Perspektywa Harper
Monica opada na krzesło naprzeciwko mnie przy naszym zwyczajowym stoliku w rogu biblioteki. Poznałyśmy się na pierwszym roku na zajęciach ze statystyki, których żadna z nas nie chciała brać, i od tamtej pory trzymamy się razem.
W chwili, gdy zobaczyła moją zrezygnowaną minę i zdecydowała, że mnie "adoptuje", Mon stała się moją jedyną prawdziwą przyjaciółką – przyszła prawniczka, cięty język i absolutny brak tolerancji dla bzdur.
– Mężczyźni to najgorszy gatunek na tej planecie – oznajmia, stawiając z hukiem kubek z kawą. – Potwierdzone. Naukowy, kurwa, fakt.
– Co się stało?
– Ten przystojny koleś z mojego seminarium z prawa konstytucyjnego… Cały wykład się na mnie gapił. Za każdym razem, gdy podnosiłam wzrok, intensywny kontakt wzrokowy. – Odsuwa się, krzyżując ramiona. – Pomyślałam, okej, może po zajęciach do mnie podejdzie pogadać. I co? Zniknął.
Prychnęłam. – Może po prostu jest nieśmiały. Jesteś niezłym wyzwaniem.
– Nieśmiali ludzie nie gapią się przez dziewięćdziesiąt minut bez przerwy. Nieważne. Jego strata. – Bierze agresywny łyk kawy. – Dość o mojej katastrofie. Co nowego u ciebie na froncie miłosnym?
Żołądek mi się ściska. – No, nie do końca na froncie miłosnym, ale… mój były przeniósł się do mojej drużyny.
Monica krztusi się kawą i pochyla się w moją stronę przez stół. – Mówisz o Tym Byłym? TYM pierwszym, wielkim, wszechogarniającym? Tym od upokorzenia na korytarzu? Tym z oczu, z myśli, z serca? O nim?
– Właśnie o nim, tak – wydycham.
– O ja pierdolę… Jak sobie z tym radzisz?
– Profesjonalnie. Jest tylko kolejnym zawodnikiem i nic nas nie łączy. – Wzruszam ramionami. – Ale Marcus nie pomaga. Przyszedł na trening wczoraj, zobaczył, że rozmawiam z Ethanem i przeszedł w tryb terytorialny. Pocałował mnie przy całej drużynie!
Twarz Moniki twardnieje. – To nie jest słodkie, Harper. To jest kontrolujące.
– Wiem, już z nim o tym rozmawiałam.
Spotykam jej wzrok, chcąc, żeby zrozumiała, że nie jestem ślepa.
– Powiedziałam mu, że ostatnio reaguje za mocno. Rok temu ta jego stała uwaga była urocza. Ba, nawet jego zazdrość o innych chłopaków czasem była zabawna. Ale teraz mnie to cholernie dusi. Ustaliliśmy, że spróbuje być spokojniejszy.
– I wierzysz mu?
– Wierzę, że chce spróbować. – Patrzę jej prosto w oczy. – Nie jestem jakąś naiwną idiotką, która nie widzi czerwonych flag, ale… związki wymagają pracy, prawda? Jeśli chce się zmienić, powinnam dać mu szansę.
– Dobrze. – Podnosi dłonie w geście poddania się. – Jestem po twojej stronie, zawsze. Nie chcę tylko, żebyś się kurczyła przez czyjeś kompleksy.
– Nie będę. – Sprawdzam telefon i wstaję. – Muszę lecieć, Marcus czeka na lunch.
– Daj znać później. Aktualizacje w sprawie Ethana!
– Nie ma żadnej sprawy Ethana – syknęłam przez ramię.
– Jasne, skarbie. – Uśmiecha się złośliwie, jej oczy robią to figlarne coś, gdy wyczuwa szansę na soczystą dramę. – Cokolwiek ci pomoże zasnąć.
Pokazuję jej środkowy palec z czułością i wychodzę.
Na kampusie jest tłoczno w południe, gdy przecinam budynek nauk ścisłych i wychodzę na tylny dziedziniec – skrót do kawiarni, w której Marcus zawsze rezerwuje nam stolik.
– Harper! Hej, poczekaj!
Odwracam się i widzę Ethana, który podbiega do mnie. W ręce trzyma teczkę, a na twarzy już rozkwita ten jego swobodny uśmiech. W mojej klatce piersiowej dzieje się coś głupiego, co natychmiast tłumię i ignoruję.
– Szukałem cię – mówi, dostosowując krok do mojego. – Gdzie mam podpisać potwierdzenie transferu? Biuro sportowe ganiało mnie w kółko przez godzinę.
– Na dole trzeciej strony. – Idę dalej, nie zwalniając. – Tylko niebieski długopis. Oddaj to asystentce trenera Davisa do piątej.
– Jasne. – Otwiera teczkę, przegląda strony. – Ta biurokracja to jakiś absurd. Na Arizona State transfery to były może dwa formularze na krzyż.
– Witamy na Wschodnim Wybrzeżu. Kochamy papierologię.
Śmieje się, ciepło i szczerze, i coś we mnie się rozluźnia mimo moich starań. – Wiesz, co jeszcze mieliśmy na Arizona State? Rozgrywającego, który nie trafiał wolnych choćby od tego zależało jego życie. Trener kazał mu za każdym razem biegać samobójcze.
– Ile tych samobójczych mówimy?
"Jedna gra? Czternaście." Uśmiecha się szeroko na widok mojej miny. "Mówię poważnie! Facet był przemoczony do suchej nitki już w połowie meczu. Trener w końcu posadził go na ławce i wpuścił pierwszoroczniaka, który nigdy wcześniej nie grał w meczu uniwersyteckim."
"I?"
"Chłopak trafił sześć na sześć z linii rzutów wolnych. Trener nigdy nie pozwolił starterowi o tym zapomnieć." Kręci głową, wciąż się uśmiechając. "Polityka koszykarska jest brutalna."
Śmieję się zanim zdążę się powstrzymać, dźwięk wymyka się jak zdrajca, zanim moje mechanizmy obronne zdążą zadziałać. Powinnam to przerwać, powinnam pamiętać, kim on jest i co zrobił—ale jest w jego opowieściach coś rozbrajającego, ta sama łatwa charyzma, która sprawiła, że się w nim zakochałam. Stare nawyki, jak widać, umierają trudniej, niż myślałam.
"To okropne..."
"To sport." Kąciki jego oczu marszczą się od uśmiechu i przez sekundę, tylko sekundę, zapominam, że powinnam go nienawidzić. "Powinnaś zobaczyć minę startera, kiedy—"
"Harper."
Głos Marcusa przecina powietrze jak ostrze i całkowicie zamieram.
Stoi przed wejściem do kawiarni, ramiona skrzyżowane, szczęka już w tym znajomym, spiętym stanie. Jego wzrok przelatuje ze mnie na Ethana, na niewielką odległość między nami, a uśmiech znika mi z twarzy.
"Cześć." Staram się brzmieć lekko, zbliżając się do niego. "Właśnie miałam już iść. Ethan miał pytanie o dokumenty transferowe."
"Wyglądało to na coś więcej niż dokumenty." Marcus nie rusza się, by mnie przywitać, ani nie mięknie. "Śmiałaś się z nim tak słodko i miło. Z drugiego końca dziedzińca widziałem was."
"Marcus..."
"Myślałem, że o tym rozmawialiśmy." Jego głos podnosi się, ostry na tyle, że studenci w pobliżu zerkają w naszą stronę. "Myślałem, że mówiłaś, że będziesz trzymać sprawy na poziomie zawodowym."
"Hej, spokojnie." Ethan wysuwa się do przodu, jego głos jest spokojny, ale stanowczy. "Ona po prostu wykonuje swoją pracę. Miałem pytania o dokumenty transferowe, odpowiedziała na nie. Tyle."
Oczy Marcusa natychmiast przenoszą się na niego. "Nikt cię nie pytał, Reyes."
"Robisz scenę z niczego." Ethan nie ustępuje, staje lekko między nami. "Harper była całkowicie profesjonalna. Jeśli ktoś teraz zachowuje się niestosownie, to nie ona."
Powietrze aż iskrzy od napięcia, gdy dłonie Marcusa niebezpiecznie zaciskają się w pięści po bokach. Przez chwilę myślę, że naprawdę może uderzyć, ale wtedy gwałtownie wypuszcza powietrze, a cała złość z niego ulatuje.
Odwraca wzrok, szczęka wciąż napięta, agresja ustępuje czemuś bliższemu zażenowaniu.
"Dobra." Mamrocze to bardziej do siebie niż do kogokolwiek innego, zanim jego oczy znów odnajdują moje. "Możemy porozmawiać? Na osobności?"
Ethan patrzy na mnie – nieme pytanie – i lekko kiwam głową.
"Dostarcze te dokumenty trenerowi Davisowi," mówi, podnosząc teczkę. "Widzimy się na treningu. Jeszcze raz dzięki."
Odchodzi, a ja zostaję z Marcusem na środku dziedzińca. Przeciąga dłonią po włosach, nie patrząc mi w oczy.
"Słuchaj, przepraszam, dobrze? Zobaczyłem, że się śmiejecie i po prostu..." Urwał. "Przesadziłem."
"Tak." Staram się, by mój głos był spokojny. "Jestem menadżerką drużyny. Niezależnie od tego, czy ci się to podoba, czy nie, mam obowiązki, które obejmują rozmowy z zawodnikami. Ze wszystkimi. Jeśli odsunę Ethana, bo mój chłopak nie potrafi sobie z tym poradzić, to ja wyjdę na nieprofesjonalną. To mnie będą obwiniać, jeśli jego transfer się nie uda."
"Wiem. Masz rację." W końcu patrzy mi w oczy, a w jego spojrzeniu pojawia się coś kruchego. "Przepraszam, kochanie. Wiesz, jak bardzo się martwię. Ale postaram się nad tym zapanować, obiecuję."
Chcę mu uwierzyć. Chcę, by to była ostatnia taka rozmowa.
"Okej," mówię cicho.
Sięga po moją dłoń, splata palce z moimi. "Pozwól, że ci to wynagrodzę. Jutro jest impreza – Chris organizuje. Powinniśmy pójść, zabawić się i oderwać twoje myśli od tych wszystkich spraw drużynowych."
Impreza. Tłum, hałas i szansa, żeby udawać, że wszystko jest w normie.
"Dobrze," mówię. "Ale najpierw stawiasz mi kolację."
Uśmiecha się — wreszcie szczerze, na jego policzku pojawia się znajomy dołeczek — i ciągnie mnie w stronę wejścia do kawiarni. Ale ja myślę o tym, jak Ethan wysunął się do przodu.
Bronił mnie bez wahania. Ta spokojna pewność w jego głosie.
To, co to ze mną robi, przeraża mnie bardziej, niż kiedykolwiek mogła jego zazdrość.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Impreza jest już głośna, gdy przyjeżdżamy. Bas dudni przez ściany, ciała upchane w każdym kącie domu Chrisa, w powietrzu miesza się zapach taniego piwa i drogiej wody kolońskiej.
Dłoń Marcusa mocno obejmuje moją talię, może nawet zbyt mocno. Jego palce wgniatają się w moje biodro, gdy prowadzi mnie przez tłum, kiwając głową do kolegów z drużyny, zatrzymując się, by porozmawiać z ludźmi, których ledwo poznaję.
Czuję się jak dodatek na jego ramieniu, coś do pokazania i ustawienia tak, bym była maksymalnie widoczna. Przed wyjściem nalegał, żebym założyła jego koszulkę—numer dwanaście rozciągnięty na moich plecach jak piętno, oznajmiający każdemu na tej imprezie, czyją własnością jestem. Powtarzałam sobie, że to słodkie, kiedy mi ją wręczał, ale teraz materiał wydaje się obrożą.
"Wyglądasz kurewsko seksownie dzisiaj," szepcze mi do ucha, jego usta muskają jego muszlę. "Każdy facet w tym pokoju na ciebie patrzy. Ale jesteś tylko moja, kochanie..."
"Dzięki," szepczę z małym uśmiechem, próbując przestać czuć się jak ładna zabawka.
Ale gdy próbuję się lekko odsunąć, jego uścisk tylko się zacieśnia. "Bądź blisko mnie, dobrze? Nie chcę, żeby ktoś miał jakieś pomysły."
Przełykam irytację rosnącą w gardle i pozwalam mu poprowadzić się do stołu z drinkami.
Po trzech drinkach krawędzie pokoju zaczynają się rozmywać. Marcus jest pogrążony w rozmowie z jakimiś chłopakami z drużyny futbolowej, jego ramię nadal zaciśnięte wokół mnie jak pas bezpieczeństwa. Przestaję słuchać ich głosów, pozwalając, by mój wzrok powędrował po pokoju.
Wtedy go widzę. Ethan. Opiera się o dalszą ścianę, piwo w dłoni, słucha czegoś, co mówi kolega z drużyny.
Ma na sobie czarny t-shirt, który opina jego szeroką klatkę piersiową w sposób, na jaki nie powinnam zwracać uwagi. Jego szczęka jest ostrzejsza niż w liceum, ramiona grubsze, pełne twardych mięśni.
Najwyraźniej wszystko w nim jest bardziej—bardziej zdefiniowane, bardziej intensywne, bardziej dojrzałe.
Bardziej niebezpieczne.
A alkohol sprawia, że nie mogę oderwać wzroku.
Gdy podnosi wzrok i nasze spojrzenia spotykają się po drugiej stronie pokoju, gorąco zalewa mi klatkę piersiową, spływa w dół kręgosłupa, zbierając się gdzieś, o czym nie chcę myśleć.
Ale nie obdarza mnie swoim zwyczajnym, ciepłym uśmiechem. Po prostu trzyma mój wzrok z tą cichą intensywnością, przez którą kiedyś czułam się jak jedyna osoba na świecie.
To ja pierwsza odwracam spojrzenie, czując jak moja twarz płonie.
"W porządku?" Głos Marcusa przebija się przez zamglenie. "Wyglądasz na zarumienioną."
"Po prostu jest gorąco, za dużo ludzi. Nic mi nie jest."
Ale nie jest mi dobrze.
Jestem pijana, mój były chłopak stoi po drugiej stronie pokoju i wygląda jak jakiś olimpijski bóg, a moje ciało reaguje w sposób, nad którym mój umysł nie ma kontroli.
Rzucam jeszcze jedno spojrzenie i zauważam, że Ethan przesunął się bliżej prowizorycznego parkietu. Ktoś podaje mu shota i szybko go wypija, jego gardło pracuje, gdy przełyka.
Patrzę na ten ruch jak na coś najbardziej fascynującego, co kiedykolwiek widziałam.
Boże, zrobił się jeszcze bardziej atrakcyjny. O wiele bardziej. To niesprawiedliwe, irytujące i absurdalne, że to zauważam.
W liceum był piękny w ten lekki, chłopięcy sposób—same miękkie linie i łatwe uśmiechy. Teraz jest jakby wykuty z czegoś twardszego. Delikatność nadal błyszczy w jego oczach, ale wszystko inne zaostrzyło się w kąty, mięśnie i cichą siłę.
"Harper." Marcus szarpie mnie za ramię. "Zadałem ci pytanie."
"Przepraszam. Co?"
Jego oczy zwężają się, podążając za moim spojrzeniem przez pokój. Gdy widzi Ethana, jego szczęka napina się w ten znajomy sposób i od razu czuję zmianę jego energii—zazdrość zwija się jak wąż gotowy do ataku.
"Gapisz się na niego." Jego głos staje się twardszy, pojawia się w nim nuta ostrości.
"Nie, kochanie." Przysuwam się bliżej, kładąc dłoń płasko na jego klatce piersiowej, zmuszając go, by znowu skupił uwagę na mnie. "Po prostu się zamyśliłam—wiesz, jaka jestem po alkoholu. Jest tylko jeden facet, o którym dzisiaj myślę, i stoi właśnie przede mną."
Jego szczęka pozostaje napięta, niezdecydowana, więc wspinam się na palcach i muskając jego ucho szepczę: "Wyglądasz w tej koszulce tak dobrze, że doprowadzasz mnie do szału. Może znajdziemy coś bardziej prywatnego? Drugie drzwi po lewej, na górze—będę czekać."
Jego wyraz twarzy łagodnieje, pojawia się głód i zaborczość. "Tak?"
"Dziesięć minut." Całuję jego szczękę, już się oddalając. "Nie każ mi czekać zbyt długo."
Jeśli dziś zgubię się w Marcusie, może uda mi się zapomnieć, że Ethan w ogóle istnieje.
Marcus puszcza mnie i wraca do swoich futbolowych znajomych jakby nic się nie stało. Stoję przez chwilę, chwiejąc się na obcasach, głowa wiruje od alkoholu i adrenaliny.
Korytarz jest ciemny i cichy, gdy znajduję drugie drzwi, popycham je i wślizguję się do środka. Pokój to czyjaś sypialnia—plakaty na ścianach, niepościelone łóżko, słaby zapach wody kolońskiej, która nie należy do Marcusa.
Siadam na brzegu materaca i dociskam dłonie do ud, próbując uspokoić oddech.
Dziesięć minut. Przetrwam dziesięć minut.
Drzwi otwierają się za mną i mówię bez odwracania się: "To było szybko. Nie mogłeś się doczekać, żeby mnie dorwać?"
Kroki przesuwają się po podłodze, zanim poczuję za sobą czyjąś obecność—ciepłą i solidną. "A jeśli tak?"
Moja krew zamarza. Ten głos. To nie Marcus.
Odwracam się gwałtownie i widzę Ethana stojącego w drzwiach, podświetlonego światłem z korytarza, z nieczytelnym wyrazem twarzy.
"Co tutaj robisz?" Mój głos jest zbyt wysoki, niemal rzucam się z łóżka w jego stronę.
"Widziałem, że przyszłaś tutaj wyglądając na zdenerwowaną." Zbliża się. "Wszystko w porządku?"
"Tak. Ale ty musisz już iść. Marcus zaraz tu będzie."
"Twój chłoptaś jest na dole, wywołuje bójkę z jednym z linebackerów." Podchodzi jeszcze bliżej, i teraz go czuję—mydło i coś ciepłego pod spodem. "Nie sądzę, żeby miał się tu szybko pojawić."
"Ethan." Wstaję, odsuwam się, ale nogi uderzają o ramę łóżka. Nie mam gdzie uciec. "To nie... Nie możemy."
"Nie możemy czego?" Zatrzymuje się o kilka centymetrów ode mnie. Wystarczająco blisko, by mnie dotknąć, wystarczająco, żebym widziała puls bijący mu w gardle. "Nie możemy rozmawiać? Nie możemy być w jednym pokoju?"
"Wiesz, o co mi chodzi."
"Naprawdę?" Jego dłoń powoli unosi się, dając mi czas na odsunięcie się, zanim opuszkami muska moją szczękę—lekko, a jednak druzgocząco. "Bo teraz... Nie wiem nic, poza tym, że patrzyłaś na mnie przez całą noc."
"Nie patrzyłam..."
"Patrzyłaś." Jego kciuk kreśli linię mojej kości policzkowej. "Tak samo jak ja patrzyłem na ciebie."
Powinnam go odepchnąć i kładę dłonie na jego klatce piersiowej dokładnie z takim zamiarem—i czuję, jak jego serce bije pod moimi dłońmi. Szybko, nerwowo, zupełnie jak moje.
"Pamiętasz, jak to było między nami?" Jego głos jest głęboki, szorstki, niebezpieczny w sposób, w jaki Marcus nigdy nie był. "Bo ja, kurwa, nie mogę zapomnieć, Harper. Próbowałem przez trzy lata i nie mogę ci wyrzucić z głowy."
"Ethan, przestań—"
"Wkurza mnie patrzenie na ciebie z nim." Jego dłoń sunie w górę mojego ramienia, zostawiając za sobą gęsią skórkę. "Patrzenie, jak on cię łapie, jakbyś była jego własnością. Patrzenie, jak się wzdrygasz, gdy cię dotyka przy ludziach."
"Nie wzdrygam się." Ale mój głos drży, zdradzając mnie.
"Popatrzyłaś na mnie dziś tak, jak kiedyś." Opiera czoło o moje, jego oddech gorący na moich wargach. "Jakbyś pamiętała dokładnie, jak dobrze nam razem było. Jakby twoje ciało nigdy nie zapomniało, co potrafię z nim zrobić."
Chcę temu zaprzeczyć, ale myślę o Marcusie—o zeszłym tygodniu, zeszłym miesiącu, o ostatnim roku udawania pod nim, szukania spełnienia, które nigdy nie przychodzi, bez względu na to, jak bardzo się staram. Ethan potrafił sprawić, że rozpadałam się od jego dotyku.
"Powiedz mi, żebym odszedł," mówi cicho. "Powiedz to szczerze, a wyjdę."
Otwieram usta. Nic nie wychodzi.
Trzy lata murów rozsypują się w chwili, gdy jego usta spotykają moje—gorące, desperackie, smakujące whiskey i wszystkim, czego sobie odmawiałam. Moje dłonie szukają jego włosów, jego ramiona przyciskają mnie do siebie, a dźwięk, który wydaję, zawstydziłby mnie, gdybym była w stanie myśleć.
Głos Marcusa rozlega się z dołu, kłóci się z kimś, ale Ethan tylko się uśmiecha—niszczycielsko i przewrotnie.
"Mamy czas." Jego kciuk gładzi moje biodro. "I co ty na to?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jego usta pochłaniają moje, jakby był głodny od trzech lat.
Może właśnie tak było. Może oboje byliśmy.
Dłonie Ethana suną w górę moich pleców, przyciągając mnie bliżej, aż nie zostaje między nami żadna przestrzeń. Czuję każdy zarys jego ciała przez nasze ubrania—twarde płaszczyzny klatki piersiowej, napięcie w ramionach, serce, które wali o moje jakby próbowało wyrwać się przez żebra.
—Harper. — Wyszeptuje moje imię przy moich ustach, jak modlitwę. — Boże, jak za tobą tęskniłem.
Powinnam to przerwać. Powinnam pamiętać wszystkie powody, dla których go nienawidzę.
Ale wtedy moje palce odnajdują brzeg jego koszulki i podciągam ją w górę. Przerywa pocałunek tylko na tyle, żeby zrzucić ją przez głowę, a potem jego usta znów są na moich—głodniejsze, bardziej rozpaczliwe.
Jego ciało jest inne niż zapamiętałam. Twardsze, bardziej wyrzeźbione. Moje dłonie śledzą linie mięśni na jego brzuchu, piersi, ramionach. Drży pod moim dotykiem, z gardła wyrywa mu się cichy jęk.
— Jesteś taka piękna — mamrocze przy mojej szczęce, wędrując ustami w dół szyi. — Zawsze byłaś tak cholernie piękna.
Jego palce odnajdują zamek z tyłu mojej sukienki i zatrzymuje się, cofając, by spojrzeć mi w oczy z niemym pytaniem. Prosi o pozwolenie nawet teraz, nawet po trzech latach dystansu i gniewu między nami.
Odpowiadam, sięgając do tyłu i rozpinając zamek sama.
Sukienka opada na moje stopy, a on wyraźnie wstrzymuje oddech, patrząc na mnie z czymś, co niemal przypomina cześć.
— Harper… — Tylko moje imię. Nic więcej.
Jakby to było jedyne słowo, które zna.
Unosi mnie, jakbym nic nie ważyła, a ja oplatam nogami jego biodra, gdy niesie mnie do łóżka. Opadamy razem na materac, jego ciało przykrywa moje—ciepłe, solidne i boleśnie znajome.
Jego usta odnajdują moją obojczyk. Moje ramię. Krzywiznę piersi. Każdy dotyk jest powolny, zamierzony, jakby mnie zapamiętywał. Jakby bał się, że zniknę, jeśli poruszy się zbyt szybko.
— Nigdy nie przestałem o tobie myśleć — jego głos jest szorstki, złamany. — Ani przez jeden dzień. Ani przez jedną cholerną sekundę.
Jego słowa rozdzierają mi pierś. Przyciągam jego twarz z powrotem do siebie, całuję go głęboko, próbując przelać trzy lata żalu i tęsknoty w naciśnięcie naszych ust.
Jego dłoń sunie w dół mojego ciała, a ja wzdycham mu w usta, pozwalając mu połknąć dźwięk, gdy jego palce odnajdują miejsca, które sprawiają, że wyginam się ku niemu.
— Powiedz mi, czego potrzebujesz — szepcze. — Powiedz mi, a dam ci wszystko.
— Ciebie. — Słowo wypada z moich ust rozpaczliwie, złamane. — Tylko ciebie.
Odsuwa się lekko, by spojrzeć mi w oczy, i widzę w nich coś nagiego. Wrażliwego. Chłopaka, w którym zakochałam się w wieku piętnastu lat, ukrytego pod latami dystansu, mięśniami i moimi starannie zbudowanymi murami.
— Jestem… — Przywiera czołem do mojego. — Jestem tutaj.
Jego usta wędrują w dół mojej szyi, po obojczyku, niżej—a potem zsuwa się po moim ciele, podciągając sukienkę na biodra dłońmi, które doskonale wiedzą, co robią. Powinnam go powstrzymać, powinnam pamiętać, gdzie jesteśmy, ale jego oddech jest gorący na moim udzie i zapominam, jak się myśli.
— Nienawidzę, że wciąż tego chcę. — Słowa uciekają mi z ust, zanim zdążę je powstrzymać, a palce już plączą się w jego włosach. — Nienawidzę, że moje ciało nigdy cię nie zapomniało.
— Wiem. — Całuje koronkę między moimi udami, a ja prawie wyskakuję z łóżka. — Moje też cię nigdy nie zapomniało.
Odsuwa materiał i jego język odnajduje mój łechtaczkę z miażdżącą precyzją—okrąża, drażni, wyciąga z mojego gardła dźwięki, o których nie wiedziałam, że potrafię wydawać. Potem schodzi niżej, językiem wnika we mnie i muszę ugryźć własną pięść, by nie krzyknąć. Nikt nie dotykał mnie tak od trzech lat. Marcus nigdy nie zadbał, by dowiedzieć się, czego potrzebuję, ale Ethan pamięta każdą rzecz, która mnie rozwala.
Jego palce zastępują język, dwa wsuwają się głęboko, podczas gdy usta wracają do łechtaczki, ssąc delikatnie. Napięcie narasta niewiarygodnie szybko—już drżę, już balansuję na krawędzi, bliżej niż Marcus kiedykolwiek mnie doprowadził przez cały nasz związek.
— Popatrz na mnie. — Jego głos jest napięty, rozpaczliwy przy mojej skórze. — Muszę cię widzieć, kiedy się rozpadasz.
Otwieram oczy, a jego twarz jest między moimi udami, każda emocja wypisana na jego rysach—miłość, żal, desperacja, głód. Patrzy na mnie, jakbym była jedyną rzeczą na świecie, która się liczy. Jego palce wyginają się we mnie, trafiając w to miejsce, a napięcie osiąga szczyt—
Wtedy słyszę kroki na schodach. Ciężkie, chwiejne, coraz bliżej.
Osztywniejemy oboje, jego palce wciąż tkwią we mnie, mój orgazm roztrzaskuje się, zanim nadejdzie.
Krew zamarza mi w żyłach. Zrzucam Ethana z siebie tak gwałtownie, że omal nie spada z łóżka.
— Wstawaj. — Mój głos brzmi ostro, spanikowanie, całkowicie trzeźwo. — Wstawaj, wstawaj, on idzie.
Ethan już się rusza, zgarnia koszulkę z podłogi, wciąga dżinsy. Jego spojrzenie odnajduje moje—zranione, zdezorientowane, wciąż miękkie po tym, co właśnie dzieliliśmy. — Harper—
— To był błąd. — Zakładam sukienkę drżącymi rękami. — Byłam pijana. To nic nie znaczyło.
— Wiesz, że to nieprawda.
— Nie wiem nic, poza tym, że mój chłopak zaraz tu wejdzie. — Wskazuję na okno. — Idź. Teraz.
Kroki są już na korytarzu. Gdzieś niedaleko otwiera się drzwi, ktoś je zatrzaskuje.
Ethan podchodzi do okna i otwiera je. Zatrzymuje się z jedną nogą już za parapetem, patrzy na mnie jeszcze raz.
— To się nie skończyło — mówi cicho. — Wiesz o tym, prawda?
— Kurwa, idź! — syczę.
Znika w ciemności, a potem słyszę miękki łoskot, gdy ląduje na ziemi poniżej. Siadam na brzegu łóżka, wygładzam włosy, układam twarz tak, by nie wyglądać jak ktoś, komu właśnie przewrócono świat do góry nogami.
Drzwi otwierają się i Marcus wpada do środka, śmierdząc piwem i frustracją. Jego t-shirt jest wymięty, włosy rozczochrane, ledwo na mnie patrzy, gdy opiera się o framugę.
— Głupia pieprzona impreza — mruczy. — Ryan to taki dupek. Wiesz, co mi powiedział? Że jestem skończony. Skończony, kurwa. Jakby moje kolano miało się nie zagoić w dwa miesiące.
— Marcus…
— Prawie go uderzyłem. Właściwie powinienem był to zrobić. — Przeciera twarz, lekko się chwiejąc. — Chodźmy do domu, mam dość tego gówna.
Wstaję na nogi, które nie wydają się stabilne. — Okej.
Na szczęście nie zauważa, że moja sukienka jest pognieciona. Nie widzi już rumieńca na mojej klatce piersiowej, tak samo jak nie dostrzega otwartego okna ani chłodnego nocnego powietrza wpadającego do środka.
Po prostu zarzuca mi ramię na ramiona, ciężko, zaborczo, prowadzi mnie do drzwi.
— I tak jesteś za dobra na tę imprezę, laleczko — jego słowa zlewają się ze sobą. — Za dobra na nich wszystkich.
Pozwalam mu prowadzić mnie po schodach, przez tłum, na zewnątrz, w noc. Moje ciało porusza się mechanicznie, podczas gdy umysł wciąż odtwarza wszystko—dłonie Ethana, jego usta, głos łamiący się, gdy mówił, że jego ciało nigdy mnie nie zapomniało.
Powiedziałam mu, że wciąż go chcę.
To tak, jakby pośród tego wszystkiego prawda, której nawet przed sobą nie chciałam przyznać, po prostu ze mnie wypadła. A sposób, w jaki na mnie patrzył, jakbym była wszystkim, czego kiedykolwiek pragnął, powiedział więcej niż kiedykolwiek mogłyby słowa.
Marcus otwiera drzwi pasażera w samochodzie, a ja wślizguję się do środka. Okrąża auto, wciąż mamrocze o Ryanie, o szacunku, o udowadnianiu wszystkim, że się mylą.
Patrzę przez okno i myślę o Ehtanie lądującym w ciemności poniżej.
O tym, jak powiedział, że to się nie skończyło.
Myli się. To był błąd. Pijany, głupi błąd, który nigdy się nie powtórzy.
Nie jesteśmy razem. Nie będziemy razem. Powiedział wszystko, co miał do powiedzenia trzy lata temu, w tamtym korytarzu. Byłam rozproszeniem, na które nie mógł sobie pozwolić, i nic, co wydarzyło się tej nocy, tego nie zmienia.
Moje ciało po prostu mnie zdradziło w chwili słabości. Tylko tyle.
Pamięć mięśni, alkohol i duch dziewczyny, która kiedyś kochała go bez granic.
Ale nie jestem już tamtą dziewczyną. I nie pozwolę sobie nią być.
Przesuń w górę, aby kontynuować