passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Falling for My Brother’s Enemy - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Falling for My Brother’s Enemy

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Perspektywa Loli

„Gdzie do cholery byłeś!” krzyknęłam, gdy tylko zatrzasnęłam za sobą drzwi wejściowe. Całe moje ciało drżało – częściowo z powodu zimnego deszczu, który przemoczył mnie od stóp do głów, częściowo z powodu wściekłości, która wrzała we mnie od czasu pobytu na cmentarzu.

Cassian spojrzał z kuchni, jakbym właśnie przerwała mu drzemkę, a nie fakt, że opuścił rocznicę śmierci naszych rodziców.

Był w połowie łyka, stojąc boso na jednym z naszych krzeseł jadalnianych z napojem energetycznym w ręku. „Co masz na myśli, gdzie byłem?” – powiedział, jakby naprawdę był zdezorientowany.

Patrzyłam na niego z niedowierzaniem. „O mój Boże. Nie pamiętasz?”

Mrugnął do mnie. Milczenie.

„Dziś jest rocznica mamy i taty. Pięć pieprzonych lat.”

Cassian tylko wzruszył ramionami. Wzruszył ramionami.

„Och. Ups. Zapomniałem.”

Szczęka mi opadła.

Deszcz kapiący z moich włosów uderzał w drewnianą podłogę niczym małe noże. Moja kurtka kleiła się do skóry. Mój nos był czerwony, ręce zdrętwiałe.

I wtedy miał czelność powiedzieć: „Powinnaś się przebrać, zanim złapiesz przeziębienie.”

Krew we mnie zawrzała, ale to jeszcze nie było wszystko.

Z góry dobiegł głos, przesłodzony i fałszywy jak diabli. „Cassian? Co tak długo?”

To była Darla.

„Co do cholery z tobą nie tak?” – wysyczałam. „Dlaczego ci już nie zależy?”

Cassian przewrócił oczami i wrócił do picia swojego napoju, jakby nie niszczył wszystkiego.

Nie czekałam na jego odpowiedź. Rzuciłam się do swojego pokoju, serce biło jak oszalałe.

Zerwałam z siebie przemoknięte ubrania, energicznie wysuszyłam włosy ręcznikiem i nałożyłam legginsy i top z Gymsharka jak z automatu. Deszcz wciąż uderzał w okna, ale nie obchodziło mnie to. Jedynym miejscem, gdzie mogłam teraz oddychać, była siłownia na ulicy.

Za każdym razem, gdy Cassian coś psuje, ja idę naprawiać siebie na siłowni.

To głupie. Ale pomaga.

Zawiązałam buty i znów wyszłam.

Głos Cassiana podążał za mną. „Gdzie do cholery idziesz w tym deszczu?”

Zignorowałam go. Zatrzasnęłam drzwi. Pozwoliłam burzy pochłonąć moje milczenie.

Spacer na siłownię był brutalny. Wiatr. Błoto. Moje skarpetki były już mokre przez buty, ale szłam dalej.

Potrzebowałam tego pieczenia. Musiałam zatopić ból wysiłkiem.

Światła siłowni migotały, gdy weszłam, a ciepło uderzyło mnie jak fala. Rozejrzałam się. Sprzęt z tyłu po prawej – maszyna do ściągania – wreszcie był wolny. Ruszyłam prosto tam.

Oplotłam dłonie wokół drążka, zaczęłam ciągnąć ze wszystkimi moimi frustracjami, gdy głos przeciął szum playlist siłowni.

„Kurde. Jesteś cała przemoczona.”

Zatrzymałam się w pół ruchu.

Powoli odwróciłam głowę.

I stanęłam twarzą w twarz z Jace'em pieprzonym Reyesem.

Opierał się o ścianę, czarna bluza rozpięta do połowy, potargane włosy lekko wilgotne, jakby też dopiero wszedł z deszczu. Jego orzechowe oczy błyszczały rozbawieniem, ale to ten zuchwały uśmiech sprawił, że mój żołądek się przewrócił – i to nie w dobry sposób.

Jace Reyes.

Chaos w postaci sześć stóp dwóch cali z zewnątrz. Jesteśmy rywalami od trzeciej klasy. Gra jakby był lekkomyślny, nieprzewidywalny. Wykonuje zagrania, które przeczą logice. Rozkwita w bałaganach. Kłamie. Manipuluje. Rozkłada na części wyrafinowane zespoły jak mój tylko dla zabawy.

Nigdy nie byliśmy po tej samej stronie.

I na pewno nigdy nie wymienialiśmy niczego innego niż sarkazm, spojrzenia i od czasu do czasu środkowy palec za plecami sędziego.

Więc dlaczego do mnie mówił?

Po prostu patrzyłam, zdezorientowana, milcząca. Uśmiechnął się szerzej. „Zdjęcie trwałoby dłużej, Sinclair.”

Otrząsnęłam się z transu. „Odejdź.”

„Niezbyt uprzejmie, biorąc pod uwagę, że miałem cię pochwalić za formę,” powiedział, zbliżając się, jakbyśmy nie byli wrogami.

Przewróciłam oczami. „Nie udawaj, że jesteśmy przyjaciółmi.”

„Nie udaję,” powiedział spokojnie, zbliżając się. „Przerywam.”

Wskazał na mój uchwyt. „Robisz to źle.”

Mrugnęłam. „Słucham?”

„Używasz za dużo barków. Powinnaś kontrolować to plecami. Tutaj—”

„Nie dotykaj mnie,” warknęłam, odsuwając się. „Nie potrzebuję twoich rad. Zwłaszcza nie od kogoś, kto gra jak pijany ośmiornica w dniu meczu.”

„Pijany ośmiornica? To coś nowego,” powiedział, niemal z podziwem.

Wtedy to poczułam – wszystko, co trzymałam w sobie, odkąd Cassian zostawił mnie stojącą przed grobem naszych rodziców.

Upuściłam drążek, odepchnęłam go jakby mnie obraził i wysyczałam: „Proszę. Zejdź mi z oczu.”

Jace się nie ruszył.

Zamiast tego przechylił głowę. „Huh. To nie wygląda na opanowaną Lolę, którą widzę na korcie. Gdzie się podziała?”

Słowa uderzyły mnie w brzuch. A potem… napłynęły łzy. Mój wzrok się zamazał. Moja klatka piersiowa unosiła się i opadała. Nienawidziłam tego. Nigdy nie płaczę publicznie. Nigdy.

„O cholera,” powiedział szybko Jace, jego zuchwały uśmiech zgasł. „Okej, hej, hej, Lola – nie miałem tego na myśli w ten sposób. Chciałem powiedzieć, ale nie tak – tak.”

Zaśmiałam się słabo, wycierając twarz. „To nie ty. To po prostu… mój brat.”

Jace uniósł brew i skrzyżował ramiona. „Mmm. Proszę. Powiedz mi więcej.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Lola POV

Nie powinnam zwierzać się Jace'owi Reyesowi.

Jesteśmy rywalami. Kropka.

Jesteśmy ostatnimi osobami, które powinny siedzieć obok siebie w niemal pustej siłowni, z potem wciąż przylegającym do naszej skóry, oddechami zwalniającymi po godzinach udawania, że nasze problemy można unieść ciężarami.

Ale oto jestem.

Opowiadam całe moje życie Jace'owi cholernemu Reyesowi.

"Moi rodzice zginęli", wyrwało mi się, wpatrując się w zarysowaną podłogę. "Wypadek samochodowy. Pięć lat temu, dziś."

Nic nie powiedział.

Więc mówiłam dalej.

"A Cassian... kiedyś się troszczył. Kiedyś przychodził. Na każdy trening. Każdy mecz. Każdą rocznicę. Ale ostatnio? Wszystko przegapia. A kiedy już jest, to tak naprawdę go nie ma. Po prostu wpatruje się w Darlę, jakby miała ostatnią komórkę mózgową, którą kiedykolwiek użyje."

Jace parsknął. "Więc mówisz, że mam szansę na Regionalnych w tym roku?"

Nawet się nie zastanowiłam—po prostu uderzyłam go w klatkę piersiową.

Śmiał się głośno. "Żartuję! Cholera, Sinclair. Masz mocny cios."

Przewróciłam oczami. "Nie jesteś śmieszny."

Uśmiechnął się złośliwie. "Nie, ale zbyt łatwo cię wyprowadzić z równowagi."

"Przysięgam, pewnego dnia włożę ci piłkę siatkową do gardła."

"A mimo to serwowałbym lepiej niż twój brat", powiedział z uśmiechem.

Spojrzałam na niego groźnie, ale coś we mnie... pękło. Nie w zły sposób. W sposób ulgi.

Jace oparł się na ławce, rozciągając swoje długie nogi. "Słuchaj. Może twój brat po prostu coś przeżywa. Może nie chce już być siatkowym cudownym dzieckiem."

Mrugnęłam. "Co?"

Wzruszył ramionami. "Może jest zmęczony. Presją. Oczekiwaniami. Całą tą legendą."

Wpatrywałam się w niego. "Zamknij się. On tego chce. Zawsze chciał. To… to sposób, w jaki honorujemy naszych rodziców."

Jace pochylił głowę w moją stronę. "Pewnie. Ty to robisz. Ale może on nie."

Zmarszczyłam brwi. "Dlaczego tak mówisz?"

"Bo czasami... po prostu jesteśmy." Nie patrzył na mnie, kiedy to mówił. Jego głos stał się trochę cichszy. Cichy. Szczery. Ciężki.

Zatrzymałam się. "Co masz na myśli?"

Był błysk—tylko błysk—w jego oczach. Coś surowego. Coś prawdziwego. Coś, czego nie powinnam była zobaczyć.

Ale potem, tak po prostu, znów się uśmiechnął i pochylił do przodu. "Nieważne. Zapomnij, że cokolwiek powiedziałem."

Cisza wypełniła przestrzeń między nami.

Dopóki nie spojrzał w dół i nie uśmiechnął się. "Wiesz, że stoisz bardzo blisko mojej klatki piersiowej, prawda?"

Otworzyłam usta. "Fuj!"

Popchnęłam go tak mocno, że prawie spadł z ławki. Złapał się, śmiejąc się. "Dobrze, dobrze. Zasłużyłem na to."

"Zdecydowanie tak."

"Nie powinienem był tego mówić", powiedział, wciąż się uśmiechając.

"Po prostu to zignoruj", mruknęłam, podnosząc włosy ponownie. "Byłam w podatnym stanie."

Uniósł brew. "Oczywiście, że byłaś."

Rzuciłam mu spojrzenie. "Nie."

"Co?" powiedział, podnosząc ręce, jakby był niewinny. "Miło było zobaczyć tę stronę ciebie, Sinclair."

Prychnęłam. "Nigdy więcej tego nie zobaczysz."

Wstał, zarzucając torbę na ramię. "Jesteś pewna?"

Skrzyżowałam ramiona.

Zaczął iść w kierunku wyjścia, ale zanim wyszedł, spojrzał przez ramię.

"Do zobaczenia, Sinclair."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Jace POV

„Trening jest dopiero w przyszłym tygodniu” – mruknąłem, zdejmując kask i rzucając go na kuchenny blat.

Mój tata nawet nie podniósł wzroku znad tabletu. „To nie jest wymówka.”

„Mówię poważnie” – powiedziałem, wciąż dysząc po jeździe. „Trener dosłownie dał nam wolny tydzień.”

W końcu spojrzał, mrużąc oczy. „I co z tego? Myślisz, że mistrzowie robią sobie przerwy? Myślisz, że w ten sposób pokonasz Crescent i Sinclair na Regionals?”

Przewróciłem oczami i chwyciłem butelkę wody. „Mogę chociaż na chwilę odetchnąć? Ćwiczę codziennie od czerwca. To tylko tydzień.”

Tata wstał. Obszedł wyspę kuchenną, aż stanął tuż przede mną. „Mamy pełnowymiarowe boisko na podwórku. Podczas gdy inni gracze tracą czas, ty masz wszystko, czego potrzebujesz, aby być przed nimi. Więc nie—nie możesz odetchnąć.”

Jego głos nie był zły. Był ostry. Zimny. Jakby każde słowo było wyćwiczone.

„Dlaczego taki jesteś?” – warknąłem. „Dlaczego bardziej dbasz o siatkówkę niż o to, żebym żył?”

Nie mrugnął. „Bo nie pracowałem tak ciężko, nie poświęcałem się tak bardzo i nie inwestowałem tych wszystkich pieniędzy tylko po to, żeby wychować kogoś, kto chce jeździć na rowerze i gonić dziewczyny. Jesteś Reyesem. Jesteś moim synem. I wejdziesz na tę uczelnię jesienią na pełne stypendium i udowodnisz, że jesteś najlepszy. Tak jak zaplanowałem.”

„Twój plan” – mruknąłem, zaciskając szczękę. „Nie mój.”

Odszedł, nie odpowiadając.

Wpatrywałem się za nim, serce mi waliło. Klata płonęła.

Wszedłem na górę. Właśnie wróciłem z toru wyścigowego—czegoś, co naprawdę kochałem. Jazda dawała mi wolność. Wiatr w uszach. Kontrolę. Bez oczekiwań. Bez gwizdków. Bez tablicy wyników. Tylko ja i motocykl.

Ale nie mogłem z nim o tym porozmawiać. Nie usłyszałby tego.

Zrzuciłem zabłocone dżinsy i wszedłem do łazienki. Lustro było zaparowane od mojego oddechu. Przetarłem je i spojrzałem na siebie. Wyglądałem na zmęczonego. Moja szczęka była tak mocno zaciśnięta, że myślałem, że mogę złamać ząb trzonowy.

Założyłem koszulkę do ćwiczeń i czarne spodnie dresowe, zawiązałem buty sportowe i znowu wyszedłem.

Dokąd szedłem?

Już nawet sobie nie kłamałem. Szedłem na siłownię. I może—może—miałem nadzieję, że ona tam będzie znowu.

Lola Sinclair.

Dziewczyna, która zawsze była posągiem na boisku. Cholernie ostra. Nigdy nie traciła koncentracji. Nigdy się nie zawahała. Nigdy nawet nie mrugnęła źle. Była wszystkim, czego mój tata się bał—a jednocześnie szanował—w przeciwniku.

Ale kiedy zobaczyłem ją kilka dni temu… była inna.

Nie Kapitan Sinclair.

Po prostu… Lola.

Złamana. Płacząca. Ludzka.

To poruszyło we mnie coś. Coś, czego nienawidziłem.

Powiedziałem sobie, że mi się to nie podoba. Nie podoba mi się ona. Nadal była rywalką. Nadal była tą dziewczyną, która nazwała moją pracę nóg „niezgrabną” przed prasą w zeszłym sezonie. Nadal była tą, która uśmiechała się, za każdym razem, gdy traciliśmy punkt.

A jednak…

Kiedy wszedłem na siłownię i zobaczyłem ją przy worku treningowym—pot spływający po jej skroni, pięści latające, jakby od tego zależało jej życie—moje serce się ścisnęło.

Szła na niego, jakby worek przeklął całą jej linię krwi.

Podszedłem, z założonymi rękami, z tym rodzajem zarozumiałego uśmiechu, który zawsze działał jej na nerwy.

„Cóż, jeśli to nie królowa kolców we własnej osobie” – powiedziałem, przechylając głowę. „Powiedz mi, Sinclair… czy ten worek popełnił przestępstwo? Czy po prostu trenujesz na Regionals, próbując popełnić morderstwo?”

Zatrzymała się w pół uderzenia i powoli się odwróciła. Jej warkocz przylegał do wilgotnego ramienia. Jej oczy utknęły w moich, ostre i zmęczone jednocześnie.

„Odejdź, Reyes” – powiedziała bez emocji.

„Nie mogę” – odpowiedziałem, wzruszając ramionami. „Mam miejsca w pierwszym rzędzie na to emocjonalne załamanie.”

Spojrzała gniewnie. „W porządku jestem.”

„Jasne, że tak.” Zrobiłem krok bliżej, wystarczająco, by ją zirytować. „Ale jeśli naprawdę chcesz coś uderzyć, zawsze możesz uderzyć mnie zamiast tego.”

Lola uniosła brew. „Uważaj, czego sobie życzysz.”

„Och, życzę sobie tego” – powiedziałem, z uśmiechem.

Nie wahała się. Jej pierwszy cios wylądował lekko na mojej piersi—zabawny, ostrzegawczy.

Drugi?

Szybszy. Ostrzejszy.

Zrobiłem krok w tył, śmiejąc się, z rękami w górze. „Dobrze, dobrze! Cholera, Sinclair!”

Jej oddech był nierówny. Ale wściekłość na jej twarzy… zaczęła się topić. Wyglądała na spokojniejszą. Jakby przez chwilę świat nie kręcił się tak szybko wokół niej.

Wyciągnąłem ręce bez zastanowienia, delikatnie kładąc je na jej ramionach, aby ją ustabilizować.

Spojrzała na mnie. Jej twarz była blisko—za blisko. Widziałem złote plamki w jej oczach. Czułem zapach kokosa z jej gumki do włosów. Wszystko w niej krzyczało „trzymaj się z daleka”.

Ale nie ruszyła się. Potem szepnęła: „Nie możemy tego zrobić.”

Moje serce zamarło. Uniosłem brew. „Co—trenować, bijąc mnie?”

Pokręciła głową, ledwo. „Nie. Być przyjaciółmi.”

Zamarłem. Potem uśmiechnąłem się.

„Dobrze” – szepnąłem z powrotem. „Bo nie interesują mnie przyjaciele.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Falling for My Brother’s Enemy

Falling for My Brother’s Enemy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa