passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

Falling for My Runaway Bride - Rozdział #6 - autor itsvlada

Falling for My Runaway Bride

/

Rozdział 6

Rozdział 5:

Punkt widzenia Avy:

W momencie, gdy drzwi zamknęły się za nim, zrozumiałam dwie rzeczy:

Po pierwsze, Liam Duarte był jeszcze bardziej onieśmielający z bliska. Po drugie, zdecydowanie miałam to spartaczyć.

Przeszedł przez pokój jakby był właścicielem każdego centymetra budynku — i pewnie tak było. Ciemny garnitur, ciemniejsze oczy. Kontrolowany. Powściągliwy. Może znudzony. Jego wyraz twarzy nie zdradzał niczego, a to było gorsze niż pogarda.

Żadnego uścisku dłoni. Żadnego powitania. Tylko lekkie skinienie głową, gdy usiadł naprzeciwko mnie.

Boże. Był piękny w ten okropny, bogaty sposób chłopca emocjonalnie niedostępnego. Taki typ mężczyzny, który nie prowadził rozmów towarzyskich, bo nie musiał. Taki, który nie prosił o szacunek — wydobywał go.

"Przejrzałem twoje CV," powiedział w końcu, przeglądając je jakby to była lista zakupów. Jego głos był niski, równy, rodzaj gładkości, który miał na celu rozbrojenie. "Jest... imponujące. Na papierze."

Co oznaczało: nie w rzeczywistości.

Starałam się nie wiercić na miejscu. "Wiem, że są luki."

Wtedy spojrzał na mnie. Te oczy — przenikliwe i nieczytelne.

"Nie miałam dostępu do tradycyjnej ścieżki," powiedziałam, stabilizując głos. "Ale przez lata śledziłam ewolucję Duarte Tech. Od czasu, gdy dokonaliście zwrotu w kierunku modeli predykcyjnych inteligencji — to było odważne. I mądre."

Jedna z jego brwi uniosła się nieznacznie. "To był bardzo niepopularny ruch w tamtym czasie."

"Wiem. Ale zadziałało. Cała linia produktów przeszła od narzędzi wsparcia do napędzania strategii. Przekształciliście firmę z technologii zaplecza na innowacje front-endowe. To było... wizjonerskie."

Jego wyraz twarzy się nie zmienił, ale mogłabym przysiąc, że coś mignęło. Zainteresowanie? Ciekawość? Puls pod marmurem?

"Wnioskuję, że lubisz wyzwania," powiedział.

"Tak," odpowiedziałam, zanim mogłam pomyśleć. "Ponieważ nikt nie spodziewa się, że odniesiesz sukces, gdy nie powinieneś tam być."

Jego spojrzenie się wyostrzyło.

"Jesteś młoda," powiedział po prostu, rzeczowo.

"Wiem." Wyprostowałam się. "Ale przepracuję wszystkich. Robiłam to wcześniej. Nie pochodzę z kontaktów ani pieniędzy —"

Przerwałam sobie. Nie do końca kłamstwo, technicznie rzecz biorąc.

"Nie oczekuję skrótów," dokończyłam. "Oczekuję, że na to zasłużę."

Cisza, która nastąpiła, była długa. Ciężka.

W końcu powiedział: "To dokładnie taka filozofia, którą miałem, gdy przejąłem tę firmę."

To mnie zatrzymało. Mrugnęłam. "Och."

Coś przez niego przemknęło wtedy. Nie ciepło — ale rodzaj rozbawionej aprobaty.

"Chcę cię zatrudnić," powiedział ot tak, bez przerwy. "Na miesiąc próbny. Będziesz pracować bezpośrednio pod moim nadzorem. Utoniesz albo wypłyniesz na swojej własnej wartości."

Wpatrywałam się. "Serio?"

Nie mrugnął. "Czy coś jest w tym niejasnego?"

"Nie!" niemal krzyknęłam, a potem natychmiast zakryłam usta. "To znaczy — nie, wcale nie. To tylko —"

A potem, ponieważ byłam niewyspana i na wpół głodna, i tak pełna adrenaliny, że to bolało — wstałam i go przytuliłam.

Całym ciałem, ramiona-wokół-jego-szyi, przytuliłam go.

Poczułam, jak zamarł, zesztywniał, jakby nie był przytulany od lat — a przynajmniej nie w ten sposób.

Cholera.

Odsunęłam się jakbym była porażona prądem. "O mój Boże, tak mi przykro. To było niesamowicie nieprofesjonalne, ja —"

Uśmiechał się. Pełen uśmiech.

To było przerażająco atrakcyjne.

"Cóż," powiedział, poprawiając przód marynarki, gdzie ją zmięłam, "nie jesteś nudna. To punkt na twoją korzyść."

Jęknęłam pod nosem i usiadłam z powrotem, kurczowo trzymając teczkę z CV, jakby mogło mnie osłonić przed implozją.

"Pierwszy dzień jest w poniedziałek," powiedział, już wstając.

"Nie zawiodę cię," wyszeptałam.

Zatrzymał się przy drzwiach, potem spojrzał wstecz. Jego głos był cichy.

"Myślę, że będzie mi się podobało patrzenie, jak się starasz tego nie zrobić."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6:

Poniedziałkowy poranek smakował jak kawa i nadzieja.

Prawie nie spałam. Nie dlatego, że byłam niespokojna—choć, tak, mój żołądek skręcał się w supełki—ale dlatego, że wciąż na nowo odtwarzałam tamtą rozmowę kwalifikacyjną w głowie.

Liam Duarte, stojący w drzwiach. Ten głos. Ten uśmieszek. „Myślę, że będę się dobrze bawił, patrząc, jak się starasz tego nie robić.”

Czy to był flirt? Docinek? Test?

Moja głowa analizowała to z tuzina kątów, z których żaden nie był pomocny.

„Ava,” zawołała Isabella z kuchni, „jeśli nie wyjdziesz z tego lustra i nie założysz butów, spóźnisz się na swój pierwszy dzień jako korporacyjna twardzielka.”

Oderwałam wzrok od swojego odbicia i spojrzałam na nią—boso, z kawą w dłoni, jej kręcone włosy w nonszalanckim koku. Była takim rodzajem przyjaciółki, która trzyma przekąski oznaczone twoim imieniem i wciąż grozi walką z każdym, kto cię skrzywdzi.

„Nie mogę uwierzyć, że mnie zatrudnili,” mruknęłam.

„Ja mogę, ” powiedziała, popijając. „Jesteś mądra, masz nadmierne kwalifikacje i przetrwałaś koszmar Callahana. Po tym Duarte to tylko kolejny ładny tyran w garniturze.”

To sprawiło, że się uśmiechnęłam. Ledwo.

Nie widziałam Isabelli prawie rok, zanim pojawiłam się na jej progu z niczym poza torbą podróżną i fałszywym imieniem. Połowicznie oczekiwałam, że trzaśnie mi drzwiami przed nosem.

Przytuliła mnie zamiast tego.

„Zawsze wiedziałam, że Jeremy to zgniły banan w ludzkiej postaci,” powiedziała, obejmując mnie mocno. „Zajęło ci to wystarczająco długo, by się od niego oderwać.”

Ta dziewczyna miała dowcipy i złote serce.

Teraz miała współlokatorkę, która mogła płacić połowę czynszu.

A ja miałam szansę na coś, co przypominało wolność.

Spędziłam podróż metrem, mentalnie opracowując propozycje. Strategie przejęć. Potencjalne restrukturyzacje. Nowe zespoły R&D. Wiedziałam, że jestem nowa. Wiedziałam, że jestem młoda. Ale nie zamierzałam się przemykać w tej pracy. Miałam pomysły, do cholery. I chciałam pokazać mu—Liamowi—że nie jestem jakąś tymczasową stażystką z dużymi oczami i wielkimi marzeniami.

Chciałam udowodnić, że zasługuję, by być w tym pokoju. W jego orbicie.

Niestety, jego orbita była zamarzniętą tundrą.

„Nie myślisz jak strateg,” powiedział beznamiętnie, przeglądając czwarty slajd mojej prezentacji. „Myślisz jak studentka.”

Moje policzki zapłonęły. „Z całym szacunkiem—”

„Robisz założenia na podstawie idealnych warunków,” przerwał. „Ten zespół nie ma tych zasobów. Ta dywizja nie ma tej przestrzeni. A my nie inwestujemy w hipotetyczną magię, nieważne jak dobrze brzmi.”

Każde spotkanie było takie samo.

Wielki pomysł Avy → Wielkie zdeptanie Liama → zmiażdżone uczucia i pustka w mojej piersi, gdy opuszczałam jego biuro.

Nie podnosił głosu. Nie krzyczał.

Słuchał, a potem precyzyjnie mnie rozcinał—wskazując na luki, wady, brak rzeczywistego umocowania. Potem wracał do swojego laptopa, jakbym była odprawiona. Jakby nie byłam warta drugiego spojrzenia.

Chciałam płakać. I płakałam, po cichu, w łazience po jednym szczególnie brutalnym spotkaniu w czwartek. Ale nie pozwalałam mu tego zobaczyć.

Wciąż pracowałam. Wciąż tworzyłam szkice. Wciąż korygowałam. Ale za każdym razem, gdy wychodziłam z jego biura, czułam się mniejsza.

Dzisiejsza propozycja była moją najśmielszą. Skalowalne ulepszenia infrastruktury dla zespołów średniego szczebla i ukierunkowana integracja AI, aby zmniejszyć długoterminowe zapotrzebowanie na siłę roboczą. Była ambitna. Trochę chaotyczna. Ale była wizjonerska.

Liam Duarte jej nienawidził.

„To jakiś żart?” zapytał, przewracając trzecią stronę bez podnoszenia wzroku. „Chcesz obciąć dwa strumienie przychodów, zmienić wewnętrzną strategię i przenieść połowę dywizji—na podstawie teorii?”

Moje gardło się ścisnęło. „Nie teoria. To poparte—”

„Niczym, co ma znaczenie. Żadne rozkłady kosztów i korzyści. Żaden model kapitału ludzkiego. Dałaś mi prezentację TED z dziurą w budżecie wielkości Teksasu.”

Wyprostowałam się. „To punkt startowy—”

„Nie,” powiedział ostro. „To fantazja. Brzmi jak coś, co skrobałaś w zeszycie, popijając zbyt drogą kawę i gratulując sobie swoich ‘wielkich pomysłów’.”

Słowa uderzyły mocniej, niż się spodziewałam. Może dlatego, że nie były błędne. Albo dlatego, że naprawdę nie spałam całą noc nad tym, a moja kawa była zbyt droga.

Patrzyłam na niego—na tę czystą szczękę i beznamiętne usta i te oczy, które jakby dostrzegały każdą moją niepewność i wskazywały na nią jak cholerny reflektor.

A co gorsza?

Zdradziecka, szalejąca część mnie wciąż chciała go pocałować.

Chciałam go spoliczkować. A potem pocałować. Albo może jedno i drugie, wystarczająco mocno, by nas oboje zdezorientować.

Bo pod brutalnymi krytykami i zwięzłą, elegancką okrutnością—był magnetyczny. Promieniował siłą i powściągliwością, i nienawidziłam, jak moje ciało na to reagowało.

Nienawidziłam, jak mój puls skoczył, gdy pochylił się przez moje ramię. Nienawidziłam, jak moje oczy śledziły, jak jego palce zwijały się wokół długopisu. Nienawidziłam, jak gorąco się czułam, gdy powiedział:

„Myślę, że będę się dobrze bawił, patrząc, jak się starasz tego nie robić.”

Boże, co ze mną nie tak?

Dlaczego chciałam, żeby mężczyzna, który rozszarpywał mnie zdaniem, dotknął mnie jakby to miało znaczenie?

Szybko mrugnęłam, odsunęłam krzesło i chwyciłam teczkę, zanim mogłam nią w niego cisnąć.

Nie podniósł wzroku.

„Jeśli nie potrafisz podołać tej pracy,” powiedział zimno, „nie przychodź jutro.”

Stałam tam przez sekundę, zamarznięta. Wściekłość i upokorzenie związały się w mojej piersi. Moje palce świerzbiły. Moje gardło płonęło. Chciałam krzyczeć, płakać, albo wejść mu na kolana i zniszczyć całą swoją karierę w trzydzieści sekund.

Zamiast tego zmusiłam swój głos do ostrego szeptu.

„Do wiadomości.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7:

Nie płakałam w windzie, jadąc w dół. Ani gdy mijałam ochroniarza na parterze, który obdarzył mnie uprzejmym uśmiechem, którego nie potrafiłam odwzajemnić. Ani nawet kiedy zdałam sobie sprawę, że zostawiłam lunch w lodówce pracowniczej i tak naprawdę nigdy już nie zobaczę tej przepłaconej pasty.

Ale w chwili, gdy przeszłam przez drzwi mieszkania i opuściłam torbę w korytarzu z niezgrabnością kogoś, kto był emocjonalnie wstrząśnięty, moje oczy zamgliły się. Potem zaczęły piec. A potem opadłam na podłogę w tym rodzaju ciszy, która pojawia się tuż przed burzą.

Isabella nie pytała. Po prostu zdjęła słuchawki, wstała z kanapy i sięgnęła po koc, który zwykle rezerwowała na kaca i egzystencjalne kryzysy. Owinęła mnie nim bez słowa, otuliła moje ramiona i podała mi dobry kieliszek do wina - ten, który nie pasował do reszty, bo był jej, bo był święty, bo używała go tylko wtedy, gdy coś było nie tak.

Usiadła po turecku obok mnie na podłodze i w końcu powiedziała: „Opowiedz mi.”

Otarlam policzki rękawem marynarki. „Nie krzyczał.”

Jej brwi lekko się uniosły.

„Nie obraził mnie. Ledwo nawet podniósł głos.” Przełknęłam ślinę. „Ale sprawił, że poczułam się—”

Mała. Niekompetentna. Naiwna. Jak ktoś, kto wparował do jego imperium na fali idealizmu i teraz jest delikatnie klepany po głowie i pokazywany drzwi.

„Jakbym powinna być wdzięczna, że poświęcił mi czas,” powiedziałam w końcu, starając się utrzymać głos tak stabilnie, jak tylko potrafiłam. „Jakbym była dziewczynką bawiącą się w udawanie w pokoju pełnym mężczyzn.”

Usta Isabelli wykrzywiły się w coś pomiędzy grymasem a gorzkim uśmiechem. „Ah. Więc: korporacyjny sadysta. Chcesz porysować jego samochód?”

Wydałam słaby śmiech, a potem natychmiast poczułam się winna. „Najgorsze jest to—chciałam, żeby mnie polubił.”

Przechyliła głowę. „Polubił cię, czy polubił cię?”

Nie odpowiedziałam, co chyba było odpowiedzią. I nie nalegała.

Po chwili wstała i wyciągnęła do mnie rękę.

„Nie wychodzę,” powiedziałam, nawet gdy pozwoliłam jej podnieść mnie na nogi.

„To nie ten rodzaj wyjścia,” powiedziała. „Idziemy coś połamać.”

***

Pomieszczenie do wyładowania złości pachniało delikatnie środkiem dezynfekującym i czymś przemysłowym, jak rozcieńczalnik do farb czy pot robota. Było zimniej, niż się spodziewałam, i trochę zbyt czysto, ale dźwięk rozpryskującej się ceramiki za drugą stroną ściany był dziwnie kojący.

„Wybierz swój cel,” powiedziała Isabella, gestem wskazując stół pełen przedmiotów do rozbicia. Talerze. Wazy. Coś, co wyglądało jak przeklęta drukarka biurowa z 2006 roku. „Terapeutyczne zniszczenie. Dziesięć na dziesięć.”

Spoglądałam na opcje. Moje dłonie były już śliskie w rękawiczkach.

„Jeremy,” wymamrotałam i rozbiłam pierwszy talerz metalowym kijem, który mi wręczyli, jakby to była imprezowa atrakcja.

Ostry trzask rozłupywania się o ścianę był... dobry. Niepokojąco dobry.

Isabella skinęła głową jak dumny rodzic. „To moja dziewczyna.”

„Też moja matka.”

Waza: zniknęła. Celny cios. Ostre zadowolenie.

„A teraz główne wydarzenie,” powiedziała, dramatycznie wskazując na manekina w tanim garniturze z papierowym wydrukiem jakiegoś anonimowego modela przyklejonym do twarzy. „Udawajmy, że to drań, który sprawił, że poczułaś się jak nic.”

Dopasowałam uchwyt na kiju. Rękawice zaskrzypiały.

Nie wypowiedziałam jego imienia na głos. Nie musiałam.

Po prostu wyobraziłam sobie, jak opiera się w fotelu z tym spokojnym, klinicznym wyrazem twarzy. Jak nigdy nie podnosi głosu, nigdy nie traci kontroli—ale upewnia się, że czuję, jak daleko mam jeszcze do wspięcia się. Rozebranie moich propozycji. Cichy kant w jego spojrzeniu, jakby już wiedział, jak zawiodę. Jakby na to czekał.

A potem machnęłam.

Nie delikatnie.

Uderzyłam manekina wystarczająco mocno, by go wytrącić z równowagi. Zatoczył się na swoim stojaku i chwiał się, jakby też był zdumiony tym, ile było za tym zamachem. Następne uderzenie było łatwiejsze. Katartyczne. Jakbym wreszcie przenosiła całe napięcie z piersi na coś, co na to zasługiwało.

Ale pod całą tą słuszną złością było coś jeszcze.

Mały, upokarzający głos, który szeptał, jak bardzo wciąż pragnęłam jego aprobaty. Jakby część mnie nie machała, ponieważ go nienawidziła—ale dlatego, że nienawidziła siebie za to, że nie nienawidziła go wystarczająco.

Punkt widzenia Liama

„Ona nie wróci, prawda?”

Jamie opierał się o drzwi, z kawą w każdej ręce i tym szczególnym rodzajem zadowolenia, które sprawiało, że żałowałem, że go zatrudniłem. „Za ostra dla młodego stratega?”

Nie podniosłem wzroku znad laptopa. „Nie pasowała do pokoju.”

„Nie pasowała, czy nie zgadzała się z tobą?”

„Przedstawiała pomysły, których nie mogliśmy zrealizować. Dawała dane bez kontekstu. Weszła jakby chciała wygłosić TED Talk, a nie dostać pracę.”

Jamie wzruszył ramionami. „Mimo to. Może warto byłoby trochę złagodzić podejście od ‚króla lodu' do czegoś mniej ‚psychologicznej wojny’.”

„Chce tu pracować, musi przyjąć krytykę.”

„A jednak,” powiedział Jamie, powoli popijając kawę, „tam ona jest.”

Spojrzałem w górę.

Właśnie wychodziła z windy.

Ava Green.

Spóźniła się o pięć minut.

I wyglądała, jakby to wiedziała. Jakby wkroczyła do tego budynku gotowa na wojnę, jakby każdy centymetr jej marynarki i spięte włosy oraz spokojny wyraz twarzy były częścią munduru. Nowy plan bitwy.

Spojrzałem na zegar na ścianie.

„Pięć minut spóźnienia,” powiedziałem, gdy do mnie dotarła, głosem bez emocji.

Nie straciła rytmu. „Więc chyba muszę to nadrobić.”

Kącik moich ust zadrgał, a ja stłumiłem to. Stłumiłem pociąg.

Bo tak, wzięła na siebie wszystko, co rzuciłem jej w zeszłym tygodniu. A teraz wróciła. Silniejsza. Ostrzejsza. Stojąc przede mną, jakby pierwsza runda wcale jej nie zraniła—chociaż wiedziałem, że tak.

Nie powinna być taka interesująca.

Nie powinna mnie intrygować.

I zdecydowanie nie powinna sprawiać, że chciałbym ją rozpakować jak mały prezent.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Falling for My Runaway Bride

Falling for My Runaway Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa