passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Falling for My Brother’s Enemy - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

Falling for My Brother’s Enemy

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Punkt widzenia Loli

"Nie możesz znowu opuścić treningu, Cassian!"

Nie chciałam krzyczeć, ale nie mogłam się powstrzymać. Mój głos odbił się echem w sali gimnastycznej, ostry i wściekły. Mój brat był już w połowie drogi do drzwi, chwytając swoją torbę, jakby nic go to nie obchodziło.

Cassian nawet się nie obejrzał, po prostu wybiegł.

Drzwi trzasnęły.

Stałam tam, ciężko oddychając, trzęsącymi się rękami. Reszta zespołu ucichła. Czułam ich spojrzenia na sobie, jakby czekali, aż kapitan Lola jak zawsze się opanuje. Więc się opanowałam. Zacisnęłam pięści. Uśmiechnęłam się sztywno. Skinęłam głową i powiedziałam wszystkim, żeby dokończyli ćwiczenia bez niego.

To właśnie robię. Występuję. Prowadzę. Udaję, że się nie rozpadam.

Ale w środku? Byłam zmęczona. Tak cholernie zmęczona.

Cassian robił to od tygodni — opuszczał treningi, znikał po meczach, zawsze z tą samą głupią wymówką.

"Pomagałem Darli."

Darla. Nowa dziewczyna, która chichocze za każdym razem, gdy Cassian przechodzi obok. Ta, która ledwo potrafi uderzyć piłkę, ale jakoś zawsze dostaje od niego indywidualną pomoc. Jasne.

Pomoc?

Bardziej jak flirtowanie. Bardziej jak rozbieranie się wzrokiem. Pieprzenie się wzrokiem na boisku, jakby nikt tego nie zauważył. Jakbym ja tego nie zauważyła.

Myśli, że jestem ślepa? Znam go całe życie.

Kiedyś byliśmy zespołem. Nie tylko na boisku — ale wszędzie. Rodzeństwo Sinclairów. Wszyscy nas znali. Wszyscy nas oglądali. Byliśmy definicją siatkarskiej arystokracji.

Ostrożni. Strategiczni. Zgrani tak, jakbyśmy mogli czytać sobie w myślach.

Nazywali nas złotą parą. Trener zwykł mówić, że urodziliśmy się, by grać razem.

I może tak było.

Ale coś się zmieniło. Nie wiem dokładnie kiedy, ale zaczęło się to jakieś miesiąc temu. Cassian zaczął opuszczać ćwiczenia. Spóźniać się. Wychodzić wcześniej. Śmiać się więcej z Darlą niż kiedykolwiek ze mną.

A najgorsze?

Nawet nie próbował tego ukryć.

Podniosłam piłkę i rzuciłam nią o ścianę. Mocno. Echo odbiło się od ściany jak kpina.

Regionalne zawody są tuż za rogiem. Wszystko, na co pracowaliśmy — przepadnie, jeśli będzie tak dalej.

Więc teraz ćwiczę sama. Set za setem. Serw za serwem. Udając, że nadal jesteśmy zespołem. Że wszystko jest w porządku. Że jesteśmy okej.

Nie jesteśmy.

Po treningu spakowałam się powoli. Sala opustoszała. Zostałam sama, wpatrując się w boisko. To samo boisko, na którym kiedyś trenowali nasi rodzice.

Nasza mama była mistrzynią siatkówki. Złote medale. Okładki magazynów. Wszyscy chcieli być jak ona. Nasz tata był jej trenerem. Zbudował ten program. Zbudował nas.

Byli legendami.

A teraz to tylko imiona na tabliczce.

Zapięłam torbę, chwyciłam brzoskwiniowy bukiet, który przyniosłam z domu, i wyszłam.

Niebo było już szare, gdy dotarłam na cmentarz. Powietrze było ciężkie. Ciche. Jakby wiedziało, że dziś boli.

Pięć lat. Pięć lat temu nasi rodzice pojechali na kolację za jezioro. Deszcz padał mocno. Most był śliski. Stracili kontrolę. Samochód uderzył w barierkę i spadł.

Zanim ktokolwiek ich znalazł, było już za późno.

Cassian i ja mieliśmy tylko dwanaście lat.

Od tamtej pory, co roku — ten sam rytuał. Spotykamy się przy ich grobie. Przynosimy kwiaty. Rozmawiamy. Wspominamy. Płaczemy, gdy nikt nie patrzy.

To jedyny dzień, którego nigdy nie opuścił.

Do teraz.

Czekałam. I czekałam. Sprawdziłam telefon. Żadnych wiadomości. Żadnego telefonu. Nawet fałszywej wymówki. Zaczęło się ściemniać. Wiatr się wzmógł. Powietrze zrobiło się zimne.

Nadal nic.

Gardło mi się zacisnęło. Ręce się trzęsły. Ale nie płakałam.

Nie chciałam płakać. Usiadłam obok grobu i wpatrywałam się w kamień. Był prosty. Piękny.

Amelia Sinclair – Mistrzyni Narodowa

Dane Sinclair – Trener Mistrzów

Razem, zawsze.

Położyłam kwiaty delikatnie. Mama kochała brzoskwiniowe kwiaty. Mówiła, że przypominają jej zwycięstwo.

Oczyściłam róg kamienia z ziemi i wyszeptałam: "Cześć."

Cisza. Przełknęłam ciężko. "Nie przyszedł," powiedziałam. "Cassian. Nie pojawił się."

Mój głos się załamał. Oczyściłam gardło i zmusiłam się, by mówić dalej.

"Znowu opuścił trening. Zachowuje się, jakby siatkówka nie miała znaczenia. Jakbyście wy nie mieli znaczenia. Jakbyśmy my nie mieli."

Łzy napłynęły mi do oczu, płonąc gorąco. Odwróciłam wzrok, ku ciemnemu niebu.

"Starałam się. Naprawdę. Ćwiczyłam sama. Prowadziłam drużynę. Uśmiechałam się przez to wszystko. Ale jestem zmęczona."

Łza spłynęła po moim policzku.

"Cassian się zmienia. I nie wiem dlaczego. Oddala się od wszystkiego. Od drużyny. Ode mnie. Od... was."

Związałam włosy w niedbały kucyk, jak zawsze przed meczem, i wtedy wszystko się rozpadło.

Łzy płynęły szybko.

"Nie chcę tego przyznać. Ale myślę... myślę, że zawodzimy was. Mamo. Tato."

Mój głos zniżył się do szeptu.

"Myślę, że zawodzimy dziedzictwo."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Perspektywa Loli

„Gdzie do cholery byłeś!” krzyknęłam, gdy tylko zatrzasnęłam za sobą drzwi wejściowe. Całe moje ciało drżało – częściowo z powodu zimnego deszczu, który przemoczył mnie od stóp do głów, częściowo z powodu wściekłości, która wrzała we mnie od czasu pobytu na cmentarzu.

Cassian spojrzał z kuchni, jakbym właśnie przerwała mu drzemkę, a nie fakt, że opuścił rocznicę śmierci naszych rodziców.

Był w połowie łyka, stojąc boso na jednym z naszych krzeseł jadalnianych z napojem energetycznym w ręku. „Co masz na myśli, gdzie byłem?” – powiedział, jakby naprawdę był zdezorientowany.

Patrzyłam na niego z niedowierzaniem. „O mój Boże. Nie pamiętasz?”

Mrugnął do mnie. Milczenie.

„Dziś jest rocznica mamy i taty. Pięć pieprzonych lat.”

Cassian tylko wzruszył ramionami. Wzruszył ramionami.

„Och. Ups. Zapomniałem.”

Szczęka mi opadła.

Deszcz kapiący z moich włosów uderzał w drewnianą podłogę niczym małe noże. Moja kurtka kleiła się do skóry. Mój nos był czerwony, ręce zdrętwiałe.

I wtedy miał czelność powiedzieć: „Powinnaś się przebrać, zanim złapiesz przeziębienie.”

Krew we mnie zawrzała, ale to jeszcze nie było wszystko.

Z góry dobiegł głos, przesłodzony i fałszywy jak diabli. „Cassian? Co tak długo?”

To była Darla.

„Co do cholery z tobą nie tak?” – wysyczałam. „Dlaczego ci już nie zależy?”

Cassian przewrócił oczami i wrócił do picia swojego napoju, jakby nie niszczył wszystkiego.

Nie czekałam na jego odpowiedź. Rzuciłam się do swojego pokoju, serce biło jak oszalałe.

Zerwałam z siebie przemoknięte ubrania, energicznie wysuszyłam włosy ręcznikiem i nałożyłam legginsy i top z Gymsharka jak z automatu. Deszcz wciąż uderzał w okna, ale nie obchodziło mnie to. Jedynym miejscem, gdzie mogłam teraz oddychać, była siłownia na ulicy.

Za każdym razem, gdy Cassian coś psuje, ja idę naprawiać siebie na siłowni.

To głupie. Ale pomaga.

Zawiązałam buty i znów wyszłam.

Głos Cassiana podążał za mną. „Gdzie do cholery idziesz w tym deszczu?”

Zignorowałam go. Zatrzasnęłam drzwi. Pozwoliłam burzy pochłonąć moje milczenie.

Spacer na siłownię był brutalny. Wiatr. Błoto. Moje skarpetki były już mokre przez buty, ale szłam dalej.

Potrzebowałam tego pieczenia. Musiałam zatopić ból wysiłkiem.

Światła siłowni migotały, gdy weszłam, a ciepło uderzyło mnie jak fala. Rozejrzałam się. Sprzęt z tyłu po prawej – maszyna do ściągania – wreszcie był wolny. Ruszyłam prosto tam.

Oplotłam dłonie wokół drążka, zaczęłam ciągnąć ze wszystkimi moimi frustracjami, gdy głos przeciął szum playlist siłowni.

„Kurde. Jesteś cała przemoczona.”

Zatrzymałam się w pół ruchu.

Powoli odwróciłam głowę.

I stanęłam twarzą w twarz z Jace'em pieprzonym Reyesem.

Opierał się o ścianę, czarna bluza rozpięta do połowy, potargane włosy lekko wilgotne, jakby też dopiero wszedł z deszczu. Jego orzechowe oczy błyszczały rozbawieniem, ale to ten zuchwały uśmiech sprawił, że mój żołądek się przewrócił – i to nie w dobry sposób.

Jace Reyes.

Chaos w postaci sześć stóp dwóch cali z zewnątrz. Jesteśmy rywalami od trzeciej klasy. Gra jakby był lekkomyślny, nieprzewidywalny. Wykonuje zagrania, które przeczą logice. Rozkwita w bałaganach. Kłamie. Manipuluje. Rozkłada na części wyrafinowane zespoły jak mój tylko dla zabawy.

Nigdy nie byliśmy po tej samej stronie.

I na pewno nigdy nie wymienialiśmy niczego innego niż sarkazm, spojrzenia i od czasu do czasu środkowy palec za plecami sędziego.

Więc dlaczego do mnie mówił?

Po prostu patrzyłam, zdezorientowana, milcząca. Uśmiechnął się szerzej. „Zdjęcie trwałoby dłużej, Sinclair.”

Otrząsnęłam się z transu. „Odejdź.”

„Niezbyt uprzejmie, biorąc pod uwagę, że miałem cię pochwalić za formę,” powiedział, zbliżając się, jakbyśmy nie byli wrogami.

Przewróciłam oczami. „Nie udawaj, że jesteśmy przyjaciółmi.”

„Nie udaję,” powiedział spokojnie, zbliżając się. „Przerywam.”

Wskazał na mój uchwyt. „Robisz to źle.”

Mrugnęłam. „Słucham?”

„Używasz za dużo barków. Powinnaś kontrolować to plecami. Tutaj—”

„Nie dotykaj mnie,” warknęłam, odsuwając się. „Nie potrzebuję twoich rad. Zwłaszcza nie od kogoś, kto gra jak pijany ośmiornica w dniu meczu.”

„Pijany ośmiornica? To coś nowego,” powiedział, niemal z podziwem.

Wtedy to poczułam – wszystko, co trzymałam w sobie, odkąd Cassian zostawił mnie stojącą przed grobem naszych rodziców.

Upuściłam drążek, odepchnęłam go jakby mnie obraził i wysyczałam: „Proszę. Zejdź mi z oczu.”

Jace się nie ruszył.

Zamiast tego przechylił głowę. „Huh. To nie wygląda na opanowaną Lolę, którą widzę na korcie. Gdzie się podziała?”

Słowa uderzyły mnie w brzuch. A potem… napłynęły łzy. Mój wzrok się zamazał. Moja klatka piersiowa unosiła się i opadała. Nienawidziłam tego. Nigdy nie płaczę publicznie. Nigdy.

„O cholera,” powiedział szybko Jace, jego zuchwały uśmiech zgasł. „Okej, hej, hej, Lola – nie miałem tego na myśli w ten sposób. Chciałem powiedzieć, ale nie tak – tak.”

Zaśmiałam się słabo, wycierając twarz. „To nie ty. To po prostu… mój brat.”

Jace uniósł brew i skrzyżował ramiona. „Mmm. Proszę. Powiedz mi więcej.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Lola POV

Nie powinnam zwierzać się Jace'owi Reyesowi.

Jesteśmy rywalami. Kropka.

Jesteśmy ostatnimi osobami, które powinny siedzieć obok siebie w niemal pustej siłowni, z potem wciąż przylegającym do naszej skóry, oddechami zwalniającymi po godzinach udawania, że nasze problemy można unieść ciężarami.

Ale oto jestem.

Opowiadam całe moje życie Jace'owi cholernemu Reyesowi.

"Moi rodzice zginęli", wyrwało mi się, wpatrując się w zarysowaną podłogę. "Wypadek samochodowy. Pięć lat temu, dziś."

Nic nie powiedział.

Więc mówiłam dalej.

"A Cassian... kiedyś się troszczył. Kiedyś przychodził. Na każdy trening. Każdy mecz. Każdą rocznicę. Ale ostatnio? Wszystko przegapia. A kiedy już jest, to tak naprawdę go nie ma. Po prostu wpatruje się w Darlę, jakby miała ostatnią komórkę mózgową, którą kiedykolwiek użyje."

Jace parsknął. "Więc mówisz, że mam szansę na Regionalnych w tym roku?"

Nawet się nie zastanowiłam—po prostu uderzyłam go w klatkę piersiową.

Śmiał się głośno. "Żartuję! Cholera, Sinclair. Masz mocny cios."

Przewróciłam oczami. "Nie jesteś śmieszny."

Uśmiechnął się złośliwie. "Nie, ale zbyt łatwo cię wyprowadzić z równowagi."

"Przysięgam, pewnego dnia włożę ci piłkę siatkową do gardła."

"A mimo to serwowałbym lepiej niż twój brat", powiedział z uśmiechem.

Spojrzałam na niego groźnie, ale coś we mnie... pękło. Nie w zły sposób. W sposób ulgi.

Jace oparł się na ławce, rozciągając swoje długie nogi. "Słuchaj. Może twój brat po prostu coś przeżywa. Może nie chce już być siatkowym cudownym dzieckiem."

Mrugnęłam. "Co?"

Wzruszył ramionami. "Może jest zmęczony. Presją. Oczekiwaniami. Całą tą legendą."

Wpatrywałam się w niego. "Zamknij się. On tego chce. Zawsze chciał. To… to sposób, w jaki honorujemy naszych rodziców."

Jace pochylił głowę w moją stronę. "Pewnie. Ty to robisz. Ale może on nie."

Zmarszczyłam brwi. "Dlaczego tak mówisz?"

"Bo czasami... po prostu jesteśmy." Nie patrzył na mnie, kiedy to mówił. Jego głos stał się trochę cichszy. Cichy. Szczery. Ciężki.

Zatrzymałam się. "Co masz na myśli?"

Był błysk—tylko błysk—w jego oczach. Coś surowego. Coś prawdziwego. Coś, czego nie powinnam była zobaczyć.

Ale potem, tak po prostu, znów się uśmiechnął i pochylił do przodu. "Nieważne. Zapomnij, że cokolwiek powiedziałem."

Cisza wypełniła przestrzeń między nami.

Dopóki nie spojrzał w dół i nie uśmiechnął się. "Wiesz, że stoisz bardzo blisko mojej klatki piersiowej, prawda?"

Otworzyłam usta. "Fuj!"

Popchnęłam go tak mocno, że prawie spadł z ławki. Złapał się, śmiejąc się. "Dobrze, dobrze. Zasłużyłem na to."

"Zdecydowanie tak."

"Nie powinienem był tego mówić", powiedział, wciąż się uśmiechając.

"Po prostu to zignoruj", mruknęłam, podnosząc włosy ponownie. "Byłam w podatnym stanie."

Uniósł brew. "Oczywiście, że byłaś."

Rzuciłam mu spojrzenie. "Nie."

"Co?" powiedział, podnosząc ręce, jakby był niewinny. "Miło było zobaczyć tę stronę ciebie, Sinclair."

Prychnęłam. "Nigdy więcej tego nie zobaczysz."

Wstał, zarzucając torbę na ramię. "Jesteś pewna?"

Skrzyżowałam ramiona.

Zaczął iść w kierunku wyjścia, ale zanim wyszedł, spojrzał przez ramię.

"Do zobaczenia, Sinclair."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Falling for My Brother’s Enemy

Falling for My Brother’s Enemy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa