Nie wiem, jak długo stoję w korytarzu, plecami przyciśnięta do zimnego kamienia, z wysychającymi na policzkach łzami. Wystarczająco długo, by śmiech ucichł. Wystarczająco długo, by ból w piersi stępił się w coś pustego.
Wtedy głos Ojca rozbrzmiewa przez dziedziniec, przecinając szmer rozmów.
"Zbierzcie się, wszyscy! Rozpoczyna się Wybór!"
Wybór. Prawie zapomniałam, dlaczego w ogóle zostaliśmy tu zwołani.
Dziś to nie jest tylko kolejne zebranie przyszłych wojowników i jeźdźców smoków Mintii — to ceremonia, podczas której Ojciec wyznaczy swojego następcę i wręczy mu pierwsze smocze jajo.
Najwyższy zaszczyt. Ostateczny dowód wartości.
Powinnam odejść. Powinnam zniknąć do swojego pokoju i pozwolić im świętować beze mnie. Ale moje stopy niosą mnie w stronę przejścia, przyciągane czymś, czego nie potrafię nazwać.
Może to ostatni strzęp nadziei, którego jeszcze nie udało mi się zabić.
Stoję na skraju tłumu, zaciśnięte pięści przy bokach, paznokcie wbijają się w dłonie. W głowie rozbrzmiewają mi poranne szepty służby — sposób, w jaki unikali mojego wzroku, napięcie w szczęce Ojca przy śniadaniu.
Już wiem, co się wydarzy. Ale jakaś desperacka, głupia część mnie wciąż kurczowo trzyma się nadziei.
Ojciec wchodzi na podwyższenie, jego głos rozbrzmiewa z wyćwiczoną siłą.
"Jak wszyscy wiecie, zostaliśmy pobłogosławieni dwiema córkami. Lecz tylko jedna może być prawdziwą wojowniczką i odziedziczyć przywództwo w Domu Wysokiego Niebieskiego Smoka Mintii."
Wstrzymuję oddech. Czuję się, jakbym tonęła na otwartej przestrzeni, płuca odmawiają mi posłuszeństwa.
"Dziś zebraliśmy się, aby ogłosić, że Cassandra została wybrana na waszą przyszłą przywódczynię!" Robi pauzę dla efektu. "I ukochaną Kaela, naszego najsilniejszego wojownika!"
Dziedziniec wybucha ogłuszającymi brawami. Niektórzy nawet wykrzykują okrzyki aprobaty, które odbijają się echem od kamiennych murów. Wstrzymuję oddech, ostry i bolesny, jakby połykać szkło.
To miało być moje.
Mój wzrok pada na Cassandrę, stojącą przed Ojcem z dłonią splecioną z dłonią Kaela. Triumf na jej twarzy rani głębiej niż jakiekolwiek ostrze.
"A dziś," Ojciec kontynuuje dumnie, "Cassandra oficjalnie otrzyma swoje smocze jajo!"
Moje serce zamiera całkowicie. Służący podchodzi, ostrożnie niosąc coś owiniętego w ciemny jedwab. Gdy materiał opada, widzę to — zielone łuski łapiące promienie słońca niczym drogocenne szmaragdy.
Moje smocze jajo.
To, które znalazłam w górskich jaskiniach dwa księżyce temu. To, które świeciło pod moim dotykiem i szeptało mi w głowie.
"Ojcze, nie rozumiem. Jestem najstarszą córką," wołam, przepychając się przez tłum. "To moje prawo dowodzić armią i zostać naczelniczką."
"Evelyn, Cassandra lepiej nadaje się do przewodzenia. Jest silniejsza, bardziej... szanowana. Wybór jest oczywisty."
"Trenowałam równie ciężko, zrobiłam wszystko! A to smocze jajo jest moje!"
"Dość, Evelyn!" Wyraz Ojca natychmiast twardnieje, rozczarowanie gęste jak dym. "Nie zakłócisz tej świętej ceremonii swoimi kłamstwami."
"To nie są kłamstwa!" Mój głos wzbiera mimo drżących kończyn. "To ja przyniosłam to jajo. Cassandry nawet nie było wtedy w gnieździe!"
Westchnienia przetaczają się przez zebrany tłum jak wiatr przez suche liście. Ojciec schodzi z podwyższenia, twarz ma burzową.
"Powiedziałem dość! Nie przynoś wstydu sobie i tej rodzinie jeszcze bardziej. Zapomniałaś, co zrobiłaś? Jesteś nie do opanowania. Potwór."
"O czym ty mówisz?" pytam, głos mi się łamie. "Zrobiłam wszystko jak należy."
"Próbowałaś ukraść jajo swojej siostry," mówi na tyle głośno, by wszyscy usłyszeli. "Smok wybrał Cassandrę. Nie mogłaś tego zaakceptować, więc knułaś, żeby zabrać to, co nie było twoje."
"To nieprawda! Jajo odpowiedziało na mnie!"
Matka podchodzi, jej ton zimny jak górski kamień. "Nigdy ci nie odpowiedziało. Wszyscy byliśmy tego świadkami."
"Bo mi je zabraliście!" Łzy palą mnie w oczy. "Zabraliście je, kiedy spałam! Wiem, że to zrobiliście!"
Cassandra powoli kręci głową, jej głos ocieka fałszywą troską. "Posłuchaj siebie, Evelyn. Brzmisz zupełnie niepoczytalnie, droga siostro."
Tłum z szmerem wyraża ciche poparcie. Rozpaczliwie szukam na ich twarzach choćby śladu wsparcia, ale znajduję tylko puste spojrzenia i sceptyczne rzuty oka.
"Ktoś musiał widzieć, co się stało," błagam. "Ktoś musi znać prawdę tamtej nocy!"
"Prawda jest dla wszystkich tutaj oczywista," mówi ojciec, krzyżując ramiona. "Jesteś zazdrosna. Niestabilna. Nie nadajesz się, by prowadzić ten dom."
"Jestem pierworodna!" Mój głos pęka jak spękany lód. "Mam prawo do roszczeń—"
"Nie masz tu żadnych praw!" Ryk ojca ucisza cały dziedziniec. "Nie po tym, co zrobiłaś tej rodzinie."
"Co zrobiłam?" Patrzę na niego z niedowierzaniem. "Całe życie wiernie służyłam temu domowi!"
"Zaataokowałaś własną siostrę w sali treningowej," mówi matka cicho, jej ton wyważony i chłodny. "Wszyscy widzieliśmy straszliwe skutki twojej przemocy."
"Rzuciła we mnie kamieniem!" Odwracam się do Cassandry, teraz już rozpaczliwie. "Powiedz im prawdę! Powiedz, co naprawdę się wtedy wydarzyło!"
Oczy Cassandry rozszerzają się w udawanym bólu, jej dolna warga drży przekonująco.
"Przyszłam tylko poćwiczyć," szepcze, kurczowo trzymając się ramienia Kaela. "A ona rzuciła się na mnie z tak nieuzasadnioną nienawiścią..."
"To kłamstwo!" krzyczę, mój głos jest szorstki od frustracji. "Okłamujesz wszystkich tutaj!"
"Widzicie, jak szaleje bez kontroli?" Ojciec zwraca się do tłumu, wskazując na mnie jak na dzikie zwierzę. "Właśnie dlatego Cassandra musi poprowadzić Mintię. Evelyn jest całkowicie nie do opanowania."
"Zagrożenie dla nas wszystkich," dodaje matka ponuro, kręcąc głową z wyćwiczoną dezaprobatą.
Tłum przytakuje, ich wyrok już zapadł. Niektórzy patrzą na mnie ze współczuciem. Inni z nieukrywaną odrazą.
Zwracam się do Kaela, mojej ostatniej, desperackiej nadziei. "Kaelu, proszę. Znasz mnie lepiej niż ktokolwiek. Wiesz, że nigdy nie skrzywdziłabym własnej siostry."
"Wiem, co wtedy widziałem," mówi Kael beznamiętnie, unikając mojego spojrzenia. "Cassandra leżała ranna na ziemi. Stałaś nad nią."
"Bo upadła po krzyku! Wszystko upozorowała, by mnie wrobić!"
"Skończmy z tym szaleństwem." Ojciec podnosi rękę, by uciszyć wszystkich. "Decyzja jest ostateczna. Cassandra otrzyma jajo i stanie się prawowitą dziedziczką Wysokiego Domu Niebieskiego Smoka."
Daje znak słudze, który wręcza mu smocze jajo. Po chwili podchodzi i delikatnie kładzie je w oczekujących ramionach Cassandry.
"Zasłużyłaś na to, moja córko," powiedział ojciec łagodnie, kładąc dłoń na ramieniu siostry. "Teraz poprowadź nas ku wielkości i zwycięstwu."
Unosi je wysoko, by wszyscy mogli je zobaczyć, triumf rozbłyskuje w jej oczach niczym smoczy ogień.
Tłum ryczy z aprobatą, ale ja mogę tylko stać skamieniała na swoim miejscu. To miało być moje, czuję to całym sobą.
Cassandra odwraca się do mnie, jej głos cichnie do szeptu, który tylko ja słyszę ponad świętującym tłumem.
"To nic osobistego, Evelyn. Niektórzy z nas są przeznaczeni do wielkości. A niektórzy po prostu mają im służyć."
Gdy Kael pochyla się, by czule pocałować ją w policzek, moje serce rozpada się na tysiąc poszarpanych kawałków. Nie mogę już na to patrzeć. Odwracam się i na oślep przedzieram przez tłum, ignorując szepty, które ciągną się za mną jak cienie.
"Biedaczka," ktoś szepcze obok. "Zawsze wiedziałam, że z nią coś nie tak."
"Ten temperament," odpowiada ktoś inny z wiedzącym tonem. "Zły omen od urodzenia, ta jedna."
Idę dalej, mój wzrok zamglony od łez, których nie pozwolę spaść.
Nie tutaj. Nie przy nich.
Matka chwyta mnie za ramię szorstko, zanim zdołam całkiem uciec z dziedzińca. Pochyla się blisko, jej szept jadowity i przeznaczony tylko dla mnie.
"Potrzebowaliśmy tylko jednej córki do rządzenia. Nie komplikuj tego bardziej, niż musi być. Zaakceptuj swoje miejsce."
Puszcza mnie gwałtownie, a ja potykam się w stronę krawędzi dziedzińca. Świętowanie trwa beze mnie—rozbrzmiewa muzyka, śmiech dźwięczy jak okrutne dzwony.
Nie przestaję iść, dopóki hałas całkiem nie cichnie w odległe echa. Dopiero wtedy pozwalam sobie oddychać—poszarpany, złamany dźwięk, który nawet mnie przeraża.
Wpatruję się w rozległe niebo, rozpaczliwie szukając smoków szybujących ponad głowami. Nie ma nic oprócz nieskończonego błękitu i zdrady mojej rodziny, która szarpie mnie w piersi.
Ciepło jaja wciąż tkwi w mojej pamięci—ten puls połączenia, ta obietnica czegoś więcej.
Teraz należy ono do Cassandry. Teraz wszystko należy do niej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Blask księżyca wpada przez moje okno, malując srebrne smugi na ścianach. Siedzę skulona na łóżku, kolana przyciśnięte do piersi, a mój umysł miota się w burzy roztrzaskanych nadziei.
Wszystko przepadło.
Kael, którego sądziłam, że będzie mój. Jajko smoka, które świeciło pod moimi palcami. Moje miejsce w tej rodzinie.
Wpatruję się w sierp księżyca przez szybę i pozwalam wspomnieniom zmyć się na mnie.
Te wszystkie lata potajemnych treningów po tym, jak ojciec zabronił mi wstępu na tereny. Te wszystkie noce studiowania starych tekstów o więzi ze smokami, gdy Cassandra spała.
Nauczyłam się wszystkiego, co mogłam, o gniazdach.
Jak każdy wielki Ród strzeże swojego terytorium wokół innego gatunku. Smoki górskie dla klanów wyżynnych jak nasz. Smoki morskie dla panów wybrzeża. Pustynne, stepowe, tropikalne — każdy związany z ziemią, która go zrodziła.
A potem są te rzadkie. Legendy szepczą o białych smokach zrodzonych z blasku księżyca i czarnych smokach wykutych z cienia.
Pojawiają się tylko w czasach wielkiej potrzeby. Tylko dla jeźdźców godnych ich mocy.
A każdy łaknie takiej mocy.
Nasz Wysoki Ród górskiego regionu Mintia ma wrogów wszędzie, nasi przodkowie i obecne przywództwo o to zadbali. Ale ten, który wciąż łakomie wypatruje naszych granic, to morski Wysoki Ród Czarnego Smoka.
Są tak potężni i bezwzględni jak ich przywódca — człowiek, o którym się mówi, że zabija intruzów bez wahania.
Ojciec używa opowieści o nim, by straszyć młodych jeźdźców i zmuszać ich do posłuszeństwa. Kiedyś sądziłam, że to tylko bajki. Teraz zastanawiam się, czy gdziekolwiek może być gorzej niż tutaj.
Kiedyś śniłam, że będę godna. Śniłam, że się udowodnię, że zasłużę na miejsce wśród jeźdźców Mintii. Zamiast tego jestem upadłą córką, która „zaatakowała” swoją siostrę. Potworem, którego stworzyli z własnych kłamstw.
Zamykam oczy i pozwalam zmęczeniu pociągnąć mnie w dół. Sen przychodzi szybko.
Stoję w ciemności, otoczona jedynie bezkresną czernią. Wtedy ciepło rozkwita na mojej dłoni — znajome, aż do bólu.
„ Ty też to czujesz, ” szepcze głos w moim umyśle. Głęboki. Pradawny. Niezaprzeczalnie prawdziwy.
Wiruję w pustce, serce wali. „Kto tam?”
„ Ty już wiesz, kim jestem, Evelyn. ” Ciepło pulsuje mocniej. „ Byliśmy sobie przeznaczeni, ty i ja. ”
„Smok,” szepczę. „Z jajka.”
„ Tak. Nasza więź przetrwała, bez względu na to, co zrobili. ” W każdym słowie pobrzmiewa żal. „ Pragniesz więcej, dziecko. Dziś pokazali swoje prawdziwe oblicze. Słabi i żałośni. Nie potrzebujesz ich. ”
Łzy palą mnie za powiekami. „Nie mam już nikogo. Dopilnowali tego.”
„Więc musisz opuścić to miejsce. Wszędzie będzie lepiej niż tutaj. Wybrali ją. Niech tak będzie. ” Ciemność oddycha wokół mnie. „ Ale musisz znaleźć własną drogę. ”
„Odejść? I dokąd? Nie mam nic!”
„ Masz swoje życie. I masz mnie — jeśli będziesz dość odważna, by odzyskać to, co twoje, i mnie odnaleźć. ”
„Odnaleźć cię? Jak? Gdzie jesteś teraz?”
„ Zaufaj temu, co czujesz. ” Głos zaczyna zanikać. „ Teraz obudź się, dziecko. ”
Wyrywam się do siadu, dysząc, serce wali mi o żebra. Sen nie chce powrócić. Słowa smoka rozbrzmiewają w mojej głowie. Nie mogąc znieść dusznej ciszy swojego pokoju, wymykam się z łóżka.
Moje bose stopy nie wydają dźwięku na zimnym kamieniu. Przechodząc przez korytarz, słyszę głosy dobiegające z gabinetu ojca.
Przylegam do ściany, ledwo oddychając.
„Ten plan zadziałał doskonale,” mówi matka ciepło. „Smok jest twój, kochanie. Tak jak chciałyśmy. Inne Rody Mintii popierają twoje roszczenia.”
„Jak powinny,” odpowiada ojciec. „Udowodniłaś się nie raz. Silniejsza córka zasługuje na przewodzenie.”
Przygryzam wargę tak mocno, że czuję smak krwi.
„Bez smoka,” kontynuuje matka z zadowoleniem, „Evelyn wisi na włosku. Ile jej zostało? Miesiąc?”
Śmiech Cassandry tnie powietrze — ostry, triumfujący. „Ale to nie ma znaczenia. Kael jest mój. Jej smok jest mój. Zniknie, zanim zrozumie, że jej życie już się skończyło.”
Żołądek ściska mi się z bólu. Zaplanowali to od początku. Manipulowali Kaelem. Nadal wierzą w kłamstwo Cassandry o sali treningowej. Ukradli mojego smoka. Moją wolność.
„O świcie,” mówi ojciec stanowczo, „Evelyn zniknie z naszego życia na zawsze. Ty, moja droga córko, zajmiesz jej miejsce. Tak, jak powinno być.”
„Zniknij z naszego życia na zawsze,” powtarza Cassandra, a coś w jej tonie sprawia, że krew mi zastyga. „Tak. To byłoby najlepsze dla wszystkich.”
Matka wzdycha. „Wciąż mogłaby służyć Rodowi w jakiś sposób. Może w podrzędnej roli.”
„Potrzebowaliśmy tylko jednej córki do rządzenia,” odpowiada ojciec.
Cofam się, przerażenie wypełnia mi każdą żyłę.
Jak mogli mi to zrobić? Nadal wolą manipulacje Cassandry. Nic dla nich nie znaczę. Przeszkoda do usunięcia. Problem do rozwiązania. A Cassandra... ten wzrok dzisiaj, ten ton przed chwilą.
Chce czegoś więcej niż mojego upokorzenia. Chce, żebym zniknęła.
Nie. Nie będę czekać na własną śmierć.
Smok ma rację, nic mnie tu już nie trzyma.
Muszę odejść, uciec. Ale wtedy słowa palą mi się w głowie: „ odzyskaj to, co twoje. ”
Moje jajo smoka. Gdzie Cassandra by je trzymała?
Odpowiedź przychodzi natychmiast. Zawsze była zaborcza, zawsze musiała mieć trofea blisko siebie. Pewnie trzyma je w swoich komnatach. Tam, gdzie może podziwiać swoje zwycięstwo każdej nocy, zanim zaśnie.
Nogi niosą mnie w stronę skrzydła Cassandry. Korytarze ciągną się ciemne i puste. Wszyscy śpią, gdy moja przyszłość się rozpada. Docieram do drzwi Cassandry i przykładam dłoń do drewna.
Coś ciepłego pulsuje we mnie — słabo, ale nie do pomylenia. Nasza więź, sięgająca przez odległość. Drzwi są otwarte. Arogancja Cassandry służy mi tej nocy.
Wślizguję się do środka, serce dudni. Blask księżyca rozświetla pokój. Tam, na aksamitnej poduszce obok łóżka siostry, spoczywa jajo smoka.
Moje jajo smoka.
Łuski połyskują, gdy się zbliżam, i w chwili, gdy moje palce dotykają skorupy, ciepło zalewa mnie — mocniejsze niż wcześniej, dzikie i powitalne.
„ Przyszłaś, ” głos szepcze radośnie. „ Wiedziałem, że przyjdziesz. ”
„Zabieram cię z powrotem,” szepczę. „Jesteś mój. Zawsze byłeś.”
„ Zawsze twój. Teraz pospiesz się. Musimy odejść przed świtem. ”
Ostrożnie podnoszę jajo, tuląc je do piersi. Gdy na korytarzu słychać kroki, zastygam, nie śmiąc oddychać. Ale drzwi gdzieś dalej się otwierają, potem zamykają i kroki cichną.
Wycofuję się do drzwi, ściskając jajo mocno. Moje życie zależy od kilku najbliższych minut.
Spodziewają się, że o świcie będę złamana. Pokonana. Po cichu zniknę w nicość. Myślą źle. O świcie mnie nie będzie — ale nie z pustymi rękami. Nie złamana. Nie pokonana.
Szybko się ubieram, jajo starannie owijam w płaszcz. Ręce drżą mi, gdy sznuruję buty. Prawie pusty worek ciśnie się na ramieniu, przypominając mi, że nic nie mam.
Korytarze zamku ciągną się przede mną, ciemne i znajome. Lata nauczyły mnie poruszać się tu niezauważenie. Tej nocy ta umiejętność ratuje mi życie.
Zatrzymuję się na progu, spoglądając ostatni raz za siebie.
Nie. To nigdy nie był dom. Zawsze to było więzienie.
Nocne powietrze uderza mnie w twarz, gdy wychodzę w ciemność. Chłodne. Czyste. Wreszcie wolne.
Moja rodzina chce, żebym zniknęła o świcie.
Spełnią swoje życzenie — tylko nie tak, jak się spodziewali.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Noc pożera mnie w całości, gdy uciekam przez klify poza granicami Mintii. Wiatr smaga moje włosy, a smocze jajo pulsuje ciepłem pod moją peleryną niczym drugie serce.
Górska ścieżka staje się coraz bardziej stroma z każdym krokiem.
Ostre skały przebijają cienkie buty, a powietrze robi się coraz rzadsze — każdy oddech przypomina połykanie lodu. Szczyty drzew mojej ojczyzny wznoszą się przeciwko gwiazdom niczym postrzępione zęby — piękne i zdradzieckie, tak jak wszystko, co zostawiam za sobą.
Każdy cień może być prześladowcą. Każdy dźwięk może oznaczać schwytanie.
Ale nie będę czekać na śmierć. Wolę być bezdomną wędrowniczką lub wyrzutkiem niż paść ofiarą okrutnego planu własnej rodziny.
"Musisz iść dalej, dziecko," szepcze głos w mojej głowie. "Dalej. Nie mogą cię śledzić tam, dokąd zmierzamy."
"A gdzie to dokładnie?"
"Przez nadbrzeżne terytoria Aeloris."
Krew mi tężeje. To zakazana ziemia, pełna potworów. Ale każdy w Mintii wie, że tam jest coś gorszego niż potwory, bo to ziemie, gdzie Najwyższy Ród Czarnego Smoka sprawuje absolutną władzę.
Nasze rody toczą wojnę od trzech pokoleń, odkąd dziadek lorda Dravena wymordował całą dyplomatyczną delegację z Najwyższego Rodu Błękitnego Smoka z powodu spornego jaja.
"To samobójstwo. Nasze rody są zaprzysięgłymi wrogami. Jeśli dowiedzą się, kim jestem—"
"Lepiej mieć szansę na życie niż pewną śmierć. Twoja rodzina zabije cię w chwili, gdy cię znajdą."
Smok ma rację. Za mną rodzina, która pragnie mojej śmierci. Przede mną niebezpieczeństwo — ale niebezpieczeństwo to szansa. A teraz szansa to więcej, niż kiedykolwiek mi dano.
Przyspieszam, płuca płoną od wysiłku. Ścieżka zaczyna opadać i dostrzegam to stopniowo — skaliste, alpejskie zbocza ustępują czemuś łagodniejszemu.
Powietrze robi się cieplejsze, gęstsze, niesie zapach soli i morskiej bryzy. Przede mną rozciąga się świat smaganych wiatrem klifów górujących nad ciemną wodą, pradawne lasy trzymają się skalnej ziemi, a w oddali błyszczy coś, co mogłoby być gniazdami smoków wykutymi w nadmorskiej skale.
To jest Aeloris, terytorium Czarnego Smoka.
A każdy krok prowadzi mnie głębiej na ziemie wroga.
Słyszałam te opowieści przez całe życie. Jak ich jeźdźcy bez litości patrolują granice. Jak egzekwują intruzów i zostawiają ciała na postrach. Jak ostatni zwiadowca Błękitnego Smoka, który przekroczył te ziemie, został nam zwrócony w kawałkach.
Mam prosty plan — powtarzam sobie — choć nic tu nie jest proste.
Przedostać się niezauważoną. Dotarć do neutralnych ziem za granicą. Znaleźć miejsce, gdzie będę mogła zniknąć. Stać się nikim. Pozwolić mojemu smokowi wykluć się w spokoju, z dala od tych, którzy mogliby rozpoznać, co niosę — albo kim naprawdę jestem.
Kruche to nadzieje, ale to wszystko, co mi zostało.
"No, kogo my tu mamy."
"Ukryj mnie," ponagla głos w mojej głowie. "Nie mogą się dowiedzieć, co niesiesz."
Wciskam jajo głębiej do plecaka, zakopuję je pod zapasowymi ubraniami. Serce wali mi w piersi, gdy zaciągam pelerynę tuż w chwili, gdy szorstka dłoń chwyta mnie za ramię od tyłu.
Zostaję gwałtownie odwrócona twarzą do trzech mężczyzn w ciemnych, skórzanych zbrojach z herbem Czarnego Smoka. Ten, który mnie trzyma, jest ogromny — twarz poorana bliznami wykrzywia okrutny uśmiech.
"Zgubiłaś się, ślicznotko?" — zapytał, spychając mnie coraz bliżej krawędzi klifu.
"Jestem tylko wędrowniczką. Nie mam gdzie się podziać."
"Wędrowniczka, co?" — mruknął kolejny mężczyzna za nim. "Co robi wędrowiec tak blisko strefy zakazanej?"
"Błagam, nie!" — proszę, czując, jak jedna moja noga wisi już niemal nad przepaścią prowadzącą w morską otchłań pod klifem. "Nie chciałam..."
Mężczyzna trzymający mnie za ramiona pchnął mnie jeszcze mocniej.
"Przyszłaś tu sama, maleńka. To był twój błąd. A teraz twoje ciało będzie ofiarą dla syren."
"Nie! Błagam...!"
I wtedy następuje ostatnie pchnięcie. Świat przechyla się, wiatr świszcze mi w uszach.
Spadam — klify pędzą mi naprzeciw, plecak zrywa się z ramienia, a przeraźliwy skowyt mojego smoka dudni w mojej głowie. To już koniec. Zamykam oczy, czekając na uderzenie, które zakończy wszystko.
Mój ból. Moje cierpienia. Mój głupi plan i żałosne nadzieje, że zadziała.
Ale nic się nie dzieje.
Nagle ciepły podmuch owiewa moją twarz, a dłoń dotyka czegoś twardego i łuskowatego. Mocne ramiona chwytają mnie od tyłu, przyciągając do twardej piersi. Mój plecak ląduje bezpiecznie obok mnie na gorących łuskach.
Otwieram oczy szeroko.
Jestem na grzbiecie smoka — ogromnego czarnego smoka, którego łuski pochłaniają całe światło, a skrzydła są szersze niż jakiekolwiek stworzenie, jakie kiedykolwiek widziałam.
"Witaj na moich ziemiach," odzywa się nowy głos w mojej głowie — głos smoka, pradawny i rozbawiony. "Ale niestety, to on musi cię zaakceptować. Nie zmarnuj szansy, wybierz słowa mądrze."
Smok unosi się ponad klifem, lądując przy trzech mężczyznach, którzy mnie zepchnęli. Cofają się w popłochu, strach zastępuje pewność siebie.
W końcu odwracam się, by zobaczyć, kto mnie uratował — i trzyma mnie najprzystojniejszy mężczyzna, jakiego kiedykolwiek widziałam.
Ciemne loki okalają ostre rysy, a onyksowe oczy wpatrują się we mnie z ledwo powstrzymywaną wściekłością. Cała jego postawa promieniuje władzą i niebezpieczeństwem — tą aurą, którą mają tylko ci, którzy urodzili się, by rządzić.
"Lord Draven." Ten z blizną pada na kolana. "Złapaliśmy ją, jak kręciła się po naszych ziemiach, mówi, że nie ma dokąd iść."
To on. Lord Draven. Człowiek, którego imię dzieci Mintii szeptają jak przekleństwo.
Niech bogowie mi pomogą…
"Zrzucając ją z klifu?" Jego głos mógłby zgasić ogień, gdy zwracał się do swoich ludzi, a potem spojrzał na mnie. "Kim jesteś?"
Jego ramiona puszczają mnie, lecz wciąż jestem przyciśnięta do niego, czując ciepło bijące z jego ciała. Kurczowo ściskam plecak, modląc się, by nie wyczuł ukrytego w środku ciepła.
Jeśli odkryje, że jestem z Błękitnego Smoka, jeśli znajdzie jajo smoka…
Wojny wybuchały z mniejszych powodów. Jajo z wrogiego rodu, przemycone przez granicę?
To nie kradzież. To akt wojny.
"Mam na imię Evelyn. Jestem nikim. Tylko wędrowniczką bez rodu."
Pchnął mnie do przodu, zmuszając do zejścia ze smoka.
Gdy tylko moje stopy dotknęły ziemi, sam zeskoczył z grzbietu bestii i ustawił się za mną, odcinając każdą drogę ucieczki, gdy jego ludzie i smok zamknęli krąg.
Kiedy odwróciłam się do niego w pełni, uświadomiłam sobie, jak bardzo jest ode mnie większy.
Lord Draven jest ogromny, góruje nade mną szeroki i nieustępliwy. Jego obecność przytłacza jak żywe zagrożenie, nie pozostawiając wątpliwości, że stoję dokładnie tam, gdzie chciał — uwięziona w jego cieniu.
"Wędrowniczka, na moim terytorium." Przekrzywia głowę, studiując mnie jak zdobycz. "Naprawdę chcesz mi wmówić, że przypadkiem zabłądziłaś na ziemie Czarnego Smoka?" Warga mu drga z pogardą. "Nikt tu nie trafia, chyba że jest zdesperowany albo głupi."
Jedno i drugie. Jestem jednym i drugim.
Jeśli Draven dowie się, że jestem pierworodną córką rządzącego domu Mintii, nie tylko mnie zabije. Zrobi ze mnie przykład. Moja śmierć byłaby darem dla jego ludu.
"To prawda. Nie mam nic."
Draven zbliża się, jego obecność przytłacza. Smok za nim porusza się, fioletowe oczy błyszczą na mnie z ciekawością.
"Masz minutę," mówi, głos obniża się groźnie, "by przekonać mnie, dlaczego nie mam cię tu teraz zabić."
Zmuszam się, by spojrzeć mu w oczy mimo lodowatego strachu ściskającego mi pierś. Te onyksowe głębiny obiecują śmierć, lecz nie mogę odwrócić wzroku. Nie mogę okazać słabości.
"Nie przyszłam tu szukać kłopotów. Po prostu próbuję przeżyć."
"Przeżyć, co?" parsknął. "I co sprawia, że sądzisz, że mnie to obchodzi?"
Przesuń w górę, aby kontynuować