Perspektywa Harper
Poranne światło przecina żaluzje cienkimi smugami na łóżku. Marcus wciąż śpi obok mnie, jego ramię ciężko spoczywa na mojej talii, zaborcze nawet podczas snu.
Jestem już obudzona od dwudziestu minut, wpatruję się w sufit, układając w głowie dzisiejszy harmonogram treningów.
Sprawdzenie sprzętu o dziewiątej. Analiza nagrań o jedenastej. Pełne ćwiczenia zespołowe o drugiej.
Bycie menedżerką drużyny w programie koszykówki NCAA Division I nie jest glamour, ale to moje. Mój pierwszy krok do kariery, o której marzyłam od szesnastego roku życia, oglądając analityków ESPN rozkładających akcje na części i myśląc, że mogłabym robić to lepiej.
Telefon wibruje na szafce nocnej. Potem znowu. Potem trzy razy pod rząd.
Sięgam po niego ostrożnie, starając się go nie obudzić. Trener Davis. Trzy nieodebrane połączenia i SMS, który sprawia, że żołądek mi się zaciska, zanim jeszcze zrozumiem dlaczego.
Trener Davis: Pilne spotkanie. Mój gabinet NATYCHMIAST. Transfer sfinalizowany w nocy, potrzebuję prezentacji dla zarządu za dwie godziny.
Transfer. To słowo dudni mi w głowie, gdy wyślizguję się z łóżka.
„Gdzie idziesz?” Marcus mówi ostrym tonem, całkowicie przebudzony. Patrzył, jak sięgam po telefon. „Kto ci pisze o tej porze?”
„Awaria w drużynie.” Znajduję dżinsy na podłodze, zakładam je. „Trener Davis. Najwyraźniej w ostatniej chwili przyszedł transfer.”
„O ósmej rano?” Siada, wzrokiem śledząc każdy mój ruch z tą znajomą nutą podejrzliwości. „W sobotę?”
„Zarząd zbiera się o dziesiątej. Muszę przygotować prezentację.”
„Ciągle gdzieś uciekasz.” Przeciera twarz, szczęka napięta. „Czasem się zastanawiam, czy w ogóle chcesz tu być.”
Pochylam się i całuję go w usta, tłumiąc irytację, która narasta mi w gardle. „Napiszę do ciebie później.”
„Tak mówiłaś ostatnim razem. Potem nie słyszałem nic przez sześć godzin.”
„Marcus.” Staram się mówić spokojnie, choć serce już bije szybciej z pośpiechu. „To moja praca. To moja przyszłość. Zarządzanie sportem nie czeka na dogodny moment.”
Nie odpowiada, tylko patrzy, jak zbieram klucze, z tą zranioną miną, którą dopracował przez ostatnie miesiące. Taką, która sprawia, że czuję się winna, bo mam ambicje wykraczające poza niego.
Podróż na kampus zajmuje piętnaście minut po pustych drogach. Telefon wciąż wibruje w uchwycie na kubek—czat grupowy eksploduje od spekulacji na temat nowego zawodnika.
Ktoś słyszał, że to potencjał wyboru w drafcie. Ktoś inny twierdzi, że widział ogłoszenie na ESPN o czwartej rano. Trzecia osoba już debatuje, jak to wpłynie na nasze szanse w March Madness.
Nie patrzę na to. Zbyt zajęta kalkulowaniem, jak ten transfer wpłynie na przydział sprzętu, logistykę podróży, rotacje na treningach. Każdy detal ma znaczenie, kiedy próbujesz udowodnić, że zasługujesz na miejsce w świecie, który nie traktuje poważnie dwudziestoletnich kobiet.
Gdy wchodzę do biura sportowego, aż kipi tam od energii.
Asystenci tworzą małe grupki, mówiąc półgłosem, oczy błyszczą z ekscytacji, jaka pojawia się tylko przy wiadomościach mogących odmienić program. Przechodząc, wyłapuję urywki rozmów—„najlepszy rozgrywający w PAC-12”, „najlepszy strzelec Arizona State”, „czemu on teraz się przenosi?”
Trener Davis zauważa mnie z daleka i wręcza mi teczkę, zanim zdążę odłożyć torbę.
„Nowy rozgrywający,” mówi, już ruszając do swojego biura. „Przyszedł o trzeciej nad ranem. Potrzebuję statystyk, najciekawszych akcji i pakietu powitalnego. Zarząd zbiera się o dziesiątej, chcą mieć pełen obraz.”
„Kto to?” Ale już go nie ma, drzwi zamykają się za nim.
Idę do swojego biurka na autopilocie. Otwieram szablony, zaczynam zbierać dane, porównywać statystyki, formatować slajdy. Robiłam to już wcześniej—transfery na ostatnią chwilę, prezentacje w trybie awaryjnym.
W chaosie odnajduję się najlepiej. Tu udowadniam, że nie jestem tylko bogatą dziewczyną udającą karierę.
O dziewiątej czterdzieści pięć asystentka trenera mówi mi, żebym udała się do sali gimnastycznej na przedstawienie.
Biorę clipboard, teczkę pod pachę—wciąż prawie nieprzeczytaną. Zawodnicy gromadzą się przy ławkach, obracając piłki w dłoniach, wszyscy podekscytowani i ciekawi nowego gracza.
Trener wychodzi na środek boiska i sala cichnie.
Zaczyna swoją standardową mowę powitalną o doskonałości i zaangażowaniu. Pozwalam słowom przepływać obok mnie, skanując listę obecności w poszukiwaniu nazwiska, którego nigdy nie zdążyłam przeczytać.
„—mam przyjemność przedstawić naszego najnowszego członka drużyny,” mówi Trener. „Transfer z Arizona State, z jednym z najbardziej imponujących wyników, jakie widziałem przez dwadzieścia lat trenowania.”
Podnoszę wzrok znad clipboarda i moje serce zatrzymuje się. Naprawdę się zatrzymuje.
Pełne uderzenie niczego, potem rusza na potrójnych obrotach.
Ethan Reyes stoi na środku boiska. Wyższy niż go pamiętam, szerszy w barkach. Lata wygładziły miękkość, którą kiedyś głaskałam opuszkami palców, zostawiając coś twardszego na jej miejscu.
Nosi koszulkę treningową z nonszalancką pewnością siebie, porusza się z tą samą opanowaną gracją, która sprawiała, że zatrzymywał mi się oddech na szkolnych korytarzach.
Wtedy jego oczy omiatają salę i zatrzymują się prosto na mnie.
Rozpoznanie błyska na jego pięknej twarzy. Potem coś łagodniejszego – może ulga. Albo nadzieja. Za dużo jednego i drugiego jak na kogoś, kto nie ma do nich prawa.
Nie mogę oddychać. Palce zaciskają się na clipboardzie tak mocno, że krawędzie wgniatają mi się w dłonie, a wspomnienia, które przez trzy lata zakopywałam, zalewają mnie bez ostrzeżenia.
Drugi rok, jego spojrzenie znajdujące moje pośród tłumu w sali gimnastycznej. Trzy lata nierozłączności – wspólna nauka, wkradanie się na jego mecze, planowanie przyszłości. Pierwsza miłość. Taka, przez którą jesteś na tyle głupi, żeby wierzyć, że „na zawsze” istnieje.
A potem ostatni rok. Korytarz. Jego twarz bez wyrazu i głos bez emocji. 'Jesteś rozproszeniem, na które nie mogę sobie pozwolić.' Ludzie patrzący, nagrywający.
To uczucie upokorzenia, gdy ktoś rozbiera cię na kawałki na oczach wszystkich. Cisza po wszystkim.
Klinika aborcyjna dwie godziny drogi od domu, kilka tygodni później. Żałoba, którą niosłam sama.
A teraz on się do mnie uśmiecha, ciepło i szczerze, dokładnie tak jak dawniej. Żołądek mi się przewraca, bo skurwiel nie ma prawa tak na mnie patrzeć – stojąc w mojej sali, na moim boisku, w moim starannie zbudowanym życiu.
„Calloway.” Głos Trenera przerywa moją spiralę. „Podejdź tu.”
Nogi ruszają automatycznie i przechodzę przez boisko do nich. Każdy krok jest jakby przez wodę, aż staję trzy stopy od człowieka, który mnie zniszczył.
„To jest Harper Calloway, nasza menadżerka drużyny,” mówi Trener, gestykulując między nami. „Calloway, przydzielam ci integrację Reyesa przez pierwszy miesiąc. Harmonogramy treningów, koordynacja akademicka, orientacja na obiektach – cały pakiet wdrożeniowy.”
Krew mi zamarza. „Trenerze, mam przegląd budżetu w najbliższym czasie i logistykę podróży na otwarcie sezonu…”
„Deleguj, co musisz. To jest priorytet.” Klepie Ethana po ramieniu. „Reyes to nasz bilet na turniej w tym roku i chcę, żeby jego przejście było bezproblemowe. Jesteś najlepsza jaką mam, więc to twoja odpowiedzialność.”
Oczy Ethana nie opuściły mojej twarzy. „Nie mogę się doczekać współpracy, Harper.”
Moje imię w jego ustach brzmi obscenicznie. Trzy lata ciszy, a on mówi to tak… zwyczajnie. Jakby witał starą przyjaciółkę, a nie dziewczynę, którą rozszarpał na oczach wszystkich.
„Menadżerka drużyny Calloway,” poprawiam go natychmiast, lodowatym głosem. „Wyślę ci harmonogram wdrożenia mailem. Sprawdź skrzynkę.”
Trener marszczy brwi na mój ton, ale nie komentuje. Przechodzi do przedstawienia Ethana asystentom, a ja stoję zamarznięta na boisku, podczas gdy moje starannie zbudowane życie zaczyna się walić.
Jeden miesiąc.
Trzydzieści dni wymuszonej bliskości z jedyną osobą, przez którą kiedykolwiek straciłam kontrolę.
Trzydzieści dni spotkań, orientacji i udawania, że nie boli mnie serce za każdym razem, gdy na mnie patrzy.
Myślę o karierze, którą tu buduję. Aplikacje na staże czekają na moim laptopie. Drzwi, które może mi otworzyć ta pozycja, jeśli nie pozwolę, by prywatna historia wszystko zniszczyła.
Ale potem myślę o jego uśmiechu, ciepłym i pełnym nadziei. Skierowanym do mnie po trzech latach niczego. Aż irytujące, jak znajomo to wciąż brzmi, naprawdę.
Tylko mój telefon, wibrujący w kieszeni, wyrywa mnie z ciężkich myśli.
Marcus: Nie podobało ci się, jak się dziś pożegnałem. Musimy pogadać wieczorem.
Wpatruję się w wiadomość, potem na Ethana po drugiej stronie sali, potem z powrotem na telefon.
Jeden miesiąc Ethana Reyesa. Każdego dnia. I już się w tym topię.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Ethana
Korytarz jest zatłoczony jak cholera. Szafki trzaskają, ktoś śmieje się za głośno trzy stopy dalej, ale ja nie słyszę nic poza własnym biciem serca i słowami, które za chwilę wypowiem.
Harper stoi przede mną, jej oczy szukają na mojej twarzy wyjaśnienia, którego nie mogę jej dać. Ma na sobie moją bluzę z kapturem, tę szarą, którą ukradła mi miesiące temu, a ja właśnie mam zniszczyć jedyną dobrą rzecz, jaką kiedykolwiek miałem.
Zrób to teraz, tchórzu—niech to będzie wiarygodne, niech będzie brutalne, spraw, by znienawidziła cię tak bardzo, żeby już nigdy nikt nie mógł jej przeciwko tobie wykorzystać.
"Nie mogę już tego ciągnąć." Mój głos brzmi płasko, wyuczony, każde słowo smakuje jak trucizna na moim języku. "Jesteś dla mnie rozpraszaczem, na którego nie mogę sobie pozwolić, Harper. Zawsze nim byłaś."
Jej twarz się załamuje, zanim pojawia się na niej coś twardszego. "O czym ty mówisz? Ethan, jeśli coś jest nie tak…"
Wszystko jest, kurwa, nie tak, i chcę ją chwycić i powiedzieć prawdę, ale wciąż słyszę ich głosy—spokojne, rozsądne, przerażające.
Jej rodzina ma wiele do stracenia, a reputacje to kruche rzeczy, które niebezpieczne plotki mogą rozbić w jedną noc.
"Już cię nie chcę." Zmuszam się, by moja twarz pozostała bez wyrazu, choć w środku wszystko się zapada. "Jesteś zbyt nachalna, zbyt potrzebująca, za dużo. Potrzebuję kogoś, kto mnie nie dusi."
"Proszę." Jej głos się łamie, a coś we mnie umiera, gdy patrzę, jak łzy spływają po jej policzkach. "Chociaż powiedz, dlaczego to robisz…"
Jesteś idealna, jesteś wszystkim, i właśnie dlatego wybrali ciebie, żeby mnie kontrolować.
"Nie mam nic do wyjaśnienia." Odwracam się, bo jeśli będę na nią dłużej patrzył, rozsypię się na kawałki. "Nigdy cię nie kochałem tak, jak ty mnie. To koniec."
Odchodzę, a każdy krok wydaje się jak beton. Słyszę, jak woła moje imię raz, drugi, i wszystko we mnie krzyczy, żeby się nie odwracać. Żeby nie przyznać, że kocham ją bardziej niż koszykówkę, bardziej niż swoją przyszłość, bardziej niż cokolwiek. Bardziej niż własne życie.
Ale właśnie dlatego, że ją kocham, muszę ją puścić wolno.
Budzę się z trudem łapiąc oddech, cały zlany potem, serce napierdala w piersi.
Znowu ten pierdolony sen… No świetnie.
Sufit hotelowego pokoju patrzy na mnie chłodno i obco. Zegar pokazuje 5:47, a moja klatka boli od fantomowego bólu wspomnień, które przeżywałem już tysiąc razy. Trzy lata tego snu w kółko.
Jej twarz łamiąca się na moich oczach. Jej głos łamiący się szeptem. Jej olśniewające szmaragdowe oczy pełne kryształków łez. Dźwięk moich własnych kroków oddalających się od wszystkiego, czego kiedykolwiek pragnąłem. Od niej.
Zrobiłem to, żeby ją chronić.
Powtarzam to sobie codziennie od tamtego czasu. Ale od tego nie boli mniej.
Nie wiedziałem, że tu będzie. Gdy mój agent naciskał na ten transfer, chodziło o program, sztab trenerski, drogę do draftu. Nie o dziewczynę, którą zostawiłem.
Przez trzy lata wmawiałem sobie, że nigdy jej już nie zobaczę. Że poszła dalej, znalazła kogoś lepszego niż taki dupek jak ja, zapomniała, że istnieję.
Ale kiedy wczoraj wszedłem do tej sali gimnastycznej i zobaczyłem ją tam, z notatnikiem w ręce, z surowym kucykiem i murami tak wysokimi, że ledwo ją rozpoznałem… świat się zatrzymał.
Jest tu. Tuż przede mną.
Po latach dźwigania jej nienawiści jako ceny za jej bezpieczeństwo, wszechświat rzucił ją z powrotem w moje życie. Znak drugiej szansy? Arc odkupienia w toku? Zapłata za grzechy – być blisko niej, nie mając już do niej żadnego prawa? Patrzeć, ale nie dotykać?
Kurwa, gdybym tylko wiedział.
Ale jedno wiem na pewno—nie zmarnuję tej szansy. Tylko muszę rozegrać to dobrze.
Trening zaczyna się o drugiej, ale przychodzę o pierwszej. Sala jest cicha—tylko skrzypienie moich butów na parkiecie i echo piłki odbijającej się od podłogi. Robię ćwiczenia sam, aż mięśnie płoną, a mój umysł cichnie.
Na boisku wszystko jest proste.
Nie ma skomplikowanej przeszłości. Jest tylko piłka, kosz i przestrzeń pomiędzy. Tu staję się kimś innym—zawodnikiem, który może wyciągnąć swoją rodzinę z biedy. Zabójcą. Maszyną.
Kiedy drużyna zaczyna się schodzić, jestem już cały mokry od potu, a Harper pojawia się punktualnie o 1:55. Notatnik w dłoni, perfekcyjny kucyk z tych przepięknych, ciemnorudych włosów, które tak bardzo chciałbym znów poczuć w dłoni, twarz ustawiona w ostrożną obojętność.
Podbiegam podczas pierwszej przerwy na wodę. "Hej."
"Twoja koszulka treningowa jest w szafce numer czternaście." Mówi beznamiętnie, nie podnosząc wzroku. "Sprzęt do odbioru w magazynie, wejście od wschodu."
"No weź, Harper." Zbliżam się, ściszając głos. "To ja."
"Wiem." Jej długopis nie przestaje pisać. "Coś jeszcze w sprawie wdrożenia?"
Patrzę na nią, szukając choćby śladu dziewczyny, którą kiedyś znałem—tej, która śmiała się zbyt głośno z moich idiotycznych żartów, która plątała palce z moimi pod stołami w stołówce, która patrzyła na mnie tak, jakbym zawiesił księżyc i gwiazdy tylko dla niej. Tamtej dziewczyny już nie ma, pogrzebana pod lodem, profesjonalizmem i trzema latami milczenia, które sam stworzyłem.
— Zmieniłaś się.
W końcu napotyka moje spojrzenie—profesjonalna pustka, która boli mocniej niż nienawiść. — Ludzie się zmieniają. Trzy lata to dużo czasu.
— Może moglibyśmy porozmawiać później. W końcu byliśmy—
— Nie ma o czym rozmawiać. — Wstaje, ściskając klipbord przy piersi. — Jestem twoją menadżerką drużyny, ty jesteś moim zadaniem. Tyle nas łączy.
Odchodzi, ale obserwuję sztywną linię jej ramion i wiem, że nie jest tak niewzruszona, jak udaje. Wtedy trener woła do ofensywnych ustawień i muszę rzucić się w wir ćwiczeń—zasłony, cięcia, pick-and-rolle, które zostawiają obrońców na lodzie.
Przez trzydzieści minut nie istnieje nic poza rytmem gry.
Ale pomiędzy zagrywkami moje oczy wciąż uciekają na ławkę. Harper siedzi na ławce, zapisując statystyki z mechaniczną precyzją, zupełnie obojętna. Tylko że łapię ją, jak na mnie patrzy.
Dzieje się to podczas szybkiego ataku—kończę wejściem pod kosz na odwrót, co wywołuje gwizdy trenerów, a kiedy ląduję, jej oczy są na mnie. Nie na klipbordzie. Na mnie.
W sekundę nasze spojrzenia się spotykają, ona szybko spuszcza wzrok, długopis ślizga się po kartce w szaleńczym tempie.
Powstrzymuję uśmiech.
Zdarza się to znowu podczas rzutów za trzy punkty. Trafiam cztery z rzędu, sięgam po butelkę z wodą i ona patrzy. Nasze oczy spotykają się na ułamek sekundy, tuż zanim nagle musi sprawdzić telefon.
Akt lodowej królowej to właśnie to—akt.
Ale za każdym razem, przy każdym czasie, moja uwaga automatycznie wraca na ławkę. Z powrotem do niej. I nie raz łapię ją na tym, że patrzy, zanim udaje, że nie patrzyła. Raz za razem, znowu i znowu.
Trening dobiega końca, kiedy podbiegam do ławki, gdzie Harper pakuje klipbord, i uznaję to za swoją szansę.
— Hej. — Biorę butelkę z wodą, stojąc na tyle blisko, że czuję jej szampon—coś kwiatowego i do bólu znajomego. — Co do jutrzejszego oprowadzania po obiekcie. O której mam…
Drzwi sali trzaskają głośno, przyciągając uwagę wszystkich. Wchodzi facet—wysoki, szerokie ramiona, orteza na kolanie pod spodenkami, a zawodnicy zaczynają wołać powitania.
— Marcus, siema! Jak rekonwalescencja?
Odpędza ich gestem, wzrokiem omiata salę, aż zatrzymuje go na nas. Na mnie, stojącym zbyt blisko Harper.
Nawet z tej odległości widzę, jak napina mu się szczęka. Czy z zębami wszystko w porządku?
Przechodzi przez boisko w kilka sekund, wpycha się między nas i całuje Harper w sposób zbyt agresywny i zbyt głęboki jak na profesjonalne otoczenie. Ramiona Harper sztywnieją, zanim się odsuwa.
Jej policzki czerwienieją, rzuca szybkie spojrzenie w stronę drużyny. — Marcus, pracuję.
— Nie odpowiadałaś na moje smsy. Pomyślałem, że sprawdzę, co u mojej dziewczyny. — Jego ramię zostaje zaciśnięte wokół jej talii, chwyt zaborczy, gdy patrzy na mnie. — Chyba się nie znamy. Marcus Webb. Podstawowy rzucający obrońca, jak tylko kolano się zagoi.
Podaję mu rękę. — Ethan Reyes.
— Słyszałem o tobie, niezły bilans. — Jego ramię mocniej zaciska się wokół Harper. — Znacie się? Z daleka wydawało się, że aż za dobrze.
— Chodziliśmy do tego samego liceum.
— Właściwie byliśmy w tej samej klasie. Przez jakiś czas też się spotykaliśmy. — Mówię, a zaborczość nagle we mnie wzbiera, zanim zdążę na dobre zamknąć usta. — A ty?
— Jestem jej obecnym chłopakiem. — Na chwilę twarz Marcusa przybiera wyjątkowo brzydki wyraz. — Ciekawe, że Harper o tym nie wspomniała, najwyraźniej. Zwłaszcza biorąc pod uwagę waszą historię, o której nie miałem pojęcia. Do teraz.
— Pewnie nie chciała wracać do czegoś, co już nie istnieje. Stare dzieje. — Staram się brzmieć swobodnie, wyczuwając niebezpieczny schemat. — Prawda?
Jej oczy spotykają moje—zaskoczenie pęka przez maskę. Może wdzięczność. Ale sekundę później Marcus śmieje się bez cienia humoru i mam ochotę przyłożyć pięścią w tę jego zadowoloną gębę.
— Nie udawaj księcia z bajki, Reyes. Jeszcze dwa miesiące i pokażę ci, kto tu rządzi. — Gdy trener gwiżdże, całuje Harper w skroń—mocno, niemal znacząc ją na swoim. — Poczekam w samochodzie, Harpy.
Wychodzi, a ja zbliżam się do Harper, ściszając głos. — Co to do cholery było?
— Nic. — Dalej zbiera swoje rzeczy, unikając mojego wzroku.
— Sposób, w jaki cię złapał…
— Moje życie prywatne to nie twój pieprzony interes, Reyes. — Ostre jak brzytwa. — Sam o to zadbałeś.
I po prostu odchodzi, obcasy stukają o parkiet.
Patrzę, jak odchodzi, i myślę o tym, jak drgnęła, kiedy ją pocałował. O sztywności, gdy dotykał jej przy drużynie. Tak nie zachowuje się ktoś szczęśliwy. Bardziej jak ktoś, kto próbuje nie zauważać czerwonych flag w imię kruchej stabilności.
Brzydkie, gorzkie uczucie zaciska mi się w piersi.
To moja wina. Ja to stworzyłem.
Teraz muszę wymyślić, jak to naprawić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Harper
Monica opada na krzesło naprzeciwko mnie przy naszym zwyczajowym stoliku w rogu biblioteki. Poznałyśmy się na pierwszym roku na zajęciach ze statystyki, których żadna z nas nie chciała brać, i od tamtej pory trzymamy się razem.
W chwili, gdy zobaczyła moją zrezygnowaną minę i zdecydowała, że mnie "adoptuje", Mon stała się moją jedyną prawdziwą przyjaciółką – przyszła prawniczka, cięty język i absolutny brak tolerancji dla bzdur.
– Mężczyźni to najgorszy gatunek na tej planecie – oznajmia, stawiając z hukiem kubek z kawą. – Potwierdzone. Naukowy, kurwa, fakt.
– Co się stało?
– Ten przystojny koleś z mojego seminarium z prawa konstytucyjnego… Cały wykład się na mnie gapił. Za każdym razem, gdy podnosiłam wzrok, intensywny kontakt wzrokowy. – Odsuwa się, krzyżując ramiona. – Pomyślałam, okej, może po zajęciach do mnie podejdzie pogadać. I co? Zniknął.
Prychnęłam. – Może po prostu jest nieśmiały. Jesteś niezłym wyzwaniem.
– Nieśmiali ludzie nie gapią się przez dziewięćdziesiąt minut bez przerwy. Nieważne. Jego strata. – Bierze agresywny łyk kawy. – Dość o mojej katastrofie. Co nowego u ciebie na froncie miłosnym?
Żołądek mi się ściska. – No, nie do końca na froncie miłosnym, ale… mój były przeniósł się do mojej drużyny.
Monica krztusi się kawą i pochyla się w moją stronę przez stół. – Mówisz o Tym Byłym? TYM pierwszym, wielkim, wszechogarniającym? Tym od upokorzenia na korytarzu? Tym z oczu, z myśli, z serca? O nim?
– Właśnie o nim, tak – wydycham.
– O ja pierdolę… Jak sobie z tym radzisz?
– Profesjonalnie. Jest tylko kolejnym zawodnikiem i nic nas nie łączy. – Wzruszam ramionami. – Ale Marcus nie pomaga. Przyszedł na trening wczoraj, zobaczył, że rozmawiam z Ethanem i przeszedł w tryb terytorialny. Pocałował mnie przy całej drużynie!
Twarz Moniki twardnieje. – To nie jest słodkie, Harper. To jest kontrolujące.
– Wiem, już z nim o tym rozmawiałam.
Spotykam jej wzrok, chcąc, żeby zrozumiała, że nie jestem ślepa.
– Powiedziałam mu, że ostatnio reaguje za mocno. Rok temu ta jego stała uwaga była urocza. Ba, nawet jego zazdrość o innych chłopaków czasem była zabawna. Ale teraz mnie to cholernie dusi. Ustaliliśmy, że spróbuje być spokojniejszy.
– I wierzysz mu?
– Wierzę, że chce spróbować. – Patrzę jej prosto w oczy. – Nie jestem jakąś naiwną idiotką, która nie widzi czerwonych flag, ale… związki wymagają pracy, prawda? Jeśli chce się zmienić, powinnam dać mu szansę.
– Dobrze. – Podnosi dłonie w geście poddania się. – Jestem po twojej stronie, zawsze. Nie chcę tylko, żebyś się kurczyła przez czyjeś kompleksy.
– Nie będę. – Sprawdzam telefon i wstaję. – Muszę lecieć, Marcus czeka na lunch.
– Daj znać później. Aktualizacje w sprawie Ethana!
– Nie ma żadnej sprawy Ethana – syknęłam przez ramię.
– Jasne, skarbie. – Uśmiecha się złośliwie, jej oczy robią to figlarne coś, gdy wyczuwa szansę na soczystą dramę. – Cokolwiek ci pomoże zasnąć.
Pokazuję jej środkowy palec z czułością i wychodzę.
Na kampusie jest tłoczno w południe, gdy przecinam budynek nauk ścisłych i wychodzę na tylny dziedziniec – skrót do kawiarni, w której Marcus zawsze rezerwuje nam stolik.
– Harper! Hej, poczekaj!
Odwracam się i widzę Ethana, który podbiega do mnie. W ręce trzyma teczkę, a na twarzy już rozkwita ten jego swobodny uśmiech. W mojej klatce piersiowej dzieje się coś głupiego, co natychmiast tłumię i ignoruję.
– Szukałem cię – mówi, dostosowując krok do mojego. – Gdzie mam podpisać potwierdzenie transferu? Biuro sportowe ganiało mnie w kółko przez godzinę.
– Na dole trzeciej strony. – Idę dalej, nie zwalniając. – Tylko niebieski długopis. Oddaj to asystentce trenera Davisa do piątej.
– Jasne. – Otwiera teczkę, przegląda strony. – Ta biurokracja to jakiś absurd. Na Arizona State transfery to były może dwa formularze na krzyż.
– Witamy na Wschodnim Wybrzeżu. Kochamy papierologię.
Śmieje się, ciepło i szczerze, i coś we mnie się rozluźnia mimo moich starań. – Wiesz, co jeszcze mieliśmy na Arizona State? Rozgrywającego, który nie trafiał wolnych choćby od tego zależało jego życie. Trener kazał mu za każdym razem biegać samobójcze.
– Ile tych samobójczych mówimy?
"Jedna gra? Czternaście." Uśmiecha się szeroko na widok mojej miny. "Mówię poważnie! Facet był przemoczony do suchej nitki już w połowie meczu. Trener w końcu posadził go na ławce i wpuścił pierwszoroczniaka, który nigdy wcześniej nie grał w meczu uniwersyteckim."
"I?"
"Chłopak trafił sześć na sześć z linii rzutów wolnych. Trener nigdy nie pozwolił starterowi o tym zapomnieć." Kręci głową, wciąż się uśmiechając. "Polityka koszykarska jest brutalna."
Śmieję się zanim zdążę się powstrzymać, dźwięk wymyka się jak zdrajca, zanim moje mechanizmy obronne zdążą zadziałać. Powinnam to przerwać, powinnam pamiętać, kim on jest i co zrobił—ale jest w jego opowieściach coś rozbrajającego, ta sama łatwa charyzma, która sprawiła, że się w nim zakochałam. Stare nawyki, jak widać, umierają trudniej, niż myślałam.
"To okropne..."
"To sport." Kąciki jego oczu marszczą się od uśmiechu i przez sekundę, tylko sekundę, zapominam, że powinnam go nienawidzić. "Powinnaś zobaczyć minę startera, kiedy—"
"Harper."
Głos Marcusa przecina powietrze jak ostrze i całkowicie zamieram.
Stoi przed wejściem do kawiarni, ramiona skrzyżowane, szczęka już w tym znajomym, spiętym stanie. Jego wzrok przelatuje ze mnie na Ethana, na niewielką odległość między nami, a uśmiech znika mi z twarzy.
"Cześć." Staram się brzmieć lekko, zbliżając się do niego. "Właśnie miałam już iść. Ethan miał pytanie o dokumenty transferowe."
"Wyglądało to na coś więcej niż dokumenty." Marcus nie rusza się, by mnie przywitać, ani nie mięknie. "Śmiałaś się z nim tak słodko i miło. Z drugiego końca dziedzińca widziałem was."
"Marcus..."
"Myślałem, że o tym rozmawialiśmy." Jego głos podnosi się, ostry na tyle, że studenci w pobliżu zerkają w naszą stronę. "Myślałem, że mówiłaś, że będziesz trzymać sprawy na poziomie zawodowym."
"Hej, spokojnie." Ethan wysuwa się do przodu, jego głos jest spokojny, ale stanowczy. "Ona po prostu wykonuje swoją pracę. Miałem pytania o dokumenty transferowe, odpowiedziała na nie. Tyle."
Oczy Marcusa natychmiast przenoszą się na niego. "Nikt cię nie pytał, Reyes."
"Robisz scenę z niczego." Ethan nie ustępuje, staje lekko między nami. "Harper była całkowicie profesjonalna. Jeśli ktoś teraz zachowuje się niestosownie, to nie ona."
Powietrze aż iskrzy od napięcia, gdy dłonie Marcusa niebezpiecznie zaciskają się w pięści po bokach. Przez chwilę myślę, że naprawdę może uderzyć, ale wtedy gwałtownie wypuszcza powietrze, a cała złość z niego ulatuje.
Odwraca wzrok, szczęka wciąż napięta, agresja ustępuje czemuś bliższemu zażenowaniu.
"Dobra." Mamrocze to bardziej do siebie niż do kogokolwiek innego, zanim jego oczy znów odnajdują moje. "Możemy porozmawiać? Na osobności?"
Ethan patrzy na mnie – nieme pytanie – i lekko kiwam głową.
"Dostarcze te dokumenty trenerowi Davisowi," mówi, podnosząc teczkę. "Widzimy się na treningu. Jeszcze raz dzięki."
Odchodzi, a ja zostaję z Marcusem na środku dziedzińca. Przeciąga dłonią po włosach, nie patrząc mi w oczy.
"Słuchaj, przepraszam, dobrze? Zobaczyłem, że się śmiejecie i po prostu..." Urwał. "Przesadziłem."
"Tak." Staram się, by mój głos był spokojny. "Jestem menadżerką drużyny. Niezależnie od tego, czy ci się to podoba, czy nie, mam obowiązki, które obejmują rozmowy z zawodnikami. Ze wszystkimi. Jeśli odsunę Ethana, bo mój chłopak nie potrafi sobie z tym poradzić, to ja wyjdę na nieprofesjonalną. To mnie będą obwiniać, jeśli jego transfer się nie uda."
"Wiem. Masz rację." W końcu patrzy mi w oczy, a w jego spojrzeniu pojawia się coś kruchego. "Przepraszam, kochanie. Wiesz, jak bardzo się martwię. Ale postaram się nad tym zapanować, obiecuję."
Chcę mu uwierzyć. Chcę, by to była ostatnia taka rozmowa.
"Okej," mówię cicho.
Sięga po moją dłoń, splata palce z moimi. "Pozwól, że ci to wynagrodzę. Jutro jest impreza – Chris organizuje. Powinniśmy pójść, zabawić się i oderwać twoje myśli od tych wszystkich spraw drużynowych."
Impreza. Tłum, hałas i szansa, żeby udawać, że wszystko jest w normie.
"Dobrze," mówię. "Ale najpierw stawiasz mi kolację."
Uśmiecha się — wreszcie szczerze, na jego policzku pojawia się znajomy dołeczek — i ciągnie mnie w stronę wejścia do kawiarni. Ale ja myślę o tym, jak Ethan wysunął się do przodu.
Bronił mnie bez wahania. Ta spokojna pewność w jego głosie.
To, co to ze mną robi, przeraża mnie bardziej, niż kiedykolwiek mogła jego zazdrość.
Przesuń w górę, aby kontynuować