passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

Falling for My Runaway Bride - Rozdział #4 - autor itsvlada

Falling for My Runaway Bride

/

Rozdział 4

Rozdział 3:

Punkt widzenia Liama

To był pierwszy raz, kiedy jedna z nich mi się spodobała.

Nie żebym ją spotkał.

Ale, cholera, wiedziała, jak zrobić wrażenie.

„Notatka?” zapytałem, starając się nie śmiać i ponosząc porażkę. „Mówisz mi, że zostawiła notatkę, jakby to był obóz letni?”

Arthurowi nie było do śmiechu. Ścisnął nasadę nosa, jakby próbował powstrzymać pęknięcie żył.

„Zaginęła. Zaginęła od rana. Athena traci rozum. Personel przeszukuje miasto.”

Przełknąłem kolejny śmiech. „Powiedz Athenie, żeby sprawdziła pod najbliższą matą do jogi. Albo może w końcu zrozumiała, co naprawdę oznacza wyjście za mąż w tej rodzinie.”

Arthur zmierzył mnie wzrokiem. „To nie jest żart, Liam.”

„Nie,” zgodziłem się, odsuwając się od stołu. „To jest pieprzony cud.”

Wstałem, rzuciłem kilka stu dolarowych banknotów na talerz, mimo że wiedziałem, że Arthur tego nienawidzi. „Dzięki za kolację, stary. Naprawdę trafiła w punkt.”

„Dokąd idziesz?”

„Do pracy. W bardzo dobrym nastroju.”

I tak było. Niemal unosiłem się w powietrzu. Niebo było czystsze. Powietrze - mniej zanieczyszczone. Moi wrogowie? Nadal żałośni.

Uciekła.

Nie z mojego powodu, konkretnie, ale dlatego, że mogła. Bo chciała.

Buntownicza córka Atheny Sinclaire. Już moja ulubiona prawie-narzeczona, a nawet nie wiedziałem, jak wygląda. Cholera, może w innym życiu... goniłbym ją.

Może pozwoliłaby mi ją złapać.

Pozwoliłem tej myśli krążyć przez chwilę, gdy wszedłem do windy w Duarte Tower. Siedemdziesiąt trzy piętra mojego imperium. Moje zasady. Moje nazwisko na przedzie w błyszczącym platynie jak podpis, który każdy odważył się podrobić.

Winda zadzwoniła na moim piętrze, a tam był Jamie — kawa w jednej ręce, chaos w drugiej.

„No, no, no.” Uśmiechnął się, gdy tylko mnie zobaczył. „Krąży plotka, że twoja reputacja w końcu kogoś odstraszyła przed pierwszym drinkiem.”

Uśmiechnąłem się. „Odwal się, Jamie.”

„Zostawiła notatkę, człowieku. Notatkę. To dramat na poziomie Szekspira. Teraz inspirujesz sztukę.”

„Nie powinieneś zarządzać moim kalendarzem zamiast mojej reputacji randkowej?”

„Och, jestem,” powiedział radośnie, wręczając mi tablet. „Dzięki czemu wiem, że masz rozmowę kwalifikacyjną na stanowisko lidera strategii technologicznej za dziesięć minut.”

Jęknąłem.

„Nie rób mi tego. Od miesięcy narzekasz, że nie możesz znaleźć kogoś, kto faktycznie mógłby z tobą współpracować bez płaczu.”

„To było raz,” mruknąłem.

„Dwa. I pół.” Puścił oko. „W każdym razie, ta jest obiecująca. Trochę dzika karta. Brak rzeczywistego doświadczenia zawodowego. Tylko referencje z każdej możliwej strony. Jej CV wygląda, jakby w liceum zhakowała Matrix.”

Wręczył mi je, a ja przeglądałem nazwisko.

Ava Green.

Najlepsza w swojej klasie. Podwójne stopnie. Nagradzana praca dyplomowa z zakresu skalowalnych infrastruktur AI. Hackathony. Patenty. Glowing reviews from every interviewer.

„Brak doświadczenia w rzeczywistym świecie,” powiedziałem.

„Jasne, ale... ona ma to coś. Wytrwałość.”

„Lubię wytrwałość.”

„Wiem. Ty jesteś wytrwałością.”

Weszliśmy do korytarza dla kierownictwa — szklane ściany, polerowane betonowe podłogi i atmosfera tak cicha, że mogłaby być wyceniana na minutę. Moje biuro było kilka kroków dalej. Pokój do rozmów? Po prawej.

Jamie skinął głową w stronę szkła jednokierunkowego. „Ona tam jest.”

Spojrzałem.

I świat się zatrzymał.

Siedziała na jednym z niskich skórzanych foteli, nogi skrzyżowane, plecy proste, z teczką spoczywającą na kolanach. Włosy tak ciemne, że pod światłem wyglądały niemal na czarne, skręcone w coś w rodzaju niedbałego węzła, który mimo to wyglądał niesprawiedliwie elegancko. Skóra muśnięta słońcem. Usta, które powinny być nielegalne. I oczy—

Jeszcze ich nie widziałem, ale wiedziałem, że jakoś mnie zniszczą.

Nie była piękna. Była pieprzonym problemem.

I chciałem ją rozwiązać.

„Jezus,” szepnąłem.

Jamie się uśmiechnął. „Mówiłem.”

„Wygląda…”

„Jakby mogła cię zniszczyć uśmiechem?”

„Jakby nie powinna tu być.”

„Więc może to dokładnie osoba, której potrzebujesz.”

Wręczyłem mu CV. Moje tętno wzrosło. Jeszcze jej nie słyszałem, a już mieszkała bez czynszu w tej części mojego mózgu, którą zwykle trzymam zamkniętą.

Ava Green.

Tajemnicza dziewczyna. Błyskotliwa. Dzika karta.

Sięgnąłem po klamkę drzwi, serce nagle — niewytłumaczalnie — waliło.

Poznajmy ją.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4:

Perspektywa Avy:

Mówią, że jeśli zamierzasz się przeistoczyć, powinieneś zacząć od imienia.

Moje pochodziło z przejścia dla pieszych.

Migotanie zielonego światła, paniczne spojrzenie przez ramię i kłamstwo na ustach, zanim jeszcze wiedziałam, w jakim kierunku biegnę.

Ava Green. Krótkie. Łatwe. Nie do wyśledzenia.

Nie, żeby moja matka zniżyła się do tego, by szukać mnie osobiście. Athena Sinclaire nie szukała ludzi. To ludzie szukali jej.

Ale w momencie, gdy zorientowała się, że zniknęłam — i to w przeddzień moich zaręczyn — rozpętałby się chaos. Cichy, kliniczny chaos, oczywiście. Taki, który wiąże się z umowami o zachowaniu poufności, prywatnymi detektywami i całym zespołem PR-owym, który tworzy historię o biednej, przytłoczonej Avie potrzebującej przerwy od reflektorów.

Nie prawdziwa historia.

Nie ta, w której jej córka wybrała bezdomność zamiast drugiego aranżowanego małżeństwa.

Nie ta, w której powiedziałam nie .

Ponownie.

Moje obcasy stukały o wypolerowaną podłogę, gdy siedziałam w szklanym pomieszczeniu wysoko nad miastem, czekając na kolejny etap mojego fałszywego życia. Wygładziłam swoją marynarkę — tanią rzecz, którą kupiłam w komisowej sklepie i dostosowałam na zapleczu pralni — i patrzyłam prosto przed siebie, jakbym tu należała.

Jakbym nie drżała w środku.

Nie ze strachu. Z wolności.

Spędziłam lata, stając się kobietą, którą moja matka ukształtowała. Wypolerowaną, opanowaną, posłuszną. Polityczną córką.

A przedtem, spędziłam cztery lata na Columbii, będąc porównywaną do niego .

Jeremy'ego cholernie Callahana.

Jedyna rzecz gorsza niż bycie zmuszanym do zaręczyn z człowiekiem, którego nie kochasz... to być mówionym, że powinieneś być wdzięczny za ten przywilej.

Był synem magnata rozrywkowego. Rozpieszczonym, złotowłosym bałaganem ego i mizoginii.

Kiedyś zamykał moje książki w połowie zdania. Mówił, że to urocze, gdy się marszczyłam. Lubił, gdy się opierałam — wystarczająco, by go zabawić, nigdy wystarczająco, by wygrać.

Był tym typem mężczyzny, który chwytał za nadgarstek zamiast za rękę. Który uśmiechał się, gdy profesorowie mnie chwalili, a potem szeptał, że powinnam pozwolić mu odpowiedzieć na pytanie. Tym, który obejmował mnie w talii przed kamerami, a potem pozwalał, by jego ręka opadała jak martwy ciężar natychmiast po tym, jak flesze gasły.

Tym, który kiedyś powiedział mi, że nie muszę kodować, jeśli będę wystarczająco ładnie wyglądać w sukience.

Nie wiedział nic o sieciach czy architekturze systemów, ale to nie miało znaczenia. Robiłam zadanie, a on je przepisywał. Zawsze z mrugnięciem oka. Zawsze, jakby to była gra. Pewnego razu powiedziałam mu, że chcę studiować w Berlinie przez semestr. Zaśmiał się i powiedział: „Po co? Po prostu poślub mnie i zbuduj życie warte publikowania.”

Pamiętam, jak skóra z jego Bugatti przyklejała się do moich ud tamtej nocy. Zapach ginu na jego oddechu. To, jak patrzył mi prosto w oczy, podczas gdy jakaś długonoga blondynka zaśmiewała się pod jego rękami na tylnym siedzeniu.

To była nasza impreza zaręczynowa.

Nie płakałam. Nie przed nim. Nawet wtedy, gdy powiedział mi potem, że tak po prostu jest z mężczyznami. Że powinnam zrozumieć.

Moja matka zrozumiała.

Zrozumiała doskonale.

I zamiast odwołać ślub, zatrudniła „naprawiacza”. Zaaranżowała ciche przeprosiny. Oświadczenie o „nieporozumieniu” i „prywatnych sprawach”.

Trzy dni później, wręczyła mi dossier z nowym mężczyzną w środku.

„Po prostu go poznaj,” powiedziała przy kawie, jakby to nic nie znaczyło. „Ten może być lepszy.”

Lepszy.

Jakby którykolwiek z nich miał być dobry.

Ona nazywała to nowym początkiem. Prezentem .

Ja nazywałam to ostatnią kroplą.

Uciekłam. Nie wzięłam nic poza moim dyplomem, podrobionymi dokumentami i gniewem.

A teraz byłam tutaj. W wieży, która dotykała chmur. Czekając, by zostać przesłuchaną przez mężczyznę, który, według Jamie, sprawiał, że stażyści płakali, a rywale się kruszyli.

Liam Duarte.

Raz go wygooglowałam. Jego twarz była irytująco symetryczna. Wszystkie czyste linie i ciemne krawędzie, jakby ktoś wyrzeźbił go z marmuru, a potem dał mu problemy.

Nie obchodziło mnie to.

Ta praca nie była o nim. Była o mnie. Wolność. Dach nad głową. Własna pensja.

Nie chciałam romansu. Nie chciałam ochrony. Miałam oba i to przychodziło z łańcuchami.

Chciałam przestrzeni, by oddychać . By udowodnić, że nie jestem jakąś ozdobną figurką. Że mogę zbudować coś własnymi rękami, nie dzięki nazwisku.

Dwie sekretarki, które mnie wprowadziły — Tina i Ashley, ich imiona ostre w mojej pamięci jak etykiety na teczkach — obdarzyły mnie zwykłymi, napiętymi korporacyjnymi uśmiechami. Fałszywą troską. Cienko skrywanymi ciekawością.

Złapałam je, gdy się ociągały na zewnątrz, po tym jak mnie zostawiły. Ich obcasy zatrzymały się na tyle długo, by jedna z nich powiedziała:

„Jak długo zanim z nim prześpi się, żeby dostać tę pracę?”

Pauza.

Potem miękki, konspiracyjny śmiech.

„Daję jej tydzień.”

Drzwi się otworzyły. Wyprostowałam się.

Do środka wpłynęły niskie głosy. Kroki. Ciężkie, pewne siebie. Energia zmieniła się, jakby grawitacja właśnie postanowiła zwrócić uwagę.

I wtedy go zobaczyłam.

Liam Duarte wszedł do pokoju, jakby był jego właścicielem.

Co było prawdą.

Wyglądał... boże. Wysoki. Szeroki. Ciemne włosy zaczesane do tyłu z odrobiną zbyt dużego buntu dla dyrektora generalnego. Ostry szczęka. Jeszcze ostrzejsze oczy. Jego usta wykrzywione w coś pomiędzy uśmiechem a groźbą, a moje serce wykonało salto w tył, na które nie miało prawa.

Nasze oczy się spotkały.

I poczułam to. Przyciąganie. Błysk

Cholera.

Nie daj się zauroczyć, Avo. Nie znowu. Nie przez kolejnego potężnego mężczyznę.

Ale potem spojrzał na mnie, jakby nie mógł uwierzyć, że jestem prawdziwa.

I zrozumiałam — nie rozpoznał mnie, nie wiedział, kim jestem.

Nie byłam już córką Sinclaire. Nie byłam już pionkiem w cudzym imperium.

W tym życiu byłam Ava Green . I zamierzałam zdobyć tę pracę.

Nawet jeśli miałoby mnie to zabić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5:

Punkt widzenia Avy:

W momencie, gdy drzwi zamknęły się za nim, zrozumiałam dwie rzeczy:

Po pierwsze, Liam Duarte był jeszcze bardziej onieśmielający z bliska. Po drugie, zdecydowanie miałam to spartaczyć.

Przeszedł przez pokój jakby był właścicielem każdego centymetra budynku — i pewnie tak było. Ciemny garnitur, ciemniejsze oczy. Kontrolowany. Powściągliwy. Może znudzony. Jego wyraz twarzy nie zdradzał niczego, a to było gorsze niż pogarda.

Żadnego uścisku dłoni. Żadnego powitania. Tylko lekkie skinienie głową, gdy usiadł naprzeciwko mnie.

Boże. Był piękny w ten okropny, bogaty sposób chłopca emocjonalnie niedostępnego. Taki typ mężczyzny, który nie prowadził rozmów towarzyskich, bo nie musiał. Taki, który nie prosił o szacunek — wydobywał go.

"Przejrzałem twoje CV," powiedział w końcu, przeglądając je jakby to była lista zakupów. Jego głos był niski, równy, rodzaj gładkości, który miał na celu rozbrojenie. "Jest... imponujące. Na papierze."

Co oznaczało: nie w rzeczywistości.

Starałam się nie wiercić na miejscu. "Wiem, że są luki."

Wtedy spojrzał na mnie. Te oczy — przenikliwe i nieczytelne.

"Nie miałam dostępu do tradycyjnej ścieżki," powiedziałam, stabilizując głos. "Ale przez lata śledziłam ewolucję Duarte Tech. Od czasu, gdy dokonaliście zwrotu w kierunku modeli predykcyjnych inteligencji — to było odważne. I mądre."

Jedna z jego brwi uniosła się nieznacznie. "To był bardzo niepopularny ruch w tamtym czasie."

"Wiem. Ale zadziałało. Cała linia produktów przeszła od narzędzi wsparcia do napędzania strategii. Przekształciliście firmę z technologii zaplecza na innowacje front-endowe. To było... wizjonerskie."

Jego wyraz twarzy się nie zmienił, ale mogłabym przysiąc, że coś mignęło. Zainteresowanie? Ciekawość? Puls pod marmurem?

"Wnioskuję, że lubisz wyzwania," powiedział.

"Tak," odpowiedziałam, zanim mogłam pomyśleć. "Ponieważ nikt nie spodziewa się, że odniesiesz sukces, gdy nie powinieneś tam być."

Jego spojrzenie się wyostrzyło.

"Jesteś młoda," powiedział po prostu, rzeczowo.

"Wiem." Wyprostowałam się. "Ale przepracuję wszystkich. Robiłam to wcześniej. Nie pochodzę z kontaktów ani pieniędzy —"

Przerwałam sobie. Nie do końca kłamstwo, technicznie rzecz biorąc.

"Nie oczekuję skrótów," dokończyłam. "Oczekuję, że na to zasłużę."

Cisza, która nastąpiła, była długa. Ciężka.

W końcu powiedział: "To dokładnie taka filozofia, którą miałem, gdy przejąłem tę firmę."

To mnie zatrzymało. Mrugnęłam. "Och."

Coś przez niego przemknęło wtedy. Nie ciepło — ale rodzaj rozbawionej aprobaty.

"Chcę cię zatrudnić," powiedział ot tak, bez przerwy. "Na miesiąc próbny. Będziesz pracować bezpośrednio pod moim nadzorem. Utoniesz albo wypłyniesz na swojej własnej wartości."

Wpatrywałam się. "Serio?"

Nie mrugnął. "Czy coś jest w tym niejasnego?"

"Nie!" niemal krzyknęłam, a potem natychmiast zakryłam usta. "To znaczy — nie, wcale nie. To tylko —"

A potem, ponieważ byłam niewyspana i na wpół głodna, i tak pełna adrenaliny, że to bolało — wstałam i go przytuliłam.

Całym ciałem, ramiona-wokół-jego-szyi, przytuliłam go.

Poczułam, jak zamarł, zesztywniał, jakby nie był przytulany od lat — a przynajmniej nie w ten sposób.

Cholera.

Odsunęłam się jakbym była porażona prądem. "O mój Boże, tak mi przykro. To było niesamowicie nieprofesjonalne, ja —"

Uśmiechał się. Pełen uśmiech.

To było przerażająco atrakcyjne.

"Cóż," powiedział, poprawiając przód marynarki, gdzie ją zmięłam, "nie jesteś nudna. To punkt na twoją korzyść."

Jęknęłam pod nosem i usiadłam z powrotem, kurczowo trzymając teczkę z CV, jakby mogło mnie osłonić przed implozją.

"Pierwszy dzień jest w poniedziałek," powiedział, już wstając.

"Nie zawiodę cię," wyszeptałam.

Zatrzymał się przy drzwiach, potem spojrzał wstecz. Jego głos był cichy.

"Myślę, że będzie mi się podobało patrzenie, jak się starasz tego nie zrobić."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Falling for My Runaway Bride

Falling for My Runaway Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa