passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Fake It Till You Feel It - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

Fake It Till You Feel It

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Impreza jest już głośna, gdy przyjeżdżamy. Bas dudni przez ściany, ciała upchane w każdym kącie domu Chrisa, w powietrzu miesza się zapach taniego piwa i drogiej wody kolońskiej.

Dłoń Marcusa mocno obejmuje moją talię, może nawet zbyt mocno. Jego palce wgniatają się w moje biodro, gdy prowadzi mnie przez tłum, kiwając głową do kolegów z drużyny, zatrzymując się, by porozmawiać z ludźmi, których ledwo poznaję.

Czuję się jak dodatek na jego ramieniu, coś do pokazania i ustawienia tak, bym była maksymalnie widoczna. Przed wyjściem nalegał, żebym założyła jego koszulkę—numer dwanaście rozciągnięty na moich plecach jak piętno, oznajmiający każdemu na tej imprezie, czyją własnością jestem. Powtarzałam sobie, że to słodkie, kiedy mi ją wręczał, ale teraz materiał wydaje się obrożą.

"Wyglądasz kurewsko seksownie dzisiaj," szepcze mi do ucha, jego usta muskają jego muszlę. "Każdy facet w tym pokoju na ciebie patrzy. Ale jesteś tylko moja, kochanie..."

"Dzięki," szepczę z małym uśmiechem, próbując przestać czuć się jak ładna zabawka.

Ale gdy próbuję się lekko odsunąć, jego uścisk tylko się zacieśnia. "Bądź blisko mnie, dobrze? Nie chcę, żeby ktoś miał jakieś pomysły."

Przełykam irytację rosnącą w gardle i pozwalam mu poprowadzić się do stołu z drinkami.

Po trzech drinkach krawędzie pokoju zaczynają się rozmywać. Marcus jest pogrążony w rozmowie z jakimiś chłopakami z drużyny futbolowej, jego ramię nadal zaciśnięte wokół mnie jak pas bezpieczeństwa. Przestaję słuchać ich głosów, pozwalając, by mój wzrok powędrował po pokoju.

Wtedy go widzę. Ethan. Opiera się o dalszą ścianę, piwo w dłoni, słucha czegoś, co mówi kolega z drużyny.

Ma na sobie czarny t-shirt, który opina jego szeroką klatkę piersiową w sposób, na jaki nie powinnam zwracać uwagi. Jego szczęka jest ostrzejsza niż w liceum, ramiona grubsze, pełne twardych mięśni.

Najwyraźniej wszystko w nim jest bardziej—bardziej zdefiniowane, bardziej intensywne, bardziej dojrzałe.

Bardziej niebezpieczne.

A alkohol sprawia, że nie mogę oderwać wzroku.

Gdy podnosi wzrok i nasze spojrzenia spotykają się po drugiej stronie pokoju, gorąco zalewa mi klatkę piersiową, spływa w dół kręgosłupa, zbierając się gdzieś, o czym nie chcę myśleć.

Ale nie obdarza mnie swoim zwyczajnym, ciepłym uśmiechem. Po prostu trzyma mój wzrok z tą cichą intensywnością, przez którą kiedyś czułam się jak jedyna osoba na świecie.

To ja pierwsza odwracam spojrzenie, czując jak moja twarz płonie.

"W porządku?" Głos Marcusa przebija się przez zamglenie. "Wyglądasz na zarumienioną."

"Po prostu jest gorąco, za dużo ludzi. Nic mi nie jest."

Ale nie jest mi dobrze.

Jestem pijana, mój były chłopak stoi po drugiej stronie pokoju i wygląda jak jakiś olimpijski bóg, a moje ciało reaguje w sposób, nad którym mój umysł nie ma kontroli.

Rzucam jeszcze jedno spojrzenie i zauważam, że Ethan przesunął się bliżej prowizorycznego parkietu. Ktoś podaje mu shota i szybko go wypija, jego gardło pracuje, gdy przełyka.

Patrzę na ten ruch jak na coś najbardziej fascynującego, co kiedykolwiek widziałam.

Boże, zrobił się jeszcze bardziej atrakcyjny. O wiele bardziej. To niesprawiedliwe, irytujące i absurdalne, że to zauważam.

W liceum był piękny w ten lekki, chłopięcy sposób—same miękkie linie i łatwe uśmiechy. Teraz jest jakby wykuty z czegoś twardszego. Delikatność nadal błyszczy w jego oczach, ale wszystko inne zaostrzyło się w kąty, mięśnie i cichą siłę.

"Harper." Marcus szarpie mnie za ramię. "Zadałem ci pytanie."

"Przepraszam. Co?"

Jego oczy zwężają się, podążając za moim spojrzeniem przez pokój. Gdy widzi Ethana, jego szczęka napina się w ten znajomy sposób i od razu czuję zmianę jego energii—zazdrość zwija się jak wąż gotowy do ataku.

"Gapisz się na niego." Jego głos staje się twardszy, pojawia się w nim nuta ostrości.

"Nie, kochanie." Przysuwam się bliżej, kładąc dłoń płasko na jego klatce piersiowej, zmuszając go, by znowu skupił uwagę na mnie. "Po prostu się zamyśliłam—wiesz, jaka jestem po alkoholu. Jest tylko jeden facet, o którym dzisiaj myślę, i stoi właśnie przede mną."

Jego szczęka pozostaje napięta, niezdecydowana, więc wspinam się na palcach i muskając jego ucho szepczę: "Wyglądasz w tej koszulce tak dobrze, że doprowadzasz mnie do szału. Może znajdziemy coś bardziej prywatnego? Drugie drzwi po lewej, na górze—będę czekać."

Jego wyraz twarzy łagodnieje, pojawia się głód i zaborczość. "Tak?"

"Dziesięć minut." Całuję jego szczękę, już się oddalając. "Nie każ mi czekać zbyt długo."

Jeśli dziś zgubię się w Marcusie, może uda mi się zapomnieć, że Ethan w ogóle istnieje.

Marcus puszcza mnie i wraca do swoich futbolowych znajomych jakby nic się nie stało. Stoję przez chwilę, chwiejąc się na obcasach, głowa wiruje od alkoholu i adrenaliny.

Korytarz jest ciemny i cichy, gdy znajduję drugie drzwi, popycham je i wślizguję się do środka. Pokój to czyjaś sypialnia—plakaty na ścianach, niepościelone łóżko, słaby zapach wody kolońskiej, która nie należy do Marcusa.

Siadam na brzegu materaca i dociskam dłonie do ud, próbując uspokoić oddech.

Dziesięć minut. Przetrwam dziesięć minut.

Drzwi otwierają się za mną i mówię bez odwracania się: "To było szybko. Nie mogłeś się doczekać, żeby mnie dorwać?"

Kroki przesuwają się po podłodze, zanim poczuję za sobą czyjąś obecność—ciepłą i solidną. "A jeśli tak?"

Moja krew zamarza. Ten głos. To nie Marcus.

Odwracam się gwałtownie i widzę Ethana stojącego w drzwiach, podświetlonego światłem z korytarza, z nieczytelnym wyrazem twarzy.

"Co tutaj robisz?" Mój głos jest zbyt wysoki, niemal rzucam się z łóżka w jego stronę.

"Widziałem, że przyszłaś tutaj wyglądając na zdenerwowaną." Zbliża się. "Wszystko w porządku?"

"Tak. Ale ty musisz już iść. Marcus zaraz tu będzie."

"Twój chłoptaś jest na dole, wywołuje bójkę z jednym z linebackerów." Podchodzi jeszcze bliżej, i teraz go czuję—mydło i coś ciepłego pod spodem. "Nie sądzę, żeby miał się tu szybko pojawić."

"Ethan." Wstaję, odsuwam się, ale nogi uderzają o ramę łóżka. Nie mam gdzie uciec. "To nie... Nie możemy."

"Nie możemy czego?" Zatrzymuje się o kilka centymetrów ode mnie. Wystarczająco blisko, by mnie dotknąć, wystarczająco, żebym widziała puls bijący mu w gardle. "Nie możemy rozmawiać? Nie możemy być w jednym pokoju?"

"Wiesz, o co mi chodzi."

"Naprawdę?" Jego dłoń powoli unosi się, dając mi czas na odsunięcie się, zanim opuszkami muska moją szczękę—lekko, a jednak druzgocząco. "Bo teraz... Nie wiem nic, poza tym, że patrzyłaś na mnie przez całą noc."

"Nie patrzyłam..."

"Patrzyłaś." Jego kciuk kreśli linię mojej kości policzkowej. "Tak samo jak ja patrzyłem na ciebie."

Powinnam go odepchnąć i kładę dłonie na jego klatce piersiowej dokładnie z takim zamiarem—i czuję, jak jego serce bije pod moimi dłońmi. Szybko, nerwowo, zupełnie jak moje.

"Pamiętasz, jak to było między nami?" Jego głos jest głęboki, szorstki, niebezpieczny w sposób, w jaki Marcus nigdy nie był. "Bo ja, kurwa, nie mogę zapomnieć, Harper. Próbowałem przez trzy lata i nie mogę ci wyrzucić z głowy."

"Ethan, przestań—"

"Wkurza mnie patrzenie na ciebie z nim." Jego dłoń sunie w górę mojego ramienia, zostawiając za sobą gęsią skórkę. "Patrzenie, jak on cię łapie, jakbyś była jego własnością. Patrzenie, jak się wzdrygasz, gdy cię dotyka przy ludziach."

"Nie wzdrygam się." Ale mój głos drży, zdradzając mnie.

"Popatrzyłaś na mnie dziś tak, jak kiedyś." Opiera czoło o moje, jego oddech gorący na moich wargach. "Jakbyś pamiętała dokładnie, jak dobrze nam razem było. Jakby twoje ciało nigdy nie zapomniało, co potrafię z nim zrobić."

Chcę temu zaprzeczyć, ale myślę o Marcusie—o zeszłym tygodniu, zeszłym miesiącu, o ostatnim roku udawania pod nim, szukania spełnienia, które nigdy nie przychodzi, bez względu na to, jak bardzo się staram. Ethan potrafił sprawić, że rozpadałam się od jego dotyku.

"Powiedz mi, żebym odszedł," mówi cicho. "Powiedz to szczerze, a wyjdę."

Otwieram usta. Nic nie wychodzi.

Trzy lata murów rozsypują się w chwili, gdy jego usta spotykają moje—gorące, desperackie, smakujące whiskey i wszystkim, czego sobie odmawiałam. Moje dłonie szukają jego włosów, jego ramiona przyciskają mnie do siebie, a dźwięk, który wydaję, zawstydziłby mnie, gdybym była w stanie myśleć.

Głos Marcusa rozlega się z dołu, kłóci się z kimś, ale Ethan tylko się uśmiecha—niszczycielsko i przewrotnie.

"Mamy czas." Jego kciuk gładzi moje biodro. "I co ty na to?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Jego usta pochłaniają moje, jakby był głodny od trzech lat.

Może właśnie tak było. Może oboje byliśmy.

Dłonie Ethana suną w górę moich pleców, przyciągając mnie bliżej, aż nie zostaje między nami żadna przestrzeń. Czuję każdy zarys jego ciała przez nasze ubrania—twarde płaszczyzny klatki piersiowej, napięcie w ramionach, serce, które wali o moje jakby próbowało wyrwać się przez żebra.

—Harper. — Wyszeptuje moje imię przy moich ustach, jak modlitwę. — Boże, jak za tobą tęskniłem.

Powinnam to przerwać. Powinnam pamiętać wszystkie powody, dla których go nienawidzę.

Ale wtedy moje palce odnajdują brzeg jego koszulki i podciągam ją w górę. Przerywa pocałunek tylko na tyle, żeby zrzucić ją przez głowę, a potem jego usta znów są na moich—głodniejsze, bardziej rozpaczliwe.

Jego ciało jest inne niż zapamiętałam. Twardsze, bardziej wyrzeźbione. Moje dłonie śledzą linie mięśni na jego brzuchu, piersi, ramionach. Drży pod moim dotykiem, z gardła wyrywa mu się cichy jęk.

— Jesteś taka piękna — mamrocze przy mojej szczęce, wędrując ustami w dół szyi. — Zawsze byłaś tak cholernie piękna.

Jego palce odnajdują zamek z tyłu mojej sukienki i zatrzymuje się, cofając, by spojrzeć mi w oczy z niemym pytaniem. Prosi o pozwolenie nawet teraz, nawet po trzech latach dystansu i gniewu między nami.

Odpowiadam, sięgając do tyłu i rozpinając zamek sama.

Sukienka opada na moje stopy, a on wyraźnie wstrzymuje oddech, patrząc na mnie z czymś, co niemal przypomina cześć.

— Harper… — Tylko moje imię. Nic więcej.

Jakby to było jedyne słowo, które zna.

Unosi mnie, jakbym nic nie ważyła, a ja oplatam nogami jego biodra, gdy niesie mnie do łóżka. Opadamy razem na materac, jego ciało przykrywa moje—ciepłe, solidne i boleśnie znajome.

Jego usta odnajdują moją obojczyk. Moje ramię. Krzywiznę piersi. Każdy dotyk jest powolny, zamierzony, jakby mnie zapamiętywał. Jakby bał się, że zniknę, jeśli poruszy się zbyt szybko.

— Nigdy nie przestałem o tobie myśleć — jego głos jest szorstki, złamany. — Ani przez jeden dzień. Ani przez jedną cholerną sekundę.

Jego słowa rozdzierają mi pierś. Przyciągam jego twarz z powrotem do siebie, całuję go głęboko, próbując przelać trzy lata żalu i tęsknoty w naciśnięcie naszych ust.

Jego dłoń sunie w dół mojego ciała, a ja wzdycham mu w usta, pozwalając mu połknąć dźwięk, gdy jego palce odnajdują miejsca, które sprawiają, że wyginam się ku niemu.

— Powiedz mi, czego potrzebujesz — szepcze. — Powiedz mi, a dam ci wszystko.

— Ciebie. — Słowo wypada z moich ust rozpaczliwie, złamane. — Tylko ciebie.

Odsuwa się lekko, by spojrzeć mi w oczy, i widzę w nich coś nagiego. Wrażliwego. Chłopaka, w którym zakochałam się w wieku piętnastu lat, ukrytego pod latami dystansu, mięśniami i moimi starannie zbudowanymi murami.

— Jestem… — Przywiera czołem do mojego. — Jestem tutaj.

Jego usta wędrują w dół mojej szyi, po obojczyku, niżej—a potem zsuwa się po moim ciele, podciągając sukienkę na biodra dłońmi, które doskonale wiedzą, co robią. Powinnam go powstrzymać, powinnam pamiętać, gdzie jesteśmy, ale jego oddech jest gorący na moim udzie i zapominam, jak się myśli.

— Nienawidzę, że wciąż tego chcę. — Słowa uciekają mi z ust, zanim zdążę je powstrzymać, a palce już plączą się w jego włosach. — Nienawidzę, że moje ciało nigdy cię nie zapomniało.

— Wiem. — Całuje koronkę między moimi udami, a ja prawie wyskakuję z łóżka. — Moje też cię nigdy nie zapomniało.

Odsuwa materiał i jego język odnajduje mój łechtaczkę z miażdżącą precyzją—okrąża, drażni, wyciąga z mojego gardła dźwięki, o których nie wiedziałam, że potrafię wydawać. Potem schodzi niżej, językiem wnika we mnie i muszę ugryźć własną pięść, by nie krzyknąć. Nikt nie dotykał mnie tak od trzech lat. Marcus nigdy nie zadbał, by dowiedzieć się, czego potrzebuję, ale Ethan pamięta każdą rzecz, która mnie rozwala.

Jego palce zastępują język, dwa wsuwają się głęboko, podczas gdy usta wracają do łechtaczki, ssąc delikatnie. Napięcie narasta niewiarygodnie szybko—już drżę, już balansuję na krawędzi, bliżej niż Marcus kiedykolwiek mnie doprowadził przez cały nasz związek.

— Popatrz na mnie. — Jego głos jest napięty, rozpaczliwy przy mojej skórze. — Muszę cię widzieć, kiedy się rozpadasz.

Otwieram oczy, a jego twarz jest między moimi udami, każda emocja wypisana na jego rysach—miłość, żal, desperacja, głód. Patrzy na mnie, jakbym była jedyną rzeczą na świecie, która się liczy. Jego palce wyginają się we mnie, trafiając w to miejsce, a napięcie osiąga szczyt—

Wtedy słyszę kroki na schodach. Ciężkie, chwiejne, coraz bliżej.

Osztywniejemy oboje, jego palce wciąż tkwią we mnie, mój orgazm roztrzaskuje się, zanim nadejdzie.

Krew zamarza mi w żyłach. Zrzucam Ethana z siebie tak gwałtownie, że omal nie spada z łóżka.

— Wstawaj. — Mój głos brzmi ostro, spanikowanie, całkowicie trzeźwo. — Wstawaj, wstawaj, on idzie.

Ethan już się rusza, zgarnia koszulkę z podłogi, wciąga dżinsy. Jego spojrzenie odnajduje moje—zranione, zdezorientowane, wciąż miękkie po tym, co właśnie dzieliliśmy. — Harper—

— To był błąd. — Zakładam sukienkę drżącymi rękami. — Byłam pijana. To nic nie znaczyło.

— Wiesz, że to nieprawda.

— Nie wiem nic, poza tym, że mój chłopak zaraz tu wejdzie. — Wskazuję na okno. — Idź. Teraz.

Kroki są już na korytarzu. Gdzieś niedaleko otwiera się drzwi, ktoś je zatrzaskuje.

Ethan podchodzi do okna i otwiera je. Zatrzymuje się z jedną nogą już za parapetem, patrzy na mnie jeszcze raz.

— To się nie skończyło — mówi cicho. — Wiesz o tym, prawda?

— Kurwa, idź! — syczę.

Znika w ciemności, a potem słyszę miękki łoskot, gdy ląduje na ziemi poniżej. Siadam na brzegu łóżka, wygładzam włosy, układam twarz tak, by nie wyglądać jak ktoś, komu właśnie przewrócono świat do góry nogami.

Drzwi otwierają się i Marcus wpada do środka, śmierdząc piwem i frustracją. Jego t-shirt jest wymięty, włosy rozczochrane, ledwo na mnie patrzy, gdy opiera się o framugę.

— Głupia pieprzona impreza — mruczy. — Ryan to taki dupek. Wiesz, co mi powiedział? Że jestem skończony. Skończony, kurwa. Jakby moje kolano miało się nie zagoić w dwa miesiące.

— Marcus…

— Prawie go uderzyłem. Właściwie powinienem był to zrobić. — Przeciera twarz, lekko się chwiejąc. — Chodźmy do domu, mam dość tego gówna.

Wstaję na nogi, które nie wydają się stabilne. — Okej.

Na szczęście nie zauważa, że moja sukienka jest pognieciona. Nie widzi już rumieńca na mojej klatce piersiowej, tak samo jak nie dostrzega otwartego okna ani chłodnego nocnego powietrza wpadającego do środka.

Po prostu zarzuca mi ramię na ramiona, ciężko, zaborczo, prowadzi mnie do drzwi.

— I tak jesteś za dobra na tę imprezę, laleczko — jego słowa zlewają się ze sobą. — Za dobra na nich wszystkich.

Pozwalam mu prowadzić mnie po schodach, przez tłum, na zewnątrz, w noc. Moje ciało porusza się mechanicznie, podczas gdy umysł wciąż odtwarza wszystko—dłonie Ethana, jego usta, głos łamiący się, gdy mówił, że jego ciało nigdy mnie nie zapomniało.

Powiedziałam mu, że wciąż go chcę.

To tak, jakby pośród tego wszystkiego prawda, której nawet przed sobą nie chciałam przyznać, po prostu ze mnie wypadła. A sposób, w jaki na mnie patrzył, jakbym była wszystkim, czego kiedykolwiek pragnął, powiedział więcej niż kiedykolwiek mogłyby słowa.

Marcus otwiera drzwi pasażera w samochodzie, a ja wślizguję się do środka. Okrąża auto, wciąż mamrocze o Ryanie, o szacunku, o udowadnianiu wszystkim, że się mylą.

Patrzę przez okno i myślę o Ehtanie lądującym w ciemności poniżej.

O tym, jak powiedział, że to się nie skończyło.

Myli się. To był błąd. Pijany, głupi błąd, który nigdy się nie powtórzy.

Nie jesteśmy razem. Nie będziemy razem. Powiedział wszystko, co miał do powiedzenia trzy lata temu, w tamtym korytarzu. Byłam rozproszeniem, na które nie mógł sobie pozwolić, i nic, co wydarzyło się tej nocy, tego nie zmienia.

Moje ciało po prostu mnie zdradziło w chwili słabości. Tylko tyle.

Pamięć mięśni, alkohol i duch dziewczyny, która kiedyś kochała go bez granic.

Ale nie jestem już tamtą dziewczyną. I nie pozwolę sobie nią być.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Dni po imprezie to ćwiczenie w unikaniu.

Wrzucam się w pracę z zawziętością, jakiej nie czułam od miesięcy. Harmonogramy, zamówienia sprzętu, przygotowania do meczu, logistyka wyjazdów—cokolwiek, by zapełnić głowę liczbami i terminami, a nie wspomnieniem rąk Ethana na mojej skórze.

Zostaję w pracy do późna, przychodzę wcześnie i zgłaszam się do zadań, których nikt nie chce, bo monotonia to jedyne, co trzyma mnie przy zdrowych zmysłach.

Na treningu jestem twarda jak lód.

Kiedy Ethan próbuje złapać mój wzrok podczas ćwiczeń, nagle staję się bardzo zainteresowana moją tabliczką. Gdy podbiega podczas przerwy na wodę, ja już idę w stronę magazynu ze sprzętem.

Kiedy wypowiada moje imię—tym niskim, chropowatym tonem, w którym teraz brzmi coś więcej—udaję, że nie słyszę.

"Harper." W końcu łapie mnie na ławce we wtorek, pot spływa mu po skroniach. "Możemy pogadać?"

"Inwentaryzacja sprzętu ma być do piątej." Nie podnoszę wzroku. "Potrzebujesz czegoś na trening?"

"Wiesz, czego potrzebuję."

"Wiem, że potrzebujesz nowej taśmy na kostki. Będzie uzupełniona do jutra."

"Wiesz," pochyla się bliżej, ścisza głos tak, że tylko ja słyszę, „jesteś naprawdę seksi, kiedy jesteś taka chłodna i niemiła dla mnie. Trochę mnie to podnieca."

Długopis zastyga mi na tabliczce, gdy gorąc rozlewa się po mojej szyi. "To nie na miejscu."

"Pewnie." Słyszę uśmiech w jego głosie, nawet nie patrząc. "Ale nie sprawia, że to mniej prawdziwe."

"Zachowaj swoje dziwne fetysze dla siebie." Przewracam kartkę na tabliczce, zmuszając rękę do spokoju, choć może aż za szybko wstaję z ławki. "A teraz, jeśli pozwolisz, mam coś do zrobienia."

Odchodzę, zanim zdąży odpowiedzieć, starając się nie zdradzić, że trzęsą mi się ręce, ale tego już nie zobaczy.

Tak musi być.

To, co wydarzyło się na imprezie, było błędem—pijanym, głupim błędem, którego nie zamierzam powtórzyć. Za każdym razem, gdy czuję, że mięknę, zmuszam się, by pamiętać korytarz. Upokorzenie. Słowa, które wypowiedział przy wszystkich. Klinikę, zwłaszcza ją.

Nie ma prawa dotykać mnie w ten sposób, a potem oczekiwać, że wszystko się zmieni.

O, nie ma mowy.

Do czwartku opanowałam do perfekcji sztukę traktowania go jak obcego. Uprzejmie, profesjonalnie i zupełnie bez emocji. Jeśli zadaje pytanie, odpowiadam najkrócej jak się da. Jeśli stoi za blisko, znajduję sobie inne miejsce.

Ale najwyraźniej moje ciało nie dostało tej informacji. Bo za każdym razem, gdy przebiega obok ławki, czuję to.

To ściągnięcie w klatce piersiowej i znajome, gorące pulsowanie w mojej szyi.

Gdy zdobywa punkt i drużyna wybucha radością, moje oczy odnajdują go, zanim zdołam temu zapobiec. Kiedy zdejmuje koszulkę treningową, by zmienić stronę, muszę fizycznie odwrócić się od widoku jego pleców, mięśni przesuwających się pod skórą.

Wie o tym. Oczywiście, że wie.

Przyłapuję go, jak patrzy na mnie podczas przerw na wodę. Już nie podchodzi, tę lekcję ma opanowaną, ale wciąż obserwuje.

Te ciemnobrązowe oczy śledzą mnie po całej sali z taką intensywnością, że aż przewraca mi się w żołądku. Kiedy przypadkiem nasze spojrzenia się spotykają, powietrze między nami iskrzy od wszystkiego, czego nie mówimy.

Wspomnienie imprezy wisi nad nami jak dym. Widzę to w jego twarzy za każdym razem, gdy na mnie patrzy—on też o tym myśli. I nienawidzę tego, że chcę, by o tym myślał.

Niestety, inni zawodnicy zaczęli zauważać napięcie.

Przyłapuję ich na wymienianiu spojrzeń, gdy Ethan do mnie podchodzi, a ja go spławiam, gdy patrzy zbyt długo, a ja udaję, że nie widzę.

Ale niech myślą, co chcą. Ja robię swoją robotę.

Trening jest w połowie, gdy telefon wibruje mi w kieszeni. Odchodzę od ławki, by sprawdzić—dzwoni Marcus.

"Hej," odbieram, obniżając głos.

"Hej, ślicznotko." Jego głos jest ciepły, przepraszający. "Słuchaj, chcę się zrehabilitować za to, że byłem dupkiem na imprezie. Kolacja dziś wieczorem? Ta włoska knajpa, którą lubisz, o siódmej."

Zerkam na boisko. Ethan robi ćwiczenia, skupiony i intensywny, pierwszy raz nie patrzy na mnie. "Brzmi dobrze," mówię lekko. "Będę."

"Super, widzimy się o siódmej. Kocham cię."

Słowa wiszą w powietrzu, czekając na odpowiedź, ale gardło zaciska mi się tak, że nie mogę wypowiedzieć tego, co powinnam powiedzieć automatycznie. "Do zobaczenia," mówię zamiast tego, a cisza, w której powinno paść "ja ciebie też", rozciąga się między nami jak przepaść.

On zdaje się tego nie zauważać, albo może już się do tego przyzwyczaił. Wmawiam sobie, że uczucia można odbudować, jeśli tylko się postaram—że mogę nauczyć się znowu kochać Marcusa i zapomnieć, że Ethan kiedykolwiek istniał.

Przynajmniej coś w moim życiu jest proste. Marcus się stara i ja też powinnam.

Chowam telefon do kieszeni i odwracam się z powrotem w stronę boiska akurat w chwili, gdy to się dzieje. Zderzenie pod koszem, gdy dwóch zawodników walczy o ten sam zbiór, ciała splątane w powietrzu.

Ethan upada mocno. Bardzo mocno.

Dźwięk, jaki z siebie wydaje – coś pomiędzy jękiem a krzykiem – przecina mnie jak ostrze. Obejmuje rękami kostkę, twarz biała z bólu, zęby zaciśnięte tak mocno, że mięśnie żuchwy napinają się do granic.

Ruszam przez boisko zanim zdążę pomyśleć, przepychając się między zawodnikami i klękając przy nim. Moje dłonie odnajdują jego łydkę, stabilizuję nogę, a jego puls szaleje pod moimi palcami.

"Nie ruszaj się." Mój głos brzmi pewnie, choć serce wali mi jak szalone. "Możesz poruszyć palcami u stóp?"

"Nic mi nie jest." Przez zaciśnięte zęby, krople potu na czole. "Daj mi tylko chwilę..."

"Nie jest ci dobrze. Ktoś, zawołaj trenera i przynieście lód. Już!"

Trener przybiega, robi ocenę, a za każdym razem, gdy dotyka kostki, Ethan drży. Każde takie drgnięcie to jak nóż w moich żebrach.

"Musimy zrobić zdjęcia," mówi trener. "Może to skręcenie. Albo złamanie."

Złamanie. To słowo odbija się echem w mojej głowie.

Jego kariera, szanse w drafcie... Wszystko, na co pracował od czternastego roku życia, może zniknąć ot tak. Puf – i nie istnieje. Podwójny fuck.

Kiedy ładują go na nosze, idę za nimi, a gdy ktoś pyta, czy jadę, po prostu mówię tak. Kierownik drużyny, protokół i te sprawy.

Ale protokół nie tłumaczy, dlaczego moje ręce nie przestają się trząść.

Karetka to tylko syreny i jarzeniowe światła. Siedzę obok niego, nie dotykając, ale wystarczająco blisko, by nasze ramiona ocierały się o siebie na zakrętach. Trzyma oczy zamknięte, oddychając krótkimi, kontrolowanymi seriami.

"Nie musiałaś jechać," mówi cicho.

"To moja praca."

"Ładna kłamczucha." Cień uśmiechu pojawia się na jego twarzy, nawet przez ból.

Szpital jest zimny i jasny, gdy przyjeżdżamy. Odwożą go na prześwietlenia, a ja zostaję w poczekalni, krążąc po małej przestrzeni, licząc kafelki, sprawdzając korytarz co trzydzieści sekund.

Myślę o jego karierze. O matce pracującej na kilku etatach, żeby mógł grać w kosza od dziecka. O tym, jak miał mnie zostawić dla jasnej przyszłości, zostawić nas. O wszystkim, co zależy od tych prześwietleń.

Gdy lekarz wreszcie się pojawia, stoję już na nogach, zanim kończy wymawiać jego imię.

"Skręcenie drugiego stopnia. Bez złamania. Kilka tygodni odpoczynku, pełny powrót do zdrowia."

Uczucie ulgi uderza tak mocno, że nogi się pode mną uginają i opadam na plastikowe krzesło, przyciskając dłonie do twarzy.

Jest dobrze. Nic mu nie będzie.

W końcu pozwalają mi go zobaczyć przed wypisem. Siedzi na brzegu łóżka, gdy wchodzę do sali, kostka usztywniona, kule opierają się o ścianę. Zmęczony, ale kolor wrócił na twarz. Dobrze.

"Wciąż tu jesteś?" pyta, przesuwając się na łóżku, by lepiej mnie zobaczyć.

"Papierkowa robota – ktoś musi się tym zająć." Nie patrzę mu w oczy, skupiając wzrok na formularzach w dłoniach.

"Tak, papierkowa robota." Znowu ten miękki uśmiech, ten, który sprawia, że ściska mnie w piersi w sposób, którego nie chcę analizować. "Wiesz, że jesteś jeszcze piękniejsza, gdy się o mnie martwisz?"

"Nie martwiłam się, to tylko protokół." Kłamstwo smakuje gorzko na moim języku.

"Chodziłaś po poczekalni przez kilka godzin, twój protokół musi być naprawdę szczegółowy, kierowniczko Calloway." Jego oczy spotykają moje, ciepłe mimo zmęczenia, widzące wszystko, co próbowałam ukryć.

"Zamknij się." Ale nie ma w tym złości i jego uśmiech mówi mi, że wie.

"O, jest i ona, ta wredna wersja ciebie – moja ulubiona." Patrzy, jak podpisuję papiery, jego wzrok pali moją skórę przez cały czas, a ja załatwiam, by kolega z drużyny odwiózł go do domu, udając, że z każdym oddechem nie boli mnie serce.

Jest już po dziewiątej, gdy w końcu sprawdzam telefon na parkingu, a na ekranie sześć nieodebranych połączeń od Marcusa i cztery wiadomości, po których żołądek zapada mi się w sobie.

Marcus: Stolik gotowy!

Marcus: Jesteś w drodze?

Marcus: Serio to robisz? Siedzę tu jak pieprzony idiota, Harper.

Marcus: Niewiarygodne. Nie zawracaj sobie głowy przychodzeniem. Mam dość czekania na kogoś, komu najwyraźniej nie zależy.

Całkowicie zapomniałam o kolacji – tej przepraszającej kolacji we włoskiej restauracji – kompletnie i absolutnie zapomniałam, bo spędziłam cztery godziny w szpitalu z byłym chłopakiem. Palce drżą mi, gdy piszę odpowiedź, przepraszając, tłumacząc sytuację, obiecując wyjaśnić wszystko jutro. Dostarczona, potem przeczytana, ale odpowiedź nie przychodzi, nieważne jak długo patrzę w ekran.

Cztery godziny z Ethanem, i ani razu nie pomyślałam o Marcusie – nie wtedy, gdy ładowali go do karetki, nie podczas krążenia po poczekalni, nie wtedy, gdy ulga sprawiła, że miałam miękkie nogi. Co to za dziewczyna tak robi? Taka, która okłamuje samą siebie w sprawie własnych uczuć, i spycham tę myśl głęboko, wracając do domu sama.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Fake It Till You Feel It

Fake It Till You Feel It

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa