POV Evelyn
„Jeszcze raz.” Głos Jareda przecina matę. „Opadła ci lewa ręka.”
Ocieram pot z czoła i unoszę pięści. Sala treningowa jest prawie pusta o tej porze, jedyne dźwięki to szum wentylacji i mój ciężki oddech.
Wszyscy inni w tym budynku mają wilka, na którym mogą polegać. Są szybsi, silniejsi, goją się przez noc.
Ja mam tylko swoje pięści, stopy i to, co Jared potrafi mi wbić do głowy dwa razy w tygodniu.
Więc pracujesz ciężej niż wszyscy oni. Taki jest układ.
Nie wolno ci być zmęczoną ani narzekać.
Znowu rusza na mnie, a ja schylam się pod jego ramieniem i wymykam się na bok, tak jak mnie uczył. Mój łokieć trafia go w żebra i wydaje z siebie stłumiony jęk.
„Lepiej.” Nawet nie przerywa, tylko znów zamachuje się. „Teraz szybciej.”
„Przecież idę szybciej!” Blokuję, ale cios i tak cofa mnie o krok. „Jared, co z tobą dzisiaj?”
Zazwyczaj zwalnia, kiedy jestem zmęczona. Dziś cisnął mnie już z godzinę, a za każdym razem, gdy myślę, że koniec, on tylko mówi jeszcze raz.
„Nic.” Krąży wokół mnie z podniesionymi rękami. „Jutro masz urodziny. Chcę tylko, żebyś była bystrzejsza.”
Bystrzejsza na co? Na stanie w ostatnim rzędzie z świeczką w ręce?
Coś w jego głosie brzmi dziwnie, ale jestem zbyt zmęczona, by się kłócić. Zadaję jeszcze jeden cios, a on łapie mnie za nadgarstek i uśmiecha się do mnie z góry.
„Dobra, mała zabójczyni.” Puszcza mnie. „Na dziś wystarczy.”
W końcu. Jestem pewna, że zaraz odpadną mi ręce.
„Zbieraj rzeczy.” Jared rzuca mi butelkę z wodą i zerka na telefon. „Harper już jest na dachu i mówi, że jak się spóźnimy, zeżre nasze pierożki.”
„I zrobiłaby to.” Jęczę i idę za nim w stronę windy.
Taras na dachu to nasze miejsce. Nikt z dyrektorskich pięter nie przychodzi tu po szóstej. Więc jesteśmy tylko my, wiatr i całe miasto u naszych stóp.
Harper, moja najlepsza przyjaciółka i kuzynka Jareda, już czeka na starej ławce z trzema torbami jedzenia na wynos na kolanach. Macha do nas pudełkiem frytek.
„Pachniecie jak skarpetka z siłowni,” mówi, marszcząc nos. „Ale siadajcie. Mam dobre pierożki.”
„Jesteś aniołem.” Siadam obok niej i kradnę pierożka, zanim Jared zdąży.
To najlepsza część całego mojego tygodnia.
Jemy z nogami opartymi o poręcz. Harper mówi z pełnymi ustami, jak zawsze, i wymachuje pałeczkami, opowiadając o swoim projekcie szklarni.
„Mam sześć roślin, które przetrwały tuż obok tojadu,” mówi z dumą. „Sześć! Wszystko inne, co testowałam, padło w dwa dni.”
„To ogromne.” Jared pokazuje na nią pierożkiem. „To powinno być priorytetem bezpieczeństwa. Możemy je posadzić wzdłuż każdego ogrodzenia na całym terenie.”
„Słucham?” Harper mruży oczy. „To moje dzieci, nie twoje bronie.”
„Twoje dzieci mogą uratować naszych ludzi, Harper.”
Rzuca frytką prosto w jego czoło. Odbija się i ląduje mu na kolanach, a on ją zjada bez mrugnięcia okiem. Śmieję się tak, że prawie dławię się makaronem.
Boże, kocham tych dwóch idiotów. Nie wiem, co bym bez nich zrobiła.
Wtedy Harper nagle milknie. Odkłada pałeczki i już wiem, co zaraz powie.
„Więc,” mówi cicho. „Jutro, co?”
Patrzę na panoramę miasta, na wieżowiec Sterling & Parker, który świeci się na złoto na tle wieczornego nieba.
Tata nazywał ten budynek swoim drugim domem. Mama żartowała, że jest zazdrosna o wieżowiec. Nieważne, że oboje całe życie spędzili na pracy i sprawach watahy, zostawiając moje wychowanie starszemu bratu.
A teraz oboje odeszli, a budynek wciąż stoi. Jak to ma być w porządku?
„To nie tylko moje urodziny, więc…” mówię cicho.
Nie kończę, bo nie mogę. Oboje wiedzą, co znaczy jutro, i żadne nie każe mi tego wypowiedzieć na głos.
Minęły już trzy lata, a wciąż czuję, jakby to się stało zeszłej nocy.
Jared przesuwa się bliżej, aż jego ramię styka się z moim. Nie próbuje nic naprawiać. Po prostu jest, ciepły i solidny.
„Cokolwiek się stanie jutro,” mówi, „to nie zmieni tego, kim jesteś, Evelyn.”
Zawsze wiesz, co powiedzieć. Jak ty to robisz?
Opieram się na nim odrobinę i pierwszy raz tego dnia naprawdę mogę oddychać.
Harper porusza brwiami, patrząc na mnie znad pierożka. „Wiesz, co się jeszcze może wydarzyć, jeśli jutro odezwie się twój wilk? Może wreszcie dowiesz się, kto jest twoim partnerem. Tak jak marzyłaś od dzieciństwa!”
„Harper…” Jęczę i chowam twarz w dłoniach.
„Co? To nadal romantyczne!” Szturcha Jareda łokciem. „ No powiedz, Jar?”
Jared nagle bardzo zajmuje się swoim makaronem. Jego uszy robią się czerwone i nie patrzy na żadną z nas.
O co mu chodzi ostatnio? Cały tydzień zachowuje się dziwnie.
„Bardziej prawdopodobne, że nie będzie żadnego wilka,” mówię. „I żadnego partnera, więc proszę, nie dawajcie mi nadziei.”
Ale ta myśl i tak się wkrada.
Jeśli naprawdę pojawi się mój wilk, czy moim partnerem może być Dominic?
Wyobrażam sobie, jak patrzy na mnie po drugiej stronie stołu konferencyjnego i naprawdę mnie dostrzega. Mówi moje imię, jakby coś dla niego znaczyło.
Przestań. Już dość razy się zawiodłaś w tym życiu.
Harper przygryza wargę i przygląda mi się uważnie, jakby bała się, że ją spłoszę. „Mogę cię o coś dziwnego zapytać?”
„Ty zawsze pytasz o dziwne rzeczy.”
„Czułaś ostatnio coś?” pyta. „Jakiekolwiek znaki?”
Nie. Odpowiedź zawsze brzmi: nie. Po prostu powiedz nie i daj temu spokój.
Otwieram usta, żeby to powiedzieć. Ale zatrzymuję się, bo coś mnie dręczyło cały tydzień i bałam się to wypowiedzieć na głos.
„Bolą mnie kości,” mówię powoli.
Oczy Harper robią się ogromne. Siada tak gwałtownie, że jej pudełko z jedzeniem spada na ziemię.
„Evelyn.” Jej głos przechodzi w szept. „Miałam to samo zanim pojawił się mój wilk! Cztery dni wcześniej czułam, jakby wewnątrz kości miałam bóle wzrostowe.”
Nie. Nie róbcie mi tego. Nie dawajcie mi nadziei, nie przeżyję, jeśli ją znów stracę.
Serce zaczyna mi bić tak mocno, że słyszę je w uszach. Patrzę na Jareda, a on też na mnie patrzy, całkiem nieruchomy.
Harper łapie mnie za ramię i ściska tak mocno, że aż boli.
„To objaw wilka,” szepcze. „Evelyn, ona może wreszcie nadejść.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Evelyn
Proszę, bądź tam. Proszę, proszę, bądź tam.
Budzę się i sięgam w głąb siebie, zanim jeszcze otworzę oczy.
Nic tam nie ma. Jak zawsze. Już nawet nie czuję bólu w kościach, a jakoś to boli bardziej niż sam ból.
Harper się myliła. Kolejne urodziny, kolejne nic.
Mam dwadzieścia jeden lat, a wciąż jestem jedyną dziewczyną w stadzie bez wilka.
Wciągam sweter i wlokę się na dół. Potem zamieram w drzwiach do kuchni.
Wszędzie są balony, złote i białe, przyklejone do każdej szafki i krzesła. Nad oknem wisi krzywy baner, a wszędzie widać to niechlujne pismo. „WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO”.
Ethan stoi przy kuchence, przewraca naleśniki, po czym odwraca się na dźwięk moich kroków. „No i jest nasza solenizantka!”
Krzywię się, a on wskazuje na mnie łopatką, zanim zdążę się odezwać.
„Nie”, mówi. „Dzisiaj nie wolno ci być smutną. Wydałem taki zakaz.”
„Nie możesz tak po prostu wydawać zakazów, Ethan.”
„Jestem Betą tego stada i twoim starszym bratem. Jak najbardziej mogę.” Zsuwa talerz na stół. „Siadaj. Jedz. To rozkaz.”
Prawie się uśmiecham i siadam, zanim zobaczy łzy w moich oczach. Naleśniki w moje urodziny to nasza tradycja, i nawet w najgorszy dzień roku jej nie pominął.
„W przyszłym tygodniu jest zebranie zarządu”, mówi. „Masz już dwadzieścia jeden lat, czyli od teraz masz pełne prawa. Chcę, żebyś tam była.”
Prawie się dławię naleśnikiem. „Ja? Na zebraniu zarządu?”
„Tylko obserwuj. Poznaj atmosferę. Mama i tata chcieliby, żebyś kiedyś tam była.”
Kiedyś. Kiedy już nie będę tą zepsutą dziewczyną.
„Ach, i Luna Gloria przychodzi jak zawsze w południe.” Ethan zbiera nasze talerze. „Jared i Harper też wpadną na lunch. I poprosiłem, żeby Dominic zajrzał.”
„Poprosiłeś KOGO, żeby też wpadł?”
Dominic też tu będzie? O bogini, naprawdę się zgodził?
„Za późno. Idź się przebrać w coś ładnego.” Rzuca we mnie ścierką. „Potem pomóż mi nakryć do stołu.”
Zakładam swoją jasnoniebieską sukienkę, już żadnych białych obrzędowych, i pomagam Ethanowi się przygotować. Po trzech latach przywykłam do tego, żeby sama zaniżać swoje oczekiwania, zanim inni zrobią to za mnie.
W południe dzwoni dzwonek do drzwi i Luna Gloria wchodzi z naręczem białych róż i wielką miską makaronu.
Jest mamą Dominica i naszą Luną, chociaż straciła partnera tej samej nocy, kiedy my straciliśmy rodziców. Codziennie rano wstawała, trzymała swojego syna w całości i podtrzymywała całe stado.
Bogini, nie wiem, jak ona to zrobiła.
To najsilniejsza kobieta, jaką znam, i najbliższa matki, jaką kiedykolwiek miałam.
„Jest moja dziewczynka.” Całuje mnie w oba policzki. „Wszystkiego najlepszego, kochanie.”
Jared i Harper przychodzą pięć minut później.
Harper macha krzywym pudełkiem z ciastem, a Jared chowa się za stertą butelek z napojami. „Nie patrz na ciasto”, ostrzega mnie Harper. „Przewróciło się w samochodzie. Ale dalej jest pyszne. Chyba.”
Potem drzwi znowu się otwierają. Alpha Dominic wchodzi i siada na końcu stołu.
Naprawdę przyszedł.
„Wszystkiego najlepszego, Evelyn”, mówi cicho, a moje serce robi głupiego fikołka.
Spokojnie. Jest po prostu uprzejmy, bo Ethan go zaprosił.
Patrzy na Ethana, potem na mnie. „Mój ojciec byłby z was obojga dumny.”
Gloria sięga po moją dłoń, Harper mruga mocno w sufit, a Ethan wpatruje się w swój talerz. Przez chwilę wszyscy po prostu siedzimy razem w żałobie i nikt nie udaje, że jest w porządku.
Późnym popołudniem Gloria i Dominic wychodzą. Harper i Jared zostają, żeby kłócić się o pilota, a Ethan chodzi po korytarzu rozmawiając przez telefon w sprawach pracy.
Stoję przy zlewie zmywając naczynia, wpatrując się w szare, grudniowe niebo. Głos mamy nagle wraca do mnie znikąd.
„Dziś wieczorem poznasz swojego wilka.”
Chwytam się zlewu i łzy napływają zanim zdążę je powstrzymać. Wstrzymywałam je przez cały dzień, przez balony i opowieść Glorii, a teraz po prostu się ze mnie wylewają.
Obiecałaś, mamo.
Obiecałaś mi, a ona nigdy nie przyszła. Ty też nigdy nie wróciłaś.
Tęsknię za tobą tak bardzo, że aż boli. Oddałabym wszystko... mojego wilka, mój dyplom, wszystko, byle tylko usłyszeć twój śmiech jeszcze raz.
Teraz już szlocham, zgięta nad zlewem ze szklanką w dłoni. Głęboko w piersi coś się porusza, jakby słuchało każdego słowa.
Wtedy to mnie uderza.
Coś pęka w mojej piersi, ostro i głęboko. Potem każda kość w ciele łamie się naraz. Szklanka wysuwa mi się z dłoni i tłucze o podłogę. Uginają się pode mną kolana, opadam na kafelki, łapiąc powietrze.
Co się ze mną dzieje?
„Evelyn!” Ethan pada na kolana i chwyta mnie za ramiona. „Evie, popatrz na mnie!”
Nie mogę mu odpowiedzieć. Potrafię tylko krzyczeć.
„O, bogini…” Już mnie podnosi. „Musimy wyjść na dwór.”
Wyciąga mnie na tył domu, zanim moje nogi znów się uginają.
„Evelyn!” Jared wpada za nami przez tylne drzwi, a Harper tuż za nim. „Ethan, co się z nią dzieje?”
„Przemiana! Nie zbliżajcie się!”
Przemiana? Teraz? Po tylu latach?
Jared nie słucha. Klęka na trawie i chwyta moją dłoń.
„Dasz radę”, mówi, a jego głos drży. „Po prostu pozwól temu się stać. Nie walcz.”
Nie walczę. Nie umiem tego zatrzymać.
Kręgosłup mi się wygina, palce łamią. Krzyczę, aż tracę głos, a potem coś we mnie wreszcie odpuszcza.
Ból znika.
Stoję na czterech łapach. Świat nagle jest zbyt jasny i zbyt głośny.
Nikt się nie rusza. Harper zasłania usta obiema rękami, a Ethan patrzy na mnie, jakby widział ducha.
Spoglądam na swoje łapy. Są białe, nie kremowe ani srebrne, ale czysto lśniąco białe. I wcale nie jestem mała. Jestem ogromna.
Wtedy głos wypełnia moją głowę. Jest wyraźny, silny i cierpliwy.
„Nikt nie jest czysto białym wilkiem. Nikt poza nami.” Mój wilk robi pauzę, a ja czuję jej dumę. „I czekałam trzy lata, żeby ci to powiedzieć.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Evelyn
„Odpuść już, Evelyn. To wystarczy na dziś. Sprowadzę cię z powrotem.”
Jej głos prowadzi mnie, a moje ciało składa się z powrotem w sobie. Futro zmienia się w skórę, łapy w dłonie, i nagle leżę na zamarzniętej trawie, trzęsąc się.
Płaczę tak bardzo, że nie mogę oddychać. Już mnie nie boli, ani trochę. To po prostu trzy lata czekania wylewają się ze mnie naraz.
Ona jest prawdziwa. Ona tu jest. Nie jestem zepsuta. Nigdy nie byłam zepsuta.
Ethan pada na kolana i owija mnie kocem, zakładając go na moje nagie ramiona. Przyciąga mnie do swojej piersi i trzyma tak mocno, jakby bał się, że zniknę.
– Udało ci się, Evie… – Jego głos łamie się w połowie. – Udało ci się. Bogini, spójrz na siebie.
– Mam wilka. – Śmieję się przez łzy i wychodzi to brzydko i mokro. – Ethan… Ja naprawdę mam wilka.
– Wiem. – Całuje mnie w czubek głowy. – Wiem, że masz, mała.
Harper stoi obok nas, wycierając twarz obiema rękawami. Tusz do rzęs spływa jej po policzkach i w ogóle jej to nie obchodzi.
– Mówiłam ci! – Wskazuje na mnie drżącym palcem. – Dosłownie mówiłam ci wczoraj! Kości nie kłamią!
Jared stoi kilka kroków dalej, z założonymi rękami. Uśmiecha się do mnie tak szeroko, że widzę każdy ząb.
– Mówiłem ci – mówi. – To był ten rok.
Mówiłeś. Wczoraj tak mocno mnie pchałeś, jakbyś wiedział.
W środku Ethan sadza mnie na kanapie i nakłada na mnie jeszcze dwa koce. Harper robi gorącą czekoladę, a Jared opiera się o ścianę przy kominku, obserwując mnie.
Ledwo ich słyszę, bo mój wilk mówi.
„Masz tyle pytań.” Jej głos jest spokojny i głęboki. „Zadaj je.”
„Jak się nazywasz?” – pytam ją w myślach. W naszych myślach.
„Eliza.”
„Eliza.” Powtarzam to w głowie, tylko by poczuć to imię. „Dlaczego to trwało trzy lata? Gdzie byłaś?”
„Byłam tutaj przez cały czas” – mówi łagodnie. „Twoje ciało po prostu nie było gotowe, by mnie nieść po tym, co się stało.”
„A dziś już było?”
„Dziś już było.”
Gardło znowu mi się zaciska. Victoria się myliła. Lekarze się mylili. Wszyscy, którzy patrzyli na mnie tymi smutnymi oczami, się mylili.
– Evelyn? – Harper macha ręką przed moją twarzą. – Gapiesz się w przestrzeń. Ona z tobą rozmawia?
– Ma na imię Eliza. – Nie mogę przestać się uśmiechać. – I nie zamyka się.
„Niegrzeczne” – mówi Eliza i przysięgam, że brzmi rozbawiona.
„Dlaczego jesteśmy białe?” – pytam ją. „Nikt nie jest czysto biały. To nie ma sensu.”
Milczy przez chwilę. „Zrozumiesz, kiedy będziesz musiała.”
„To nie jest odpowiedź, Elizo.”
„To jedyna odpowiedź, jaką dziś dostaniesz.”
„Świetnie. Mam wilka od godziny, a ona już trzyma przede mną tajemnice…”
Jest prawie dziesiąta, gdy wszyscy szykują się do wyjścia. Harper przytula mnie trzy razy w drzwiach, a Ethan idzie posprzątać potłuczone szkło w kuchni.
Jared odprowadza mnie schodami do drzwi mojej sypialni. Zatrzymuje się na korytarzu i ściska moje ramię mocno i pewnie.
– Cokolwiek będzie dalej – mówi cicho – jestem tu. Śpij trochę, dobrze?
Jego dłoń jest ciepła na moim ramieniu i nie mogę się powstrzymać. Sprawdzam, tak jak sprawdza każda wilczyca. Czekam na iskry, na przyciąganie, na cokolwiek.
Nic się nie dzieje. To po prostu Jared, ciepły i znajomy, mój przyjaciel.
„To nie on” – szepcze Eliza łagodnie.
Żołądek ściska mi się tak szybko, że aż kręci mi się w głowie. Nie daję tego po sobie poznać.
Nie mój bratnia dusza. Okej. To w porządku. To niczego między nami nie zmienia.
Jared przez chwilę szuka czegoś na mojej twarzy, jakby na coś czekał. Potem tylko kiwa głową i puszcza mnie.
Nie pyta. Jakoś przez to boli trochę bardziej.
– Dobranoc, Evelyn. – Schodzi po schodach.
– Dobranoc, Jared. – Patrzę za nim, dopóki drzwi się za nim nie zamykają.
Jest najlepszym człowiekiem, jakiego znam. Dlaczego nie mógłby to być on? To byłoby takie proste.
Biorę najdłuższy prysznic w życiu. Potem zakładam na siebie najmiększą piżamę i kładę się do łóżka, a całe moje ciało zapada się w materac.
Przez trzy lata ten dzień kończył się moim płaczem w poduszkę. Odliczałam godziny do końca i udawałam, że śpię, gdy Ethan mnie sprawdzał.
Dziś jest inaczej. Dziś Eliza zwinięta jest we mnie, ciepła i ciężka, jakby zawsze tam była.
Po raz pierwszy od trzech lat nie czuję się jak połowa człowieka.
„Nigdy nie byłaś połową” – szepcze Eliza. – „Śpij już.”
Zamykam oczy, ale nie mogę zasnąć. Jest jedna myśl, której nie mogę się pozbyć.
To kto jest moim bratem dusz? Jeśli nie Jared?
Kiedy go spotkam, czy zrozumiem, że to on? A może więź bratnich dusz jest zbyt wyidealizowana?
Stukanie wyrywa mnie z półsnu. To niegrzeczne pukanie. Jest ciężkie i szybkie, trzęsie całymi drzwiami wejściowymi do naszego domu. Siadam w łóżku, serce mi wali.
Na dole słyszę kroki Ethana, potem otwieranie drzwi.
– Dominic? – Ethan brzmi na zaskoczonego. – Jest prawie północ. Co ty—
– Muszę z tobą porozmawiać. Teraz. – Głos Dominica jest spięty, a pod spodem jest w nim coś surowego.
Całe moje ciało nieruchomieje. To jego głos, ten sam, który słyszałam tysiąc razy. Ale teraz brzmi inaczej. Brzmi jak muzyka, jak coś, na co czekałam całe życie.
„Co się ze mną dzieje? Dlaczego on tak brzmi?”
Wtedy zapach unosi się po schodach i wpada przez szczelinę pod moimi drzwiami. Igły sosny i śnieg, zimny i czysty, tak silny, że moje palce zaciskają się na pościeli.
„Czekaj. Czy on... Czy Dominic to mój...? Nie. Nie mogę nawet dopuścić tej myśli.”
Eliza wyrywa się do przodu tak mocno, że odbiera mi dech.
„Bratnia dusza”
Przesuń w górę, aby kontynuować