[Perspektywa Evelyn]
Robię się mała na skraju sofy, podczas gdy Cassandra króluje w centrum pokoju. Opowiada naszym rodzicom o kolejnych treningach, głos ma jasny z ekscytacji, a sztylet tańczy między jej dłońmi, gdy odgrywa swoją wygraną.
Nasi rodzice patrzą na nią tak, jakby była słońcem, a oni przez całe życie tkwili w ciemności.
"—i w ostatniej sekundzie uskoczyłam, prosto pod jego ramieniem!"
Mama splata dłonie, promieniejąc. Ojciec wstaje, by pogłaskać Cassandrę po włosach, duma aż bije od niego. Jej ognistorude loki łapią światło, gdy pręży się pod jego uwagą.
"Jesteś tak utalentowana, Cassandro," mówi Mama. "Jesteś wszystkim, czym powinna być przyszła władczyni Domu Niebieskiego Smoka."
"Cassandra ma taką naturalną szybkość i zręczność," przytakuje Ojciec. Jego wzrok przesuwa się na mnie—na tyle długo, by z jego twarzy zniknęło ciepło—po czym wraca do siostry. "Urodziła się, by być przywódczynią."
Słyszałam różne wariacje tego przez całe życie.
Cassandra jest utalentowana. Cassandra jest wyjątkowa. Cassandra jest wszystkim, czym ja nie jestem.
Zawsze była złotym dzieckiem—piękna, dzika, niemożliwa do zignorowania. Jej miedzianorude włosy przyciągają wzrok wszędzie, gdzie się pojawi. Jej ostre spojrzenie automatycznie budzi szacunek.
Jestem cieniem, który rzuca. Blada, gdzie ona jest pełna życia. Milcząca, gdzie ona jest odważna. Zapomniana.
"To tylko podstawowe ćwiczenia," mruczę, zanim zdołam się powstrzymać. "Każdy by to zrobił. Zwłaszcza po tylu treningach."
Cisza uderza w pokój niczym fala. Ojciec odwraca się powoli, a jego twarz ciemnieje.
"Nie, Evelyn. To wymaga talentu. Prawdziwego talentu. Może powinnaś się bardziej postarać. Ucz się od siostry."
Cassandra przysuwa się do mnie, z uśmiechem słodkim jak trucizna. "Może gdybyś nie była zawsze pogrążona w swoich marzeniach, naprawdę byś coś osiągnęła."
Nasi rodzice śmieją się razem z moją siostrą, a w moich oczach pojawiają się łzy—jedna wymyka się zanim zdążę ją powstrzymać.
"Tak," szepczę i wstaję, żeby wyjść bez słowa.
„Moja córko,” słyszę błagalny głos Ojca za sobą. „Jesteś najlepszą rzeczą, jaka nam się przydarzyła. Nasza przyszłość jest w tobie, moja droga Cassandro.”
Tak to zawsze wygląda.
Cassandra błyszczy, ja znikam.
Szybko nauczyła się, że może zrobić mi wszystko bez konsekwencji—rzucać kamieniami w moją głowę podczas treningów, a potem krzyczeć i zwalać winę na mnie, gdy przychodzili nasi rodzice.
Oczywiście wierzyli jej. Zawsze jej wierzą.
Tego dnia Mama mnie spoliczkowała. Ojciec całkowicie zakazał mi wstępu na teren treningowy. Do dziś nie rozumiem, dlaczego ona mnie tak nienawidzi. Może nie potrzebuje powodu.
Jesteś nic niewarta. Nikt cię nigdy nie zechce.
Jesteś zagrożeniem. Jesteś potworem. Jesteś dziwadłem.
Te słowa przez całe życie za mną chodziły. Tak długo, aż stały się częścią mnie.
Później tej nocy wymknęłam się na dwór, uciekając przed dusznymi ścianami, by spojrzeć w niebo.
Wtedy zobaczyłam dwa smoki szybujące wśród gwiazd—czarnego z szeroko rozpostartymi skrzydłami i czerwonego tuż za nim, którego łuski błyszczały w świetle księżyca. Poruszali się, jakby niebo należało do nich, dziko i wolno.
"Piękne," szepczę.
Przez chwilę, patrząc na nie, nie czuję się mała. Czuję, jakbym też mogła tam być, zostawić wszystko za sobą.
"Pewnego dnia," szepczę, "ja też nie będę sama."
Zostaję tak długo, aż znikają za górami, po czym wracam do swojego pokoju z czymś dziwnym w piersi. Nadzieją.
Bo niezależnie od tego, jak bardzo rodzina mnie nienawidzi, jest coś, czego nie mogą mi odebrać.
Kael. Mój narzeczony.
Zostaliśmy sobie przyrzeczeni rok temu—układ między naszymi rodzinami, przypieczętowany nawet wtedy, gdy Cassandra postanowiła, że wszystko, co moje, musi być jej.
To miała być nadzieja na przyszłość Domu Niebieskiego Smoka, jeśli nie całej Mintii—starsza córka Przywódcy i jedyny syn konkubiny mojego ojca. Najsilniejszy wojownik. Najbardziej obiecujące dziecko w naszym Domu.
Znałam go przez większość życia. Trenował z nami, gdy byliśmy młodsi, zanim zabroniono mi wstępu na plac ćwiczeń. Już wtedy był inny. Nigdy mnie nie wyśmiewał. Nigdy nie dołączał, gdy inni się śmiali.
I już niedługo będziemy małżeństwem, a ja wreszcie będę miała kogoś po swojej stronie. Kogoś związanego ze mną czymś silniejszym niż kaprysy mojej siostry.
On jest moją przyszłością. Moim szczęściem.
Trzymam się tej myśli przez cały tydzień, budząc się każdego ranka z myślą o nim.
W dniu zgromadzenia dziedziniec tętnił przyszłymi jeźdźcami smoków i przywódcami w najwytworniejszych strojach, rozmawiającymi i śmiejącymi się w popołudniowym słońcu. Połowa Mintii wydaje się tu być.
Gdy zauważają mnie przy wejściu, ich uśmiechy krzywią się, zanim się odwrócą. Szepty unoszą się za mną jak dym.
Wyprostowałam ramiona i ruszyłam naprzód, zdeterminowana, by wyglądać godnie.
Dziś zrobiłam wszystko, by wyglądać odpowiednio—zaplotłam srebrne włosy i przerzuciłam je przez jedno ramię, założyłam jedyny galowy mundur, niebieski płaszcz z wysokim kołnierzem i guzikami aż pod szyję.
Zapięłam skórzane paski na ramionach i zacisnęłam pas w talii, upewniłam się, że wszystko leży równo. Wybrałam czarne skórzane spodnie i wsunęłam je w wysokie buty, dokładnie zawiązując sznurowadła.
Wiedziałam, że inni patrzą, gdy ich mijałam, ale trzymałam wzrok przed sobą.
Przeszukuję tłum, serce wali, szukam tej znajomej twarzy—i znajduję go w centrum zgromadzenia.
Kael wygląda olśniewająco. Taki pewny siebie. Nogi same mnie niosą i robię krok w jego stronę.
Ale wtedy obok niego pojawia się Cassandra, oplatając jego ramię swoim, jakby to było jej miejsce. Szepcze coś, co sprawia, że się śmieje, a jego ręka oplata jej talię.
Zaborczo. Swobodnie. Jakby robili to setki razy.
Przestaję oddychać. "Kaelu?"
Podnosi wzrok i patrzy na mnie jak na coś nieprzyjemnego, w co się właśnie wdepnęło.
"Evelyn." Wzdycha, jakby moje imię go męczyło. "Czego znowu chcesz?"
"Ja tylko... myślałam..."
"Myślałaś co?" Unosi brew, a kilka osób obok chichocze. "Mów wreszcie."
Oczy Cassandry spotykają moje, błyszcząc triumfem. "Och, Evelyn. Nikt ci nie powiedział? Właśnie rozmawialiśmy o naszej przyszłości. Zdecydowaliśmy się pobrać. To nasze małżeństwo poprowadzi nas naprzód. Twoje zaręczyny są anulowane."
"Co?" Ziemia usuwa mi się spod nóg. „Nie… Nie możecie. On jest mój."
"Rzeczy się zmieniają," przerywa Kael, głosem płaskim jak kamień. "Poprosiłem twojego ojca, żeby mnie zwolnił z układu. Zgodził się."
"Ale... byłeś dla mnie miły. Ty—"
"Byłem uprzejmy." Jego głos staje się zimny, nie kryje już żadnego ciepła. "Żal mi cię było, Evelyn. Na tym się kończyło."
Te słowa tną jak ostrze pomiędzy żebra.
"Nigdy nie chciałem tych zaręczyn," mówi dalej, już głośniej. "Twój ojciec narzucił to mojej rodzinie. Teraz, gdy jest lepsza opcja, po co miałbym się zadowolić czymkolwiek innym?"
Ktoś się śmieje. Potem kolejny.
Dźwięk rozlewa się po dziedzińcu jak ogień.
"Mówiąc jasno, siostrzyczko.” Cassandra śmieje się cicho i okrutnie. „Nic tutaj nie jest twoje. Naprawdę wierzyłaś, że ktoś taki jak on by cię chciał? Bezkregowy dziwoląg?"
"Spójrzcie na nią," dodaje Kael, kręcąc głową z kpiącym uśmiechem. "Naprawdę myślała, że ma szansę. Żałosne."
Dziedziniec rozmywa się wokół mnie. Teraz patrzą wszyscy—każdy przyszły jeździec i przywódca Mintii, świadkowie mojej kompromitacji.
Niektórzy odwracają wzrok, zawstydzeni moim wstydem. Większość nawet nie próbuje ukryć rozbawienia.
Myślałam, że mam chociaż jedno. Jedną osobę, która jest moja. Zaręczyny, których siostra nie mogła mi odebrać.
Myliłam się. Nawet mój ojciec go oddał. Uprzejmość była litością. Uśmiechy obowiązkiem. A teraz mój narzeczony stoi z ramieniem wokół mojej siostry, podczas gdy wszyscy patrzą i śmieją się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie wiem, jak długo stoję w korytarzu, plecami przyciśnięta do zimnego kamienia, z wysychającymi na policzkach łzami. Wystarczająco długo, by śmiech ucichł. Wystarczająco długo, by ból w piersi stępił się w coś pustego.
Wtedy głos Ojca rozbrzmiewa przez dziedziniec, przecinając szmer rozmów.
"Zbierzcie się, wszyscy! Rozpoczyna się Wybór!"
Wybór. Prawie zapomniałam, dlaczego w ogóle zostaliśmy tu zwołani.
Dziś to nie jest tylko kolejne zebranie przyszłych wojowników i jeźdźców smoków Mintii — to ceremonia, podczas której Ojciec wyznaczy swojego następcę i wręczy mu pierwsze smocze jajo.
Najwyższy zaszczyt. Ostateczny dowód wartości.
Powinnam odejść. Powinnam zniknąć do swojego pokoju i pozwolić im świętować beze mnie. Ale moje stopy niosą mnie w stronę przejścia, przyciągane czymś, czego nie potrafię nazwać.
Może to ostatni strzęp nadziei, którego jeszcze nie udało mi się zabić.
Stoję na skraju tłumu, zaciśnięte pięści przy bokach, paznokcie wbijają się w dłonie. W głowie rozbrzmiewają mi poranne szepty służby — sposób, w jaki unikali mojego wzroku, napięcie w szczęce Ojca przy śniadaniu.
Już wiem, co się wydarzy. Ale jakaś desperacka, głupia część mnie wciąż kurczowo trzyma się nadziei.
Ojciec wchodzi na podwyższenie, jego głos rozbrzmiewa z wyćwiczoną siłą.
"Jak wszyscy wiecie, zostaliśmy pobłogosławieni dwiema córkami. Lecz tylko jedna może być prawdziwą wojowniczką i odziedziczyć przywództwo w Domu Wysokiego Niebieskiego Smoka Mintii."
Wstrzymuję oddech. Czuję się, jakbym tonęła na otwartej przestrzeni, płuca odmawiają mi posłuszeństwa.
"Dziś zebraliśmy się, aby ogłosić, że Cassandra została wybrana na waszą przyszłą przywódczynię!" Robi pauzę dla efektu. "I ukochaną Kaela, naszego najsilniejszego wojownika!"
Dziedziniec wybucha ogłuszającymi brawami. Niektórzy nawet wykrzykują okrzyki aprobaty, które odbijają się echem od kamiennych murów. Wstrzymuję oddech, ostry i bolesny, jakby połykać szkło.
To miało być moje.
Mój wzrok pada na Cassandrę, stojącą przed Ojcem z dłonią splecioną z dłonią Kaela. Triumf na jej twarzy rani głębiej niż jakiekolwiek ostrze.
"A dziś," Ojciec kontynuuje dumnie, "Cassandra oficjalnie otrzyma swoje smocze jajo!"
Moje serce zamiera całkowicie. Służący podchodzi, ostrożnie niosąc coś owiniętego w ciemny jedwab. Gdy materiał opada, widzę to — zielone łuski łapiące promienie słońca niczym drogocenne szmaragdy.
Moje smocze jajo.
To, które znalazłam w górskich jaskiniach dwa księżyce temu. To, które świeciło pod moim dotykiem i szeptało mi w głowie.
"Ojcze, nie rozumiem. Jestem najstarszą córką," wołam, przepychając się przez tłum. "To moje prawo dowodzić armią i zostać naczelniczką."
"Evelyn, Cassandra lepiej nadaje się do przewodzenia. Jest silniejsza, bardziej... szanowana. Wybór jest oczywisty."
"Trenowałam równie ciężko, zrobiłam wszystko! A to smocze jajo jest moje!"
"Dość, Evelyn!" Wyraz Ojca natychmiast twardnieje, rozczarowanie gęste jak dym. "Nie zakłócisz tej świętej ceremonii swoimi kłamstwami."
"To nie są kłamstwa!" Mój głos wzbiera mimo drżących kończyn. "To ja przyniosłam to jajo. Cassandry nawet nie było wtedy w gnieździe!"
Westchnienia przetaczają się przez zebrany tłum jak wiatr przez suche liście. Ojciec schodzi z podwyższenia, twarz ma burzową.
"Powiedziałem dość! Nie przynoś wstydu sobie i tej rodzinie jeszcze bardziej. Zapomniałaś, co zrobiłaś? Jesteś nie do opanowania. Potwór."
"O czym ty mówisz?" pytam, głos mi się łamie. "Zrobiłam wszystko jak należy."
"Próbowałaś ukraść jajo swojej siostry," mówi na tyle głośno, by wszyscy usłyszeli. "Smok wybrał Cassandrę. Nie mogłaś tego zaakceptować, więc knułaś, żeby zabrać to, co nie było twoje."
"To nieprawda! Jajo odpowiedziało na mnie!"
Matka podchodzi, jej ton zimny jak górski kamień. "Nigdy ci nie odpowiedziało. Wszyscy byliśmy tego świadkami."
"Bo mi je zabraliście!" Łzy palą mnie w oczy. "Zabraliście je, kiedy spałam! Wiem, że to zrobiliście!"
Cassandra powoli kręci głową, jej głos ocieka fałszywą troską. "Posłuchaj siebie, Evelyn. Brzmisz zupełnie niepoczytalnie, droga siostro."
Tłum z szmerem wyraża ciche poparcie. Rozpaczliwie szukam na ich twarzach choćby śladu wsparcia, ale znajduję tylko puste spojrzenia i sceptyczne rzuty oka.
"Ktoś musiał widzieć, co się stało," błagam. "Ktoś musi znać prawdę tamtej nocy!"
"Prawda jest dla wszystkich tutaj oczywista," mówi ojciec, krzyżując ramiona. "Jesteś zazdrosna. Niestabilna. Nie nadajesz się, by prowadzić ten dom."
"Jestem pierworodna!" Mój głos pęka jak spękany lód. "Mam prawo do roszczeń—"
"Nie masz tu żadnych praw!" Ryk ojca ucisza cały dziedziniec. "Nie po tym, co zrobiłaś tej rodzinie."
"Co zrobiłam?" Patrzę na niego z niedowierzaniem. "Całe życie wiernie służyłam temu domowi!"
"Zaataokowałaś własną siostrę w sali treningowej," mówi matka cicho, jej ton wyważony i chłodny. "Wszyscy widzieliśmy straszliwe skutki twojej przemocy."
"Rzuciła we mnie kamieniem!" Odwracam się do Cassandry, teraz już rozpaczliwie. "Powiedz im prawdę! Powiedz, co naprawdę się wtedy wydarzyło!"
Oczy Cassandry rozszerzają się w udawanym bólu, jej dolna warga drży przekonująco.
"Przyszłam tylko poćwiczyć," szepcze, kurczowo trzymając się ramienia Kaela. "A ona rzuciła się na mnie z tak nieuzasadnioną nienawiścią..."
"To kłamstwo!" krzyczę, mój głos jest szorstki od frustracji. "Okłamujesz wszystkich tutaj!"
"Widzicie, jak szaleje bez kontroli?" Ojciec zwraca się do tłumu, wskazując na mnie jak na dzikie zwierzę. "Właśnie dlatego Cassandra musi poprowadzić Mintię. Evelyn jest całkowicie nie do opanowania."
"Zagrożenie dla nas wszystkich," dodaje matka ponuro, kręcąc głową z wyćwiczoną dezaprobatą.
Tłum przytakuje, ich wyrok już zapadł. Niektórzy patrzą na mnie ze współczuciem. Inni z nieukrywaną odrazą.
Zwracam się do Kaela, mojej ostatniej, desperackiej nadziei. "Kaelu, proszę. Znasz mnie lepiej niż ktokolwiek. Wiesz, że nigdy nie skrzywdziłabym własnej siostry."
"Wiem, co wtedy widziałem," mówi Kael beznamiętnie, unikając mojego spojrzenia. "Cassandra leżała ranna na ziemi. Stałaś nad nią."
"Bo upadła po krzyku! Wszystko upozorowała, by mnie wrobić!"
"Skończmy z tym szaleństwem." Ojciec podnosi rękę, by uciszyć wszystkich. "Decyzja jest ostateczna. Cassandra otrzyma jajo i stanie się prawowitą dziedziczką Wysokiego Domu Niebieskiego Smoka."
Daje znak słudze, który wręcza mu smocze jajo. Po chwili podchodzi i delikatnie kładzie je w oczekujących ramionach Cassandry.
"Zasłużyłaś na to, moja córko," powiedział ojciec łagodnie, kładąc dłoń na ramieniu siostry. "Teraz poprowadź nas ku wielkości i zwycięstwu."
Unosi je wysoko, by wszyscy mogli je zobaczyć, triumf rozbłyskuje w jej oczach niczym smoczy ogień.
Tłum ryczy z aprobatą, ale ja mogę tylko stać skamieniała na swoim miejscu. To miało być moje, czuję to całym sobą.
Cassandra odwraca się do mnie, jej głos cichnie do szeptu, który tylko ja słyszę ponad świętującym tłumem.
"To nic osobistego, Evelyn. Niektórzy z nas są przeznaczeni do wielkości. A niektórzy po prostu mają im służyć."
Gdy Kael pochyla się, by czule pocałować ją w policzek, moje serce rozpada się na tysiąc poszarpanych kawałków. Nie mogę już na to patrzeć. Odwracam się i na oślep przedzieram przez tłum, ignorując szepty, które ciągną się za mną jak cienie.
"Biedaczka," ktoś szepcze obok. "Zawsze wiedziałam, że z nią coś nie tak."
"Ten temperament," odpowiada ktoś inny z wiedzącym tonem. "Zły omen od urodzenia, ta jedna."
Idę dalej, mój wzrok zamglony od łez, których nie pozwolę spaść.
Nie tutaj. Nie przy nich.
Matka chwyta mnie za ramię szorstko, zanim zdołam całkiem uciec z dziedzińca. Pochyla się blisko, jej szept jadowity i przeznaczony tylko dla mnie.
"Potrzebowaliśmy tylko jednej córki do rządzenia. Nie komplikuj tego bardziej, niż musi być. Zaakceptuj swoje miejsce."
Puszcza mnie gwałtownie, a ja potykam się w stronę krawędzi dziedzińca. Świętowanie trwa beze mnie—rozbrzmiewa muzyka, śmiech dźwięczy jak okrutne dzwony.
Nie przestaję iść, dopóki hałas całkiem nie cichnie w odległe echa. Dopiero wtedy pozwalam sobie oddychać—poszarpany, złamany dźwięk, który nawet mnie przeraża.
Wpatruję się w rozległe niebo, rozpaczliwie szukając smoków szybujących ponad głowami. Nie ma nic oprócz nieskończonego błękitu i zdrady mojej rodziny, która szarpie mnie w piersi.
Ciepło jaja wciąż tkwi w mojej pamięci—ten puls połączenia, ta obietnica czegoś więcej.
Teraz należy ono do Cassandry. Teraz wszystko należy do niej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Blask księżyca wpada przez moje okno, malując srebrne smugi na ścianach. Siedzę skulona na łóżku, kolana przyciśnięte do piersi, a mój umysł miota się w burzy roztrzaskanych nadziei.
Wszystko przepadło.
Kael, którego sądziłam, że będzie mój. Jajko smoka, które świeciło pod moimi palcami. Moje miejsce w tej rodzinie.
Wpatruję się w sierp księżyca przez szybę i pozwalam wspomnieniom zmyć się na mnie.
Te wszystkie lata potajemnych treningów po tym, jak ojciec zabronił mi wstępu na tereny. Te wszystkie noce studiowania starych tekstów o więzi ze smokami, gdy Cassandra spała.
Nauczyłam się wszystkiego, co mogłam, o gniazdach.
Jak każdy wielki Ród strzeże swojego terytorium wokół innego gatunku. Smoki górskie dla klanów wyżynnych jak nasz. Smoki morskie dla panów wybrzeża. Pustynne, stepowe, tropikalne — każdy związany z ziemią, która go zrodziła.
A potem są te rzadkie. Legendy szepczą o białych smokach zrodzonych z blasku księżyca i czarnych smokach wykutych z cienia.
Pojawiają się tylko w czasach wielkiej potrzeby. Tylko dla jeźdźców godnych ich mocy.
A każdy łaknie takiej mocy.
Nasz Wysoki Ród górskiego regionu Mintia ma wrogów wszędzie, nasi przodkowie i obecne przywództwo o to zadbali. Ale ten, który wciąż łakomie wypatruje naszych granic, to morski Wysoki Ród Czarnego Smoka.
Są tak potężni i bezwzględni jak ich przywódca — człowiek, o którym się mówi, że zabija intruzów bez wahania.
Ojciec używa opowieści o nim, by straszyć młodych jeźdźców i zmuszać ich do posłuszeństwa. Kiedyś sądziłam, że to tylko bajki. Teraz zastanawiam się, czy gdziekolwiek może być gorzej niż tutaj.
Kiedyś śniłam, że będę godna. Śniłam, że się udowodnię, że zasłużę na miejsce wśród jeźdźców Mintii. Zamiast tego jestem upadłą córką, która „zaatakowała” swoją siostrę. Potworem, którego stworzyli z własnych kłamstw.
Zamykam oczy i pozwalam zmęczeniu pociągnąć mnie w dół. Sen przychodzi szybko.
Stoję w ciemności, otoczona jedynie bezkresną czernią. Wtedy ciepło rozkwita na mojej dłoni — znajome, aż do bólu.
„ Ty też to czujesz, ” szepcze głos w moim umyśle. Głęboki. Pradawny. Niezaprzeczalnie prawdziwy.
Wiruję w pustce, serce wali. „Kto tam?”
„ Ty już wiesz, kim jestem, Evelyn. ” Ciepło pulsuje mocniej. „ Byliśmy sobie przeznaczeni, ty i ja. ”
„Smok,” szepczę. „Z jajka.”
„ Tak. Nasza więź przetrwała, bez względu na to, co zrobili. ” W każdym słowie pobrzmiewa żal. „ Pragniesz więcej, dziecko. Dziś pokazali swoje prawdziwe oblicze. Słabi i żałośni. Nie potrzebujesz ich. ”
Łzy palą mnie za powiekami. „Nie mam już nikogo. Dopilnowali tego.”
„Więc musisz opuścić to miejsce. Wszędzie będzie lepiej niż tutaj. Wybrali ją. Niech tak będzie. ” Ciemność oddycha wokół mnie. „ Ale musisz znaleźć własną drogę. ”
„Odejść? I dokąd? Nie mam nic!”
„ Masz swoje życie. I masz mnie — jeśli będziesz dość odważna, by odzyskać to, co twoje, i mnie odnaleźć. ”
„Odnaleźć cię? Jak? Gdzie jesteś teraz?”
„ Zaufaj temu, co czujesz. ” Głos zaczyna zanikać. „ Teraz obudź się, dziecko. ”
Wyrywam się do siadu, dysząc, serce wali mi o żebra. Sen nie chce powrócić. Słowa smoka rozbrzmiewają w mojej głowie. Nie mogąc znieść dusznej ciszy swojego pokoju, wymykam się z łóżka.
Moje bose stopy nie wydają dźwięku na zimnym kamieniu. Przechodząc przez korytarz, słyszę głosy dobiegające z gabinetu ojca.
Przylegam do ściany, ledwo oddychając.
„Ten plan zadziałał doskonale,” mówi matka ciepło. „Smok jest twój, kochanie. Tak jak chciałyśmy. Inne Rody Mintii popierają twoje roszczenia.”
„Jak powinny,” odpowiada ojciec. „Udowodniłaś się nie raz. Silniejsza córka zasługuje na przewodzenie.”
Przygryzam wargę tak mocno, że czuję smak krwi.
„Bez smoka,” kontynuuje matka z zadowoleniem, „Evelyn wisi na włosku. Ile jej zostało? Miesiąc?”
Śmiech Cassandry tnie powietrze — ostry, triumfujący. „Ale to nie ma znaczenia. Kael jest mój. Jej smok jest mój. Zniknie, zanim zrozumie, że jej życie już się skończyło.”
Żołądek ściska mi się z bólu. Zaplanowali to od początku. Manipulowali Kaelem. Nadal wierzą w kłamstwo Cassandry o sali treningowej. Ukradli mojego smoka. Moją wolność.
„O świcie,” mówi ojciec stanowczo, „Evelyn zniknie z naszego życia na zawsze. Ty, moja droga córko, zajmiesz jej miejsce. Tak, jak powinno być.”
„Zniknij z naszego życia na zawsze,” powtarza Cassandra, a coś w jej tonie sprawia, że krew mi zastyga. „Tak. To byłoby najlepsze dla wszystkich.”
Matka wzdycha. „Wciąż mogłaby służyć Rodowi w jakiś sposób. Może w podrzędnej roli.”
„Potrzebowaliśmy tylko jednej córki do rządzenia,” odpowiada ojciec.
Cofam się, przerażenie wypełnia mi każdą żyłę.
Jak mogli mi to zrobić? Nadal wolą manipulacje Cassandry. Nic dla nich nie znaczę. Przeszkoda do usunięcia. Problem do rozwiązania. A Cassandra... ten wzrok dzisiaj, ten ton przed chwilą.
Chce czegoś więcej niż mojego upokorzenia. Chce, żebym zniknęła.
Nie. Nie będę czekać na własną śmierć.
Smok ma rację, nic mnie tu już nie trzyma.
Muszę odejść, uciec. Ale wtedy słowa palą mi się w głowie: „ odzyskaj to, co twoje. ”
Moje jajo smoka. Gdzie Cassandra by je trzymała?
Odpowiedź przychodzi natychmiast. Zawsze była zaborcza, zawsze musiała mieć trofea blisko siebie. Pewnie trzyma je w swoich komnatach. Tam, gdzie może podziwiać swoje zwycięstwo każdej nocy, zanim zaśnie.
Nogi niosą mnie w stronę skrzydła Cassandry. Korytarze ciągną się ciemne i puste. Wszyscy śpią, gdy moja przyszłość się rozpada. Docieram do drzwi Cassandry i przykładam dłoń do drewna.
Coś ciepłego pulsuje we mnie — słabo, ale nie do pomylenia. Nasza więź, sięgająca przez odległość. Drzwi są otwarte. Arogancja Cassandry służy mi tej nocy.
Wślizguję się do środka, serce dudni. Blask księżyca rozświetla pokój. Tam, na aksamitnej poduszce obok łóżka siostry, spoczywa jajo smoka.
Moje jajo smoka.
Łuski połyskują, gdy się zbliżam, i w chwili, gdy moje palce dotykają skorupy, ciepło zalewa mnie — mocniejsze niż wcześniej, dzikie i powitalne.
„ Przyszłaś, ” głos szepcze radośnie. „ Wiedziałem, że przyjdziesz. ”
„Zabieram cię z powrotem,” szepczę. „Jesteś mój. Zawsze byłeś.”
„ Zawsze twój. Teraz pospiesz się. Musimy odejść przed świtem. ”
Ostrożnie podnoszę jajo, tuląc je do piersi. Gdy na korytarzu słychać kroki, zastygam, nie śmiąc oddychać. Ale drzwi gdzieś dalej się otwierają, potem zamykają i kroki cichną.
Wycofuję się do drzwi, ściskając jajo mocno. Moje życie zależy od kilku najbliższych minut.
Spodziewają się, że o świcie będę złamana. Pokonana. Po cichu zniknę w nicość. Myślą źle. O świcie mnie nie będzie — ale nie z pustymi rękami. Nie złamana. Nie pokonana.
Szybko się ubieram, jajo starannie owijam w płaszcz. Ręce drżą mi, gdy sznuruję buty. Prawie pusty worek ciśnie się na ramieniu, przypominając mi, że nic nie mam.
Korytarze zamku ciągną się przede mną, ciemne i znajome. Lata nauczyły mnie poruszać się tu niezauważenie. Tej nocy ta umiejętność ratuje mi życie.
Zatrzymuję się na progu, spoglądając ostatni raz za siebie.
Nie. To nigdy nie był dom. Zawsze to było więzienie.
Nocne powietrze uderza mnie w twarz, gdy wychodzę w ciemność. Chłodne. Czyste. Wreszcie wolne.
Moja rodzina chce, żebym zniknęła o świcie.
Spełnią swoje życzenie — tylko nie tak, jak się spodziewali.
Przesuń w górę, aby kontynuować