passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Falling for My Runaway Bride - Rozdział #2 - autor itsvlada

Falling for My Runaway Bride

/

Rozdział 2

Rozdział 1:

Punkt widzenia Liama:

Dziewczyna nie zapytała o moje imię. Sprytna.

Klęcząc na zimnej szklanej podłodze mojego apartamentu, naga poza parą szpilek, jęknęła, gdy owinąłem jej włosy wokół pięści i pociągnąłem. Panorama lśniła za nią—Nowy Jork w całej swojej brudnej, wspaniałej obojętności. Poniżej świat się kręcił. Tutaj zatrzymywałem czas.

"Nie mówisz, chyba że ci powiem." Mój głos był płaski, urywany, taki, który sprawiał, że kobiety drżały i słuchały.

Jęknęła. Dobra dziewczynka.

Jej usta objęły mnie, śliskie ciepło i ciasne ssanie, jej ręce związane z tyłu moim krawatem. Obserwowałem ją—obserwowałem jej potrzebę —i nie czułem absolutnie nic. Moje ciało reagowało, oczywiście. Byłem twardy jak stal, mój uchwyt ciasny na jej szczęce, mój oddech chrapliwy. Ale emocjonalnie? Byłem jak lód. Zdystansowany.

Tak to lubiłem.

Bo kiedyś byłem zakochany. Kiedyś.

Nazywała się Lindsey. Pachniała migdałowym mydłem i świeżymi książkami. Śmiała się, jakby życie jej nie przerażało, jakby pieniądze były tylko papierem, a miłość mogła płacić czynsz. Była wszystkim, czego nie powinienem chcieć.

Ale i tak jej pragnąłem.

Dopóki mój ojciec, Arthur cholerny Duarte, nie wręczył jej czeku wielkości kredytu hipotecznego i cichej sugestii, by zniknęła.

I wzięła go.

Nauczyłem się wtedy czegoś: Miłość jest dla idiotów. Bogatych. Naiwnych. Tych, którzy są zbyt ślepi, by zobaczyć metkę z ceną, dopóki nie zostanie im przyczepiona do pierścionka.

Teraz kobiety były rekreacją. Jednorazowe. Sposobem na zabicie nocy, a nie tworzenie życia.

"Ubierz się," powiedziałem dziewczynie po tym, jak doszedłem w jej ustach. "Kierowca jest na dole. Zawiezie cię, dokąd tylko chcesz."

Mrugnęła do mnie, oczy lśniące nadzieją lub potrzebą albo czymś równie głupim. "To wszystko?"

Wślizgnąłem się w spodnie, koszula luźno wisiała. "Spodziewałaś się pierścionka zaręczynowego?"

"Jesteś bezduszny skurwiel," wypluła, chwytając sukienkę z podłogi.

"To ja."

Trzasnęła drzwiami. Nie drgnąłem. Cisza powróciła i powitałem ją.

Potem mój telefon zabrzęczał. Próbowałem to zignorować. Zabrzęczał ponownie. I tym razem zerknąłem. To był mój ojciec.

Odebrałem z westchnieniem. "Arthur."

"Liam. Spotkasz się dziś wieczorem ze swoją narzeczoną."

Cisza się przeciągała.

Potem zaśmiałem się—ostro, ciemno. "Myślisz, że pokazanie mi nowej pionki sprawi, że zmienię zdanie?"

"To nie jest prośba." Jego głos był zimną stalą owiniętą w jedwab. "Kolacja. Siódma. Ubierz coś, co nie krzyczy, że właśnie przeleciałeś nieznajomą w swoim apartamencie."

Rozmowa zakończyła się, zanim mogłem powiedzieć mu, żeby poszedł do diabła.

Narzeczona.

Kolejna owca na rzeź.

Jestem pewien, że ta też nie wytrzyma długo.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2:

Punkt widzenia Liama

Mój ojciec wybrał rodzaj restauracji, gdzie lista win miała swoją własną, skórzaną biblię, a jedzenie wyglądało jak sztuka, którą powinieneś czuć się źle zjadając.

Nie czułem się źle.

Wziąłem łyk whisky, pozwalając jej palić w gardle, gdy patrzyłem na drzwi. Hostessa uśmiechnęła się do mnie zbyt długo, gdy wchodziłem. Nie odwzajemniłem uśmiechu.

Arthur Duarte już siedział przy stole. Srebrnowłosy, o stalowym kręgosłupie, ubrany w garnitur od Toma Forda, prawdopodobnie szyty przez dziewice. Wstał, gdy się zbliżyłem, co by mnie zszokowało, gdybym nie zauważył zmiany w nim na przestrzeni ostatnich kilku lat. Stary Arthur nigdy nie wstawał. To ty wstawałeś dla niego.

„Liam.” Uśmiechnął się ciepło. Wyćwiczony. Fałszywy.

„Arthur.” Usiadłem, nie czekając na zaproszenie.

Jego uśmiech zamarł na ułamek sekundy. Dobrze. Żyłem dla tych pęknięć w jego perfekcyjnej, wypolerowanej fasadzie.

Nalał sobie szklankę czegoś przepłaconego i odchylił się do tyłu. „Wyglądasz na zmęczonego.”

„Prowadzę firmę wartą miliard dolarów. Wiesz, jak to jest.”

Jego usta drgnęły. „Nie bądź zbyt pewny siebie.”

„Za późno.”

Obaj popijaliśmy. Cisza była trzecim gościem przy stole - ostra, intymna, nosząca lata ledwo ukrytej urazy.

„Dobrze sobie poradziłeś z Duarte Tech,” powiedział w końcu. „Nie sądziłem, że to się uda, ale się myliłem.”

„Zwykle tak jest.”

Mięsień drgnął mu na szczęce, ale wymusił śmiech. „Wciąż masz ten ogień w sobie. To dobrze. To cię utrzyma w ostrości. I to dokładnie dlatego potrzebujesz kogoś, kto cię uziemi.”

No to jedziemy.

„Potrzebujesz kogoś, kto mnie zanudzi na śmierć?” zapytałem, mieszając szklanką. „Kogoś, kto będzie rodzić dziedziców i grzecznie się uśmiechać na galach?”

„Powiedziałem uziemić cię, nie zabić.”

Parsknąłem. „Jesteś w tym kiepski. W swataniu. Pamiętasz Cassandrę? Zapytała, czy oprogramowanie jest zrobione z prawdziwej tkaniny.”

Arthur zaśmiał się. „Była słodka.”

„Była idiotką.”

Spojrzał na mnie znacząco. „Pochodziła z dobrej rodziny.”

„Co to znaczy nic.”

„To znaczy dziedzictwo. Stabilność. Kontakty. Cechy, które będą cię obchodziły, gdy twój członek przestanie mówić za ciebie.”

Pochyliłem się, opierając łokcie na stole. „Myślisz, że jest kobieta na ziemi, która mogłaby zmienić moje zdanie?”

„Może być.”

„Nie ma sztuczki, Arthur. Nie ma gorsetu wystarczająco ciasnego, nie ma twarzy wystarczająco ładnej, nie ma konta bankowego wystarczająco dużego.”

Uśmiechnął się, jakby wiedział coś, czego ja nie wiedziałem, i nienawidziłem tego.

„Jest córką Atheny Sinclaire.”

To mnie zatrzymało.

Mrugnąłem. „Ta Athena Sinclaire?”

Skinął głową, teraz zadowolony. „Polityczna brokerka. Kobieta, która praktycznie wybiera następnego prezydenta ze swojego telefonu podczas jogi.”

„Myślałem, że nie ma dzieci.”

„Ma jedno. I jest...ostra.”

Unoszę brew. „Ostra?”

„Zobaczysz.”

Pokręciłem głową powoli. „Nie, nie zobaczę. Bo jej nie polubię. Wiesz dlaczego? Bo to ty ją wybrałeś.”

Arthur pochylił się, głos niski. „Nie jesteś już chłopcem, Liam. Możesz przestać mnie karać za to, co się stało z Lindsey.”

Moja szczęka zacisnęła się tak mocno, że usłyszałem zgrzyt zębów. „Nie karzę cię. Po prostu ci nie ufam.”

„W porządku.” Spojrzał na drzwi, potem na zegarek. „Spóźnia się.”

Unoszę brew. „Spóźnia się? To nowość.”

Kobiety, które wybierał, zawsze były wcześniej. Zawsze zdesperowane. Zawsze zamienne.

Telefon Arthura zawibrował. Spojrzał w dół, zmarszczył brwi, a potem odebrał. „Tak?”

Jego twarz się zmieniła. Zdezorientowanie. Potem niedowierzanie. Potem pełna furia.

„Co masz na myśli, że uciekła?!”

Każda głowa w restauracji się odwróciła. Uśmiechnąłem się za szklanką.

Teraz to było interesujące.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3:

Punkt widzenia Liama

To był pierwszy raz, kiedy jedna z nich mi się spodobała.

Nie żebym ją spotkał.

Ale, cholera, wiedziała, jak zrobić wrażenie.

„Notatka?” zapytałem, starając się nie śmiać i ponosząc porażkę. „Mówisz mi, że zostawiła notatkę, jakby to był obóz letni?”

Arthurowi nie było do śmiechu. Ścisnął nasadę nosa, jakby próbował powstrzymać pęknięcie żył.

„Zaginęła. Zaginęła od rana. Athena traci rozum. Personel przeszukuje miasto.”

Przełknąłem kolejny śmiech. „Powiedz Athenie, żeby sprawdziła pod najbliższą matą do jogi. Albo może w końcu zrozumiała, co naprawdę oznacza wyjście za mąż w tej rodzinie.”

Arthur zmierzył mnie wzrokiem. „To nie jest żart, Liam.”

„Nie,” zgodziłem się, odsuwając się od stołu. „To jest pieprzony cud.”

Wstałem, rzuciłem kilka stu dolarowych banknotów na talerz, mimo że wiedziałem, że Arthur tego nienawidzi. „Dzięki za kolację, stary. Naprawdę trafiła w punkt.”

„Dokąd idziesz?”

„Do pracy. W bardzo dobrym nastroju.”

I tak było. Niemal unosiłem się w powietrzu. Niebo było czystsze. Powietrze - mniej zanieczyszczone. Moi wrogowie? Nadal żałośni.

Uciekła.

Nie z mojego powodu, konkretnie, ale dlatego, że mogła. Bo chciała.

Buntownicza córka Atheny Sinclaire. Już moja ulubiona prawie-narzeczona, a nawet nie wiedziałem, jak wygląda. Cholera, może w innym życiu... goniłbym ją.

Może pozwoliłaby mi ją złapać.

Pozwoliłem tej myśli krążyć przez chwilę, gdy wszedłem do windy w Duarte Tower. Siedemdziesiąt trzy piętra mojego imperium. Moje zasady. Moje nazwisko na przedzie w błyszczącym platynie jak podpis, który każdy odważył się podrobić.

Winda zadzwoniła na moim piętrze, a tam był Jamie — kawa w jednej ręce, chaos w drugiej.

„No, no, no.” Uśmiechnął się, gdy tylko mnie zobaczył. „Krąży plotka, że twoja reputacja w końcu kogoś odstraszyła przed pierwszym drinkiem.”

Uśmiechnąłem się. „Odwal się, Jamie.”

„Zostawiła notatkę, człowieku. Notatkę. To dramat na poziomie Szekspira. Teraz inspirujesz sztukę.”

„Nie powinieneś zarządzać moim kalendarzem zamiast mojej reputacji randkowej?”

„Och, jestem,” powiedział radośnie, wręczając mi tablet. „Dzięki czemu wiem, że masz rozmowę kwalifikacyjną na stanowisko lidera strategii technologicznej za dziesięć minut.”

Jęknąłem.

„Nie rób mi tego. Od miesięcy narzekasz, że nie możesz znaleźć kogoś, kto faktycznie mógłby z tobą współpracować bez płaczu.”

„To było raz,” mruknąłem.

„Dwa. I pół.” Puścił oko. „W każdym razie, ta jest obiecująca. Trochę dzika karta. Brak rzeczywistego doświadczenia zawodowego. Tylko referencje z każdej możliwej strony. Jej CV wygląda, jakby w liceum zhakowała Matrix.”

Wręczył mi je, a ja przeglądałem nazwisko.

Ava Green.

Najlepsza w swojej klasie. Podwójne stopnie. Nagradzana praca dyplomowa z zakresu skalowalnych infrastruktur AI. Hackathony. Patenty. Glowing reviews from every interviewer.

„Brak doświadczenia w rzeczywistym świecie,” powiedziałem.

„Jasne, ale... ona ma to coś. Wytrwałość.”

„Lubię wytrwałość.”

„Wiem. Ty jesteś wytrwałością.”

Weszliśmy do korytarza dla kierownictwa — szklane ściany, polerowane betonowe podłogi i atmosfera tak cicha, że mogłaby być wyceniana na minutę. Moje biuro było kilka kroków dalej. Pokój do rozmów? Po prawej.

Jamie skinął głową w stronę szkła jednokierunkowego. „Ona tam jest.”

Spojrzałem.

I świat się zatrzymał.

Siedziała na jednym z niskich skórzanych foteli, nogi skrzyżowane, plecy proste, z teczką spoczywającą na kolanach. Włosy tak ciemne, że pod światłem wyglądały niemal na czarne, skręcone w coś w rodzaju niedbałego węzła, który mimo to wyglądał niesprawiedliwie elegancko. Skóra muśnięta słońcem. Usta, które powinny być nielegalne. I oczy—

Jeszcze ich nie widziałem, ale wiedziałem, że jakoś mnie zniszczą.

Nie była piękna. Była pieprzonym problemem.

I chciałem ją rozwiązać.

„Jezus,” szepnąłem.

Jamie się uśmiechnął. „Mówiłem.”

„Wygląda…”

„Jakby mogła cię zniszczyć uśmiechem?”

„Jakby nie powinna tu być.”

„Więc może to dokładnie osoba, której potrzebujesz.”

Wręczyłem mu CV. Moje tętno wzrosło. Jeszcze jej nie słyszałem, a już mieszkała bez czynszu w tej części mojego mózgu, którą zwykle trzymam zamkniętą.

Ava Green.

Tajemnicza dziewczyna. Błyskotliwa. Dzika karta.

Sięgnąłem po klamkę drzwi, serce nagle — niewytłumaczalnie — waliło.

Poznajmy ją.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Falling for My Runaway Bride

Falling for My Runaway Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa