passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Fake It Till You Feel It autor Yan Stellar

Fake It Till You Feel It

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Perspektywa Harper

Poranne światło przecina żaluzje cienkimi smugami na łóżku. Marcus wciąż śpi obok mnie, jego ramię ciężko spoczywa na mojej talii, zaborcze nawet podczas snu.

Jestem już obudzona od dwudziestu minut, wpatruję się w sufit, układając w głowie dzisiejszy harmonogram treningów.

Sprawdzenie sprzętu o dziewiątej. Analiza nagrań o jedenastej. Pełne ćwiczenia zespołowe o drugiej.

Bycie menedżerką drużyny w programie koszykówki NCAA Division I nie jest glamour, ale to moje. Mój pierwszy krok do kariery, o której marzyłam od szesnastego roku życia, oglądając analityków ESPN rozkładających akcje na części i myśląc, że mogłabym robić to lepiej.

Telefon wibruje na szafce nocnej. Potem znowu. Potem trzy razy pod rząd.

Sięgam po niego ostrożnie, starając się go nie obudzić. Trener Davis. Trzy nieodebrane połączenia i SMS, który sprawia, że żołądek mi się zaciska, zanim jeszcze zrozumiem dlaczego.

Trener Davis: Pilne spotkanie. Mój gabinet NATYCHMIAST. Transfer sfinalizowany w nocy, potrzebuję prezentacji dla zarządu za dwie godziny.

Transfer. To słowo dudni mi w głowie, gdy wyślizguję się z łóżka.

„Gdzie idziesz?” Marcus mówi ostrym tonem, całkowicie przebudzony. Patrzył, jak sięgam po telefon. „Kto ci pisze o tej porze?”

„Awaria w drużynie.” Znajduję dżinsy na podłodze, zakładam je. „Trener Davis. Najwyraźniej w ostatniej chwili przyszedł transfer.”

„O ósmej rano?” Siada, wzrokiem śledząc każdy mój ruch z tą znajomą nutą podejrzliwości. „W sobotę?”

„Zarząd zbiera się o dziesiątej. Muszę przygotować prezentację.”

„Ciągle gdzieś uciekasz.” Przeciera twarz, szczęka napięta. „Czasem się zastanawiam, czy w ogóle chcesz tu być.”

Pochylam się i całuję go w usta, tłumiąc irytację, która narasta mi w gardle. „Napiszę do ciebie później.”

„Tak mówiłaś ostatnim razem. Potem nie słyszałem nic przez sześć godzin.”

„Marcus.” Staram się mówić spokojnie, choć serce już bije szybciej z pośpiechu. „To moja praca. To moja przyszłość. Zarządzanie sportem nie czeka na dogodny moment.”

Nie odpowiada, tylko patrzy, jak zbieram klucze, z tą zranioną miną, którą dopracował przez ostatnie miesiące. Taką, która sprawia, że czuję się winna, bo mam ambicje wykraczające poza niego.

Podróż na kampus zajmuje piętnaście minut po pustych drogach. Telefon wciąż wibruje w uchwycie na kubek—czat grupowy eksploduje od spekulacji na temat nowego zawodnika.

Ktoś słyszał, że to potencjał wyboru w drafcie. Ktoś inny twierdzi, że widział ogłoszenie na ESPN o czwartej rano. Trzecia osoba już debatuje, jak to wpłynie na nasze szanse w March Madness.

Nie patrzę na to. Zbyt zajęta kalkulowaniem, jak ten transfer wpłynie na przydział sprzętu, logistykę podróży, rotacje na treningach. Każdy detal ma znaczenie, kiedy próbujesz udowodnić, że zasługujesz na miejsce w świecie, który nie traktuje poważnie dwudziestoletnich kobiet.

Gdy wchodzę do biura sportowego, aż kipi tam od energii.

Asystenci tworzą małe grupki, mówiąc półgłosem, oczy błyszczą z ekscytacji, jaka pojawia się tylko przy wiadomościach mogących odmienić program. Przechodząc, wyłapuję urywki rozmów—„najlepszy rozgrywający w PAC-12”, „najlepszy strzelec Arizona State”, „czemu on teraz się przenosi?”

Trener Davis zauważa mnie z daleka i wręcza mi teczkę, zanim zdążę odłożyć torbę.

„Nowy rozgrywający,” mówi, już ruszając do swojego biura. „Przyszedł o trzeciej nad ranem. Potrzebuję statystyk, najciekawszych akcji i pakietu powitalnego. Zarząd zbiera się o dziesiątej, chcą mieć pełen obraz.”

„Kto to?” Ale już go nie ma, drzwi zamykają się za nim.

Idę do swojego biurka na autopilocie. Otwieram szablony, zaczynam zbierać dane, porównywać statystyki, formatować slajdy. Robiłam to już wcześniej—transfery na ostatnią chwilę, prezentacje w trybie awaryjnym.

W chaosie odnajduję się najlepiej. Tu udowadniam, że nie jestem tylko bogatą dziewczyną udającą karierę.

O dziewiątej czterdzieści pięć asystentka trenera mówi mi, żebym udała się do sali gimnastycznej na przedstawienie.

Biorę clipboard, teczkę pod pachę—wciąż prawie nieprzeczytaną. Zawodnicy gromadzą się przy ławkach, obracając piłki w dłoniach, wszyscy podekscytowani i ciekawi nowego gracza.

Trener wychodzi na środek boiska i sala cichnie.

Zaczyna swoją standardową mowę powitalną o doskonałości i zaangażowaniu. Pozwalam słowom przepływać obok mnie, skanując listę obecności w poszukiwaniu nazwiska, którego nigdy nie zdążyłam przeczytać.

„—mam przyjemność przedstawić naszego najnowszego członka drużyny,” mówi Trener. „Transfer z Arizona State, z jednym z najbardziej imponujących wyników, jakie widziałem przez dwadzieścia lat trenowania.”

Podnoszę wzrok znad clipboarda i moje serce zatrzymuje się. Naprawdę się zatrzymuje.

Pełne uderzenie niczego, potem rusza na potrójnych obrotach.

Ethan Reyes stoi na środku boiska. Wyższy niż go pamiętam, szerszy w barkach. Lata wygładziły miękkość, którą kiedyś głaskałam opuszkami palców, zostawiając coś twardszego na jej miejscu.

Nosi koszulkę treningową z nonszalancką pewnością siebie, porusza się z tą samą opanowaną gracją, która sprawiała, że zatrzymywał mi się oddech na szkolnych korytarzach.

Wtedy jego oczy omiatają salę i zatrzymują się prosto na mnie.

Rozpoznanie błyska na jego pięknej twarzy. Potem coś łagodniejszego – może ulga. Albo nadzieja. Za dużo jednego i drugiego jak na kogoś, kto nie ma do nich prawa.

Nie mogę oddychać. Palce zaciskają się na clipboardzie tak mocno, że krawędzie wgniatają mi się w dłonie, a wspomnienia, które przez trzy lata zakopywałam, zalewają mnie bez ostrzeżenia.

Drugi rok, jego spojrzenie znajdujące moje pośród tłumu w sali gimnastycznej. Trzy lata nierozłączności – wspólna nauka, wkradanie się na jego mecze, planowanie przyszłości. Pierwsza miłość. Taka, przez którą jesteś na tyle głupi, żeby wierzyć, że „na zawsze” istnieje.

A potem ostatni rok. Korytarz. Jego twarz bez wyrazu i głos bez emocji. 'Jesteś rozproszeniem, na które nie mogę sobie pozwolić.' Ludzie patrzący, nagrywający.

To uczucie upokorzenia, gdy ktoś rozbiera cię na kawałki na oczach wszystkich. Cisza po wszystkim.

Klinika aborcyjna dwie godziny drogi od domu, kilka tygodni później. Żałoba, którą niosłam sama.

A teraz on się do mnie uśmiecha, ciepło i szczerze, dokładnie tak jak dawniej. Żołądek mi się przewraca, bo skurwiel nie ma prawa tak na mnie patrzeć – stojąc w mojej sali, na moim boisku, w moim starannie zbudowanym życiu.

„Calloway.” Głos Trenera przerywa moją spiralę. „Podejdź tu.”

Nogi ruszają automatycznie i przechodzę przez boisko do nich. Każdy krok jest jakby przez wodę, aż staję trzy stopy od człowieka, który mnie zniszczył.

„To jest Harper Calloway, nasza menadżerka drużyny,” mówi Trener, gestykulując między nami. „Calloway, przydzielam ci integrację Reyesa przez pierwszy miesiąc. Harmonogramy treningów, koordynacja akademicka, orientacja na obiektach – cały pakiet wdrożeniowy.”

Krew mi zamarza. „Trenerze, mam przegląd budżetu w najbliższym czasie i logistykę podróży na otwarcie sezonu…”

„Deleguj, co musisz. To jest priorytet.” Klepie Ethana po ramieniu. „Reyes to nasz bilet na turniej w tym roku i chcę, żeby jego przejście było bezproblemowe. Jesteś najlepsza jaką mam, więc to twoja odpowiedzialność.”

Oczy Ethana nie opuściły mojej twarzy. „Nie mogę się doczekać współpracy, Harper.”

Moje imię w jego ustach brzmi obscenicznie. Trzy lata ciszy, a on mówi to tak… zwyczajnie. Jakby witał starą przyjaciółkę, a nie dziewczynę, którą rozszarpał na oczach wszystkich.

„Menadżerka drużyny Calloway,” poprawiam go natychmiast, lodowatym głosem. „Wyślę ci harmonogram wdrożenia mailem. Sprawdź skrzynkę.”

Trener marszczy brwi na mój ton, ale nie komentuje. Przechodzi do przedstawienia Ethana asystentom, a ja stoję zamarznięta na boisku, podczas gdy moje starannie zbudowane życie zaczyna się walić.

Jeden miesiąc.

Trzydzieści dni wymuszonej bliskości z jedyną osobą, przez którą kiedykolwiek straciłam kontrolę.

Trzydzieści dni spotkań, orientacji i udawania, że nie boli mnie serce za każdym razem, gdy na mnie patrzy.

Myślę o karierze, którą tu buduję. Aplikacje na staże czekają na moim laptopie. Drzwi, które może mi otworzyć ta pozycja, jeśli nie pozwolę, by prywatna historia wszystko zniszczyła.

Ale potem myślę o jego uśmiechu, ciepłym i pełnym nadziei. Skierowanym do mnie po trzech latach niczego. Aż irytujące, jak znajomo to wciąż brzmi, naprawdę.

Tylko mój telefon, wibrujący w kieszeni, wyrywa mnie z ciężkich myśli.

Marcus: Nie podobało ci się, jak się dziś pożegnałem. Musimy pogadać wieczorem.

Wpatruję się w wiadomość, potem na Ethana po drugiej stronie sali, potem z powrotem na telefon.

Jeden miesiąc Ethana Reyesa. Każdego dnia. I już się w tym topię.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Perspektywa Ethana

Korytarz jest zatłoczony jak cholera. Szafki trzaskają, ktoś śmieje się za głośno trzy stopy dalej, ale ja nie słyszę nic poza własnym biciem serca i słowami, które za chwilę wypowiem.

Harper stoi przede mną, jej oczy szukają na mojej twarzy wyjaśnienia, którego nie mogę jej dać. Ma na sobie moją bluzę z kapturem, tę szarą, którą ukradła mi miesiące temu, a ja właśnie mam zniszczyć jedyną dobrą rzecz, jaką kiedykolwiek miałem.

Zrób to teraz, tchórzu—niech to będzie wiarygodne, niech będzie brutalne, spraw, by znienawidziła cię tak bardzo, żeby już nigdy nikt nie mógł jej przeciwko tobie wykorzystać.

"Nie mogę już tego ciągnąć." Mój głos brzmi płasko, wyuczony, każde słowo smakuje jak trucizna na moim języku. "Jesteś dla mnie rozpraszaczem, na którego nie mogę sobie pozwolić, Harper. Zawsze nim byłaś."

Jej twarz się załamuje, zanim pojawia się na niej coś twardszego. "O czym ty mówisz? Ethan, jeśli coś jest nie tak…"

Wszystko jest, kurwa, nie tak, i chcę ją chwycić i powiedzieć prawdę, ale wciąż słyszę ich głosy—spokojne, rozsądne, przerażające.

Jej rodzina ma wiele do stracenia, a reputacje to kruche rzeczy, które niebezpieczne plotki mogą rozbić w jedną noc.

"Już cię nie chcę." Zmuszam się, by moja twarz pozostała bez wyrazu, choć w środku wszystko się zapada. "Jesteś zbyt nachalna, zbyt potrzebująca, za dużo. Potrzebuję kogoś, kto mnie nie dusi."

"Proszę." Jej głos się łamie, a coś we mnie umiera, gdy patrzę, jak łzy spływają po jej policzkach. "Chociaż powiedz, dlaczego to robisz…"

Jesteś idealna, jesteś wszystkim, i właśnie dlatego wybrali ciebie, żeby mnie kontrolować.

"Nie mam nic do wyjaśnienia." Odwracam się, bo jeśli będę na nią dłużej patrzył, rozsypię się na kawałki. "Nigdy cię nie kochałem tak, jak ty mnie. To koniec."

Odchodzę, a każdy krok wydaje się jak beton. Słyszę, jak woła moje imię raz, drugi, i wszystko we mnie krzyczy, żeby się nie odwracać. Żeby nie przyznać, że kocham ją bardziej niż koszykówkę, bardziej niż swoją przyszłość, bardziej niż cokolwiek. Bardziej niż własne życie.

Ale właśnie dlatego, że ją kocham, muszę ją puścić wolno.

Budzę się z trudem łapiąc oddech, cały zlany potem, serce napierdala w piersi.

Znowu ten pierdolony sen… No świetnie.

Sufit hotelowego pokoju patrzy na mnie chłodno i obco. Zegar pokazuje 5:47, a moja klatka boli od fantomowego bólu wspomnień, które przeżywałem już tysiąc razy. Trzy lata tego snu w kółko.

Jej twarz łamiąca się na moich oczach. Jej głos łamiący się szeptem. Jej olśniewające szmaragdowe oczy pełne kryształków łez. Dźwięk moich własnych kroków oddalających się od wszystkiego, czego kiedykolwiek pragnąłem. Od niej.

Zrobiłem to, żeby ją chronić.

Powtarzam to sobie codziennie od tamtego czasu. Ale od tego nie boli mniej.

Nie wiedziałem, że tu będzie. Gdy mój agent naciskał na ten transfer, chodziło o program, sztab trenerski, drogę do draftu. Nie o dziewczynę, którą zostawiłem.

Przez trzy lata wmawiałem sobie, że nigdy jej już nie zobaczę. Że poszła dalej, znalazła kogoś lepszego niż taki dupek jak ja, zapomniała, że istnieję.

Ale kiedy wczoraj wszedłem do tej sali gimnastycznej i zobaczyłem ją tam, z notatnikiem w ręce, z surowym kucykiem i murami tak wysokimi, że ledwo ją rozpoznałem… świat się zatrzymał.

Jest tu. Tuż przede mną.

Po latach dźwigania jej nienawiści jako ceny za jej bezpieczeństwo, wszechświat rzucił ją z powrotem w moje życie. Znak drugiej szansy? Arc odkupienia w toku? Zapłata za grzechy – być blisko niej, nie mając już do niej żadnego prawa? Patrzeć, ale nie dotykać?

Kurwa, gdybym tylko wiedział.

Ale jedno wiem na pewno—nie zmarnuję tej szansy. Tylko muszę rozegrać to dobrze.

Trening zaczyna się o drugiej, ale przychodzę o pierwszej. Sala jest cicha—tylko skrzypienie moich butów na parkiecie i echo piłki odbijającej się od podłogi. Robię ćwiczenia sam, aż mięśnie płoną, a mój umysł cichnie.

Na boisku wszystko jest proste.

Nie ma skomplikowanej przeszłości. Jest tylko piłka, kosz i przestrzeń pomiędzy. Tu staję się kimś innym—zawodnikiem, który może wyciągnąć swoją rodzinę z biedy. Zabójcą. Maszyną.

Kiedy drużyna zaczyna się schodzić, jestem już cały mokry od potu, a Harper pojawia się punktualnie o 1:55. Notatnik w dłoni, perfekcyjny kucyk z tych przepięknych, ciemnorudych włosów, które tak bardzo chciałbym znów poczuć w dłoni, twarz ustawiona w ostrożną obojętność.

Podbiegam podczas pierwszej przerwy na wodę. "Hej."

"Twoja koszulka treningowa jest w szafce numer czternaście." Mówi beznamiętnie, nie podnosząc wzroku. "Sprzęt do odbioru w magazynie, wejście od wschodu."

"No weź, Harper." Zbliżam się, ściszając głos. "To ja."

"Wiem." Jej długopis nie przestaje pisać. "Coś jeszcze w sprawie wdrożenia?"

Patrzę na nią, szukając choćby śladu dziewczyny, którą kiedyś znałem—tej, która śmiała się zbyt głośno z moich idiotycznych żartów, która plątała palce z moimi pod stołami w stołówce, która patrzyła na mnie tak, jakbym zawiesił księżyc i gwiazdy tylko dla niej. Tamtej dziewczyny już nie ma, pogrzebana pod lodem, profesjonalizmem i trzema latami milczenia, które sam stworzyłem.

— Zmieniłaś się.

W końcu napotyka moje spojrzenie—profesjonalna pustka, która boli mocniej niż nienawiść. — Ludzie się zmieniają. Trzy lata to dużo czasu.

— Może moglibyśmy porozmawiać później. W końcu byliśmy—

— Nie ma o czym rozmawiać. — Wstaje, ściskając klipbord przy piersi. — Jestem twoją menadżerką drużyny, ty jesteś moim zadaniem. Tyle nas łączy.

Odchodzi, ale obserwuję sztywną linię jej ramion i wiem, że nie jest tak niewzruszona, jak udaje. Wtedy trener woła do ofensywnych ustawień i muszę rzucić się w wir ćwiczeń—zasłony, cięcia, pick-and-rolle, które zostawiają obrońców na lodzie.

Przez trzydzieści minut nie istnieje nic poza rytmem gry.

Ale pomiędzy zagrywkami moje oczy wciąż uciekają na ławkę. Harper siedzi na ławce, zapisując statystyki z mechaniczną precyzją, zupełnie obojętna. Tylko że łapię ją, jak na mnie patrzy.

Dzieje się to podczas szybkiego ataku—kończę wejściem pod kosz na odwrót, co wywołuje gwizdy trenerów, a kiedy ląduję, jej oczy są na mnie. Nie na klipbordzie. Na mnie.

W sekundę nasze spojrzenia się spotykają, ona szybko spuszcza wzrok, długopis ślizga się po kartce w szaleńczym tempie.

Powstrzymuję uśmiech.

Zdarza się to znowu podczas rzutów za trzy punkty. Trafiam cztery z rzędu, sięgam po butelkę z wodą i ona patrzy. Nasze oczy spotykają się na ułamek sekundy, tuż zanim nagle musi sprawdzić telefon.

Akt lodowej królowej to właśnie to—akt.

Ale za każdym razem, przy każdym czasie, moja uwaga automatycznie wraca na ławkę. Z powrotem do niej. I nie raz łapię ją na tym, że patrzy, zanim udaje, że nie patrzyła. Raz za razem, znowu i znowu.

Trening dobiega końca, kiedy podbiegam do ławki, gdzie Harper pakuje klipbord, i uznaję to za swoją szansę.

— Hej. — Biorę butelkę z wodą, stojąc na tyle blisko, że czuję jej szampon—coś kwiatowego i do bólu znajomego. — Co do jutrzejszego oprowadzania po obiekcie. O której mam…

Drzwi sali trzaskają głośno, przyciągając uwagę wszystkich. Wchodzi facet—wysoki, szerokie ramiona, orteza na kolanie pod spodenkami, a zawodnicy zaczynają wołać powitania.

— Marcus, siema! Jak rekonwalescencja?

Odpędza ich gestem, wzrokiem omiata salę, aż zatrzymuje go na nas. Na mnie, stojącym zbyt blisko Harper.

Nawet z tej odległości widzę, jak napina mu się szczęka. Czy z zębami wszystko w porządku?

Przechodzi przez boisko w kilka sekund, wpycha się między nas i całuje Harper w sposób zbyt agresywny i zbyt głęboki jak na profesjonalne otoczenie. Ramiona Harper sztywnieją, zanim się odsuwa.

Jej policzki czerwienieją, rzuca szybkie spojrzenie w stronę drużyny. — Marcus, pracuję.

— Nie odpowiadałaś na moje smsy. Pomyślałem, że sprawdzę, co u mojej dziewczyny. — Jego ramię zostaje zaciśnięte wokół jej talii, chwyt zaborczy, gdy patrzy na mnie. — Chyba się nie znamy. Marcus Webb. Podstawowy rzucający obrońca, jak tylko kolano się zagoi.

Podaję mu rękę. — Ethan Reyes.

— Słyszałem o tobie, niezły bilans. — Jego ramię mocniej zaciska się wokół Harper. — Znacie się? Z daleka wydawało się, że aż za dobrze.

— Chodziliśmy do tego samego liceum.

— Właściwie byliśmy w tej samej klasie. Przez jakiś czas też się spotykaliśmy. — Mówię, a zaborczość nagle we mnie wzbiera, zanim zdążę na dobre zamknąć usta. — A ty?

— Jestem jej obecnym chłopakiem. — Na chwilę twarz Marcusa przybiera wyjątkowo brzydki wyraz. — Ciekawe, że Harper o tym nie wspomniała, najwyraźniej. Zwłaszcza biorąc pod uwagę waszą historię, o której nie miałem pojęcia. Do teraz.

— Pewnie nie chciała wracać do czegoś, co już nie istnieje. Stare dzieje. — Staram się brzmieć swobodnie, wyczuwając niebezpieczny schemat. — Prawda?

Jej oczy spotykają moje—zaskoczenie pęka przez maskę. Może wdzięczność. Ale sekundę później Marcus śmieje się bez cienia humoru i mam ochotę przyłożyć pięścią w tę jego zadowoloną gębę.

— Nie udawaj księcia z bajki, Reyes. Jeszcze dwa miesiące i pokażę ci, kto tu rządzi. — Gdy trener gwiżdże, całuje Harper w skroń—mocno, niemal znacząc ją na swoim. — Poczekam w samochodzie, Harpy.

Wychodzi, a ja zbliżam się do Harper, ściszając głos. — Co to do cholery było?

— Nic. — Dalej zbiera swoje rzeczy, unikając mojego wzroku.

— Sposób, w jaki cię złapał…

— Moje życie prywatne to nie twój pieprzony interes, Reyes. — Ostre jak brzytwa. — Sam o to zadbałeś.

I po prostu odchodzi, obcasy stukają o parkiet.

Patrzę, jak odchodzi, i myślę o tym, jak drgnęła, kiedy ją pocałował. O sztywności, gdy dotykał jej przy drużynie. Tak nie zachowuje się ktoś szczęśliwy. Bardziej jak ktoś, kto próbuje nie zauważać czerwonych flag w imię kruchej stabilności.

Brzydkie, gorzkie uczucie zaciska mi się w piersi.

To moja wina. Ja to stworzyłem.

Teraz muszę wymyślić, jak to naprawić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Fake It Till You Feel It

Fake It Till You Feel It

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa