Lola POV
Dziś był pierwszy przyjacielski turniej siatkówki przed zawodami regionalnymi. Wszystkie szkoły z rejonu były zaproszone. Trybuny były pełne zawodników w różnych strojach, trenerów z notatnikami i uczniów udających, że kibicują, choć tak naprawdę przyszli tylko po przekąski.
W chwili, gdy weszłam na salę gimnastyczną, moje serce zadrżało.
Nie z nerwów.
Przez niego.
Jace Reyes.
Już tam był, siedząc na najwyższej ławce po stronie gości, z szeroko rozstawionymi nogami, łokciami opartymi na kolanach, słuchawkami na uszach, oczami skanującymi boisko jak drapieżnik badający ofiarę. Jego włosy wyglądały na nieco bardziej rozczochrane niż zwykle, a twarz była pełna ostrych linii i bez emocji.
Dwa tygodnie.
Minęły dwa tygodnie od incydentu na siłowni. Dwa tygodnie odkąd powiedziałam mu, że nie możemy być przyjaciółmi.
Dwa tygodnie odkąd okłamałam nas oboje.
Nie byłam w siłowni od tamtej pory. Częściowo z powodu dodatkowych treningów. Głównie przez to uczucie. To głupie skręcenie w żołądku, które czuję, gdy jest zbyt blisko. Ten rodzaj uczucia, który sprawia, że moje myśli się rozpraszają, a płuca zapominają, jak oddychać. Ten rodzaj, który sprawia, że chcę zrobić coś szalonego — jak chwycić jego koszulę i pocałować ten zuchwały uśmiech z jego twarzy.
Nie. Nie mogłam sobie na to pozwolić.
Oboje dążyliśmy do tej samej stypendium. Tego samego przyszłości. W tej rywalizacji nie było miejsca na hormony i ukradkowe spojrzenia.
Odwróciłam wzrok i skupiłam się na mojej drużynie. Nasz trener już rozstawiał rozgrzewki, a ja wskoczyłam na ławkę, by zmobilizować dziewczyny.
„Chodźmy, drużyno!” zawołałam, klaszcząc w dłonie. „To jest przyjacielskie, ale nie jesteśmy tu, żeby się bawić. Jesteśmy tu, aby przetestować naszą siłę przed regionalnymi, więc pokażcie swój ogień.”
Wszyscy kiwnęli głowami, zmotywowani. No, prawie wszyscy. „Gdzie do cholery jest Cassian?” mruknęłam, sprawdzając telefon.
Brak wiadomości. Brak nieodebranych połączeń. Już miałam do niego zadzwonić, gdy drzwi do sali gimnastycznej się otworzyły. I tam był.
Cassian. Wkroczył jakby nie był spóźniony dwadzieścia minut. Z Darlą trzymającą się jego boku jak przeklęta fanka siatkówki.
„Serio?” syknęłam, gdy podszedł do ławki.
Uniósł brew, jakby był zirytowany. „Spokojnie. Jestem, prawda?”
„Ledwo,” odburknęłam. „Mecz zaczyna się za dziesięć minut.”
„Pomagałem Darlę przeglądać zagrania—”
„Och, proszę,” przerwałam mu. „Ona nawet nie wie, co to jest prawidłowa rotacja. Myśli, że 'libero' to rodzaj makaronu.”
Darla skrzyżowała ramiona. „Dlaczego jesteś taka złośliwa, Lola?”
Powoli się odwróciłam, mrużąc oczy, gdy patrzyłam na nią z góry na dół.
„Dlaczego jesteś taką chórzystką w przedstawieniu solistki?” odparłam. „Masz szczęście, że w ogóle jesteś w tej drużynie.”
Parsknęła. „On się stara. Czemu zawsze zachowujesz się tak władczo?”
„Bo ktoś musi się przejmować, kiedy nikt inny tego nie robi.” Pochyliłam się bliżej, mój głos był niski, ale lodowaty. „Zamknij się, Darla. I postaraj się nas nie zawstydzić na boisku.”
Odwróciła wzrok, przygryzając wargę.
Cassian mruknął coś pod nosem, ale ja już szłam w kierunku składu.
Na szczęście, nie zmierzyliśmy się z drużyną Jace’a w tej rundzie. Nie wiedziałam, czy mogłabym sobie z tym poradzić i z moim bratem w jeden dzień.
Zabrzmiał gwizdek. Pierwszy serwis poszedł w górę. Mecz się rozpoczął.
Sala gimnastyczna zamieniła się w chaos — piski trenerskie, klaskanie, krzyki zawodników.
To miało być przyjacielskie, ale kiedy walczysz o stypendia, nic nie jest naprawdę przyjacielskie.
Byliśmy trzy punkty, gdy to zauważyłam — Cassian był nie w formie.
Bardzo nie w formie.
Spudłował blok. Potem ustawienie. Potem odbił piłkę tak mocno, że prawie poleciała w tłum.
„Skup się, Cassian!” krzyknęłam z tyłu.
Nawet na mnie nie spojrzał. Kolejny serwis przyszedł. Zawahał się. Znowu.
Jęknęłam, przebiegając dłonią przez warkocz, gdy frustracja wspinała się mi do gardła.
„Weź się w garść!” krzyknęłam.
Odkrzyknął. „Odczep się, Lola!”
„O mój Boże,” mruknęłam. „Staramy się wygrać, a nie urządzać cyrk!”
Trener zagwizdał na przerwę, ale ja już maszerowałam w kierunku mojego brata.
„Jaki masz problem?” syknęłam.
Wzruszył ramionami. „Może mam dość tego, że zachowujesz się, jakbyś była jedyną, która się przejmuje.”
„Nie,” odparłam. „Masz dość udawania, że to ma znaczenie. Bo gdyby tak było — nie oddawałbyś meczu.”
Obrócił się i odszedł. Patrzyłam za nim, z zaciśniętymi pięściami i sercem ściśniętym.
W końcu wygraliśmy — ledwo.
Nie dzięki niemu.
Dzięki temu, że rzucałam się na każdą przeklętą piłkę. Dzięki temu, że utrzymywałam rytm.
W chwili, gdy sędzia zagwizdał na ostatni punkt, nie świętowałam.
Zeszłam z boiska.
Słyszałam, jak wołano moje imię, jak drużyna wiwatowała za mną, ale się nie zatrzymałam. Wizja zamazała się od wściekłości. Moje dłonie drżały.
Pchnęłam drzwi do szatni, nie przejmując się, kto za mną poszedł. Oddychałam krótko, ostro.
Wszystko wymykało się spod kontroli. Mój brat. Moja drużyna. Moje dziedzictwo.
Potrzebowałam przestrzeni. Chociaż sekundy na oddech. Ale wtedy…
Usłyszałam to. Głos za mną. Gładki. Niski. Stanowczy.
„Sinclair.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Lola POV
Rozpoznałabym ten głos wszędzie.
Nawet w tłumie. Nawet gdy moje serce bije jak oszalałe, a myśli zderzają się ze sobą jak fale w burzy.
Sposób, w jaki wypowiedział moje imię—Sinclair—jakby to było zarówno pytanie, jak i wyzwanie.
Odwróciłam się powoli, już wiedząc, kto to był.
Jace Reyes.
Stał tam tuż przy drzwiach do szatni, hałas z siłowni zagłuszony za nim. Światła rzucały miękkie cienie na jego twarz, oczy ciemniejsze niż zwykle, brwi zmarszczone jakby się martwił.
Martwił się o mnie.
Starałam się trzymać w ryzach, unieść podbródek, ale łzy już groziły, że się wyleją. Oczy były gorące, gardło ściśnięte, ciało zbyt napięte od wszystkich emocji, które próbowałam tłumić od pierwszego serwu meczu.
Jace zrobił dwa kroki w moją stronę.
A potem, bez ostrzeżenia, wyciągnął ręce i objął moją twarz.
"Czy wszystko w porządku?" zapytał cicho, jego głos niski, ale pilny.
Drgnęłam. Moim instynktem było odepchnięcie go, schowanie się z powrotem w zimnej skorupie, ale nie mogłam. Po prostu… zamarłam.
"Wszystko dobrze," wymamrotałam, wzruszając słabo ramionami, choć załamanie w moim głosie jasno dawało do zrozumienia, że kłamię. "Po prostu—po prostu zostaw mnie w spokoju."
Ale on tego nie zrobił. Nie ruszył się. Nie puścił. "Nie," powiedział, jego ton był teraz bardziej stanowczy. "Czy naprawdę wszystko w porządku?"
Coś w sposobie, w jaki to powiedział—jakby to naprawdę miało znaczenie, jakby mógł zobaczyć prosto przez mnie—sprawiło, że ból w mojej piersi rozprężył się na całego.
"Cholera, Jace," szepnęłam, przełykając ciężko. "Zostaw mnie w spokoju."
Ale nie odepchnęłam go. I to przerażało mnie bardziej niż cokolwiek innego. Bo nie wiedziałam już, co czuję.
Fakt, że on—Jace Reyes—się o mnie troszczył? Że przyszedł za mną? To mieszało mi w głowie. Przerażało mnie. Bo on nie miał być tą osobą.
To mój brat powinien był biec za mną. To mój brat powinien był chwycić moją twarz i zapytać, czy wszystko w porządku. Zapytać, czy jego młodsza siostra—jego partnerka na korcie—wciąż trzyma się w ryzach.
Ale nie zrobił tego.
Gdzieś tam był z Darlą, śmiejąc się, jakby nic nie miało znaczenia. A Jace… Jace był tutaj. Spojrzałam na niego, jego ręce wciąż ciepłe na mojej twarzy.
"Dajesz z siebie wszystko na korcie," powiedział cicho.
Wypuściłam drżący oddech. "Tak, ale… to nie wystarcza, prawda? Nie kiedy głowa mojego partnera jest gdzie indziej."
Jace nie przerywał. Po prostu pozwolił mi mówić. Pozwolił mi się złamać.
"To znaczy, fizycznie jest tam. Jest na korcie. Ale mentalnie? Emocjonalnie? Nie jest ze mną. Nie gra jak dawniej. Nie walczy jak dawniej. Nie wiem już, co mam robić, Jace."
Przełknęłam gulę w gardle, łzy spływały teraz, gorące na skórze. "On jest moim bratem. Moim partnerem. Moim wszystkim. A ja jestem tam całkiem sama."
Głos Jace’a pojawił się po chwili, cichy, przemyślany. "Może… potrzebujesz nowego partnera."
To sprawiło, że spojrzałam w górę. Prosto w jego oczy. I przez chwilę zapomniałam o wszystkim. Rywalizacji. Stypendium. Historii. Zasadach, które oboje przysięgaliśmy przestrzegać. Była tylko cisza. I on.
I ja.
A potem… pocałowaliśmy się .
To było nagłe i delikatne i pełne wszystkich niewypowiedzianych słów, których nigdy nie pozwoliłam sobie powiedzieć.
Jego usta były ciepłe i smakowały lekko miętową gumą i adrenaliną. Jego ręka przesunęła się na tył mojej szyi, trzymając mnie stabilnie, jakby miał mnie rozpaść, gdyby puścił.
I przez chwilę—nie czułam złości. Nie czułam się złamana. Nie czułam się samotna.
Czułam się… chciana . Potrzebna. Widoczna. Ale zanim zdążyłam zrozumieć, co się dzieje, głosy odbiły się echem z korytarza.
Panika przeszła przeze mnie niczym piorun.
"Oh my god," wydyszałam, odrywając się gwałtownie.
Popchnęłam Jace’a do tyłu—szybko—jego plecy uderzyły o ścianę obok schowka na miotły.
"Tutaj!" szepnęłam, serce bijące jak oszalałe, pchając go do małego, ciemnego schowka i zamykając drzwi, zanim zdążył zaprotestować.
Odwróciłam się, gdy moi koledzy z drużyny wbiegli do korytarza.
"Lola!" zawołała Bree. "Czy wszystko w porządku? Szukaliśmy cię wszędzie."
Mrugałam szybko, moje policzki wciąż czerwone, usta wciąż mrowiące. "T-Tak. Jestem… Jestem w porządku."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Jace'a
"Cholera, człowieku. Chcesz się tu zabić?"
Głos Danny'ego przebijał się przez ryk silnika mojego motocykla, gdy zatrzymałem się z piskiem na końcu toru. Żwir rozpryskał się wokół moich opon. Serce waliło mi w piersi, nie z powodu prędkości, ale z burzy, która szalała w mojej głowie.
Silnik zgasł drżąco. Moje rękawice były pokryte kurzem. Koszulka kleiła mi się do pleców od potu. Z szarpnięciem zdjąłem kask, ciężko oddychając, patrząc w horyzont.
Danny podbiegł, trzymając w ręku na wpół pustą butelkę wody, kręcąc głową. "Która dziewczyna tym razem miesza ci w głowie, Reyes?"
Spojrzałem na niego, próbując zachować spokój, ale jedyne, co udało mi się wydusić, to: "Nikt."
Kłamca.
Bo w momencie, gdy te słowa opuściły moje usta, jej twarz pojawiła się w mojej głowie.
Lola.
Sinclair.
Sposób, w jaki smakowały jej usta tamtego dnia — miękkie, ale pełne napięcia. Jak pasowała w moich dłoniach, jakbyśmy nie mieli pasować, ale jednak pasowaliśmy. Jak jej głos załamał się, gdy powiedziała, że nie możemy być przyjaciółmi, a potem mnie pocałowała.
Pisaliśmy do siebie przez ostatnie kilka dni. Po prostu przypadkowe rzeczy. Memy. TikTok z siatkówką, który, jak twierdziła, przypominał jej o mnie — pewnie dlatego, że facet nie trafił w serw z próbą wyglądania fajnie.
Byłem w kontakcie z moim rywalem. Z dziewczyną, której powinienem nienawidzić. Dziewczyną, z którą rywalizuję o jedyną złotą szansę na największe stypendium w stanie.
A ja tutaj, myśląc o niej, jakby była moja.
Najgorsze?
Nawet nie chciałem tego stypendium. To nie było moje marzenie.
To było jego.
Mojego ojca.
Od kiedy mama odeszła, próbuję zaimponować facetowi, który nawet mnie nie dostrzega. Nieważne, jak dobrze gram, ile medali przynoszę do domu — nie mówi "dobra robota". Mówi tylko "rób lepiej". "Próbuj mocniej". "Bądź doskonały".
Ale co, jeśli nie chcę być doskonały?
Co, jeśli pragnę tylko tego — jeździć, ścigać się, wolności. Pył w ustach. Powietrze w płucach. Spokój.
Danny podał mi butelkę. "Za miesiąc jest konkurs motocrossowy. Chcesz się zapisać?"
Odkręciłem korek i wypiłem połowę jednym haustem, zanim odpowiedziałem. "Nie wiem. Kiedy to jest?"
Wzruszył ramionami. "Muszę sprawdzić dla ciebie datę. Ale to niedługo. Może drugi tydzień przyszłego miesiąca."
Moje serce trochę zatonęło. To wtedy zaczynają się Regionals.
Siatkówka vs. motocross. Dziedzictwo vs. miłość. Plan mojego ojca vs. mój własny.
"Daj mi znać dzień i godzinę," wymamrotałem, wycierając usta wierzchem ręki. "Zobaczę."
Danny uniósł brew. "Jace, daj spokój. To może być twoja rzecz. Jesteś dobry. Naprawdę cholernie dobry. Wiesz o tym, prawda?"
Parsknąłem, rzucając korek do pobliskiego kosza. "To nie ma znaczenia. Nie mogę tego robić. Nie na poważnie."
"Dlaczego nie?" zapytał Danny, stając przede mną. "Przez twojego ojca?"
Nie odpowiedziałem. Po prostu patrzyłem na swoje rękawice.
Danny westchnął. "Wiem, że twoja mama chciałaby zobaczyć, jak robisz coś, co faktycznie kochasz."
Zacisnąłem zęby. Mocno. Nie powiedziałem nic. Po prostu wypiłem resztę wody, zgniótłem butelkę i wróciłem do motocykla.
Znów odpaliłem silnik, próbując zrzucić z piersi ból. Zrobiłem okrążenie za okrążeniem, naciskając mocniej, ciasniej wchodząc w zakręty, wzbijając kurz, jakby mógł zamglić moje myśli. Jeździłem, jakbym chciał zostawić wszystko za sobą.
Po trzech godzinach w końcu się zatrzymałem. Moje ramiona były obolałe. Moje nogi drżały z wysiłku.
Danny znów podszedł, rzucając mi zimny, mokry ręcznik. "Bracie. Proszę. Zrób sobie przerwę. Terroryzujesz tor, jakby był ci winien pieniądze."
Osunąłem się na maskę jego ciężarówki, przeciągając ręcznik po twarzy. Moje włosy sterczały w dziwnych kierunkach. Koszulka była przemoczona.
"To jedyne miejsce, gdzie czuję się normalnie," wymamrotałem. "To jedyne miejsce, gdzie mogę przestać myśleć o niej."
Danny uniósł brew. "O niej, co?"
Nie odpowiedziałem. Bo gdybym powiedział jej imię, byłoby to zbyt realne.
Ale prawda już wrzała we mnie. Gdyby ludzie dowiedzieli się o mnie i Loli — gdyby ktokolwiek nawet podejrzewał — bylibyśmy skończeni. Stracilibyśmy wszystko. Stypendium. Szacunek. Drużynę.
Nasze rodziny.
A jednak...
Nie mogę przestać o niej myśleć.
W tym momencie mój telefon zawibrował w kieszeni. Wytarłem ręce o spodnie i wyciągnąłem go, spodziewając się jakiejś bezużytecznej wiadomości grupowej.
Ale nie. To była ona.
Lola: Możesz przyjść do mnie do domu?
Przesuń w górę, aby kontynuować