Lola POV
Rozpoznałabym ten głos wszędzie.
Nawet w tłumie. Nawet gdy moje serce bije jak oszalałe, a myśli zderzają się ze sobą jak fale w burzy.
Sposób, w jaki wypowiedział moje imię—Sinclair—jakby to było zarówno pytanie, jak i wyzwanie.
Odwróciłam się powoli, już wiedząc, kto to był.
Jace Reyes.
Stał tam tuż przy drzwiach do szatni, hałas z siłowni zagłuszony za nim. Światła rzucały miękkie cienie na jego twarz, oczy ciemniejsze niż zwykle, brwi zmarszczone jakby się martwił.
Martwił się o mnie.
Starałam się trzymać w ryzach, unieść podbródek, ale łzy już groziły, że się wyleją. Oczy były gorące, gardło ściśnięte, ciało zbyt napięte od wszystkich emocji, które próbowałam tłumić od pierwszego serwu meczu.
Jace zrobił dwa kroki w moją stronę.
A potem, bez ostrzeżenia, wyciągnął ręce i objął moją twarz.
"Czy wszystko w porządku?" zapytał cicho, jego głos niski, ale pilny.
Drgnęłam. Moim instynktem było odepchnięcie go, schowanie się z powrotem w zimnej skorupie, ale nie mogłam. Po prostu… zamarłam.
"Wszystko dobrze," wymamrotałam, wzruszając słabo ramionami, choć załamanie w moim głosie jasno dawało do zrozumienia, że kłamię. "Po prostu—po prostu zostaw mnie w spokoju."
Ale on tego nie zrobił. Nie ruszył się. Nie puścił. "Nie," powiedział, jego ton był teraz bardziej stanowczy. "Czy naprawdę wszystko w porządku?"
Coś w sposobie, w jaki to powiedział—jakby to naprawdę miało znaczenie, jakby mógł zobaczyć prosto przez mnie—sprawiło, że ból w mojej piersi rozprężył się na całego.
"Cholera, Jace," szepnęłam, przełykając ciężko. "Zostaw mnie w spokoju."
Ale nie odepchnęłam go. I to przerażało mnie bardziej niż cokolwiek innego. Bo nie wiedziałam już, co czuję.
Fakt, że on—Jace Reyes—się o mnie troszczył? Że przyszedł za mną? To mieszało mi w głowie. Przerażało mnie. Bo on nie miał być tą osobą.
To mój brat powinien był biec za mną. To mój brat powinien był chwycić moją twarz i zapytać, czy wszystko w porządku. Zapytać, czy jego młodsza siostra—jego partnerka na korcie—wciąż trzyma się w ryzach.
Ale nie zrobił tego.
Gdzieś tam był z Darlą, śmiejąc się, jakby nic nie miało znaczenia. A Jace… Jace był tutaj. Spojrzałam na niego, jego ręce wciąż ciepłe na mojej twarzy.
"Dajesz z siebie wszystko na korcie," powiedział cicho.
Wypuściłam drżący oddech. "Tak, ale… to nie wystarcza, prawda? Nie kiedy głowa mojego partnera jest gdzie indziej."
Jace nie przerywał. Po prostu pozwolił mi mówić. Pozwolił mi się złamać.
"To znaczy, fizycznie jest tam. Jest na korcie. Ale mentalnie? Emocjonalnie? Nie jest ze mną. Nie gra jak dawniej. Nie walczy jak dawniej. Nie wiem już, co mam robić, Jace."
Przełknęłam gulę w gardle, łzy spływały teraz, gorące na skórze. "On jest moim bratem. Moim partnerem. Moim wszystkim. A ja jestem tam całkiem sama."
Głos Jace’a pojawił się po chwili, cichy, przemyślany. "Może… potrzebujesz nowego partnera."
To sprawiło, że spojrzałam w górę. Prosto w jego oczy. I przez chwilę zapomniałam o wszystkim. Rywalizacji. Stypendium. Historii. Zasadach, które oboje przysięgaliśmy przestrzegać. Była tylko cisza. I on.
I ja.
A potem… pocałowaliśmy się .
To było nagłe i delikatne i pełne wszystkich niewypowiedzianych słów, których nigdy nie pozwoliłam sobie powiedzieć.
Jego usta były ciepłe i smakowały lekko miętową gumą i adrenaliną. Jego ręka przesunęła się na tył mojej szyi, trzymając mnie stabilnie, jakby miał mnie rozpaść, gdyby puścił.
I przez chwilę—nie czułam złości. Nie czułam się złamana. Nie czułam się samotna.
Czułam się… chciana . Potrzebna. Widoczna. Ale zanim zdążyłam zrozumieć, co się dzieje, głosy odbiły się echem z korytarza.
Panika przeszła przeze mnie niczym piorun.
"Oh my god," wydyszałam, odrywając się gwałtownie.
Popchnęłam Jace’a do tyłu—szybko—jego plecy uderzyły o ścianę obok schowka na miotły.
"Tutaj!" szepnęłam, serce bijące jak oszalałe, pchając go do małego, ciemnego schowka i zamykając drzwi, zanim zdążył zaprotestować.
Odwróciłam się, gdy moi koledzy z drużyny wbiegli do korytarza.
"Lola!" zawołała Bree. "Czy wszystko w porządku? Szukaliśmy cię wszędzie."
Mrugałam szybko, moje policzki wciąż czerwone, usta wciąż mrowiące. "T-Tak. Jestem… Jestem w porządku."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Jace'a
"Cholera, człowieku. Chcesz się tu zabić?"
Głos Danny'ego przebijał się przez ryk silnika mojego motocykla, gdy zatrzymałem się z piskiem na końcu toru. Żwir rozpryskał się wokół moich opon. Serce waliło mi w piersi, nie z powodu prędkości, ale z burzy, która szalała w mojej głowie.
Silnik zgasł drżąco. Moje rękawice były pokryte kurzem. Koszulka kleiła mi się do pleców od potu. Z szarpnięciem zdjąłem kask, ciężko oddychając, patrząc w horyzont.
Danny podbiegł, trzymając w ręku na wpół pustą butelkę wody, kręcąc głową. "Która dziewczyna tym razem miesza ci w głowie, Reyes?"
Spojrzałem na niego, próbując zachować spokój, ale jedyne, co udało mi się wydusić, to: "Nikt."
Kłamca.
Bo w momencie, gdy te słowa opuściły moje usta, jej twarz pojawiła się w mojej głowie.
Lola.
Sinclair.
Sposób, w jaki smakowały jej usta tamtego dnia — miękkie, ale pełne napięcia. Jak pasowała w moich dłoniach, jakbyśmy nie mieli pasować, ale jednak pasowaliśmy. Jak jej głos załamał się, gdy powiedziała, że nie możemy być przyjaciółmi, a potem mnie pocałowała.
Pisaliśmy do siebie przez ostatnie kilka dni. Po prostu przypadkowe rzeczy. Memy. TikTok z siatkówką, który, jak twierdziła, przypominał jej o mnie — pewnie dlatego, że facet nie trafił w serw z próbą wyglądania fajnie.
Byłem w kontakcie z moim rywalem. Z dziewczyną, której powinienem nienawidzić. Dziewczyną, z którą rywalizuję o jedyną złotą szansę na największe stypendium w stanie.
A ja tutaj, myśląc o niej, jakby była moja.
Najgorsze?
Nawet nie chciałem tego stypendium. To nie było moje marzenie.
To było jego.
Mojego ojca.
Od kiedy mama odeszła, próbuję zaimponować facetowi, który nawet mnie nie dostrzega. Nieważne, jak dobrze gram, ile medali przynoszę do domu — nie mówi "dobra robota". Mówi tylko "rób lepiej". "Próbuj mocniej". "Bądź doskonały".
Ale co, jeśli nie chcę być doskonały?
Co, jeśli pragnę tylko tego — jeździć, ścigać się, wolności. Pył w ustach. Powietrze w płucach. Spokój.
Danny podał mi butelkę. "Za miesiąc jest konkurs motocrossowy. Chcesz się zapisać?"
Odkręciłem korek i wypiłem połowę jednym haustem, zanim odpowiedziałem. "Nie wiem. Kiedy to jest?"
Wzruszył ramionami. "Muszę sprawdzić dla ciebie datę. Ale to niedługo. Może drugi tydzień przyszłego miesiąca."
Moje serce trochę zatonęło. To wtedy zaczynają się Regionals.
Siatkówka vs. motocross. Dziedzictwo vs. miłość. Plan mojego ojca vs. mój własny.
"Daj mi znać dzień i godzinę," wymamrotałem, wycierając usta wierzchem ręki. "Zobaczę."
Danny uniósł brew. "Jace, daj spokój. To może być twoja rzecz. Jesteś dobry. Naprawdę cholernie dobry. Wiesz o tym, prawda?"
Parsknąłem, rzucając korek do pobliskiego kosza. "To nie ma znaczenia. Nie mogę tego robić. Nie na poważnie."
"Dlaczego nie?" zapytał Danny, stając przede mną. "Przez twojego ojca?"
Nie odpowiedziałem. Po prostu patrzyłem na swoje rękawice.
Danny westchnął. "Wiem, że twoja mama chciałaby zobaczyć, jak robisz coś, co faktycznie kochasz."
Zacisnąłem zęby. Mocno. Nie powiedziałem nic. Po prostu wypiłem resztę wody, zgniótłem butelkę i wróciłem do motocykla.
Znów odpaliłem silnik, próbując zrzucić z piersi ból. Zrobiłem okrążenie za okrążeniem, naciskając mocniej, ciasniej wchodząc w zakręty, wzbijając kurz, jakby mógł zamglić moje myśli. Jeździłem, jakbym chciał zostawić wszystko za sobą.
Po trzech godzinach w końcu się zatrzymałem. Moje ramiona były obolałe. Moje nogi drżały z wysiłku.
Danny znów podszedł, rzucając mi zimny, mokry ręcznik. "Bracie. Proszę. Zrób sobie przerwę. Terroryzujesz tor, jakby był ci winien pieniądze."
Osunąłem się na maskę jego ciężarówki, przeciągając ręcznik po twarzy. Moje włosy sterczały w dziwnych kierunkach. Koszulka była przemoczona.
"To jedyne miejsce, gdzie czuję się normalnie," wymamrotałem. "To jedyne miejsce, gdzie mogę przestać myśleć o niej."
Danny uniósł brew. "O niej, co?"
Nie odpowiedziałem. Bo gdybym powiedział jej imię, byłoby to zbyt realne.
Ale prawda już wrzała we mnie. Gdyby ludzie dowiedzieli się o mnie i Loli — gdyby ktokolwiek nawet podejrzewał — bylibyśmy skończeni. Stracilibyśmy wszystko. Stypendium. Szacunek. Drużynę.
Nasze rodziny.
A jednak...
Nie mogę przestać o niej myśleć.
W tym momencie mój telefon zawibrował w kieszeni. Wytarłem ręce o spodnie i wyciągnąłem go, spodziewając się jakiejś bezużytecznej wiadomości grupowej.
Ale nie. To była ona.
Lola: Możesz przyjść do mnie do domu?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Lola POV
Nie wiem, dlaczego do niego napisałam.
Naprawdę nie wiem.
Może dlatego, że miałam dość tłumienia wszystkiego w sobie. Może dlatego, że czułam się, jakbym się dusiła we własnym domu. A może—po prostu może—dlatego, że chciałam być zauważona. Usłyszana. Zrozumiana.
A Jace? Jakoś zawsze widział mnie na wylot.
Po tym, jak wepchnęłam go do schowka na miotły, nie przestaliśmy pisać SMS-ów. Kiedy wszyscy wyszli tego dnia, poczekałam pięć minut, a potem otworzyłam drzwi. Stał tam z tym krzywym uśmieszkiem, jakby należał do niego ten moment.
"Cóż," powiedział, strzepując kurz z ramienia, "wepchnęłaś mnie do schowka na miotły."
Skrzywiłam się. "Tak… Przepraszam za to."
Przechylił głowę. "Przeprosiny to za mało. Myślę, że jesteś mi coś winna."
"Za co?" zapytałam, krzyżując ramiona.
"Hmm… Twój numer byłby dobrym początkiem."
Mrugnęłam. "Słucham?"
Od tamtej pory pisaliśmy do siebie SMS-y. Głupie memy. Narzekania na treningi. Głupie pytania, jak „Gdybyś mogła zaserwować piłkę komukolwiek w twarz, kto by to był?” (Powiedziałam, że Darla. Oczywiście.)
To było dziwne. Nie miało się zdarzyć. Powinnam go nienawidzić. Jesteśmy rywalami. Jeśli ktokolwiek się o nas dowie, to koniec—gra, reputacja, stypendium. Wszystko.
Ale dzisiaj? Nie obchodziło mnie to.
Bo dzisiaj, kiedy wróciłam z treningu siatkówki, spocona i wyczerpana, znalazłam ich w salonie.
Cassian i Darla.
Całowali się. Na naszej kanapie.
Na tej samej kanapie, na której zwykliśmy siedzieć i oglądać stare mecze mistrzowskie z mamą i tatą. Gdzie kiedyś dał mi pierwszą parę prawdziwych butów do gry. Teraz to miejsce, gdzie pozwala Darli przyciskać swoje usta pokryte brokatem do niego, jakbyśmy nie byli w środku rozwalającego się życia.
Zatrzasnęłam drzwi tak mocno, że aż zatrzęsła się framuga.
Cassian ledwo drgnął. Po prostu spojrzał na mnie tym znudzonym wyrazem twarzy, który sprawiał, że chciałam krzyczeć.
Weszłam na górę. Zmieniłam się w duży t-shirt i szorty, włosy wciąż wilgotne po treningu. Kiedy zeszłam, żeby coś zjeść, usłyszałam głosy dochodzące z kuchni.
Zatrzymałam się na rogu, serce waliło.
„…Ona nawet nie jest taka dobra,” szepnęła Darla, jakby mówiła o kimś wiele mil stąd. „Powinieneś zabrać jej opaskę kapitana. Albo po prostu oddać ją mnie. Oboje wiemy, że mogłabym lepiej prowadzić zespół.”
Moje dłonie zacisnęły się w pięści po bokach.
Wpadłam bez zastanowienia. „Nie nadajesz się na kapitana.”
Oboje podskoczyli.
Cassian obrócił się powoli, już defensywny. „Jaki masz teraz problem?”
„Mój problem?” syknęłam, spoglądając raz po raz między nimi. „Mój problem to to, że ciągle opuszczasz treningi, psujesz mecze, a teraz próbujesz zastąpić mnie nią?”
Darla wystąpiła do przodu. „Nie musisz udawać, że tylko ty znasz się na siatkówce, Lola.”
Zaśmiałam się, ale nie było to śmieszne. „A ty nie musisz udawać, że nie trzymasz się mojego brata, tylko po to, by zająć moje miejsce.”
Cassian podniósł głos. „Jesteś dramatyczna.”
„Nie. Jestem prawdziwa,” warknęłam. „Nie zależy ci już na drużynie. Nie zależy ci na mnie. Po prostu… zniknąłeś.”
A potem odszedł. Z nią. Znowu. I pękłam. Więc napisałam do jednej osoby, do której nie powinnam.
Teraz siedziałam skulona na łóżku, z kolanami przyciągniętymi do piersi, czekając. Mój telefon zabrzęczał z wiadomością.
Jace: Jestem na dole.
Pobiegłam na dół i otworzyłam drzwi. Tam był—czarna bluza z kapturem, wilgotne włosy, wyraz twarzy nieczytelny.
Obejrzał mnie od góry do dołu. „To pułapka?”
Pokręciłam głową. „Nie. Cassian'a nie ma. Znowu się pokłóciliśmy.”
Wszedł do środka. Zamknęłam za nim drzwi.
„Chodź,” powiedziałam cicho, prowadząc go na górę.
Kiedy już byliśmy w moim pokoju, obrócił się do mnie, skrzyżował ramiona. „Wszystko w porządku?”
Spojrzałam na niego, głos ledwo szeptem. „Dlaczego jesteś dla mnie taki miły? Czy to dlatego, że za miesiąc są Regionalne? Czy próbujesz namieszać mi w głowie przed grą? Zbliżyć się, żeby łatwiej mnie złamać?”
Zmarszczył brwi, podchodząc bliżej. „Jestem tu, bo poprosiłaś mnie, żebym przyszedł.”
Westchnęłam, siadając na krawędzi łóżka. „Nie wiem, co robię, Jace. Czuję, że się rozsypuję. Tracę wszystko. Stypendium, zespół, brata…”
„Walczymy o to samo stypendium,” powiedział cicho, „ale to nie znaczy, że musisz wszystko inne stracić.”
Spojrzałam na niego. „Próbuję to wszystko utrzymać. Ale się łamię. Nawet nie chcę, żeby ludzie wiedzieli, co się ze mną dzieje.”
„Nie jesteś nikomu winna swojej siły,” powiedział stanowczo. „Po prostu skup się na grze. Rób to, co robisz najlepiej. Nie polegaj na nikim.”
„Ale jesteśmy zespołem,” wyszeptałam. „Powinniśmy na sobie polegać.”
Potem zamilkłam. Spojrzałam na niego. Poczuliłam, jak wszystko wrze na powierzchni.
„Wiesz co? Pieprzyć to.”
Zanim mogłam to przemyśleć, usiadłam na jego kolanach, obejmując go. Jego oddech zatrzymał się, oczy rozszerzyły się na sekundę—ale mnie nie powstrzymał.
Uderzyłam w jego usta, a on pocałował mnie z powrotem, jakby wstrzymywał oddech od dni. Jego ręce przeszły po moich udach, plecach, talii. Moje dłonie zaplątane w jego włosy, pochylałam się głębiej, potrzebując go, jak powietrza.
Jego usta były gorące, desperackie, głodne. Wszystko w tym było złe. Ale czuło się to tak dobrze. A potem—właśnie wtedy, gdy jego ręce wsunęły się pod moją koszulkę…
Głos. Głośny. Ostry.
„Co tu się, do cholery, dzieje?!”
Przesuń w górę, aby kontynuować