestykuluję między nami. „Uniki, przedstawienie. Nie jesteś głupi — widziałam twoje akta. Więc dlaczego nie pozwalasz mi sobie pomóc?”

„Może nie chcę twojej pomocy.”

„To po co tu jesteś?” pytam.

„Mój ojciec mi to nakazał.”

Uśmiech zostaje na miejscu, ale jego oczy na chwilę gasną. Pochylam się do przodu. „Czego się tak boisz?”

„Niczym się nie boję”, mówi, gdy jego uśmieszek wraca na twarz.

„Bzdura.” Obserwuję jego twarz i widzę to — mikrodrgnięcie, które myśli, że ukrył.

Och, mam cię.

„Bojesz się, że odkryję, że cały ten urok i arogancja i to jebane udawanie nauczycielki to tylko — co? Dym? Zasłona? Coś, co ma sprawić, by nikt nie zauważył, że pod spodem nie ma nic?”

Zabawa znika z jego twarzy.

„Ostrożnie”, mówi cicho.

„Dlaczego? Trafiłam w czuły punkt?” Dreszcz ekscytacji przebiega mi po żyłach niczym prąd.

„Trafiasz w wiele rzeczy w tej chwili. Nie wszystkie to nerwy.” Jego głos opada, a jego oczy — Boże, jego oczy zjeżdżają po moim ciele z tak bezwstydnym głodem, że cała skóra płonie tam, gdzie pada jego spojrzenie.

„A idź się pierdol.” Rzucam mu słowa prosto w twarz.

„Wolałbym ciebie, ale coś mi mówi, że jeszcze ci się to nie spodoba.” Wzrusza ramionami, jakby mówił o pogodzie.

Powietrze iskrzy. Kai wstaje, a ja wstaję, by nie pozwolić mu górować nade mną.

„Chcesz zadawać pytania?” mówi. „Proszę bardzo. Zadawajmy pytania. Dlaczego tu jesteś, Skye?”

„Twój ojciec mnie zatrudnił.”

„Nie o to pytałem.” Podchodzi bliżej. „Dlaczego dwudziestoośmioletnia kobieta z dyplomem i uprawnieniami nauczycielskimi mieszka w domu mojego ojca, korepetytuje jego nieudacznika syna za drobne?”

„To nie twoja sprawa.”

Kolejny krok. Między nami nie ma już biurka.

„Co zrobiłaś?” Głośniej teraz. „Co takiego cholernie strasznego, że mój ojciec —” Z każdym słowem jego głos rośnie. „— który nigdy nikomu nie pomógł, nawet własnemu synowi — postanowił dać ci pracę i pokój z czystej dobroci serca?”

Próbuję się cofnąć. Jego dłoń błyskawicznie chwyta mnie za ramię.

„Puść mnie.”

„Odpowiedz na pytanie.”

Próbuję się wyrwać. Trzyma mocno — nie boli mnie, ale nie pozwala odejść. Jego palce są ciepłe na mojej skórze, jego wzrok wpatrzony w moje oczy, i nie ma w nim już nawet cienia żartu.

Serce mi wali. Całe ciało czuje go — szerokość jego ramion, napięcie szczęki, odległość między jego ustami a moimi.

„Co ty z tego masz?” pyta, już ciszej. „Co z tego masz?”

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Nie mogę powiedzieć mu prawdy. Nie mogę podać mu Dylana Cooleya jak nabitą broń.

Ale nie mogę też dać mu mojego prawdziwego marzenia — Kalifornii, życia, które przez lata chowałam na dnie umysłu jak sekret zbyt cenny, by wypowiedzieć go na głos. Nie zasługuje na moją szczerość. Nie zasługuje na moją wrażliwość.

Nie zasługuje ode mnie na nic poza ostrzem mojego języka. Więc mogę dać mu to zamiast.

— Chcesz wiedzieć, co myślę? — Mój głos ocieka pogardą. — Myślę, że jesteś rozpuszczonym bachorem, który nigdy na nic nie musiał pracować. Myślę, że suniesz przez życie na nazwisku ojca, na swojej ładnej buzi i na umiejętności oczarowywania ludzi, żeby dostać zaliczenie — albo przelecieć się przez nie, kiedy czar już nie wystarcza.

Jego szczęka się zaciska. Moje serce wali o żebra, krew szumi głośno w uszach. Oboje oddychamy ciężej i nie wiem, czy to co przeze mnie przepływa to furia, czy brzydkie, obrzydliwe pożądanie.

— Myślę, że nienawidzisz, że twój ojciec mnie tu sprowadził, bo to znaczy, że uważa cię za żałosnego. Spojrzał na swojego syna — swojego spadkobiercę, swoje dziedzictwo — i uznał, że jedynym sposobem, by cię uratować, jest zatrudnienie kogoś z zewnątrz.

— Zamknij się. — Mówi to przez zaciśnięte zęby, szczęka tak spięta, że widzę napięcie na jego szyi.

Uroczy chłopak zniknął. To, co zostało, wygląda jak mężczyzna, którego wypatroszono i który desperacko próbuje tego nie pokazać.

— I myślę, że nie możesz mnie znieść, bo jestem lustrem. Patrzysz na mnie i widzisz dokładnie to, czego sam się boisz — kogoś, kto nie ma nic. Kogoś, komu wszystko zabrano i nie mógł nic zrobić, by to powstrzymać.

Jego uchwyt na moim ramieniu staje się bolesny. — Powiedziałem, zamknij się. Nic o mnie nie wiesz.

— Wiem wystarczająco. Wiem, że masz dwadzieścia trzy lata i oblewasz przedmioty, które zdałoby dziecko. Wiem, że więcej czasu spędzasz, pieprząc nauczycieli, niż czytając książki. Wiem, że twój ojciec to dobry człowiek, który zasługuje na lepszego syna niż—

Jego usta uderzają w moje, jakby próbował wygrać wojnę, o której nie wiedziałam, że ją toczymy.

Odwzajemniam pocałunek, jakbym chciała sprawić, by przegrał.

Moje dłonie odpychają jego tors — nie po to, by go odepchnąć, ale by odpowiedzieć naciskiem, by pokazać, że cokolwiek to jest, nie zamierzam się poddać.

On odpowiada, ściskając mocniej. Jego palce wbijają się w moją talię, przyciągając mnie bliżej, nawet gdy się wzbraniam.

Jego zęby łapią moją dolną wargę, a ból sprawia, że jęczę w jego usta. Połyka ten dźwięk jak trofeum.

Ściskam jego koszulę w pięść i przyciągam go do siebie, po czym odwracam się, kiedy próbuje pogłębić pocałunek. Goni za moimi ustami. Pozwalam mu się dogonić, po czym gryzę go — wystarczająco mocno, by zabolało, wystarczająco mocno, by wydał z siebie niski dźwięk, który drży w mojej piersi.

— To jest złe — szepczę w jego usta.

— Ja bym to nazwał zabawą — odpowiada, po czym całuje mnie ponownie, zanim zdążę odpowiedzieć.

Znów popycham go w pierś. Łapie moje nadgarstki i przyciska je za moimi plecami jedną ręką, jego uchwyt jest mocny, ale niebolesny.

Ta pozycja wygina moje ciało ku niemu i nienawidzę tego, jak dobrze to czuję — jego klatka piersiowa przy mojej, jego gorący oddech na mojej twarzy, jego kontrola absolutna i doprowadzająca do szału.

— Przestań ze mną walczyć — mówi. Jego głos jest niski i szorstki.

— Puść mnie. — Próbuję uwolnić dłonie.

— Nie.

— Powiedziałam, puść.

— A ja powiedziałem nie. — Pochyla się, jego usta muskają moje ucho. — Nie chcesz, żebym cię puścił. Chcesz udawać, że tak, żebyś mogła sobie wmówić, że to nie twoja wina. Ale jesteś tu. Odwzajemniasz mój pocałunek. I nie wołasz o pomoc.

Znów próbuję wyrwać nadgarstki. On trzyma mocno.

Potykamy się. Moje plecy opierają się o kant biurka, on napiera na mnie, jedną ręką opierając się obok moich bioder, drugą wciąż trzymającą moje włosy.

Ta pozycja jest nieprzyzwoita — moje uda oplecione wokół jego bioder, jego ciało jest ścianą gorąca między moimi nogami. Czuję go. Całego. Dowód na to, że cokolwiek to jest, działa na niego tak samo jak na mnie.

Wkurza mnie to — jak szybko to się dzieje. Jak łatwo moje ciało mnie zdradza. Pocałunek staje się szorstki, sam zęby i żar, za dużo nacisku. Chaotyczny. Błędny. Zbyt intensywny jak na kogoś, kogo poznałam zaledwie kilka dni temu.

Powinnam przestać. Powinnam to zakończyć, zanim pójdzie dalej. Powinnam pamiętać, kim on jest — moim przyrodnim bratem, moim uczniem, synem człowieka, który dał mi pracę, gdy nikt inny nie chciał.

Nie robię żadnej z tych rzeczy. Walka uchodzi ze mnie etapami.

Najpierw przestaję pchać i zaczynam przyciągać — chwytam go za ramiona, sunę dłońmi po jego karku, palce wplatam w jego włosy. Potem moje usta przestają się opierać i zaczynają odpowiadać — dopasowuję się do jego rytmu, otwieram się dla niego, pozwalam mu brać, czego chce, bo ja też tego chcę.

— To twoja ostatnia szansa, żeby przestać — mówi, dotykając moich ust.

— A czemu miałabym to robić? — szepczę.

— Bo jestem o dwie sekundy od zrobienia czegoś, czego nie będziemy mogli cofnąć.

Patrzę na niego i widzę napięcie spięte w jego ramionach, pragnienie, które ledwo trzyma w ryzach.

Daje mi drogę odwrotu. Ostatnią szansę, by to przerwać, zanim przekroczymy granicę, której żadne z nas już nie cofnie.

— Więc nie cofaj.

Słowa opuszczają moje usta, zanim zdołam je zatrzymać. Czuję, jak nieruchomieje przy mnie — wstrzymany oddech, zawieszona chwila. Potem jego dłonie suną po moich udach, podciągając spódnicę wyżej, a jego usta odnajdują moje ucho.

— Powiedz to jeszcze raz.

Nie mogę. Słowa ugrzęzły mi w gardle, splątane z wszystkim, czego nie powinnam czuć, z wszystkim, czego nie powinnam robić. Sześć miesięcy od kiedy ktokolwiek mnie dotykał. Sześć miesięcy od kiedy pozwoliłam się dotknąć, od kiedy Travis mnie wydrążył i zostawił zbyt poranioną, bym chciała cudzych rąk.

Ale ręce Kaia są na mojej skórze, a jego usta na mojej szyi i po raz pierwszy od miesięcy czuję coś innego niż otępienie.

— Skye — mówi. Moje imię w jego ustach brzmi nieprzyzwoicie. — Powiedz to jeszcze raz.

Całuję go zamiast odpowiedzi. To łatwiejsze niż słowa. Bezpieczniejsze niż prawda.

Jesteśmy splątani na biurku — moje nogi owinięte wokół jego pasa, jego dłonie w moich włosach, oboje ciężko oddychamy — gdy wymyka mi się znajome pytanie.

— Dlaczego to robisz?

Odsuwa się i patrzy na mnie. Jego wyraz twarzy jest otwarty w sposób, którego nigdy nie widziałam u mężczyzn — nieosłonięty, niemal wrażliwy. Widzę pragnienie w jego oczach. Widzę pod nim czułość, miękkość, która przeraża mnie bardziej niż jakiekolwiek pożądanie.

Wtedy kącik jego ust się unosi. — Bo za dużo gadasz, siostro.

To słowo eksploduje mi w piersi.

Siostro.

Widzę wszystko naraz — klasę, biurko, porozrzucane pod spodem papiery. Kaia między moimi nogami, z rozchełstaną koszulą, ustami spuchniętymi od moich pocałunków. Moja spódnica podciągnięta wysoko na biodrach. Moje dłonie na jego skórze.

Widzę siebie tak, jak zobaczyłby nas ktoś inny. Jak zobaczyłby nas Heinrich, gdyby wszedł w tej chwili. Jak ja dziś widziałam Kaia z panią Dotson.

Jak zobaczyłaby nas kadra — nowa korepetytorka, ta z aferą w tle, owinięta wokół ucznia. Wokół swojego przyrodniego brata.

Przed oczami miga mi twarz Dylana Cooleya. Dziewiętnaście lat, rodzina z prawnikami na zawołanie. Sfingowane wiadomości.

Kontrola wewnętrzna, która była bardziej gaszeniem pożaru niż śledztwem. Rezygnacja, którą podpisywałam drżącymi dłońmi.

Szepty, które śledziły mnie ze szkoły do szkoły, zatruwając każdą referencję, zabijając każdą szansę.

Nie mogę przechodzić przez to znów. Nie mogę pozwolić, żeby kolejny bogaty chłopak mnie zniszczył.

Mocno go odpycham.

Chwieje się, zaskoczony, i korzystam z dystansu, by zsunąć się z biurka i gwałtownie ściągnąć spódnicę w dół. Moje ręce drżą. Całe moje ciało drży.

— Skye—

Policzkuję go.

Odgłos rozlega się echem po pustej klasie. Jego głowa gwałtownie odwraca się na bok.

Kiedy znów na mnie patrzy, na jego policzku rozkwita czerwony ślad, a w oczach jest szok, który może być bólem, może gniewem, a może czymś, czego nie mam czasu odczytać.

Nie zostaję, żeby się przekonać.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

F Grade For a Bad Boy

F Grade For a Bad Boy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa