passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Falling for My Runaway Bride autor itsvlada

Falling for My Runaway Bride

/

Rozdział 1

Rozdział 1:

Punkt widzenia Liama:

Dziewczyna nie zapytała o moje imię. Sprytna.

Klęcząc na zimnej szklanej podłodze mojego apartamentu, naga poza parą szpilek, jęknęła, gdy owinąłem jej włosy wokół pięści i pociągnąłem. Panorama lśniła za nią—Nowy Jork w całej swojej brudnej, wspaniałej obojętności. Poniżej świat się kręcił. Tutaj zatrzymywałem czas.

"Nie mówisz, chyba że ci powiem." Mój głos był płaski, urywany, taki, który sprawiał, że kobiety drżały i słuchały.

Jęknęła. Dobra dziewczynka.

Jej usta objęły mnie, śliskie ciepło i ciasne ssanie, jej ręce związane z tyłu moim krawatem. Obserwowałem ją—obserwowałem jej potrzebę —i nie czułem absolutnie nic. Moje ciało reagowało, oczywiście. Byłem twardy jak stal, mój uchwyt ciasny na jej szczęce, mój oddech chrapliwy. Ale emocjonalnie? Byłem jak lód. Zdystansowany.

Tak to lubiłem.

Bo kiedyś byłem zakochany. Kiedyś.

Nazywała się Lindsey. Pachniała migdałowym mydłem i świeżymi książkami. Śmiała się, jakby życie jej nie przerażało, jakby pieniądze były tylko papierem, a miłość mogła płacić czynsz. Była wszystkim, czego nie powinienem chcieć.

Ale i tak jej pragnąłem.

Dopóki mój ojciec, Arthur cholerny Duarte, nie wręczył jej czeku wielkości kredytu hipotecznego i cichej sugestii, by zniknęła.

I wzięła go.

Nauczyłem się wtedy czegoś: Miłość jest dla idiotów. Bogatych. Naiwnych. Tych, którzy są zbyt ślepi, by zobaczyć metkę z ceną, dopóki nie zostanie im przyczepiona do pierścionka.

Teraz kobiety były rekreacją. Jednorazowe. Sposobem na zabicie nocy, a nie tworzenie życia.

"Ubierz się," powiedziałem dziewczynie po tym, jak doszedłem w jej ustach. "Kierowca jest na dole. Zawiezie cię, dokąd tylko chcesz."

Mrugnęła do mnie, oczy lśniące nadzieją lub potrzebą albo czymś równie głupim. "To wszystko?"

Wślizgnąłem się w spodnie, koszula luźno wisiała. "Spodziewałaś się pierścionka zaręczynowego?"

"Jesteś bezduszny skurwiel," wypluła, chwytając sukienkę z podłogi.

"To ja."

Trzasnęła drzwiami. Nie drgnąłem. Cisza powróciła i powitałem ją.

Potem mój telefon zabrzęczał. Próbowałem to zignorować. Zabrzęczał ponownie. I tym razem zerknąłem. To był mój ojciec.

Odebrałem z westchnieniem. "Arthur."

"Liam. Spotkasz się dziś wieczorem ze swoją narzeczoną."

Cisza się przeciągała.

Potem zaśmiałem się—ostro, ciemno. "Myślisz, że pokazanie mi nowej pionki sprawi, że zmienię zdanie?"

"To nie jest prośba." Jego głos był zimną stalą owiniętą w jedwab. "Kolacja. Siódma. Ubierz coś, co nie krzyczy, że właśnie przeleciałeś nieznajomą w swoim apartamencie."

Rozmowa zakończyła się, zanim mogłem powiedzieć mu, żeby poszedł do diabła.

Narzeczona.

Kolejna owca na rzeź.

Jestem pewien, że ta też nie wytrzyma długo.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2:

Punkt widzenia Liama

Mój ojciec wybrał rodzaj restauracji, gdzie lista win miała swoją własną, skórzaną biblię, a jedzenie wyglądało jak sztuka, którą powinieneś czuć się źle zjadając.

Nie czułem się źle.

Wziąłem łyk whisky, pozwalając jej palić w gardle, gdy patrzyłem na drzwi. Hostessa uśmiechnęła się do mnie zbyt długo, gdy wchodziłem. Nie odwzajemniłem uśmiechu.

Arthur Duarte już siedział przy stole. Srebrnowłosy, o stalowym kręgosłupie, ubrany w garnitur od Toma Forda, prawdopodobnie szyty przez dziewice. Wstał, gdy się zbliżyłem, co by mnie zszokowało, gdybym nie zauważył zmiany w nim na przestrzeni ostatnich kilku lat. Stary Arthur nigdy nie wstawał. To ty wstawałeś dla niego.

„Liam.” Uśmiechnął się ciepło. Wyćwiczony. Fałszywy.

„Arthur.” Usiadłem, nie czekając na zaproszenie.

Jego uśmiech zamarł na ułamek sekundy. Dobrze. Żyłem dla tych pęknięć w jego perfekcyjnej, wypolerowanej fasadzie.

Nalał sobie szklankę czegoś przepłaconego i odchylił się do tyłu. „Wyglądasz na zmęczonego.”

„Prowadzę firmę wartą miliard dolarów. Wiesz, jak to jest.”

Jego usta drgnęły. „Nie bądź zbyt pewny siebie.”

„Za późno.”

Obaj popijaliśmy. Cisza była trzecim gościem przy stole - ostra, intymna, nosząca lata ledwo ukrytej urazy.

„Dobrze sobie poradziłeś z Duarte Tech,” powiedział w końcu. „Nie sądziłem, że to się uda, ale się myliłem.”

„Zwykle tak jest.”

Mięsień drgnął mu na szczęce, ale wymusił śmiech. „Wciąż masz ten ogień w sobie. To dobrze. To cię utrzyma w ostrości. I to dokładnie dlatego potrzebujesz kogoś, kto cię uziemi.”

No to jedziemy.

„Potrzebujesz kogoś, kto mnie zanudzi na śmierć?” zapytałem, mieszając szklanką. „Kogoś, kto będzie rodzić dziedziców i grzecznie się uśmiechać na galach?”

„Powiedziałem uziemić cię, nie zabić.”

Parsknąłem. „Jesteś w tym kiepski. W swataniu. Pamiętasz Cassandrę? Zapytała, czy oprogramowanie jest zrobione z prawdziwej tkaniny.”

Arthur zaśmiał się. „Była słodka.”

„Była idiotką.”

Spojrzał na mnie znacząco. „Pochodziła z dobrej rodziny.”

„Co to znaczy nic.”

„To znaczy dziedzictwo. Stabilność. Kontakty. Cechy, które będą cię obchodziły, gdy twój członek przestanie mówić za ciebie.”

Pochyliłem się, opierając łokcie na stole. „Myślisz, że jest kobieta na ziemi, która mogłaby zmienić moje zdanie?”

„Może być.”

„Nie ma sztuczki, Arthur. Nie ma gorsetu wystarczająco ciasnego, nie ma twarzy wystarczająco ładnej, nie ma konta bankowego wystarczająco dużego.”

Uśmiechnął się, jakby wiedział coś, czego ja nie wiedziałem, i nienawidziłem tego.

„Jest córką Atheny Sinclaire.”

To mnie zatrzymało.

Mrugnąłem. „Ta Athena Sinclaire?”

Skinął głową, teraz zadowolony. „Polityczna brokerka. Kobieta, która praktycznie wybiera następnego prezydenta ze swojego telefonu podczas jogi.”

„Myślałem, że nie ma dzieci.”

„Ma jedno. I jest...ostra.”

Unoszę brew. „Ostra?”

„Zobaczysz.”

Pokręciłem głową powoli. „Nie, nie zobaczę. Bo jej nie polubię. Wiesz dlaczego? Bo to ty ją wybrałeś.”

Arthur pochylił się, głos niski. „Nie jesteś już chłopcem, Liam. Możesz przestać mnie karać za to, co się stało z Lindsey.”

Moja szczęka zacisnęła się tak mocno, że usłyszałem zgrzyt zębów. „Nie karzę cię. Po prostu ci nie ufam.”

„W porządku.” Spojrzał na drzwi, potem na zegarek. „Spóźnia się.”

Unoszę brew. „Spóźnia się? To nowość.”

Kobiety, które wybierał, zawsze były wcześniej. Zawsze zdesperowane. Zawsze zamienne.

Telefon Arthura zawibrował. Spojrzał w dół, zmarszczył brwi, a potem odebrał. „Tak?”

Jego twarz się zmieniła. Zdezorientowanie. Potem niedowierzanie. Potem pełna furia.

„Co masz na myśli, że uciekła?!”

Każda głowa w restauracji się odwróciła. Uśmiechnąłem się za szklanką.

Teraz to było interesujące.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Falling for My Runaway Bride

Falling for My Runaway Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa