passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Falling for My Brother’s Enemy - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

Falling for My Brother’s Enemy

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Jace POV

„Trening jest dopiero w przyszłym tygodniu” – mruknąłem, zdejmując kask i rzucając go na kuchenny blat.

Mój tata nawet nie podniósł wzroku znad tabletu. „To nie jest wymówka.”

„Mówię poważnie” – powiedziałem, wciąż dysząc po jeździe. „Trener dosłownie dał nam wolny tydzień.”

W końcu spojrzał, mrużąc oczy. „I co z tego? Myślisz, że mistrzowie robią sobie przerwy? Myślisz, że w ten sposób pokonasz Crescent i Sinclair na Regionals?”

Przewróciłem oczami i chwyciłem butelkę wody. „Mogę chociaż na chwilę odetchnąć? Ćwiczę codziennie od czerwca. To tylko tydzień.”

Tata wstał. Obszedł wyspę kuchenną, aż stanął tuż przede mną. „Mamy pełnowymiarowe boisko na podwórku. Podczas gdy inni gracze tracą czas, ty masz wszystko, czego potrzebujesz, aby być przed nimi. Więc nie—nie możesz odetchnąć.”

Jego głos nie był zły. Był ostry. Zimny. Jakby każde słowo było wyćwiczone.

„Dlaczego taki jesteś?” – warknąłem. „Dlaczego bardziej dbasz o siatkówkę niż o to, żebym żył?”

Nie mrugnął. „Bo nie pracowałem tak ciężko, nie poświęcałem się tak bardzo i nie inwestowałem tych wszystkich pieniędzy tylko po to, żeby wychować kogoś, kto chce jeździć na rowerze i gonić dziewczyny. Jesteś Reyesem. Jesteś moim synem. I wejdziesz na tę uczelnię jesienią na pełne stypendium i udowodnisz, że jesteś najlepszy. Tak jak zaplanowałem.”

„Twój plan” – mruknąłem, zaciskając szczękę. „Nie mój.”

Odszedł, nie odpowiadając.

Wpatrywałem się za nim, serce mi waliło. Klata płonęła.

Wszedłem na górę. Właśnie wróciłem z toru wyścigowego—czegoś, co naprawdę kochałem. Jazda dawała mi wolność. Wiatr w uszach. Kontrolę. Bez oczekiwań. Bez gwizdków. Bez tablicy wyników. Tylko ja i motocykl.

Ale nie mogłem z nim o tym porozmawiać. Nie usłyszałby tego.

Zrzuciłem zabłocone dżinsy i wszedłem do łazienki. Lustro było zaparowane od mojego oddechu. Przetarłem je i spojrzałem na siebie. Wyglądałem na zmęczonego. Moja szczęka była tak mocno zaciśnięta, że myślałem, że mogę złamać ząb trzonowy.

Założyłem koszulkę do ćwiczeń i czarne spodnie dresowe, zawiązałem buty sportowe i znowu wyszedłem.

Dokąd szedłem?

Już nawet sobie nie kłamałem. Szedłem na siłownię. I może—może—miałem nadzieję, że ona tam będzie znowu.

Lola Sinclair.

Dziewczyna, która zawsze była posągiem na boisku. Cholernie ostra. Nigdy nie traciła koncentracji. Nigdy się nie zawahała. Nigdy nawet nie mrugnęła źle. Była wszystkim, czego mój tata się bał—a jednocześnie szanował—w przeciwniku.

Ale kiedy zobaczyłem ją kilka dni temu… była inna.

Nie Kapitan Sinclair.

Po prostu… Lola.

Złamana. Płacząca. Ludzka.

To poruszyło we mnie coś. Coś, czego nienawidziłem.

Powiedziałem sobie, że mi się to nie podoba. Nie podoba mi się ona. Nadal była rywalką. Nadal była tą dziewczyną, która nazwała moją pracę nóg „niezgrabną” przed prasą w zeszłym sezonie. Nadal była tą, która uśmiechała się, za każdym razem, gdy traciliśmy punkt.

A jednak…

Kiedy wszedłem na siłownię i zobaczyłem ją przy worku treningowym—pot spływający po jej skroni, pięści latające, jakby od tego zależało jej życie—moje serce się ścisnęło.

Szła na niego, jakby worek przeklął całą jej linię krwi.

Podszedłem, z założonymi rękami, z tym rodzajem zarozumiałego uśmiechu, który zawsze działał jej na nerwy.

„Cóż, jeśli to nie królowa kolców we własnej osobie” – powiedziałem, przechylając głowę. „Powiedz mi, Sinclair… czy ten worek popełnił przestępstwo? Czy po prostu trenujesz na Regionals, próbując popełnić morderstwo?”

Zatrzymała się w pół uderzenia i powoli się odwróciła. Jej warkocz przylegał do wilgotnego ramienia. Jej oczy utknęły w moich, ostre i zmęczone jednocześnie.

„Odejdź, Reyes” – powiedziała bez emocji.

„Nie mogę” – odpowiedziałem, wzruszając ramionami. „Mam miejsca w pierwszym rzędzie na to emocjonalne załamanie.”

Spojrzała gniewnie. „W porządku jestem.”

„Jasne, że tak.” Zrobiłem krok bliżej, wystarczająco, by ją zirytować. „Ale jeśli naprawdę chcesz coś uderzyć, zawsze możesz uderzyć mnie zamiast tego.”

Lola uniosła brew. „Uważaj, czego sobie życzysz.”

„Och, życzę sobie tego” – powiedziałem, z uśmiechem.

Nie wahała się. Jej pierwszy cios wylądował lekko na mojej piersi—zabawny, ostrzegawczy.

Drugi?

Szybszy. Ostrzejszy.

Zrobiłem krok w tył, śmiejąc się, z rękami w górze. „Dobrze, dobrze! Cholera, Sinclair!”

Jej oddech był nierówny. Ale wściekłość na jej twarzy… zaczęła się topić. Wyglądała na spokojniejszą. Jakby przez chwilę świat nie kręcił się tak szybko wokół niej.

Wyciągnąłem ręce bez zastanowienia, delikatnie kładąc je na jej ramionach, aby ją ustabilizować.

Spojrzała na mnie. Jej twarz była blisko—za blisko. Widziałem złote plamki w jej oczach. Czułem zapach kokosa z jej gumki do włosów. Wszystko w niej krzyczało „trzymaj się z daleka”.

Ale nie ruszyła się. Potem szepnęła: „Nie możemy tego zrobić.”

Moje serce zamarło. Uniosłem brew. „Co—trenować, bijąc mnie?”

Pokręciła głową, ledwo. „Nie. Być przyjaciółmi.”

Zamarłem. Potem uśmiechnąłem się.

„Dobrze” – szepnąłem z powrotem. „Bo nie interesują mnie przyjaciele.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Lola POV

Dziś był pierwszy przyjacielski turniej siatkówki przed zawodami regionalnymi. Wszystkie szkoły z rejonu były zaproszone. Trybuny były pełne zawodników w różnych strojach, trenerów z notatnikami i uczniów udających, że kibicują, choć tak naprawdę przyszli tylko po przekąski.

W chwili, gdy weszłam na salę gimnastyczną, moje serce zadrżało.

Nie z nerwów.

Przez niego.

Jace Reyes.

Już tam był, siedząc na najwyższej ławce po stronie gości, z szeroko rozstawionymi nogami, łokciami opartymi na kolanach, słuchawkami na uszach, oczami skanującymi boisko jak drapieżnik badający ofiarę. Jego włosy wyglądały na nieco bardziej rozczochrane niż zwykle, a twarz była pełna ostrych linii i bez emocji.

Dwa tygodnie.

Minęły dwa tygodnie od incydentu na siłowni. Dwa tygodnie odkąd powiedziałam mu, że nie możemy być przyjaciółmi.

Dwa tygodnie odkąd okłamałam nas oboje.

Nie byłam w siłowni od tamtej pory. Częściowo z powodu dodatkowych treningów. Głównie przez to uczucie. To głupie skręcenie w żołądku, które czuję, gdy jest zbyt blisko. Ten rodzaj uczucia, który sprawia, że moje myśli się rozpraszają, a płuca zapominają, jak oddychać. Ten rodzaj, który sprawia, że chcę zrobić coś szalonego — jak chwycić jego koszulę i pocałować ten zuchwały uśmiech z jego twarzy.

Nie. Nie mogłam sobie na to pozwolić.

Oboje dążyliśmy do tej samej stypendium. Tego samego przyszłości. W tej rywalizacji nie było miejsca na hormony i ukradkowe spojrzenia.

Odwróciłam wzrok i skupiłam się na mojej drużynie. Nasz trener już rozstawiał rozgrzewki, a ja wskoczyłam na ławkę, by zmobilizować dziewczyny.

„Chodźmy, drużyno!” zawołałam, klaszcząc w dłonie. „To jest przyjacielskie, ale nie jesteśmy tu, żeby się bawić. Jesteśmy tu, aby przetestować naszą siłę przed regionalnymi, więc pokażcie swój ogień.”

Wszyscy kiwnęli głowami, zmotywowani. No, prawie wszyscy. „Gdzie do cholery jest Cassian?” mruknęłam, sprawdzając telefon.

Brak wiadomości. Brak nieodebranych połączeń. Już miałam do niego zadzwonić, gdy drzwi do sali gimnastycznej się otworzyły. I tam był.

Cassian. Wkroczył jakby nie był spóźniony dwadzieścia minut. Z Darlą trzymającą się jego boku jak przeklęta fanka siatkówki.

„Serio?” syknęłam, gdy podszedł do ławki.

Uniósł brew, jakby był zirytowany. „Spokojnie. Jestem, prawda?”

„Ledwo,” odburknęłam. „Mecz zaczyna się za dziesięć minut.”

„Pomagałem Darlę przeglądać zagrania—”

„Och, proszę,” przerwałam mu. „Ona nawet nie wie, co to jest prawidłowa rotacja. Myśli, że 'libero' to rodzaj makaronu.”

Darla skrzyżowała ramiona. „Dlaczego jesteś taka złośliwa, Lola?”

Powoli się odwróciłam, mrużąc oczy, gdy patrzyłam na nią z góry na dół.

„Dlaczego jesteś taką chórzystką w przedstawieniu solistki?” odparłam. „Masz szczęście, że w ogóle jesteś w tej drużynie.”

Parsknęła. „On się stara. Czemu zawsze zachowujesz się tak władczo?”

„Bo ktoś musi się przejmować, kiedy nikt inny tego nie robi.” Pochyliłam się bliżej, mój głos był niski, ale lodowaty. „Zamknij się, Darla. I postaraj się nas nie zawstydzić na boisku.”

Odwróciła wzrok, przygryzając wargę.

Cassian mruknął coś pod nosem, ale ja już szłam w kierunku składu.

Na szczęście, nie zmierzyliśmy się z drużyną Jace’a w tej rundzie. Nie wiedziałam, czy mogłabym sobie z tym poradzić i z moim bratem w jeden dzień.

Zabrzmiał gwizdek. Pierwszy serwis poszedł w górę. Mecz się rozpoczął.

Sala gimnastyczna zamieniła się w chaos — piski trenerskie, klaskanie, krzyki zawodników.

To miało być przyjacielskie, ale kiedy walczysz o stypendia, nic nie jest naprawdę przyjacielskie.

Byliśmy trzy punkty, gdy to zauważyłam — Cassian był nie w formie.

Bardzo nie w formie.

Spudłował blok. Potem ustawienie. Potem odbił piłkę tak mocno, że prawie poleciała w tłum.

„Skup się, Cassian!” krzyknęłam z tyłu.

Nawet na mnie nie spojrzał. Kolejny serwis przyszedł. Zawahał się. Znowu.

Jęknęłam, przebiegając dłonią przez warkocz, gdy frustracja wspinała się mi do gardła.

„Weź się w garść!” krzyknęłam.

Odkrzyknął. „Odczep się, Lola!”

„O mój Boże,” mruknęłam. „Staramy się wygrać, a nie urządzać cyrk!”

Trener zagwizdał na przerwę, ale ja już maszerowałam w kierunku mojego brata.

„Jaki masz problem?” syknęłam.

Wzruszył ramionami. „Może mam dość tego, że zachowujesz się, jakbyś była jedyną, która się przejmuje.”

„Nie,” odparłam. „Masz dość udawania, że to ma znaczenie. Bo gdyby tak było — nie oddawałbyś meczu.”

Obrócił się i odszedł. Patrzyłam za nim, z zaciśniętymi pięściami i sercem ściśniętym.

W końcu wygraliśmy — ledwo.

Nie dzięki niemu.

Dzięki temu, że rzucałam się na każdą przeklętą piłkę. Dzięki temu, że utrzymywałam rytm.

W chwili, gdy sędzia zagwizdał na ostatni punkt, nie świętowałam.

Zeszłam z boiska.

Słyszałam, jak wołano moje imię, jak drużyna wiwatowała za mną, ale się nie zatrzymałam. Wizja zamazała się od wściekłości. Moje dłonie drżały.

Pchnęłam drzwi do szatni, nie przejmując się, kto za mną poszedł. Oddychałam krótko, ostro.

Wszystko wymykało się spod kontroli. Mój brat. Moja drużyna. Moje dziedzictwo.

Potrzebowałam przestrzeni. Chociaż sekundy na oddech. Ale wtedy…

Usłyszałam to. Głos za mną. Gładki. Niski. Stanowczy.

„Sinclair.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Lola POV

Rozpoznałabym ten głos wszędzie.

Nawet w tłumie. Nawet gdy moje serce bije jak oszalałe, a myśli zderzają się ze sobą jak fale w burzy.

Sposób, w jaki wypowiedział moje imię—Sinclair—jakby to było zarówno pytanie, jak i wyzwanie.

Odwróciłam się powoli, już wiedząc, kto to był.

Jace Reyes.

Stał tam tuż przy drzwiach do szatni, hałas z siłowni zagłuszony za nim. Światła rzucały miękkie cienie na jego twarz, oczy ciemniejsze niż zwykle, brwi zmarszczone jakby się martwił.

Martwił się o mnie.

Starałam się trzymać w ryzach, unieść podbródek, ale łzy już groziły, że się wyleją. Oczy były gorące, gardło ściśnięte, ciało zbyt napięte od wszystkich emocji, które próbowałam tłumić od pierwszego serwu meczu.

Jace zrobił dwa kroki w moją stronę.

A potem, bez ostrzeżenia, wyciągnął ręce i objął moją twarz.

"Czy wszystko w porządku?" zapytał cicho, jego głos niski, ale pilny.

Drgnęłam. Moim instynktem było odepchnięcie go, schowanie się z powrotem w zimnej skorupie, ale nie mogłam. Po prostu… zamarłam.

"Wszystko dobrze," wymamrotałam, wzruszając słabo ramionami, choć załamanie w moim głosie jasno dawało do zrozumienia, że kłamię. "Po prostu—po prostu zostaw mnie w spokoju."

Ale on tego nie zrobił. Nie ruszył się. Nie puścił. "Nie," powiedział, jego ton był teraz bardziej stanowczy. "Czy naprawdę wszystko w porządku?"

Coś w sposobie, w jaki to powiedział—jakby to naprawdę miało znaczenie, jakby mógł zobaczyć prosto przez mnie—sprawiło, że ból w mojej piersi rozprężył się na całego.

"Cholera, Jace," szepnęłam, przełykając ciężko. "Zostaw mnie w spokoju."

Ale nie odepchnęłam go. I to przerażało mnie bardziej niż cokolwiek innego. Bo nie wiedziałam już, co czuję.

Fakt, że on—Jace Reyes—się o mnie troszczył? Że przyszedł za mną? To mieszało mi w głowie. Przerażało mnie. Bo on nie miał być tą osobą.

To mój brat powinien był biec za mną. To mój brat powinien był chwycić moją twarz i zapytać, czy wszystko w porządku. Zapytać, czy jego młodsza siostra—jego partnerka na korcie—wciąż trzyma się w ryzach.

Ale nie zrobił tego.

Gdzieś tam był z Darlą, śmiejąc się, jakby nic nie miało znaczenia. A Jace… Jace był tutaj. Spojrzałam na niego, jego ręce wciąż ciepłe na mojej twarzy.

"Dajesz z siebie wszystko na korcie," powiedział cicho.

Wypuściłam drżący oddech. "Tak, ale… to nie wystarcza, prawda? Nie kiedy głowa mojego partnera jest gdzie indziej."

Jace nie przerywał. Po prostu pozwolił mi mówić. Pozwolił mi się złamać.

"To znaczy, fizycznie jest tam. Jest na korcie. Ale mentalnie? Emocjonalnie? Nie jest ze mną. Nie gra jak dawniej. Nie walczy jak dawniej. Nie wiem już, co mam robić, Jace."

Przełknęłam gulę w gardle, łzy spływały teraz, gorące na skórze. "On jest moim bratem. Moim partnerem. Moim wszystkim. A ja jestem tam całkiem sama."

Głos Jace’a pojawił się po chwili, cichy, przemyślany. "Może… potrzebujesz nowego partnera."

To sprawiło, że spojrzałam w górę. Prosto w jego oczy. I przez chwilę zapomniałam o wszystkim. Rywalizacji. Stypendium. Historii. Zasadach, które oboje przysięgaliśmy przestrzegać. Była tylko cisza. I on.

I ja.

A potem… pocałowaliśmy się .

To było nagłe i delikatne i pełne wszystkich niewypowiedzianych słów, których nigdy nie pozwoliłam sobie powiedzieć.

Jego usta były ciepłe i smakowały lekko miętową gumą i adrenaliną. Jego ręka przesunęła się na tył mojej szyi, trzymając mnie stabilnie, jakby miał mnie rozpaść, gdyby puścił.

I przez chwilę—nie czułam złości. Nie czułam się złamana. Nie czułam się samotna.

Czułam się… chciana . Potrzebna. Widoczna. Ale zanim zdążyłam zrozumieć, co się dzieje, głosy odbiły się echem z korytarza.

Panika przeszła przeze mnie niczym piorun.

"Oh my god," wydyszałam, odrywając się gwałtownie.

Popchnęłam Jace’a do tyłu—szybko—jego plecy uderzyły o ścianę obok schowka na miotły.

"Tutaj!" szepnęłam, serce bijące jak oszalałe, pchając go do małego, ciemnego schowka i zamykając drzwi, zanim zdążył zaprotestować.

Odwróciłam się, gdy moi koledzy z drużyny wbiegli do korytarza.

"Lola!" zawołała Bree. "Czy wszystko w porządku? Szukaliśmy cię wszędzie."

Mrugałam szybko, moje policzki wciąż czerwone, usta wciąż mrowiące. "T-Tak. Jestem… Jestem w porządku."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Falling for My Brother’s Enemy

Falling for My Brother’s Enemy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa