Perspektywa Evelyn
Wchodzę do sali konferencyjnej i staram się iść tak, jakby moje serce nie waliło jak oszalałe. Cztery garnitury już zniknęły, a drzwi cicho zamykają się za mną.
Spokój. Normalność.
Jesteś już dorosłą kobietą. Nie nastolatką z głupim zauroczeniem do najlepszego przyjaciela swojego brata.
Dominic opiera się o brzeg stołu, skrzyżowane ramiona. Patrzy na mnie, jakby rozważał coś ważnego, a ja nie potrafię odgadnąć co.
A jeśli chce powiedzieć, że myślał o tym od dawna i teraz pragnie, żebym została jego wybraną partnerką?
No cóż, realistycznie rzecz biorąc, to raczej mało prawdopodobne, ale może chociaż zaprosi mnie na randkę?
Rozmawialiśmy więcej, odkąd zaczęłam pracę w dziale prawnym. Dwa razy pytał o moją opinię w sprawach zgodności, a raz nawet zostawił mi kawę na biurku, z moim imieniem na kubku.
Może to właśnie to.
Może w końcu chce ze mną porozmawiać, i to nie o pracy.
Pozwalam sobie na odrobinę nadziei, choćby na sekundę.
– Kwartalne zgłoszenia sporów... – prostuje się. – Masz aktualne liczby? Potrzebuję podsumowania dla zewnętrznej kancelarii do końca dnia.
Praca. Oczywiście, że chodzi o pracę, idiotko.
Nadzieja rozpada się tak szybko, że zostaje po niej tylko pustka. Jestem wolontariuszką w dziale prawnym i młodszą siostrą jego najlepszego przyjaciela, więc czego w ogóle się spodziewałam?
– Jasne. – Utrzymuję spokojny ton, jakbym nie zdążyła w myślach zaplanować naszego ślubu w trzy sekundy. – Zbiorę je dziś rano i wyślę podsumowanie przed trzecią.
– Dobrze. – Kiwając głową, sięga po telefon.
Powiedz coś jeszcze. Cokolwiek, byle nie o zgłoszeniach.
– Ciężki tydzień? – pytam i od razu mam ochotę zapaść się pod ziemię.
– Zawsze. – Już przewija wiadomości. – Dzięki, Evelyn.
To cała rozmowa. I koniec, zanim zdążę się nawet uśmiechnąć.
Dzięki, Evelyn.
Jakbym była drukarką, która wreszcie zaczęła działać.
Wychodzę i cicho zamykam drzwi, żeby nikt nie zauważył, jak bardzo mam ochotę nimi trzasnąć.
Dział prawny pachnie starym papierem i przypaloną kawą — i jeszcze nigdy nie cieszyłam się na jego widok tak bardzo. Opadam na krzesło i przyciągam do siebie poranne akta.
Najpierw dokumenty sporu o ogrodzenie między dwoma domami watahy. Potem mediacja właścicielsko-najemcza między rodzinami Harlow i Brennan, które od kilku tygodni kłócą się o zepsuty bojler.
– Miała to naprawić do piątku! – pan Brennan wbija palec w stół. – Minęły już dwa piątki!
– Bo to ty go popsułeś! – pani Harlow odbija piłeczkę.
Dobrze. Głęboki oddech. Radziłaś sobie z gorszymi rzeczami niż bojler.
– Spójrzmy na umowę najmu. – Przesuwam kartkę po stole i stukam w odpowiedni punkt. – Naprawy należą do właściciela, ale jeśli szkoda powstała z winy najemcy, koszty dzieli się na pół. Każdy z was płaci połowę, a bojler będzie naprawiony do poniedziałku.
Otwierają usta, ale zaraz je zamykają.
Pierwsza wzdycha pani Harlow. – Dobrze. Po połowie.
Tak. Udało mi się. Mnie, tej wadliwej.
Czuję się z tym dobrze przez minutę. Potem przypominam sobie, że nikt z kierownictwa nigdy nie przeczyta tej sprawy i nikt się nie dowie, że to moja zasługa.
W południe niosę stertę skończonych akt na piętro korporacyjne. W połowie korytarza słyszę jej śmiech. Victoria stoi przy oknach z dwoma młodszymi menedżerami, jak zwykle perfekcyjna – włosy i garnitur bez zarzutu.
Zauważa mnie i jej głos nagle staje się głośniejszy.
Tylko nie dziś. Nie dzień przed rocznicą.
– O, nasza biedna dziewczyna z defektem. Trzy lata od osiągnięcia dojrzałości i wciąż bez wilka – mówi, patrząc prosto na mnie. – Czytałam, że po takim czasie szanse spadają prawie do zera. To nie jest przykre?
Obaj menedżerowie patrzą na mnie. Jeden szybko odwraca wzrok, jakby było mu za mnie wstyd, a drugi się uśmiecha złośliwie.
Nie płacz. Nie waż się jej tego dać.
Chcę odpowiedzieć ciętą ripostą, czymś co zetrze jej uśmiech z twarzy. Ale wszystkie słowa ulatują, a w głowie zostaje tylko prawie do zera.
Po prostu ją zignoruj. Teraz to najlepsze rozwiązanie, żeby pokazać jej i wszystkim wokół, że cię to nie rusza.
Odkładam akta na najbliższe biurko, odwracam się i odchodzę.
Nie biegnę, bo nie pozwolę jej zobaczyć, jak uciekam.
– Już wychodzisz? – woła, zadowolona, jakby już wygrała. – Myślałam, że pogadamy, jak to jest być prawie nikim.
Ale wszystko, co mogę zrobić, by zachować choć resztki dumy w ten okropny dzień, to po prostu odejść.
Podróż windą w dół ciągnie się w nieskończoność. Gdy popycham drzwi parkingu, ledwo trzymam się w całości.
Ona ma rację, prawda? Prawie nikt. Dokładnie tym jestem.
– Hej, Evie! Gotowa na dzisiejszy trening? – Jared opiera się o swój czarny samochód, wciąż w patrolowych ubraniach.
Teraz jest Gamą na stażu w naszej watasze, wkrótce zostanie szefem ochrony. Ale przede wszystkim od zawsze był moim najlepszym przyjacielem. I po każdej zmianie potajemnie ze mną trenuje.
Żebym mogła stać się silniejsza. Żebym kiedyś była bardziej wartościowa dla tej watahy.
Jared rzuca tylko jedno spojrzenie na moją twarz i przestaje się uśmiechać. Nie zadaje ani jednego pytania, tylko otwiera drzwi od strony pasażera i czeka.
Dzięki ci, Bogini.
Dzięki ci, że ktoś wie, kiedy nie pytać.
Wsiadam i patrzę przez okno. Włącza silnik, rusza na drogę i przez kilka minut jedynym dźwiękiem jest szum silnika i mój nierówny oddech.
Patrzy na mnie co kilka sekund, czuję to.
Jakby sprawdzał, czy nadal jestem cała. Zawsze tak robi.
– W dniu, w którym będę zarządzać tym całym przedsięwzięciem – mówi cicho – pierwsze, co zrobię, to przeniosę każdego, kto kiedykolwiek sprawił, że płakałaś.
Odwracam się, by na niego spojrzeć. Zaciska dłonie na kierownicy, szczęka napięta. Jego ciepłe, brązowe oczy są utkwione w drodze, ale w głosie słychać, że mówi to z głębi serca.
Coś ciepłego rozlewa się w mojej piersi. Nikt jeszcze tak za mną nie stanął.
Jesteś taki słodki, Jared. Nawet nie wiesz, jak bardzo było mi to potrzebne.
Patrzę na jego profil w popołudniowym świetle i myśl, której nie zdążyłam powstrzymać, dociera do mnie nagle.
Czy mówi to jako mój przyjaciel? Czy może chodzi mu o coś więcej?
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Evelyn
„Jeszcze raz.” Głos Jareda przecina matę. „Opadła ci lewa ręka.”
Ocieram pot z czoła i unoszę pięści. Sala treningowa jest prawie pusta o tej porze, jedyne dźwięki to szum wentylacji i mój ciężki oddech.
Wszyscy inni w tym budynku mają wilka, na którym mogą polegać. Są szybsi, silniejsi, goją się przez noc.
Ja mam tylko swoje pięści, stopy i to, co Jared potrafi mi wbić do głowy dwa razy w tygodniu.
Więc pracujesz ciężej niż wszyscy oni. Taki jest układ.
Nie wolno ci być zmęczoną ani narzekać.
Znowu rusza na mnie, a ja schylam się pod jego ramieniem i wymykam się na bok, tak jak mnie uczył. Mój łokieć trafia go w żebra i wydaje z siebie stłumiony jęk.
„Lepiej.” Nawet nie przerywa, tylko znów zamachuje się. „Teraz szybciej.”
„Przecież idę szybciej!” Blokuję, ale cios i tak cofa mnie o krok. „Jared, co z tobą dzisiaj?”
Zazwyczaj zwalnia, kiedy jestem zmęczona. Dziś cisnął mnie już z godzinę, a za każdym razem, gdy myślę, że koniec, on tylko mówi jeszcze raz.
„Nic.” Krąży wokół mnie z podniesionymi rękami. „Jutro masz urodziny. Chcę tylko, żebyś była bystrzejsza.”
Bystrzejsza na co? Na stanie w ostatnim rzędzie z świeczką w ręce?
Coś w jego głosie brzmi dziwnie, ale jestem zbyt zmęczona, by się kłócić. Zadaję jeszcze jeden cios, a on łapie mnie za nadgarstek i uśmiecha się do mnie z góry.
„Dobra, mała zabójczyni.” Puszcza mnie. „Na dziś wystarczy.”
W końcu. Jestem pewna, że zaraz odpadną mi ręce.
„Zbieraj rzeczy.” Jared rzuca mi butelkę z wodą i zerka na telefon. „Harper już jest na dachu i mówi, że jak się spóźnimy, zeżre nasze pierożki.”
„I zrobiłaby to.” Jęczę i idę za nim w stronę windy.
Taras na dachu to nasze miejsce. Nikt z dyrektorskich pięter nie przychodzi tu po szóstej. Więc jesteśmy tylko my, wiatr i całe miasto u naszych stóp.
Harper, moja najlepsza przyjaciółka i kuzynka Jareda, już czeka na starej ławce z trzema torbami jedzenia na wynos na kolanach. Macha do nas pudełkiem frytek.
„Pachniecie jak skarpetka z siłowni,” mówi, marszcząc nos. „Ale siadajcie. Mam dobre pierożki.”
„Jesteś aniołem.” Siadam obok niej i kradnę pierożka, zanim Jared zdąży.
To najlepsza część całego mojego tygodnia.
Jemy z nogami opartymi o poręcz. Harper mówi z pełnymi ustami, jak zawsze, i wymachuje pałeczkami, opowiadając o swoim projekcie szklarni.
„Mam sześć roślin, które przetrwały tuż obok tojadu,” mówi z dumą. „Sześć! Wszystko inne, co testowałam, padło w dwa dni.”
„To ogromne.” Jared pokazuje na nią pierożkiem. „To powinno być priorytetem bezpieczeństwa. Możemy je posadzić wzdłuż każdego ogrodzenia na całym terenie.”
„Słucham?” Harper mruży oczy. „To moje dzieci, nie twoje bronie.”
„Twoje dzieci mogą uratować naszych ludzi, Harper.”
Rzuca frytką prosto w jego czoło. Odbija się i ląduje mu na kolanach, a on ją zjada bez mrugnięcia okiem. Śmieję się tak, że prawie dławię się makaronem.
Boże, kocham tych dwóch idiotów. Nie wiem, co bym bez nich zrobiła.
Wtedy Harper nagle milknie. Odkłada pałeczki i już wiem, co zaraz powie.
„Więc,” mówi cicho. „Jutro, co?”
Patrzę na panoramę miasta, na wieżowiec Sterling & Parker, który świeci się na złoto na tle wieczornego nieba.
Tata nazywał ten budynek swoim drugim domem. Mama żartowała, że jest zazdrosna o wieżowiec. Nieważne, że oboje całe życie spędzili na pracy i sprawach watahy, zostawiając moje wychowanie starszemu bratu.
A teraz oboje odeszli, a budynek wciąż stoi. Jak to ma być w porządku?
„To nie tylko moje urodziny, więc…” mówię cicho.
Nie kończę, bo nie mogę. Oboje wiedzą, co znaczy jutro, i żadne nie każe mi tego wypowiedzieć na głos.
Minęły już trzy lata, a wciąż czuję, jakby to się stało zeszłej nocy.
Jared przesuwa się bliżej, aż jego ramię styka się z moim. Nie próbuje nic naprawiać. Po prostu jest, ciepły i solidny.
„Cokolwiek się stanie jutro,” mówi, „to nie zmieni tego, kim jesteś, Evelyn.”
Zawsze wiesz, co powiedzieć. Jak ty to robisz?
Opieram się na nim odrobinę i pierwszy raz tego dnia naprawdę mogę oddychać.
Harper porusza brwiami, patrząc na mnie znad pierożka. „Wiesz, co się jeszcze może wydarzyć, jeśli jutro odezwie się twój wilk? Może wreszcie dowiesz się, kto jest twoim partnerem. Tak jak marzyłaś od dzieciństwa!”
„Harper…” Jęczę i chowam twarz w dłoniach.
„Co? To nadal romantyczne!” Szturcha Jareda łokciem. „ No powiedz, Jar?”
Jared nagle bardzo zajmuje się swoim makaronem. Jego uszy robią się czerwone i nie patrzy na żadną z nas.
O co mu chodzi ostatnio? Cały tydzień zachowuje się dziwnie.
„Bardziej prawdopodobne, że nie będzie żadnego wilka,” mówię. „I żadnego partnera, więc proszę, nie dawajcie mi nadziei.”
Ale ta myśl i tak się wkrada.
Jeśli naprawdę pojawi się mój wilk, czy moim partnerem może być Dominic?
Wyobrażam sobie, jak patrzy na mnie po drugiej stronie stołu konferencyjnego i naprawdę mnie dostrzega. Mówi moje imię, jakby coś dla niego znaczyło.
Przestań. Już dość razy się zawiodłaś w tym życiu.
Harper przygryza wargę i przygląda mi się uważnie, jakby bała się, że ją spłoszę. „Mogę cię o coś dziwnego zapytać?”
„Ty zawsze pytasz o dziwne rzeczy.”
„Czułaś ostatnio coś?” pyta. „Jakiekolwiek znaki?”
Nie. Odpowiedź zawsze brzmi: nie. Po prostu powiedz nie i daj temu spokój.
Otwieram usta, żeby to powiedzieć. Ale zatrzymuję się, bo coś mnie dręczyło cały tydzień i bałam się to wypowiedzieć na głos.
„Bolą mnie kości,” mówię powoli.
Oczy Harper robią się ogromne. Siada tak gwałtownie, że jej pudełko z jedzeniem spada na ziemię.
„Evelyn.” Jej głos przechodzi w szept. „Miałam to samo zanim pojawił się mój wilk! Cztery dni wcześniej czułam, jakby wewnątrz kości miałam bóle wzrostowe.”
Nie. Nie róbcie mi tego. Nie dawajcie mi nadziei, nie przeżyję, jeśli ją znów stracę.
Serce zaczyna mi bić tak mocno, że słyszę je w uszach. Patrzę na Jareda, a on też na mnie patrzy, całkiem nieruchomy.
Harper łapie mnie za ramię i ściska tak mocno, że aż boli.
„To objaw wilka,” szepcze. „Evelyn, ona może wreszcie nadejść.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Evelyn
Proszę, bądź tam. Proszę, proszę, bądź tam.
Budzę się i sięgam w głąb siebie, zanim jeszcze otworzę oczy.
Nic tam nie ma. Jak zawsze. Już nawet nie czuję bólu w kościach, a jakoś to boli bardziej niż sam ból.
Harper się myliła. Kolejne urodziny, kolejne nic.
Mam dwadzieścia jeden lat, a wciąż jestem jedyną dziewczyną w stadzie bez wilka.
Wciągam sweter i wlokę się na dół. Potem zamieram w drzwiach do kuchni.
Wszędzie są balony, złote i białe, przyklejone do każdej szafki i krzesła. Nad oknem wisi krzywy baner, a wszędzie widać to niechlujne pismo. „WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO”.
Ethan stoi przy kuchence, przewraca naleśniki, po czym odwraca się na dźwięk moich kroków. „No i jest nasza solenizantka!”
Krzywię się, a on wskazuje na mnie łopatką, zanim zdążę się odezwać.
„Nie”, mówi. „Dzisiaj nie wolno ci być smutną. Wydałem taki zakaz.”
„Nie możesz tak po prostu wydawać zakazów, Ethan.”
„Jestem Betą tego stada i twoim starszym bratem. Jak najbardziej mogę.” Zsuwa talerz na stół. „Siadaj. Jedz. To rozkaz.”
Prawie się uśmiecham i siadam, zanim zobaczy łzy w moich oczach. Naleśniki w moje urodziny to nasza tradycja, i nawet w najgorszy dzień roku jej nie pominął.
„W przyszłym tygodniu jest zebranie zarządu”, mówi. „Masz już dwadzieścia jeden lat, czyli od teraz masz pełne prawa. Chcę, żebyś tam była.”
Prawie się dławię naleśnikiem. „Ja? Na zebraniu zarządu?”
„Tylko obserwuj. Poznaj atmosferę. Mama i tata chcieliby, żebyś kiedyś tam była.”
Kiedyś. Kiedy już nie będę tą zepsutą dziewczyną.
„Ach, i Luna Gloria przychodzi jak zawsze w południe.” Ethan zbiera nasze talerze. „Jared i Harper też wpadną na lunch. I poprosiłem, żeby Dominic zajrzał.”
„Poprosiłeś KOGO, żeby też wpadł?”
Dominic też tu będzie? O bogini, naprawdę się zgodził?
„Za późno. Idź się przebrać w coś ładnego.” Rzuca we mnie ścierką. „Potem pomóż mi nakryć do stołu.”
Zakładam swoją jasnoniebieską sukienkę, już żadnych białych obrzędowych, i pomagam Ethanowi się przygotować. Po trzech latach przywykłam do tego, żeby sama zaniżać swoje oczekiwania, zanim inni zrobią to za mnie.
W południe dzwoni dzwonek do drzwi i Luna Gloria wchodzi z naręczem białych róż i wielką miską makaronu.
Jest mamą Dominica i naszą Luną, chociaż straciła partnera tej samej nocy, kiedy my straciliśmy rodziców. Codziennie rano wstawała, trzymała swojego syna w całości i podtrzymywała całe stado.
Bogini, nie wiem, jak ona to zrobiła.
To najsilniejsza kobieta, jaką znam, i najbliższa matki, jaką kiedykolwiek miałam.
„Jest moja dziewczynka.” Całuje mnie w oba policzki. „Wszystkiego najlepszego, kochanie.”
Jared i Harper przychodzą pięć minut później.
Harper macha krzywym pudełkiem z ciastem, a Jared chowa się za stertą butelek z napojami. „Nie patrz na ciasto”, ostrzega mnie Harper. „Przewróciło się w samochodzie. Ale dalej jest pyszne. Chyba.”
Potem drzwi znowu się otwierają. Alpha Dominic wchodzi i siada na końcu stołu.
Naprawdę przyszedł.
„Wszystkiego najlepszego, Evelyn”, mówi cicho, a moje serce robi głupiego fikołka.
Spokojnie. Jest po prostu uprzejmy, bo Ethan go zaprosił.
Patrzy na Ethana, potem na mnie. „Mój ojciec byłby z was obojga dumny.”
Gloria sięga po moją dłoń, Harper mruga mocno w sufit, a Ethan wpatruje się w swój talerz. Przez chwilę wszyscy po prostu siedzimy razem w żałobie i nikt nie udaje, że jest w porządku.
Późnym popołudniem Gloria i Dominic wychodzą. Harper i Jared zostają, żeby kłócić się o pilota, a Ethan chodzi po korytarzu rozmawiając przez telefon w sprawach pracy.
Stoję przy zlewie zmywając naczynia, wpatrując się w szare, grudniowe niebo. Głos mamy nagle wraca do mnie znikąd.
„Dziś wieczorem poznasz swojego wilka.”
Chwytam się zlewu i łzy napływają zanim zdążę je powstrzymać. Wstrzymywałam je przez cały dzień, przez balony i opowieść Glorii, a teraz po prostu się ze mnie wylewają.
Obiecałaś, mamo.
Obiecałaś mi, a ona nigdy nie przyszła. Ty też nigdy nie wróciłaś.
Tęsknię za tobą tak bardzo, że aż boli. Oddałabym wszystko... mojego wilka, mój dyplom, wszystko, byle tylko usłyszeć twój śmiech jeszcze raz.
Teraz już szlocham, zgięta nad zlewem ze szklanką w dłoni. Głęboko w piersi coś się porusza, jakby słuchało każdego słowa.
Wtedy to mnie uderza.
Coś pęka w mojej piersi, ostro i głęboko. Potem każda kość w ciele łamie się naraz. Szklanka wysuwa mi się z dłoni i tłucze o podłogę. Uginają się pode mną kolana, opadam na kafelki, łapiąc powietrze.
Co się ze mną dzieje?
„Evelyn!” Ethan pada na kolana i chwyta mnie za ramiona. „Evie, popatrz na mnie!”
Nie mogę mu odpowiedzieć. Potrafię tylko krzyczeć.
„O, bogini…” Już mnie podnosi. „Musimy wyjść na dwór.”
Wyciąga mnie na tył domu, zanim moje nogi znów się uginają.
„Evelyn!” Jared wpada za nami przez tylne drzwi, a Harper tuż za nim. „Ethan, co się z nią dzieje?”
„Przemiana! Nie zbliżajcie się!”
Przemiana? Teraz? Po tylu latach?
Jared nie słucha. Klęka na trawie i chwyta moją dłoń.
„Dasz radę”, mówi, a jego głos drży. „Po prostu pozwól temu się stać. Nie walcz.”
Nie walczę. Nie umiem tego zatrzymać.
Kręgosłup mi się wygina, palce łamią. Krzyczę, aż tracę głos, a potem coś we mnie wreszcie odpuszcza.
Ból znika.
Stoję na czterech łapach. Świat nagle jest zbyt jasny i zbyt głośny.
Nikt się nie rusza. Harper zasłania usta obiema rękami, a Ethan patrzy na mnie, jakby widział ducha.
Spoglądam na swoje łapy. Są białe, nie kremowe ani srebrne, ale czysto lśniąco białe. I wcale nie jestem mała. Jestem ogromna.
Wtedy głos wypełnia moją głowę. Jest wyraźny, silny i cierpliwy.
„Nikt nie jest czysto białym wilkiem. Nikt poza nami.” Mój wilk robi pauzę, a ja czuję jej dumę. „I czekałam trzy lata, żeby ci to powiedzieć.”
Przesuń w górę, aby kontynuować