Blask księżyca wpada przez moje okno, malując srebrne smugi na ścianach. Siedzę skulona na łóżku, kolana przyciśnięte do piersi, a mój umysł miota się w burzy roztrzaskanych nadziei.
Wszystko przepadło.
Kael, którego sądziłam, że będzie mój. Jajko smoka, które świeciło pod moimi palcami. Moje miejsce w tej rodzinie.
Wpatruję się w sierp księżyca przez szybę i pozwalam wspomnieniom zmyć się na mnie.
Te wszystkie lata potajemnych treningów po tym, jak ojciec zabronił mi wstępu na tereny. Te wszystkie noce studiowania starych tekstów o więzi ze smokami, gdy Cassandra spała.
Nauczyłam się wszystkiego, co mogłam, o gniazdach.
Jak każdy wielki Ród strzeże swojego terytorium wokół innego gatunku. Smoki górskie dla klanów wyżynnych jak nasz. Smoki morskie dla panów wybrzeża. Pustynne, stepowe, tropikalne — każdy związany z ziemią, która go zrodziła.
A potem są te rzadkie. Legendy szepczą o białych smokach zrodzonych z blasku księżyca i czarnych smokach wykutych z cienia.
Pojawiają się tylko w czasach wielkiej potrzeby. Tylko dla jeźdźców godnych ich mocy.
A każdy łaknie takiej mocy.
Nasz Wysoki Ród górskiego regionu Mintia ma wrogów wszędzie, nasi przodkowie i obecne przywództwo o to zadbali. Ale ten, który wciąż łakomie wypatruje naszych granic, to morski Wysoki Ród Czarnego Smoka.
Są tak potężni i bezwzględni jak ich przywódca — człowiek, o którym się mówi, że zabija intruzów bez wahania.
Ojciec używa opowieści o nim, by straszyć młodych jeźdźców i zmuszać ich do posłuszeństwa. Kiedyś sądziłam, że to tylko bajki. Teraz zastanawiam się, czy gdziekolwiek może być gorzej niż tutaj.
Kiedyś śniłam, że będę godna. Śniłam, że się udowodnię, że zasłużę na miejsce wśród jeźdźców Mintii. Zamiast tego jestem upadłą córką, która „zaatakowała” swoją siostrę. Potworem, którego stworzyli z własnych kłamstw.
Zamykam oczy i pozwalam zmęczeniu pociągnąć mnie w dół. Sen przychodzi szybko.
Stoję w ciemności, otoczona jedynie bezkresną czernią. Wtedy ciepło rozkwita na mojej dłoni — znajome, aż do bólu.
„ Ty też to czujesz, ” szepcze głos w moim umyśle. Głęboki. Pradawny. Niezaprzeczalnie prawdziwy.
Wiruję w pustce, serce wali. „Kto tam?”
„ Ty już wiesz, kim jestem, Evelyn. ” Ciepło pulsuje mocniej. „ Byliśmy sobie przeznaczeni, ty i ja. ”
„Smok,” szepczę. „Z jajka.”
„ Tak. Nasza więź przetrwała, bez względu na to, co zrobili. ” W każdym słowie pobrzmiewa żal. „ Pragniesz więcej, dziecko. Dziś pokazali swoje prawdziwe oblicze. Słabi i żałośni. Nie potrzebujesz ich. ”
Łzy palą mnie za powiekami. „Nie mam już nikogo. Dopilnowali tego.”
„Więc musisz opuścić to miejsce. Wszędzie będzie lepiej niż tutaj. Wybrali ją. Niech tak będzie. ” Ciemność oddycha wokół mnie. „ Ale musisz znaleźć własną drogę. ”
„Odejść? I dokąd? Nie mam nic!”
„ Masz swoje życie. I masz mnie — jeśli będziesz dość odważna, by odzyskać to, co twoje, i mnie odnaleźć. ”
„Odnaleźć cię? Jak? Gdzie jesteś teraz?”
„ Zaufaj temu, co czujesz. ” Głos zaczyna zanikać. „ Teraz obudź się, dziecko. ”
Wyrywam się do siadu, dysząc, serce wali mi o żebra. Sen nie chce powrócić. Słowa smoka rozbrzmiewają w mojej głowie. Nie mogąc znieść dusznej ciszy swojego pokoju, wymykam się z łóżka.
Moje bose stopy nie wydają dźwięku na zimnym kamieniu. Przechodząc przez korytarz, słyszę głosy dobiegające z gabinetu ojca.
Przylegam do ściany, ledwo oddychając.
„Ten plan zadziałał doskonale,” mówi matka ciepło. „Smok jest twój, kochanie. Tak jak chciałyśmy. Inne Rody Mintii popierają twoje roszczenia.”
„Jak powinny,” odpowiada ojciec. „Udowodniłaś się nie raz. Silniejsza córka zasługuje na przewodzenie.”
Przygryzam wargę tak mocno, że czuję smak krwi.
„Bez smoka,” kontynuuje matka z zadowoleniem, „Evelyn wisi na włosku. Ile jej zostało? Miesiąc?”
Śmiech Cassandry tnie powietrze — ostry, triumfujący. „Ale to nie ma znaczenia. Kael jest mój. Jej smok jest mój. Zniknie, zanim zrozumie, że jej życie już się skończyło.”
Żołądek ściska mi się z bólu. Zaplanowali to od początku. Manipulowali Kaelem. Nadal wierzą w kłamstwo Cassandry o sali treningowej. Ukradli mojego smoka. Moją wolność.
„O świcie,” mówi ojciec stanowczo, „Evelyn zniknie z naszego życia na zawsze. Ty, moja droga córko, zajmiesz jej miejsce. Tak, jak powinno być.”
„Zniknij z naszego życia na zawsze,” powtarza Cassandra, a coś w jej tonie sprawia, że krew mi zastyga. „Tak. To byłoby najlepsze dla wszystkich.”
Matka wzdycha. „Wciąż mogłaby służyć Rodowi w jakiś sposób. Może w podrzędnej roli.”
„Potrzebowaliśmy tylko jednej córki do rządzenia,” odpowiada ojciec.
Cofam się, przerażenie wypełnia mi każdą żyłę.
Jak mogli mi to zrobić? Nadal wolą manipulacje Cassandry. Nic dla nich nie znaczę. Przeszkoda do usunięcia. Problem do rozwiązania. A Cassandra... ten wzrok dzisiaj, ten ton przed chwilą.
Chce czegoś więcej niż mojego upokorzenia. Chce, żebym zniknęła.
Nie. Nie będę czekać na własną śmierć.
Smok ma rację, nic mnie tu już nie trzyma.
Muszę odejść, uciec. Ale wtedy słowa palą mi się w głowie: „ odzyskaj to, co twoje. ”
Moje jajo smoka. Gdzie Cassandra by je trzymała?
Odpowiedź przychodzi natychmiast. Zawsze była zaborcza, zawsze musiała mieć trofea blisko siebie. Pewnie trzyma je w swoich komnatach. Tam, gdzie może podziwiać swoje zwycięstwo każdej nocy, zanim zaśnie.
Nogi niosą mnie w stronę skrzydła Cassandry. Korytarze ciągną się ciemne i puste. Wszyscy śpią, gdy moja przyszłość się rozpada. Docieram do drzwi Cassandry i przykładam dłoń do drewna.
Coś ciepłego pulsuje we mnie — słabo, ale nie do pomylenia. Nasza więź, sięgająca przez odległość. Drzwi są otwarte. Arogancja Cassandry służy mi tej nocy.
Wślizguję się do środka, serce dudni. Blask księżyca rozświetla pokój. Tam, na aksamitnej poduszce obok łóżka siostry, spoczywa jajo smoka.
Moje jajo smoka.
Łuski połyskują, gdy się zbliżam, i w chwili, gdy moje palce dotykają skorupy, ciepło zalewa mnie — mocniejsze niż wcześniej, dzikie i powitalne.
„ Przyszłaś, ” głos szepcze radośnie. „ Wiedziałem, że przyjdziesz. ”
„Zabieram cię z powrotem,” szepczę. „Jesteś mój. Zawsze byłeś.”
„ Zawsze twój. Teraz pospiesz się. Musimy odejść przed świtem. ”
Ostrożnie podnoszę jajo, tuląc je do piersi. Gdy na korytarzu słychać kroki, zastygam, nie śmiąc oddychać. Ale drzwi gdzieś dalej się otwierają, potem zamykają i kroki cichną.
Wycofuję się do drzwi, ściskając jajo mocno. Moje życie zależy od kilku najbliższych minut.
Spodziewają się, że o świcie będę złamana. Pokonana. Po cichu zniknę w nicość. Myślą źle. O świcie mnie nie będzie — ale nie z pustymi rękami. Nie złamana. Nie pokonana.
Szybko się ubieram, jajo starannie owijam w płaszcz. Ręce drżą mi, gdy sznuruję buty. Prawie pusty worek ciśnie się na ramieniu, przypominając mi, że nic nie mam.
Korytarze zamku ciągną się przede mną, ciemne i znajome. Lata nauczyły mnie poruszać się tu niezauważenie. Tej nocy ta umiejętność ratuje mi życie.
Zatrzymuję się na progu, spoglądając ostatni raz za siebie.
Nie. To nigdy nie był dom. Zawsze to było więzienie.
Nocne powietrze uderza mnie w twarz, gdy wychodzę w ciemność. Chłodne. Czyste. Wreszcie wolne.
Moja rodzina chce, żebym zniknęła o świcie.
Spełnią swoje życzenie — tylko nie tak, jak się spodziewali.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Noc pożera mnie w całości, gdy uciekam przez klify poza granicami Mintii. Wiatr smaga moje włosy, a smocze jajo pulsuje ciepłem pod moją peleryną niczym drugie serce.
Górska ścieżka staje się coraz bardziej stroma z każdym krokiem.
Ostre skały przebijają cienkie buty, a powietrze robi się coraz rzadsze — każdy oddech przypomina połykanie lodu. Szczyty drzew mojej ojczyzny wznoszą się przeciwko gwiazdom niczym postrzępione zęby — piękne i zdradzieckie, tak jak wszystko, co zostawiam za sobą.
Każdy cień może być prześladowcą. Każdy dźwięk może oznaczać schwytanie.
Ale nie będę czekać na śmierć. Wolę być bezdomną wędrowniczką lub wyrzutkiem niż paść ofiarą okrutnego planu własnej rodziny.
"Musisz iść dalej, dziecko," szepcze głos w mojej głowie. "Dalej. Nie mogą cię śledzić tam, dokąd zmierzamy."
"A gdzie to dokładnie?"
"Przez nadbrzeżne terytoria Aeloris."
Krew mi tężeje. To zakazana ziemia, pełna potworów. Ale każdy w Mintii wie, że tam jest coś gorszego niż potwory, bo to ziemie, gdzie Najwyższy Ród Czarnego Smoka sprawuje absolutną władzę.
Nasze rody toczą wojnę od trzech pokoleń, odkąd dziadek lorda Dravena wymordował całą dyplomatyczną delegację z Najwyższego Rodu Błękitnego Smoka z powodu spornego jaja.
"To samobójstwo. Nasze rody są zaprzysięgłymi wrogami. Jeśli dowiedzą się, kim jestem—"
"Lepiej mieć szansę na życie niż pewną śmierć. Twoja rodzina zabije cię w chwili, gdy cię znajdą."
Smok ma rację. Za mną rodzina, która pragnie mojej śmierci. Przede mną niebezpieczeństwo — ale niebezpieczeństwo to szansa. A teraz szansa to więcej, niż kiedykolwiek mi dano.
Przyspieszam, płuca płoną od wysiłku. Ścieżka zaczyna opadać i dostrzegam to stopniowo — skaliste, alpejskie zbocza ustępują czemuś łagodniejszemu.
Powietrze robi się cieplejsze, gęstsze, niesie zapach soli i morskiej bryzy. Przede mną rozciąga się świat smaganych wiatrem klifów górujących nad ciemną wodą, pradawne lasy trzymają się skalnej ziemi, a w oddali błyszczy coś, co mogłoby być gniazdami smoków wykutymi w nadmorskiej skale.
To jest Aeloris, terytorium Czarnego Smoka.
A każdy krok prowadzi mnie głębiej na ziemie wroga.
Słyszałam te opowieści przez całe życie. Jak ich jeźdźcy bez litości patrolują granice. Jak egzekwują intruzów i zostawiają ciała na postrach. Jak ostatni zwiadowca Błękitnego Smoka, który przekroczył te ziemie, został nam zwrócony w kawałkach.
Mam prosty plan — powtarzam sobie — choć nic tu nie jest proste.
Przedostać się niezauważoną. Dotarć do neutralnych ziem za granicą. Znaleźć miejsce, gdzie będę mogła zniknąć. Stać się nikim. Pozwolić mojemu smokowi wykluć się w spokoju, z dala od tych, którzy mogliby rozpoznać, co niosę — albo kim naprawdę jestem.
Kruche to nadzieje, ale to wszystko, co mi zostało.
"No, kogo my tu mamy."
"Ukryj mnie," ponagla głos w mojej głowie. "Nie mogą się dowiedzieć, co niesiesz."
Wciskam jajo głębiej do plecaka, zakopuję je pod zapasowymi ubraniami. Serce wali mi w piersi, gdy zaciągam pelerynę tuż w chwili, gdy szorstka dłoń chwyta mnie za ramię od tyłu.
Zostaję gwałtownie odwrócona twarzą do trzech mężczyzn w ciemnych, skórzanych zbrojach z herbem Czarnego Smoka. Ten, który mnie trzyma, jest ogromny — twarz poorana bliznami wykrzywia okrutny uśmiech.
"Zgubiłaś się, ślicznotko?" — zapytał, spychając mnie coraz bliżej krawędzi klifu.
"Jestem tylko wędrowniczką. Nie mam gdzie się podziać."
"Wędrowniczka, co?" — mruknął kolejny mężczyzna za nim. "Co robi wędrowiec tak blisko strefy zakazanej?"
"Błagam, nie!" — proszę, czując, jak jedna moja noga wisi już niemal nad przepaścią prowadzącą w morską otchłań pod klifem. "Nie chciałam..."
Mężczyzna trzymający mnie za ramiona pchnął mnie jeszcze mocniej.
"Przyszłaś tu sama, maleńka. To był twój błąd. A teraz twoje ciało będzie ofiarą dla syren."
"Nie! Błagam...!"
I wtedy następuje ostatnie pchnięcie. Świat przechyla się, wiatr świszcze mi w uszach.
Spadam — klify pędzą mi naprzeciw, plecak zrywa się z ramienia, a przeraźliwy skowyt mojego smoka dudni w mojej głowie. To już koniec. Zamykam oczy, czekając na uderzenie, które zakończy wszystko.
Mój ból. Moje cierpienia. Mój głupi plan i żałosne nadzieje, że zadziała.
Ale nic się nie dzieje.
Nagle ciepły podmuch owiewa moją twarz, a dłoń dotyka czegoś twardego i łuskowatego. Mocne ramiona chwytają mnie od tyłu, przyciągając do twardej piersi. Mój plecak ląduje bezpiecznie obok mnie na gorących łuskach.
Otwieram oczy szeroko.
Jestem na grzbiecie smoka — ogromnego czarnego smoka, którego łuski pochłaniają całe światło, a skrzydła są szersze niż jakiekolwiek stworzenie, jakie kiedykolwiek widziałam.
"Witaj na moich ziemiach," odzywa się nowy głos w mojej głowie — głos smoka, pradawny i rozbawiony. "Ale niestety, to on musi cię zaakceptować. Nie zmarnuj szansy, wybierz słowa mądrze."
Smok unosi się ponad klifem, lądując przy trzech mężczyznach, którzy mnie zepchnęli. Cofają się w popłochu, strach zastępuje pewność siebie.
W końcu odwracam się, by zobaczyć, kto mnie uratował — i trzyma mnie najprzystojniejszy mężczyzna, jakiego kiedykolwiek widziałam.
Ciemne loki okalają ostre rysy, a onyksowe oczy wpatrują się we mnie z ledwo powstrzymywaną wściekłością. Cała jego postawa promieniuje władzą i niebezpieczeństwem — tą aurą, którą mają tylko ci, którzy urodzili się, by rządzić.
"Lord Draven." Ten z blizną pada na kolana. "Złapaliśmy ją, jak kręciła się po naszych ziemiach, mówi, że nie ma dokąd iść."
To on. Lord Draven. Człowiek, którego imię dzieci Mintii szeptają jak przekleństwo.
Niech bogowie mi pomogą…
"Zrzucając ją z klifu?" Jego głos mógłby zgasić ogień, gdy zwracał się do swoich ludzi, a potem spojrzał na mnie. "Kim jesteś?"
Jego ramiona puszczają mnie, lecz wciąż jestem przyciśnięta do niego, czując ciepło bijące z jego ciała. Kurczowo ściskam plecak, modląc się, by nie wyczuł ukrytego w środku ciepła.
Jeśli odkryje, że jestem z Błękitnego Smoka, jeśli znajdzie jajo smoka…
Wojny wybuchały z mniejszych powodów. Jajo z wrogiego rodu, przemycone przez granicę?
To nie kradzież. To akt wojny.
"Mam na imię Evelyn. Jestem nikim. Tylko wędrowniczką bez rodu."
Pchnął mnie do przodu, zmuszając do zejścia ze smoka.
Gdy tylko moje stopy dotknęły ziemi, sam zeskoczył z grzbietu bestii i ustawił się za mną, odcinając każdą drogę ucieczki, gdy jego ludzie i smok zamknęli krąg.
Kiedy odwróciłam się do niego w pełni, uświadomiłam sobie, jak bardzo jest ode mnie większy.
Lord Draven jest ogromny, góruje nade mną szeroki i nieustępliwy. Jego obecność przytłacza jak żywe zagrożenie, nie pozostawiając wątpliwości, że stoję dokładnie tam, gdzie chciał — uwięziona w jego cieniu.
"Wędrowniczka, na moim terytorium." Przekrzywia głowę, studiując mnie jak zdobycz. "Naprawdę chcesz mi wmówić, że przypadkiem zabłądziłaś na ziemie Czarnego Smoka?" Warga mu drga z pogardą. "Nikt tu nie trafia, chyba że jest zdesperowany albo głupi."
Jedno i drugie. Jestem jednym i drugim.
Jeśli Draven dowie się, że jestem pierworodną córką rządzącego domu Mintii, nie tylko mnie zabije. Zrobi ze mnie przykład. Moja śmierć byłaby darem dla jego ludu.
"To prawda. Nie mam nic."
Draven zbliża się, jego obecność przytłacza. Smok za nim porusza się, fioletowe oczy błyszczą na mnie z ciekawością.
"Masz minutę," mówi, głos obniża się groźnie, "by przekonać mnie, dlaczego nie mam cię tu teraz zabić."
Zmuszam się, by spojrzeć mu w oczy mimo lodowatego strachu ściskającego mi pierś. Te onyksowe głębiny obiecują śmierć, lecz nie mogę odwrócić wzroku. Nie mogę okazać słabości.
"Nie przyszłam tu szukać kłopotów. Po prostu próbuję przeżyć."
"Przeżyć, co?" parsknął. "I co sprawia, że sądzisz, że mnie to obchodzi?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Przysięgam, nie mam zamiaru wyrządzić krzywdy ani tobie, ani twojemu domowi” — mówię, starając się utrzymać głos w równowadze. „Przekroczyłam twoje terytorium tylko dlatego, że każda inna droga była zablokowana.”
Próbuję zachować stanowczość, choć każdy mięsień mojego ciała napina się jak do ucieczki, gotowa rzucić się do biegu, jeśli postanowi zaatakować.
„Zablokowana?” Unosi brew. „Jakże to dla ciebie wygodne.”
Jego smok, Khaira — imię pamiętam z przerażających opowieści naszego Domu — obserwuje mnie starożytnymi, wszystkowiedzącymi oczami, przyczajona nieopodal. Spojrzenie bestii jest cięższe niż spojrzenie Dravena, jakby potrafiła przejrzeć każdą kłamliwą nutę, jaką kiedykolwiek wypowiedziałam lub wypowiem.
„Dwa dni temu wezbrał Czarnowodny Potok” — wyjaśniam rozpaczliwie, mając nadzieję, że uwierzy choćby tej części prawdy. „Wschodnia trasa była całkowicie nie do przebycia. Nie miałam wyboru, musiałam przeciąć twoje ziemie.”
„Zawsze jest jakiś wybór.” Okrąża mnie powoli, drapieżnik oceniający ofiarę. „Niektóre są po prostu mniej przyjemne niż inne.”
„A niektóre wcale nie są wyborem” — ripostuję. „Czasem chodzi po prostu o przetrwanie albo śmierć.”
„Poetycko.” W jego głosie wyczuwam kpinę. „Ale poezja nie tłumaczy, dlaczego samotna kobieta przekracza najbardziej niebezpieczne terytorium w królestwie.”
Nie wierzy mi.
Widać to wyraźnie w sposobie, w jaki mnie obserwuje, katalogując każdy szczegół z bezlitosną precyzją. Moje znoszone, ale misternie uszyte ubranie. Moje zgrubiałe od pracy dłonie. Wyprostowaną sylwetkę mimo wyczerpania.
„Dokąd zatem zmierzałaś?” — żąda odpowiedzi.
„Do ziem neutralnych za twoim terytorium. Chciałam przemknąć niezauważona i zniknąć całkowicie.”
„To ci się wyjątkowo nie udało.” Staje przede mną tak blisko, że czuję ciepło jego ciała. „Moi ludzie bez trudu cię znaleźli.”
„Twoi ludzie próbowali rzucić mnie na pożarcie syrenom” — rzucam, zanim zdołam się powstrzymać. „To standardowa procedura patroli na twoich ziemiach?”
Coś miga w jego wyrazie twarzy.
Nie gniew. Coś bardziej złożonego niż zwykła furia.
„Zostaną ukarani” — mówi sucho. „Ich metody były… przesadne.”
„Mam nadzieję” — przyznaję ciszej, przypominając sobie swoje miejsce. „Zepchnęli mnie z urwiska na pewną śmierć.”
„A ja cię złapałem.” Jego oczy zwężają się groźnie. „Niektórzy nazwaliby to szczęściem. Inni mogliby się zastanawiać, czy to nie było zaaranżowane.”
„Z całym szacunkiem” — odpowiadam — „nie zaaranżowałabym własnej śmierci w nadziei, że akurat w pobliżu znajdzie się jakiś smok, by mnie uratować.”
„W tych stronach zdarzały się dziwniejsze rzeczy. Szpiedzy uciekają się do kreatywnych metod, by dostać się na terytorium wroga. Widziałem to już wcześniej.”
„Nie jestem szpiegiem” — mówię stanowczo. „Jak już powiedziałam, jestem tylko wędrowniczką i nie mam dokąd iść. Nigdzie na tym świecie nikt na mnie nie czeka.”
„Tylko wędrowniczka” — powtarza z ciężkim sceptycyzmem. „W porządnych butach i z postawą, która zdradza wojskowe szkolenie. Stoisz jak żołnierz, nie włóczęga.”
Moje serce zamiera. Jest zbyt spostrzegawczy — aż przytłaczająco.
„Przetrwanie uczy twardych lekcji” — odpowiadam ostrożnie. „Musiałam nauczyć się bronić na szlaku. Tam liczy się tylko zabić albo zostać zabitym.”
„Kto cię uczył? Gdzie dokładnie trenowałaś, zanim stałaś się tą wygodną, wędrującą rozbójniczką?”
„W różnych miejscach. Nie miałam jednego mistrza. Uczyłam się od każdego, kto zgodził się mnie czegoś nauczyć w zamian za pracę lub pieniądze.”
„To doprawdy wygodnie niejasne.” Wznawia krążenie wokół mnie jak drapieżnik wokół rannej ofiary. „Wręcz celowo, nie sądzisz?”
Khaira pomrukuje nisko w gardle, a dźwięk ten wibruje przez moje kości niczym ostrzeżenie przed trzęsieniem ziemi. Draven nagle się zatrzymuje. Jego wzrok pada na mój plecak, który wciąż kurczowo zaciskam na piersi.
„Co tam ukrywasz?”
Krew odpływa mi z twarzy. Jajko smoka pulsuje słabo pod tkaniną, wyczuwając otaczające nas niebezpieczeństwo.
„Nic wartościowego” — łżę szybko. „Tylko ubrania. Zapas jedzenia. Wszystko, co mam na tym świecie, a to nie jest wiele.”
„Więc nie będziesz miała nic przeciwko, by mi pokazać, co jest w środku.”
Sięga po plecak, a ja odruchowo cofam się, zanim zdążę to powstrzymać. Ramiona zaciskają się wokół zniszczonej tkaniny, odruchowo, ochronnie.
Jego dłoń zawisa w pół drogi, a coś w jego spojrzeniu się zmienia. Ciekawość? A może podejrzenie pogłębia się w lodowatą pewność.
„Interesujące” — szepcze miękko. „Jak na kogoś, kto nie ma nic do ukrycia, chronisz tę torbę jakby zawierała twoją duszę.”
„Zawiera wszystko, co mi pozostało” — szepczę. „Proszę. Straciłam już wszystko, co było dla mnie ważne.”
„Każdy coś traci. Nie każdy po tym ucieka prosto na niebezpieczne ziemie.”
„Dokąd miałam się udać? Każdy inny dom by mnie odrzucił. Przynajmniej tutaj…”
„Przynajmniej tutaj co?” — naciska ostro. „Dokończ.”
Powstrzymuję prawdę, która niemal wyrywa się z mojego gardła. „Przynajmniej tutaj jest jakaś droga do przodu. Jak mówiłam, każda inna ścieżka jest zablokowana.”
Przez długą, przerażającą chwilę obserwuje mnie w milczeniu. Obecność jego smoka przygniata moją świadomość, starożytna i oceniająca. Zamiast przeszukiwać moje rzeczy, po prostu cofa się o krok.
Wypuszczam z ulgą wstrzymywany oddech.
„Możesz zostać” — mówi zimno. „Potraktuj to jako wyraz mojego dobrego humoru i woli. Ale zrozum jedno. Jeśli podejrzę, że kłamiesz choćby w jednej sprawie, nie będzie już dokąd uciec.”
„Rozumiem” — udaje mi się wydusić.
„Naprawdę? Bo nie sądzę, że w pełni pojmujesz swą sytuację.” Pochyla się bliżej, ściszając głos niemal do szeptu. „Jeśli jesteś szpiegiem, sam cię zniszczę. Nie będzie procesu, litości, drugiej szansy.”
Uczucie ulgi uderza we mnie tak gwałtownie, że niemal uginają mi się kolana. Napinam je, nie pozwalając sobie na okazanie słabości.
„Dziękuję” — mówię cicho.
„Jeszcze mi nie dziękuj. Nic tu jeszcze nie zyskałaś. Będziesz musiała zapracować na swoje utrzymanie i stale będziesz obserwowana. Jeden zły ruch…”
Nie kończy groźby. Nie musi.
Wskazuje strażnikom czającym się za mną i dwaj mężczyźni w ciemnych zbrojach natychmiast podchodzą na jego rozkaz.
„Zaprowadźcie ją do twierdzy” — rozkazuje Draven. „Znajdźcie jej kwaterę w skrzydle służby. Zaczyna pracę o świcie.”
„Tak jest, panie Draven.”
Strażnicy otaczają mnie bez dotykania, ale ich obecność jasno pokazuje, że nie mam wyboru. Gdy eskortują mnie z dala od urwiska, w głowie gorączkowo analizuję resztki swoich możliwości.
Mogłabym powiedzieć mu prawdę. Wszystko.
Że jestem pierworodną córką Domu Błękitnego Smoka. Że własna rodzina mnie wygnała i celowo zaplanowała moją śmierć. Że jajko smoka ukryte w moim plecaku od zawsze należało do mnie — odzyskane.
Ale ta myśl umiera równie szybko, jak się pojawia.
Dlaczego miałby mi uwierzyć? Córka jego zaprzysiężonego wroga, która samotnie pojawia się u jego granic ze skradzionym jajem smoka?
Zobaczyłby w tym dokładnie to, na co wygląda. Zmyśloną infiltrację. Historię szpiega mającą wzbudzić współczucie i zdobyć dostęp. Zostałabym stracona, zanim skończyłabym tłumaczyć. Może najpierw torturowana dla wydobycia informacji.
Nie. Prawda to tu wyrok śmierci.
Jedyna szansa to stać się kimś zupełnie innym. Bezimienną kobietą bez przeszłości wartej badania. Bez powiązań do wykorzystania. Nikim znikąd.
Evelyn z Wysokiego Domu Błękitnego Smoka w Mintii musi przestać istnieć.
Zbuduję nową tożsamość od zera. Zasłużę na miejsce pracą i milczeniem. Pogrzebię wszelki ślad po tym, kim byłam, pod starannie wybraną, zamierzoną anonimowością.
Przesuń w górę, aby kontynuować