„Przysięgam, nie mam zamiaru wyrządzić krzywdy ani tobie, ani twojemu domowi” — mówię, starając się utrzymać głos w równowadze. „Przekroczyłam twoje terytorium tylko dlatego, że każda inna droga była zablokowana.”
Próbuję zachować stanowczość, choć każdy mięsień mojego ciała napina się jak do ucieczki, gotowa rzucić się do biegu, jeśli postanowi zaatakować.
„Zablokowana?” Unosi brew. „Jakże to dla ciebie wygodne.”
Jego smok, Khaira — imię pamiętam z przerażających opowieści naszego Domu — obserwuje mnie starożytnymi, wszystkowiedzącymi oczami, przyczajona nieopodal. Spojrzenie bestii jest cięższe niż spojrzenie Dravena, jakby potrafiła przejrzeć każdą kłamliwą nutę, jaką kiedykolwiek wypowiedziałam lub wypowiem.
„Dwa dni temu wezbrał Czarnowodny Potok” — wyjaśniam rozpaczliwie, mając nadzieję, że uwierzy choćby tej części prawdy. „Wschodnia trasa była całkowicie nie do przebycia. Nie miałam wyboru, musiałam przeciąć twoje ziemie.”
„Zawsze jest jakiś wybór.” Okrąża mnie powoli, drapieżnik oceniający ofiarę. „Niektóre są po prostu mniej przyjemne niż inne.”
„A niektóre wcale nie są wyborem” — ripostuję. „Czasem chodzi po prostu o przetrwanie albo śmierć.”
„Poetycko.” W jego głosie wyczuwam kpinę. „Ale poezja nie tłumaczy, dlaczego samotna kobieta przekracza najbardziej niebezpieczne terytorium w królestwie.”
Nie wierzy mi.
Widać to wyraźnie w sposobie, w jaki mnie obserwuje, katalogując każdy szczegół z bezlitosną precyzją. Moje znoszone, ale misternie uszyte ubranie. Moje zgrubiałe od pracy dłonie. Wyprostowaną sylwetkę mimo wyczerpania.
„Dokąd zatem zmierzałaś?” — żąda odpowiedzi.
„Do ziem neutralnych za twoim terytorium. Chciałam przemknąć niezauważona i zniknąć całkowicie.”
„To ci się wyjątkowo nie udało.” Staje przede mną tak blisko, że czuję ciepło jego ciała. „Moi ludzie bez trudu cię znaleźli.”
„Twoi ludzie próbowali rzucić mnie na pożarcie syrenom” — rzucam, zanim zdołam się powstrzymać. „To standardowa procedura patroli na twoich ziemiach?”
Coś miga w jego wyrazie twarzy.
Nie gniew. Coś bardziej złożonego niż zwykła furia.
„Zostaną ukarani” — mówi sucho. „Ich metody były… przesadne.”
„Mam nadzieję” — przyznaję ciszej, przypominając sobie swoje miejsce. „Zepchnęli mnie z urwiska na pewną śmierć.”
„A ja cię złapałem.” Jego oczy zwężają się groźnie. „Niektórzy nazwaliby to szczęściem. Inni mogliby się zastanawiać, czy to nie było zaaranżowane.”
„Z całym szacunkiem” — odpowiadam — „nie zaaranżowałabym własnej śmierci w nadziei, że akurat w pobliżu znajdzie się jakiś smok, by mnie uratować.”
„W tych stronach zdarzały się dziwniejsze rzeczy. Szpiedzy uciekają się do kreatywnych metod, by dostać się na terytorium wroga. Widziałem to już wcześniej.”
„Nie jestem szpiegiem” — mówię stanowczo. „Jak już powiedziałam, jestem tylko wędrowniczką i nie mam dokąd iść. Nigdzie na tym świecie nikt na mnie nie czeka.”
„Tylko wędrowniczka” — powtarza z ciężkim sceptycyzmem. „W porządnych butach i z postawą, która zdradza wojskowe szkolenie. Stoisz jak żołnierz, nie włóczęga.”
Moje serce zamiera. Jest zbyt spostrzegawczy — aż przytłaczająco.
„Przetrwanie uczy twardych lekcji” — odpowiadam ostrożnie. „Musiałam nauczyć się bronić na szlaku. Tam liczy się tylko zabić albo zostać zabitym.”
„Kto cię uczył? Gdzie dokładnie trenowałaś, zanim stałaś się tą wygodną, wędrującą rozbójniczką?”
„W różnych miejscach. Nie miałam jednego mistrza. Uczyłam się od każdego, kto zgodził się mnie czegoś nauczyć w zamian za pracę lub pieniądze.”
„To doprawdy wygodnie niejasne.” Wznawia krążenie wokół mnie jak drapieżnik wokół rannej ofiary. „Wręcz celowo, nie sądzisz?”
Khaira pomrukuje nisko w gardle, a dźwięk ten wibruje przez moje kości niczym ostrzeżenie przed trzęsieniem ziemi. Draven nagle się zatrzymuje. Jego wzrok pada na mój plecak, który wciąż kurczowo zaciskam na piersi.
„Co tam ukrywasz?”
Krew odpływa mi z twarzy. Jajko smoka pulsuje słabo pod tkaniną, wyczuwając otaczające nas niebezpieczeństwo.
„Nic wartościowego” — łżę szybko. „Tylko ubrania. Zapas jedzenia. Wszystko, co mam na tym świecie, a to nie jest wiele.”
„Więc nie będziesz miała nic przeciwko, by mi pokazać, co jest w środku.”
Sięga po plecak, a ja odruchowo cofam się, zanim zdążę to powstrzymać. Ramiona zaciskają się wokół zniszczonej tkaniny, odruchowo, ochronnie.
Jego dłoń zawisa w pół drogi, a coś w jego spojrzeniu się zmienia. Ciekawość? A może podejrzenie pogłębia się w lodowatą pewność.
„Interesujące” — szepcze miękko. „Jak na kogoś, kto nie ma nic do ukrycia, chronisz tę torbę jakby zawierała twoją duszę.”
„Zawiera wszystko, co mi pozostało” — szepczę. „Proszę. Straciłam już wszystko, co było dla mnie ważne.”
„Każdy coś traci. Nie każdy po tym ucieka prosto na niebezpieczne ziemie.”
„Dokąd miałam się udać? Każdy inny dom by mnie odrzucił. Przynajmniej tutaj…”
„Przynajmniej tutaj co?” — naciska ostro. „Dokończ.”
Powstrzymuję prawdę, która niemal wyrywa się z mojego gardła. „Przynajmniej tutaj jest jakaś droga do przodu. Jak mówiłam, każda inna ścieżka jest zablokowana.”
Przez długą, przerażającą chwilę obserwuje mnie w milczeniu. Obecność jego smoka przygniata moją świadomość, starożytna i oceniająca. Zamiast przeszukiwać moje rzeczy, po prostu cofa się o krok.
Wypuszczam z ulgą wstrzymywany oddech.
„Możesz zostać” — mówi zimno. „Potraktuj to jako wyraz mojego dobrego humoru i woli. Ale zrozum jedno. Jeśli podejrzę, że kłamiesz choćby w jednej sprawie, nie będzie już dokąd uciec.”
„Rozumiem” — udaje mi się wydusić.
„Naprawdę? Bo nie sądzę, że w pełni pojmujesz swą sytuację.” Pochyla się bliżej, ściszając głos niemal do szeptu. „Jeśli jesteś szpiegiem, sam cię zniszczę. Nie będzie procesu, litości, drugiej szansy.”
Uczucie ulgi uderza we mnie tak gwałtownie, że niemal uginają mi się kolana. Napinam je, nie pozwalając sobie na okazanie słabości.
„Dziękuję” — mówię cicho.
„Jeszcze mi nie dziękuj. Nic tu jeszcze nie zyskałaś. Będziesz musiała zapracować na swoje utrzymanie i stale będziesz obserwowana. Jeden zły ruch…”
Nie kończy groźby. Nie musi.
Wskazuje strażnikom czającym się za mną i dwaj mężczyźni w ciemnych zbrojach natychmiast podchodzą na jego rozkaz.
„Zaprowadźcie ją do twierdzy” — rozkazuje Draven. „Znajdźcie jej kwaterę w skrzydle służby. Zaczyna pracę o świcie.”
„Tak jest, panie Draven.”
Strażnicy otaczają mnie bez dotykania, ale ich obecność jasno pokazuje, że nie mam wyboru. Gdy eskortują mnie z dala od urwiska, w głowie gorączkowo analizuję resztki swoich możliwości.
Mogłabym powiedzieć mu prawdę. Wszystko.
Że jestem pierworodną córką Domu Błękitnego Smoka. Że własna rodzina mnie wygnała i celowo zaplanowała moją śmierć. Że jajko smoka ukryte w moim plecaku od zawsze należało do mnie — odzyskane.
Ale ta myśl umiera równie szybko, jak się pojawia.
Dlaczego miałby mi uwierzyć? Córka jego zaprzysiężonego wroga, która samotnie pojawia się u jego granic ze skradzionym jajem smoka?
Zobaczyłby w tym dokładnie to, na co wygląda. Zmyśloną infiltrację. Historię szpiega mającą wzbudzić współczucie i zdobyć dostęp. Zostałabym stracona, zanim skończyłabym tłumaczyć. Może najpierw torturowana dla wydobycia informacji.
Nie. Prawda to tu wyrok śmierci.
Jedyna szansa to stać się kimś zupełnie innym. Bezimienną kobietą bez przeszłości wartej badania. Bez powiązań do wykorzystania. Nikim znikąd.
Evelyn z Wysokiego Domu Błękitnego Smoka w Mintii musi przestać istnieć.
Zbuduję nową tożsamość od zera. Zasłużę na miejsce pracą i milczeniem. Pogrzebię wszelki ślad po tym, kim byłam, pod starannie wybraną, zamierzoną anonimowością.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Dravena]
Patrzę na Evelyn, gdy moi strażnicy eskortują ją w stronę kompleksu. Nie ogląda się za siebie, nie błaga, nie potyka się. Po prostu idzie z wyprostowanymi plecami, mimo wszystkiego, co się właśnie wydarzyło.
Samo to mówi mi więcej, niż mogłyby jej słowa.
"Ona jest inna," burczy Khaira przez nasze połączenie. "Różni się od wszystkich, którzy przekroczyli nasze granice. Jest w niej coś... Trzymaj ją blisko, Draven."
Sztywnieję na słowa mojego smoka. Khaira od lat nie wykazywała takiego zainteresowania nikim. Nigdy nie przejmowała się obcymi i na pewno nie namawiała mnie do ich łapania.
Ostatni raz, kiedy nakłaniała mnie, bym komuś zaufał…
Nie. Nie chcę o tym myśleć. Nie teraz.
"Nie możesz ignorować tego, co czuję," naciska Khaira z niezwykłą stanowczością. "Sam jej zapach mówi mi, że nie jest zwyczajna. Coś przemawia do nas obojga przez to połączenie."
"Jest obcą, która zabłąkała się na nasze terytorium z wygodną historią. Nic więcej."
"Ty też to poczułeś. Gdy złapałeś jej spadające ciało. Gdy przywarła do twojej piersi. Twoje serce przyspieszyło w sposób, jakiego nie zaznało od lat. Nie zaprzeczaj temu, co widziałam własnymi zmysłami."
"Z wysiłku. Latanie z taką prędkością, łapanie spadającej ofiary w powietrzu — to wymaga sporego trudu."
"Okłamuj siebie, jeśli musisz, Dravenie. Ale mnie nie okłamiesz. Dzielimy zbyt wiele, by oszukiwać się w ten sposób. Czułam, jak twoje tętno przyspieszyło, gdy jej skóra dotknęła twojej. I doskonale wiem, co to znaczy."
Zaciskam szczękę i zmuszam się, by odwrócić wzrok od jej oddalającej się sylwetki.
Instynkty Khairy służyły nam dobrze w bitwie, ale zawodziły nas już w sprawach zaufania. Ostatnim razem, gdy posłuchałem mojego smoka w sprawie obcej osoby, Lyanna zapłaciła za to cenę. Nie popełnię tego błędu ponownie. Nigdy więcej.
"Ta jest inna," Khaira nalega łagodnie. "Wiedziałabym, gdyby nosiła mrok w sercu. Nie nosi. Jej strach jest prawdziwy, nie udawany dla naszej korzyści."
"Myliłaś się już wcześniej. Oboje się myliliśmy. A cena była większa, niż mogę zapłacić po raz drugi."
Cisza rozciąga się między nami.
Nawet mój smok nie może się z tym spierać.
Kroczę w stronę głównej sali, decyzja już zapadła. Zaufanie to luksus, na który nie mogę sobie pozwolić — ale informację mogę zdobyć.
"Wezwij Komandor Serę," rozkazuję mijającemu mnie słudze. "Niech spotka się ze mną natychmiast w moim gabinecie. Powiedz jej, że to pilna sprawa."
"Już się robi, panie."
Sera pojawia się w kilka minut, jak zawsze skuteczna. Moja najbardziej zaufana obserwatorka stoi naprzeciw mojego biurka, ostrym wzrokiem już oceniając mój nastrój z wprawą.
"Widziałaś kobietę, którą dziś przyprowadzili moi strażnicy?" pytam bez wstępów.
"Wędrowniczkę, tak. Obserwowałam z wieży wschodniej, gdy strażnicy wprowadzali ją przez bramę. Ciekawy łup, panie."
"Powiedz mi, co zaobserwowałaś."
"Przede wszystkim jej postawę. Szła jak ktoś przyzwyczajony do uwagi — wyprostowana, podniesiona broda, miarowy krok. Włóczędzy się snują. Garbią się. Próbują zniknąć." Sera powoli kręci głową. "Ta przeszła przez naszą osadę, jakby należała do jakiejś — tylko nie naszej."
"Co jeszcze?"
"Obserwowała wszystko, gdy ją prowadzili. Nie gapiła się jak obcy — katalogowała. Bramy, rotacje straży, rozmieszczenie budynków. Widziałam już takie spojrzenie, panie. U zwiadowców zapamiętujących teren wroga."
"Coś jeszcze?"
"Jej ubrania. Znoszone podróżą, tak, ale krój i szwy — to nie jest robota przydrożna. Ktoś z pieniędzmi zapłacił za te stroje. Ktoś z porządnego domu."
Kiwnąłem powoli głową. Sera niczego nie przeoczy, dlatego ufam jej bardziej niż komukolwiek w tym zadaniu.
"Chcę, żebyś obserwowała ją nieustannie. Każdy jej ruch w tych murach. Każdą rozmowę z kimkolwiek. Każdy cień kłamstwa — chcę o nim wiedzieć natychmiast. Czy to jasne?"
"Całkowicie jasne, panie. Podejrzewasz, że jest szpiegiem wysłanym, by nas przeniknąć?"
"Podejrzewam, że coś istotnego ukrywa i wie coś cennego dla nas. Czy to zagrożenie dla mojego domu — ustalę poprzez dokładną, cierpliwą obserwację."
"A jeśli odkryję, że rzeczywiście stanowi zagrożenie dla nas i naszych ludzi?"
"Wtedy przychodzisz najpierw do mnie. Żadnych samodzielnych działań. Chcę się nią zająć osobiście, gdy przyjdzie czas."
Coś przemknęło przez pooraną twarz Sery. Ciekawość, może obawa.
"Okazujesz niezwykłe zainteresowanie zwykłą wędrowniczką, panie. Większe, niż widziałam u ciebie od dawna."
"Nie ma w niej nic zwyczajnego. I właśnie ten problem zamierzam rozwiązać."
"Rozumiem całkowicie. Rozpocznę obserwację natychmiast. Gdzie ją zakwaterowałeś na noc?"
"Kwatera służby we wschodnim skrzydle. Zaczyna pracę o świcie. Przydziel jej najpodlejsze zadania. Zobaczmy, jak zdesperowana wędrowniczka poradzi sobie ze szorowaniem podłóg na kolanach."
"Jak każesz, panie." Z uprzejmym skinieniem, Sera odchodzi, zostawiając mnie samego z myślami i duchami, których nie potrafię odpędzić, choćbym nie wiem jak się starał.
Widziałem setki więźniów i uchodźców przechodzących przez te bramy. Wszyscy mają to samo spojrzenie — złamani, zdesperowani, pokonani. Ta miała w sobie strach, owszem. Ale pod nim? Coś twardszego. Coś, co czeka.
Jest tajemnicą, zagadką, chodzącą sprzecznością. I jeszcze nie zdecydowałem, czy to, co ukrywa, zniszczy nas, czy nie przyniesie żadnych konsekwencji dla naszego Domu.
Podchodzę do okna z widokiem na dziedziniec poniżej. Skrzydło służby rozciąga się w blasku księżyca tam, gdzie Evelyn spędzi swoją pierwszą noc na moim terytorium.
W jednym z okien migocze światło. Jej pokój, być może. Czy śpi? Czy planuje kolejny ruch? Ściska tę tajemniczą torbę i modli się, żebym nie przeszukał jej dokładniej?
Pod strachem płonie ogień. Widziałem go, gdy sprzeciwiła się metodom moich ludzi, gdy odmówiła tchórzostwa nawet, gdy śmierć zaglądała jej w oczy. Bunt pod desperacją.
Intryguje mnie to bardziej, niż powinno.
"Mógłbyś pójść do niej tej nocy," sugeruje Khaira łagodnie. "Dowiedzieć się, co ukrywa, bezpośrednio, a nie przez pośredników skrywających się w cieniach."
"I okazać słabość? Pozwolić jej myśleć, że tak łatwo zwróciła moją uwagę?"
"Zwróciła twoją uwagę, Dravenie. Zaprzeczanie prawdzie nie czyni jej mniej realną. Zbyt dobrze cię znam, byśmy bawili się w takie gry."
Ściskam parapet, aż bieleją mi knykcie.
"Rozważ to," mówi dalej Khaira. "Może ukrywa rzeczy nie z powodu zła, lecz z potrzeby przetrwania. Jak wszyscy, gdy zostaniemy przypędzeni do ściany przez tych, którzy mają władzę nad nami."
Te słowa osiadają w mojej piersi niewygodnym ciężarem.
Myślę o własnych sekretach. O furii, którą trzymam na uwięzi pod starannie dobranymi maskami. O żałobie, którą pogrzebałem tak głęboko, że stała się częścią moich kości.
Na dole światło w jej oknie przygasa. Cokolwiek tam robi, cokolwiek tak desperacko chroni — odkryję to wszystko. Do ostatniego szczegółu.
Wmawiam sobie, że to tylko podejrzliwość. Że to wyłącznie czujność przywódcy chroniącego swój lud przed zagrożeniem. Że to zwykła ostrożność człowieka, który nauczył się za późno, jaką cenę ma źle ulokowane zaufanie.
Prawie w to wierzę.
Ale pomruk rozbawienia Khairy rozbrzmiewa w mojej głowie i nie potrafię sam siebie przekonać, że podejrzliwość to wszystko, co czuję, gdy o niej myślę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Cassandry]
Budzę się, czując pod palcami chłód jedwabiu tam, gdzie powinna być ciepło.
Moja dłoń przesuwa się po aksamitnej poduszce obok łóżka, szukając znajomego ciężaru łusek. Znajduję tylko pustą tkaninę.
Krzyk rozdziera mi gardło, zanim mój umysł w pełni pojmie grozę sytuacji.
"Nie. Nie, nie, nie!"
Wyskakuję z łóżka, rozrywając koce, przewracając meble. Jajo było tutaj. Właśnie tutaj. Powinno tu być.
Zniknęło. Zniknęło.
Czy było tu wczoraj, kiedy kładłam się spać? Pamiętam, że nie sprawdziłam — zbyt zmęczona po tak doskonałym dniu. Wszystko poszło zgodnie z planem. A teraz już go nie ma.
Mój krzyk sprowadza całą służbę. Służący tłoczą się w drzwiach. Strażnicy przepychają się z bronią w ręku. I wtedy pojawiają się moi rodzice, bladzi na twarzy.
"Cassandro!" Matka rzuca się do mnie. "Co się stało? Jesteś ranna? Powiedz coś, kochanie!"
"Jajo," szlocham pomiędzy łkaniami. "Ktoś zabrał moje jajo! Już go nie ma!"
Wyraz twarzy ojca twardnieje. "Co masz na myśli, zabrał? Przecież było tu wczoraj."
"Wiem! Ale teraz już go nie ma! Ktoś zakradł się, kiedy spałam, i mi je ukradł!"
Pozwalam łzom swobodnie płynąć. W środku mój umysł gorączkowo rozważa możliwości. Kto by się odważył?
Odpowiedź uderza jak piorun.
"Evelyn." Imię smakuje jak trucizna. "To ona. Ukradła to, co było moje, bo nie mogła pogodzić się ze swoim losem. Ta zazdrosna mała żmija!"
Twarz matki wykrzywia się w furii. "Ta niewdzięczna kreatura... Po wszystkim, co dla niej zrobiliśmy, śmie nas tak zdradzić?"
"Znajdźcie ją," rozkazuje ojciec, odwracając się do strażników. "Przeszukać każdy zakątek Mintii. Wysłać zwiadowców na granice natychmiast. Chcę, by jajo mojej córki wróciło, a ta złodziejka stanęła przede mną w kajdanach."
"Nie mogła zajść daleko," dodaję, zmuszając głos do drżenia. "Jest słaba. Żałosna. Schowa się gdzieś blisko, zbyt tchórzliwa, by naprawdę uciec."
Ojciec zdecydowanie kiwa głową. "Podwoić patrole. Sprawdzić każdą gospodę, każdą stajnię, każdą jaskinię w promieniu trzech dni jazdy. Nikt nie odpocznie, póki nie zostanie znaleziona. Ruszać! Już!"
Strażnicy rozbiegają się, by wykonać rozkaz. Służący zostają, dopóki matka nie odprawia ich ruchem ręki.
"Moja biedna kochana." Siada obok mnie, głaszcząc mnie po włosach. "Odzyskamy jajo smoka i ukarzemy zdrajczynię. Obiecuję ci to, moja słodka dziewczynko."
"Zrujnowała wszystko..." szepczę. "Miałam związać się ze swoim smokiem. Miałam przewodzić naszemu Domowi. Jak mogła mi to zrobić?"
"Wciąż będziesz przewodzić. To niczego trwale nie zmienia. Evelyn jest teraz zdesperowanym, zapędzonym w kąt zwierzęciem. Nie ucieknie naszym łowcom na długo."
Ojciec przechadza się przy oknie, z każdego jego ruchu bije furia. "Gdy ją złapiemy, będzie błagać o śmierć, zanim jej ją dam. Sprawię, że pożałuje, że w ogóle oddycha."
"Spraw, by cierpiała," błagam. "Spraw, by żałowała, że kiedykolwiek nam się sprzeciwiła. Obiecaj mi to, ojcze."
"Och, zamierzam to zrobić. Zaufaj mi, córko. Pozna prawdziwą agonię, zanim to się skończy."
Zostają, aż moje łkanie cichnie, po czym ojciec oświadcza, że musi sam nadzorować poszukiwania.
"Odpocznij teraz," matka nakazuje łagodnie. "Wyślę kogoś z herbatą, by uspokoić twoje nerwy. Potrzebujesz sił."
"Dziękuję, mamo. Nie wiem, co bym zrobiła bez waszego wsparcia w tym koszmarze."
"Nigdy nie będziesz musiała się o tym przekonać. Kochamy cię, Cassandro. Zawsze."
Drzwi zamykają się za nimi, a moje łzy natychmiast wysychają.
Wstaję z łóżka i zaczynam miarowo przemierzać komnatę. Występ był doskonały. Niczego nie podejrzewają poza słusznym gniewem. Ale pod moją opanowaną powierzchnią w brzuchu wije się zimny strach. Surowy i obcy.
Starożytne prawa jeźdźców smoków są absolutne. Jeździec, który straci swoje jajo przed wykluciem, traci życie. Więź jest święta ponad wszystko.
Jeśli rozniosą się wieści, że straciłam jajo, skradzione z mojej własnej komnaty, moja pozycja nic nie znaczy.
Śmierć. Kara za taką porażkę to śmierć.
Zaciskam pięści, aż paznokcie wbijają mi się w dłonie. To nie może się dziać.
Słychać pukanie do drzwi, więc przybieram na twarzy wyraz zrozpaczenia. "Wejdź."
Wchodzi Kael, z troską na twarzy. Od razu podchodzi do mnie i obejmuje mnie mocno. "Słyszałem zamieszanie. Wszyscy o tym mówią. Nic ci nie jest? Co tu się stało, moja miłości?"
"Evelyn ukradła moje jajo..." pozwalam, by mój głos się załamał. "Zabrała je i zniknęła w nocy jak zwykła złodziejka."
Jego ramiona zaciskają się wokół mnie. "Ta żałosna istota naprawdę się na to odważyła? Trudno mi w to uwierzyć."
"Jest bardziej zdesperowana, niż myśleliśmy. Nawet niebezpieczna. Jeśli zwiąże się ze smokiem, zanim ją znajdziemy..."
"Nie zdąży. Twoi rodzice znajdą ją, zanim to się stanie. Mają zwiadowców wszędzie."
"A jeśli nie?" Odsuwam się, pozwalając, by prawdziwy strach pojawił się w moich oczach. "Starożytne prawa, Kaelu. Jeśli straciłam jajo na zawsze, stracą mnie. Wiesz, co się dzieje z jeźdźcami, którzy tracą jaja."
"Nikt cię nie zabije." Jego głos staje się głęboki i stanowczy. "Posłuchaj mnie uważnie, moja miłości. Twoi rodzice kontrolują, jakie informacje wychodzą z tego domu. Dla wszystkich poza tymi murami jajo jest bezpieczne w twoim posiadaniu."
"Ale zwiadowcy będą mówić—"
"Usłyszą, że ścigają niebezpieczną przestępczynię, która cię zaatakowała. Nic o jaju. Twój ojciec nie jest na tyle głupi, by ogłaszać słabość konkurencyjnym domom."
Jego logika przebija mój paniczny chaos.
Ma rację. Oczywiście, że ma rację.
"Musimy tylko je odzyskać, zanim ktoś odkryje prawdę," Kael kontynuuje. "Zanim ona je wykluje lub odda w zamian za ochronę gdzie indziej. Mamy czas."
"Odda?" Ta myśl nawet mi nie przeszła przez głowę. "Myślisz, że oddałaby mojego smoka naszym wrogom?"
"Zdesperowani ludzie robią zdesperowane rzeczy. Teraz nie ma już nic do stracenia. Może zaoferować go każdemu, kto zechce ją ukryć."
Znowu zaczynam krążyć. Strach pozostaje, ale ponad nim wyostrza się poczucie celu.
"Będzie blisko, wie, że nie ucieknie nam daleko." Mówię na głos. "Jestem pewna, że jest gdzieś niedaleko."
"Więc szybko ją znajdziemy. Jeśli trzeba, sam poprowadzę grupę poszukiwawczą. Nie zawiodę cię."
Odwracam się do niego. "Naprawdę byś to zrobił? Poświęciłbyś tyle czasu, by odzyskać moje jajo? Dla mnie?"
"Zrobiłbym dla ciebie wszystko." Obejmuje moją twarz dłońmi. "Wiesz o tym, Cassandro. Teraz jesteśmy razem. Twoi wrogowie są moimi wrogami. Zawsze."
Jego oddanie rozgrzewa coś zimnego we mnie.
Dobrze wybrałam, kradnąc go Evelyn. Ale upokorzenie pali mocniej niż strach. Moja słaba siostra ośmieliła się mnie okraść. Ośmieliła się sprzeciwić wszystkiemu, co zbudowałam.
"Znajdź ją," rozkazuję, głosem zimnym jak lodowiec. "Znajdź ją i przynieś z powrotem to, co moje. Zanim ktoś zada pytania, na które nie możemy odpowiedzieć."
"Uważaj to za załatwione. Znajdę ją w ciągu tygodnia, przysięgam."
"Zadbaj, by była żywa, gdy ją złapiesz. Śmierć to zbyt szybka łaska. Chcę, by patrzyła, jak wiążę się ze swoim smokiem. Chcę, by zobaczyła wszystko, co próbowała mi odebrać."
"Jak sobie życzysz, moja miłości."
Całuje mnie raz, mocno i obiecująco, po czym wychodzi, by zorganizować polowanie.
Znów sama, patrzę na góry za oknem. Gdzieś tam moja głupia siostra ucieka z moją przyszłością przyciśniętą do piersi.
Myśli, że uciekła. Ale się myli.
Przesuń w górę, aby kontynuować