passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

Falling for My Runaway Bride - Rozdział #5 - autor itsvlada

Falling for My Runaway Bride

/

Rozdział 5

Rozdział 4:

Perspektywa Avy:

Mówią, że jeśli zamierzasz się przeistoczyć, powinieneś zacząć od imienia.

Moje pochodziło z przejścia dla pieszych.

Migotanie zielonego światła, paniczne spojrzenie przez ramię i kłamstwo na ustach, zanim jeszcze wiedziałam, w jakim kierunku biegnę.

Ava Green. Krótkie. Łatwe. Nie do wyśledzenia.

Nie, żeby moja matka zniżyła się do tego, by szukać mnie osobiście. Athena Sinclaire nie szukała ludzi. To ludzie szukali jej.

Ale w momencie, gdy zorientowała się, że zniknęłam — i to w przeddzień moich zaręczyn — rozpętałby się chaos. Cichy, kliniczny chaos, oczywiście. Taki, który wiąże się z umowami o zachowaniu poufności, prywatnymi detektywami i całym zespołem PR-owym, który tworzy historię o biednej, przytłoczonej Avie potrzebującej przerwy od reflektorów.

Nie prawdziwa historia.

Nie ta, w której jej córka wybrała bezdomność zamiast drugiego aranżowanego małżeństwa.

Nie ta, w której powiedziałam nie .

Ponownie.

Moje obcasy stukały o wypolerowaną podłogę, gdy siedziałam w szklanym pomieszczeniu wysoko nad miastem, czekając na kolejny etap mojego fałszywego życia. Wygładziłam swoją marynarkę — tanią rzecz, którą kupiłam w komisowej sklepie i dostosowałam na zapleczu pralni — i patrzyłam prosto przed siebie, jakbym tu należała.

Jakbym nie drżała w środku.

Nie ze strachu. Z wolności.

Spędziłam lata, stając się kobietą, którą moja matka ukształtowała. Wypolerowaną, opanowaną, posłuszną. Polityczną córką.

A przedtem, spędziłam cztery lata na Columbii, będąc porównywaną do niego .

Jeremy'ego cholernie Callahana.

Jedyna rzecz gorsza niż bycie zmuszanym do zaręczyn z człowiekiem, którego nie kochasz... to być mówionym, że powinieneś być wdzięczny za ten przywilej.

Był synem magnata rozrywkowego. Rozpieszczonym, złotowłosym bałaganem ego i mizoginii.

Kiedyś zamykał moje książki w połowie zdania. Mówił, że to urocze, gdy się marszczyłam. Lubił, gdy się opierałam — wystarczająco, by go zabawić, nigdy wystarczająco, by wygrać.

Był tym typem mężczyzny, który chwytał za nadgarstek zamiast za rękę. Który uśmiechał się, gdy profesorowie mnie chwalili, a potem szeptał, że powinnam pozwolić mu odpowiedzieć na pytanie. Tym, który obejmował mnie w talii przed kamerami, a potem pozwalał, by jego ręka opadała jak martwy ciężar natychmiast po tym, jak flesze gasły.

Tym, który kiedyś powiedział mi, że nie muszę kodować, jeśli będę wystarczająco ładnie wyglądać w sukience.

Nie wiedział nic o sieciach czy architekturze systemów, ale to nie miało znaczenia. Robiłam zadanie, a on je przepisywał. Zawsze z mrugnięciem oka. Zawsze, jakby to była gra. Pewnego razu powiedziałam mu, że chcę studiować w Berlinie przez semestr. Zaśmiał się i powiedział: „Po co? Po prostu poślub mnie i zbuduj życie warte publikowania.”

Pamiętam, jak skóra z jego Bugatti przyklejała się do moich ud tamtej nocy. Zapach ginu na jego oddechu. To, jak patrzył mi prosto w oczy, podczas gdy jakaś długonoga blondynka zaśmiewała się pod jego rękami na tylnym siedzeniu.

To była nasza impreza zaręczynowa.

Nie płakałam. Nie przed nim. Nawet wtedy, gdy powiedział mi potem, że tak po prostu jest z mężczyznami. Że powinnam zrozumieć.

Moja matka zrozumiała.

Zrozumiała doskonale.

I zamiast odwołać ślub, zatrudniła „naprawiacza”. Zaaranżowała ciche przeprosiny. Oświadczenie o „nieporozumieniu” i „prywatnych sprawach”.

Trzy dni później, wręczyła mi dossier z nowym mężczyzną w środku.

„Po prostu go poznaj,” powiedziała przy kawie, jakby to nic nie znaczyło. „Ten może być lepszy.”

Lepszy.

Jakby którykolwiek z nich miał być dobry.

Ona nazywała to nowym początkiem. Prezentem .

Ja nazywałam to ostatnią kroplą.

Uciekłam. Nie wzięłam nic poza moim dyplomem, podrobionymi dokumentami i gniewem.

A teraz byłam tutaj. W wieży, która dotykała chmur. Czekając, by zostać przesłuchaną przez mężczyznę, który, według Jamie, sprawiał, że stażyści płakali, a rywale się kruszyli.

Liam Duarte.

Raz go wygooglowałam. Jego twarz była irytująco symetryczna. Wszystkie czyste linie i ciemne krawędzie, jakby ktoś wyrzeźbił go z marmuru, a potem dał mu problemy.

Nie obchodziło mnie to.

Ta praca nie była o nim. Była o mnie. Wolność. Dach nad głową. Własna pensja.

Nie chciałam romansu. Nie chciałam ochrony. Miałam oba i to przychodziło z łańcuchami.

Chciałam przestrzeni, by oddychać . By udowodnić, że nie jestem jakąś ozdobną figurką. Że mogę zbudować coś własnymi rękami, nie dzięki nazwisku.

Dwie sekretarki, które mnie wprowadziły — Tina i Ashley, ich imiona ostre w mojej pamięci jak etykiety na teczkach — obdarzyły mnie zwykłymi, napiętymi korporacyjnymi uśmiechami. Fałszywą troską. Cienko skrywanymi ciekawością.

Złapałam je, gdy się ociągały na zewnątrz, po tym jak mnie zostawiły. Ich obcasy zatrzymały się na tyle długo, by jedna z nich powiedziała:

„Jak długo zanim z nim prześpi się, żeby dostać tę pracę?”

Pauza.

Potem miękki, konspiracyjny śmiech.

„Daję jej tydzień.”

Drzwi się otworzyły. Wyprostowałam się.

Do środka wpłynęły niskie głosy. Kroki. Ciężkie, pewne siebie. Energia zmieniła się, jakby grawitacja właśnie postanowiła zwrócić uwagę.

I wtedy go zobaczyłam.

Liam Duarte wszedł do pokoju, jakby był jego właścicielem.

Co było prawdą.

Wyglądał... boże. Wysoki. Szeroki. Ciemne włosy zaczesane do tyłu z odrobiną zbyt dużego buntu dla dyrektora generalnego. Ostry szczęka. Jeszcze ostrzejsze oczy. Jego usta wykrzywione w coś pomiędzy uśmiechem a groźbą, a moje serce wykonało salto w tył, na które nie miało prawa.

Nasze oczy się spotkały.

I poczułam to. Przyciąganie. Błysk

Cholera.

Nie daj się zauroczyć, Avo. Nie znowu. Nie przez kolejnego potężnego mężczyznę.

Ale potem spojrzał na mnie, jakby nie mógł uwierzyć, że jestem prawdziwa.

I zrozumiałam — nie rozpoznał mnie, nie wiedział, kim jestem.

Nie byłam już córką Sinclaire. Nie byłam już pionkiem w cudzym imperium.

W tym życiu byłam Ava Green . I zamierzałam zdobyć tę pracę.

Nawet jeśli miałoby mnie to zabić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5:

Punkt widzenia Avy:

W momencie, gdy drzwi zamknęły się za nim, zrozumiałam dwie rzeczy:

Po pierwsze, Liam Duarte był jeszcze bardziej onieśmielający z bliska. Po drugie, zdecydowanie miałam to spartaczyć.

Przeszedł przez pokój jakby był właścicielem każdego centymetra budynku — i pewnie tak było. Ciemny garnitur, ciemniejsze oczy. Kontrolowany. Powściągliwy. Może znudzony. Jego wyraz twarzy nie zdradzał niczego, a to było gorsze niż pogarda.

Żadnego uścisku dłoni. Żadnego powitania. Tylko lekkie skinienie głową, gdy usiadł naprzeciwko mnie.

Boże. Był piękny w ten okropny, bogaty sposób chłopca emocjonalnie niedostępnego. Taki typ mężczyzny, który nie prowadził rozmów towarzyskich, bo nie musiał. Taki, który nie prosił o szacunek — wydobywał go.

"Przejrzałem twoje CV," powiedział w końcu, przeglądając je jakby to była lista zakupów. Jego głos był niski, równy, rodzaj gładkości, który miał na celu rozbrojenie. "Jest... imponujące. Na papierze."

Co oznaczało: nie w rzeczywistości.

Starałam się nie wiercić na miejscu. "Wiem, że są luki."

Wtedy spojrzał na mnie. Te oczy — przenikliwe i nieczytelne.

"Nie miałam dostępu do tradycyjnej ścieżki," powiedziałam, stabilizując głos. "Ale przez lata śledziłam ewolucję Duarte Tech. Od czasu, gdy dokonaliście zwrotu w kierunku modeli predykcyjnych inteligencji — to było odważne. I mądre."

Jedna z jego brwi uniosła się nieznacznie. "To był bardzo niepopularny ruch w tamtym czasie."

"Wiem. Ale zadziałało. Cała linia produktów przeszła od narzędzi wsparcia do napędzania strategii. Przekształciliście firmę z technologii zaplecza na innowacje front-endowe. To było... wizjonerskie."

Jego wyraz twarzy się nie zmienił, ale mogłabym przysiąc, że coś mignęło. Zainteresowanie? Ciekawość? Puls pod marmurem?

"Wnioskuję, że lubisz wyzwania," powiedział.

"Tak," odpowiedziałam, zanim mogłam pomyśleć. "Ponieważ nikt nie spodziewa się, że odniesiesz sukces, gdy nie powinieneś tam być."

Jego spojrzenie się wyostrzyło.

"Jesteś młoda," powiedział po prostu, rzeczowo.

"Wiem." Wyprostowałam się. "Ale przepracuję wszystkich. Robiłam to wcześniej. Nie pochodzę z kontaktów ani pieniędzy —"

Przerwałam sobie. Nie do końca kłamstwo, technicznie rzecz biorąc.

"Nie oczekuję skrótów," dokończyłam. "Oczekuję, że na to zasłużę."

Cisza, która nastąpiła, była długa. Ciężka.

W końcu powiedział: "To dokładnie taka filozofia, którą miałem, gdy przejąłem tę firmę."

To mnie zatrzymało. Mrugnęłam. "Och."

Coś przez niego przemknęło wtedy. Nie ciepło — ale rodzaj rozbawionej aprobaty.

"Chcę cię zatrudnić," powiedział ot tak, bez przerwy. "Na miesiąc próbny. Będziesz pracować bezpośrednio pod moim nadzorem. Utoniesz albo wypłyniesz na swojej własnej wartości."

Wpatrywałam się. "Serio?"

Nie mrugnął. "Czy coś jest w tym niejasnego?"

"Nie!" niemal krzyknęłam, a potem natychmiast zakryłam usta. "To znaczy — nie, wcale nie. To tylko —"

A potem, ponieważ byłam niewyspana i na wpół głodna, i tak pełna adrenaliny, że to bolało — wstałam i go przytuliłam.

Całym ciałem, ramiona-wokół-jego-szyi, przytuliłam go.

Poczułam, jak zamarł, zesztywniał, jakby nie był przytulany od lat — a przynajmniej nie w ten sposób.

Cholera.

Odsunęłam się jakbym była porażona prądem. "O mój Boże, tak mi przykro. To było niesamowicie nieprofesjonalne, ja —"

Uśmiechał się. Pełen uśmiech.

To było przerażająco atrakcyjne.

"Cóż," powiedział, poprawiając przód marynarki, gdzie ją zmięłam, "nie jesteś nudna. To punkt na twoją korzyść."

Jęknęłam pod nosem i usiadłam z powrotem, kurczowo trzymając teczkę z CV, jakby mogło mnie osłonić przed implozją.

"Pierwszy dzień jest w poniedziałek," powiedział, już wstając.

"Nie zawiodę cię," wyszeptałam.

Zatrzymał się przy drzwiach, potem spojrzał wstecz. Jego głos był cichy.

"Myślę, że będzie mi się podobało patrzenie, jak się starasz tego nie zrobić."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6:

Poniedziałkowy poranek smakował jak kawa i nadzieja.

Prawie nie spałam. Nie dlatego, że byłam niespokojna—choć, tak, mój żołądek skręcał się w supełki—ale dlatego, że wciąż na nowo odtwarzałam tamtą rozmowę kwalifikacyjną w głowie.

Liam Duarte, stojący w drzwiach. Ten głos. Ten uśmieszek. „Myślę, że będę się dobrze bawił, patrząc, jak się starasz tego nie robić.”

Czy to był flirt? Docinek? Test?

Moja głowa analizowała to z tuzina kątów, z których żaden nie był pomocny.

„Ava,” zawołała Isabella z kuchni, „jeśli nie wyjdziesz z tego lustra i nie założysz butów, spóźnisz się na swój pierwszy dzień jako korporacyjna twardzielka.”

Oderwałam wzrok od swojego odbicia i spojrzałam na nią—boso, z kawą w dłoni, jej kręcone włosy w nonszalanckim koku. Była takim rodzajem przyjaciółki, która trzyma przekąski oznaczone twoim imieniem i wciąż grozi walką z każdym, kto cię skrzywdzi.

„Nie mogę uwierzyć, że mnie zatrudnili,” mruknęłam.

„Ja mogę, ” powiedziała, popijając. „Jesteś mądra, masz nadmierne kwalifikacje i przetrwałaś koszmar Callahana. Po tym Duarte to tylko kolejny ładny tyran w garniturze.”

To sprawiło, że się uśmiechnęłam. Ledwo.

Nie widziałam Isabelli prawie rok, zanim pojawiłam się na jej progu z niczym poza torbą podróżną i fałszywym imieniem. Połowicznie oczekiwałam, że trzaśnie mi drzwiami przed nosem.

Przytuliła mnie zamiast tego.

„Zawsze wiedziałam, że Jeremy to zgniły banan w ludzkiej postaci,” powiedziała, obejmując mnie mocno. „Zajęło ci to wystarczająco długo, by się od niego oderwać.”

Ta dziewczyna miała dowcipy i złote serce.

Teraz miała współlokatorkę, która mogła płacić połowę czynszu.

A ja miałam szansę na coś, co przypominało wolność.

Spędziłam podróż metrem, mentalnie opracowując propozycje. Strategie przejęć. Potencjalne restrukturyzacje. Nowe zespoły R&D. Wiedziałam, że jestem nowa. Wiedziałam, że jestem młoda. Ale nie zamierzałam się przemykać w tej pracy. Miałam pomysły, do cholery. I chciałam pokazać mu—Liamowi—że nie jestem jakąś tymczasową stażystką z dużymi oczami i wielkimi marzeniami.

Chciałam udowodnić, że zasługuję, by być w tym pokoju. W jego orbicie.

Niestety, jego orbita była zamarzniętą tundrą.

„Nie myślisz jak strateg,” powiedział beznamiętnie, przeglądając czwarty slajd mojej prezentacji. „Myślisz jak studentka.”

Moje policzki zapłonęły. „Z całym szacunkiem—”

„Robisz założenia na podstawie idealnych warunków,” przerwał. „Ten zespół nie ma tych zasobów. Ta dywizja nie ma tej przestrzeni. A my nie inwestujemy w hipotetyczną magię, nieważne jak dobrze brzmi.”

Każde spotkanie było takie samo.

Wielki pomysł Avy → Wielkie zdeptanie Liama → zmiażdżone uczucia i pustka w mojej piersi, gdy opuszczałam jego biuro.

Nie podnosił głosu. Nie krzyczał.

Słuchał, a potem precyzyjnie mnie rozcinał—wskazując na luki, wady, brak rzeczywistego umocowania. Potem wracał do swojego laptopa, jakbym była odprawiona. Jakby nie byłam warta drugiego spojrzenia.

Chciałam płakać. I płakałam, po cichu, w łazience po jednym szczególnie brutalnym spotkaniu w czwartek. Ale nie pozwalałam mu tego zobaczyć.

Wciąż pracowałam. Wciąż tworzyłam szkice. Wciąż korygowałam. Ale za każdym razem, gdy wychodziłam z jego biura, czułam się mniejsza.

Dzisiejsza propozycja była moją najśmielszą. Skalowalne ulepszenia infrastruktury dla zespołów średniego szczebla i ukierunkowana integracja AI, aby zmniejszyć długoterminowe zapotrzebowanie na siłę roboczą. Była ambitna. Trochę chaotyczna. Ale była wizjonerska.

Liam Duarte jej nienawidził.

„To jakiś żart?” zapytał, przewracając trzecią stronę bez podnoszenia wzroku. „Chcesz obciąć dwa strumienie przychodów, zmienić wewnętrzną strategię i przenieść połowę dywizji—na podstawie teorii?”

Moje gardło się ścisnęło. „Nie teoria. To poparte—”

„Niczym, co ma znaczenie. Żadne rozkłady kosztów i korzyści. Żaden model kapitału ludzkiego. Dałaś mi prezentację TED z dziurą w budżecie wielkości Teksasu.”

Wyprostowałam się. „To punkt startowy—”

„Nie,” powiedział ostro. „To fantazja. Brzmi jak coś, co skrobałaś w zeszycie, popijając zbyt drogą kawę i gratulując sobie swoich ‘wielkich pomysłów’.”

Słowa uderzyły mocniej, niż się spodziewałam. Może dlatego, że nie były błędne. Albo dlatego, że naprawdę nie spałam całą noc nad tym, a moja kawa była zbyt droga.

Patrzyłam na niego—na tę czystą szczękę i beznamiętne usta i te oczy, które jakby dostrzegały każdą moją niepewność i wskazywały na nią jak cholerny reflektor.

A co gorsza?

Zdradziecka, szalejąca część mnie wciąż chciała go pocałować.

Chciałam go spoliczkować. A potem pocałować. Albo może jedno i drugie, wystarczająco mocno, by nas oboje zdezorientować.

Bo pod brutalnymi krytykami i zwięzłą, elegancką okrutnością—był magnetyczny. Promieniował siłą i powściągliwością, i nienawidziłam, jak moje ciało na to reagowało.

Nienawidziłam, jak mój puls skoczył, gdy pochylił się przez moje ramię. Nienawidziłam, jak moje oczy śledziły, jak jego palce zwijały się wokół długopisu. Nienawidziłam, jak gorąco się czułam, gdy powiedział:

„Myślę, że będę się dobrze bawił, patrząc, jak się starasz tego nie robić.”

Boże, co ze mną nie tak?

Dlaczego chciałam, żeby mężczyzna, który rozszarpywał mnie zdaniem, dotknął mnie jakby to miało znaczenie?

Szybko mrugnęłam, odsunęłam krzesło i chwyciłam teczkę, zanim mogłam nią w niego cisnąć.

Nie podniósł wzroku.

„Jeśli nie potrafisz podołać tej pracy,” powiedział zimno, „nie przychodź jutro.”

Stałam tam przez sekundę, zamarznięta. Wściekłość i upokorzenie związały się w mojej piersi. Moje palce świerzbiły. Moje gardło płonęło. Chciałam krzyczeć, płakać, albo wejść mu na kolana i zniszczyć całą swoją karierę w trzydzieści sekund.

Zamiast tego zmusiłam swój głos do ostrego szeptu.

„Do wiadomości.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Falling for My Runaway Bride

Falling for My Runaway Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa