[Perspektywa Dravena]
Patrzę na Evelyn, gdy moi strażnicy eskortują ją w stronę kompleksu. Nie ogląda się za siebie, nie błaga, nie potyka się. Po prostu idzie z wyprostowanymi plecami, mimo wszystkiego, co się właśnie wydarzyło.
Samo to mówi mi więcej, niż mogłyby jej słowa.
"Ona jest inna," burczy Khaira przez nasze połączenie. "Różni się od wszystkich, którzy przekroczyli nasze granice. Jest w niej coś... Trzymaj ją blisko, Draven."
Sztywnieję na słowa mojego smoka. Khaira od lat nie wykazywała takiego zainteresowania nikim. Nigdy nie przejmowała się obcymi i na pewno nie namawiała mnie do ich łapania.
Ostatni raz, kiedy nakłaniała mnie, bym komuś zaufał…
Nie. Nie chcę o tym myśleć. Nie teraz.
"Nie możesz ignorować tego, co czuję," naciska Khaira z niezwykłą stanowczością. "Sam jej zapach mówi mi, że nie jest zwyczajna. Coś przemawia do nas obojga przez to połączenie."
"Jest obcą, która zabłąkała się na nasze terytorium z wygodną historią. Nic więcej."
"Ty też to poczułeś. Gdy złapałeś jej spadające ciało. Gdy przywarła do twojej piersi. Twoje serce przyspieszyło w sposób, jakiego nie zaznało od lat. Nie zaprzeczaj temu, co widziałam własnymi zmysłami."
"Z wysiłku. Latanie z taką prędkością, łapanie spadającej ofiary w powietrzu — to wymaga sporego trudu."
"Okłamuj siebie, jeśli musisz, Dravenie. Ale mnie nie okłamiesz. Dzielimy zbyt wiele, by oszukiwać się w ten sposób. Czułam, jak twoje tętno przyspieszyło, gdy jej skóra dotknęła twojej. I doskonale wiem, co to znaczy."
Zaciskam szczękę i zmuszam się, by odwrócić wzrok od jej oddalającej się sylwetki.
Instynkty Khairy służyły nam dobrze w bitwie, ale zawodziły nas już w sprawach zaufania. Ostatnim razem, gdy posłuchałem mojego smoka w sprawie obcej osoby, Lyanna zapłaciła za to cenę. Nie popełnię tego błędu ponownie. Nigdy więcej.
"Ta jest inna," Khaira nalega łagodnie. "Wiedziałabym, gdyby nosiła mrok w sercu. Nie nosi. Jej strach jest prawdziwy, nie udawany dla naszej korzyści."
"Myliłaś się już wcześniej. Oboje się myliliśmy. A cena była większa, niż mogę zapłacić po raz drugi."
Cisza rozciąga się między nami.
Nawet mój smok nie może się z tym spierać.
Kroczę w stronę głównej sali, decyzja już zapadła. Zaufanie to luksus, na który nie mogę sobie pozwolić — ale informację mogę zdobyć.
"Wezwij Komandor Serę," rozkazuję mijającemu mnie słudze. "Niech spotka się ze mną natychmiast w moim gabinecie. Powiedz jej, że to pilna sprawa."
"Już się robi, panie."
Sera pojawia się w kilka minut, jak zawsze skuteczna. Moja najbardziej zaufana obserwatorka stoi naprzeciw mojego biurka, ostrym wzrokiem już oceniając mój nastrój z wprawą.
"Widziałaś kobietę, którą dziś przyprowadzili moi strażnicy?" pytam bez wstępów.
"Wędrowniczkę, tak. Obserwowałam z wieży wschodniej, gdy strażnicy wprowadzali ją przez bramę. Ciekawy łup, panie."
"Powiedz mi, co zaobserwowałaś."
"Przede wszystkim jej postawę. Szła jak ktoś przyzwyczajony do uwagi — wyprostowana, podniesiona broda, miarowy krok. Włóczędzy się snują. Garbią się. Próbują zniknąć." Sera powoli kręci głową. "Ta przeszła przez naszą osadę, jakby należała do jakiejś — tylko nie naszej."
"Co jeszcze?"
"Obserwowała wszystko, gdy ją prowadzili. Nie gapiła się jak obcy — katalogowała. Bramy, rotacje straży, rozmieszczenie budynków. Widziałam już takie spojrzenie, panie. U zwiadowców zapamiętujących teren wroga."
"Coś jeszcze?"
"Jej ubrania. Znoszone podróżą, tak, ale krój i szwy — to nie jest robota przydrożna. Ktoś z pieniędzmi zapłacił za te stroje. Ktoś z porządnego domu."
Kiwnąłem powoli głową. Sera niczego nie przeoczy, dlatego ufam jej bardziej niż komukolwiek w tym zadaniu.
"Chcę, żebyś obserwowała ją nieustannie. Każdy jej ruch w tych murach. Każdą rozmowę z kimkolwiek. Każdy cień kłamstwa — chcę o nim wiedzieć natychmiast. Czy to jasne?"
"Całkowicie jasne, panie. Podejrzewasz, że jest szpiegiem wysłanym, by nas przeniknąć?"
"Podejrzewam, że coś istotnego ukrywa i wie coś cennego dla nas. Czy to zagrożenie dla mojego domu — ustalę poprzez dokładną, cierpliwą obserwację."
"A jeśli odkryję, że rzeczywiście stanowi zagrożenie dla nas i naszych ludzi?"
"Wtedy przychodzisz najpierw do mnie. Żadnych samodzielnych działań. Chcę się nią zająć osobiście, gdy przyjdzie czas."
Coś przemknęło przez pooraną twarz Sery. Ciekawość, może obawa.
"Okazujesz niezwykłe zainteresowanie zwykłą wędrowniczką, panie. Większe, niż widziałam u ciebie od dawna."
"Nie ma w niej nic zwyczajnego. I właśnie ten problem zamierzam rozwiązać."
"Rozumiem całkowicie. Rozpocznę obserwację natychmiast. Gdzie ją zakwaterowałeś na noc?"
"Kwatera służby we wschodnim skrzydle. Zaczyna pracę o świcie. Przydziel jej najpodlejsze zadania. Zobaczmy, jak zdesperowana wędrowniczka poradzi sobie ze szorowaniem podłóg na kolanach."
"Jak każesz, panie." Z uprzejmym skinieniem, Sera odchodzi, zostawiając mnie samego z myślami i duchami, których nie potrafię odpędzić, choćbym nie wiem jak się starał.
Widziałem setki więźniów i uchodźców przechodzących przez te bramy. Wszyscy mają to samo spojrzenie — złamani, zdesperowani, pokonani. Ta miała w sobie strach, owszem. Ale pod nim? Coś twardszego. Coś, co czeka.
Jest tajemnicą, zagadką, chodzącą sprzecznością. I jeszcze nie zdecydowałem, czy to, co ukrywa, zniszczy nas, czy nie przyniesie żadnych konsekwencji dla naszego Domu.
Podchodzę do okna z widokiem na dziedziniec poniżej. Skrzydło służby rozciąga się w blasku księżyca tam, gdzie Evelyn spędzi swoją pierwszą noc na moim terytorium.
W jednym z okien migocze światło. Jej pokój, być może. Czy śpi? Czy planuje kolejny ruch? Ściska tę tajemniczą torbę i modli się, żebym nie przeszukał jej dokładniej?
Pod strachem płonie ogień. Widziałem go, gdy sprzeciwiła się metodom moich ludzi, gdy odmówiła tchórzostwa nawet, gdy śmierć zaglądała jej w oczy. Bunt pod desperacją.
Intryguje mnie to bardziej, niż powinno.
"Mógłbyś pójść do niej tej nocy," sugeruje Khaira łagodnie. "Dowiedzieć się, co ukrywa, bezpośrednio, a nie przez pośredników skrywających się w cieniach."
"I okazać słabość? Pozwolić jej myśleć, że tak łatwo zwróciła moją uwagę?"
"Zwróciła twoją uwagę, Dravenie. Zaprzeczanie prawdzie nie czyni jej mniej realną. Zbyt dobrze cię znam, byśmy bawili się w takie gry."
Ściskam parapet, aż bieleją mi knykcie.
"Rozważ to," mówi dalej Khaira. "Może ukrywa rzeczy nie z powodu zła, lecz z potrzeby przetrwania. Jak wszyscy, gdy zostaniemy przypędzeni do ściany przez tych, którzy mają władzę nad nami."
Te słowa osiadają w mojej piersi niewygodnym ciężarem.
Myślę o własnych sekretach. O furii, którą trzymam na uwięzi pod starannie dobranymi maskami. O żałobie, którą pogrzebałem tak głęboko, że stała się częścią moich kości.
Na dole światło w jej oknie przygasa. Cokolwiek tam robi, cokolwiek tak desperacko chroni — odkryję to wszystko. Do ostatniego szczegółu.
Wmawiam sobie, że to tylko podejrzliwość. Że to wyłącznie czujność przywódcy chroniącego swój lud przed zagrożeniem. Że to zwykła ostrożność człowieka, który nauczył się za późno, jaką cenę ma źle ulokowane zaufanie.
Prawie w to wierzę.
Ale pomruk rozbawienia Khairy rozbrzmiewa w mojej głowie i nie potrafię sam siebie przekonać, że podejrzliwość to wszystko, co czuję, gdy o niej myślę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Cassandry]
Budzę się, czując pod palcami chłód jedwabiu tam, gdzie powinna być ciepło.
Moja dłoń przesuwa się po aksamitnej poduszce obok łóżka, szukając znajomego ciężaru łusek. Znajduję tylko pustą tkaninę.
Krzyk rozdziera mi gardło, zanim mój umysł w pełni pojmie grozę sytuacji.
"Nie. Nie, nie, nie!"
Wyskakuję z łóżka, rozrywając koce, przewracając meble. Jajo było tutaj. Właśnie tutaj. Powinno tu być.
Zniknęło. Zniknęło.
Czy było tu wczoraj, kiedy kładłam się spać? Pamiętam, że nie sprawdziłam — zbyt zmęczona po tak doskonałym dniu. Wszystko poszło zgodnie z planem. A teraz już go nie ma.
Mój krzyk sprowadza całą służbę. Służący tłoczą się w drzwiach. Strażnicy przepychają się z bronią w ręku. I wtedy pojawiają się moi rodzice, bladzi na twarzy.
"Cassandro!" Matka rzuca się do mnie. "Co się stało? Jesteś ranna? Powiedz coś, kochanie!"
"Jajo," szlocham pomiędzy łkaniami. "Ktoś zabrał moje jajo! Już go nie ma!"
Wyraz twarzy ojca twardnieje. "Co masz na myśli, zabrał? Przecież było tu wczoraj."
"Wiem! Ale teraz już go nie ma! Ktoś zakradł się, kiedy spałam, i mi je ukradł!"
Pozwalam łzom swobodnie płynąć. W środku mój umysł gorączkowo rozważa możliwości. Kto by się odważył?
Odpowiedź uderza jak piorun.
"Evelyn." Imię smakuje jak trucizna. "To ona. Ukradła to, co było moje, bo nie mogła pogodzić się ze swoim losem. Ta zazdrosna mała żmija!"
Twarz matki wykrzywia się w furii. "Ta niewdzięczna kreatura... Po wszystkim, co dla niej zrobiliśmy, śmie nas tak zdradzić?"
"Znajdźcie ją," rozkazuje ojciec, odwracając się do strażników. "Przeszukać każdy zakątek Mintii. Wysłać zwiadowców na granice natychmiast. Chcę, by jajo mojej córki wróciło, a ta złodziejka stanęła przede mną w kajdanach."
"Nie mogła zajść daleko," dodaję, zmuszając głos do drżenia. "Jest słaba. Żałosna. Schowa się gdzieś blisko, zbyt tchórzliwa, by naprawdę uciec."
Ojciec zdecydowanie kiwa głową. "Podwoić patrole. Sprawdzić każdą gospodę, każdą stajnię, każdą jaskinię w promieniu trzech dni jazdy. Nikt nie odpocznie, póki nie zostanie znaleziona. Ruszać! Już!"
Strażnicy rozbiegają się, by wykonać rozkaz. Służący zostają, dopóki matka nie odprawia ich ruchem ręki.
"Moja biedna kochana." Siada obok mnie, głaszcząc mnie po włosach. "Odzyskamy jajo smoka i ukarzemy zdrajczynię. Obiecuję ci to, moja słodka dziewczynko."
"Zrujnowała wszystko..." szepczę. "Miałam związać się ze swoim smokiem. Miałam przewodzić naszemu Domowi. Jak mogła mi to zrobić?"
"Wciąż będziesz przewodzić. To niczego trwale nie zmienia. Evelyn jest teraz zdesperowanym, zapędzonym w kąt zwierzęciem. Nie ucieknie naszym łowcom na długo."
Ojciec przechadza się przy oknie, z każdego jego ruchu bije furia. "Gdy ją złapiemy, będzie błagać o śmierć, zanim jej ją dam. Sprawię, że pożałuje, że w ogóle oddycha."
"Spraw, by cierpiała," błagam. "Spraw, by żałowała, że kiedykolwiek nam się sprzeciwiła. Obiecaj mi to, ojcze."
"Och, zamierzam to zrobić. Zaufaj mi, córko. Pozna prawdziwą agonię, zanim to się skończy."
Zostają, aż moje łkanie cichnie, po czym ojciec oświadcza, że musi sam nadzorować poszukiwania.
"Odpocznij teraz," matka nakazuje łagodnie. "Wyślę kogoś z herbatą, by uspokoić twoje nerwy. Potrzebujesz sił."
"Dziękuję, mamo. Nie wiem, co bym zrobiła bez waszego wsparcia w tym koszmarze."
"Nigdy nie będziesz musiała się o tym przekonać. Kochamy cię, Cassandro. Zawsze."
Drzwi zamykają się za nimi, a moje łzy natychmiast wysychają.
Wstaję z łóżka i zaczynam miarowo przemierzać komnatę. Występ był doskonały. Niczego nie podejrzewają poza słusznym gniewem. Ale pod moją opanowaną powierzchnią w brzuchu wije się zimny strach. Surowy i obcy.
Starożytne prawa jeźdźców smoków są absolutne. Jeździec, który straci swoje jajo przed wykluciem, traci życie. Więź jest święta ponad wszystko.
Jeśli rozniosą się wieści, że straciłam jajo, skradzione z mojej własnej komnaty, moja pozycja nic nie znaczy.
Śmierć. Kara za taką porażkę to śmierć.
Zaciskam pięści, aż paznokcie wbijają mi się w dłonie. To nie może się dziać.
Słychać pukanie do drzwi, więc przybieram na twarzy wyraz zrozpaczenia. "Wejdź."
Wchodzi Kael, z troską na twarzy. Od razu podchodzi do mnie i obejmuje mnie mocno. "Słyszałem zamieszanie. Wszyscy o tym mówią. Nic ci nie jest? Co tu się stało, moja miłości?"
"Evelyn ukradła moje jajo..." pozwalam, by mój głos się załamał. "Zabrała je i zniknęła w nocy jak zwykła złodziejka."
Jego ramiona zaciskają się wokół mnie. "Ta żałosna istota naprawdę się na to odważyła? Trudno mi w to uwierzyć."
"Jest bardziej zdesperowana, niż myśleliśmy. Nawet niebezpieczna. Jeśli zwiąże się ze smokiem, zanim ją znajdziemy..."
"Nie zdąży. Twoi rodzice znajdą ją, zanim to się stanie. Mają zwiadowców wszędzie."
"A jeśli nie?" Odsuwam się, pozwalając, by prawdziwy strach pojawił się w moich oczach. "Starożytne prawa, Kaelu. Jeśli straciłam jajo na zawsze, stracą mnie. Wiesz, co się dzieje z jeźdźcami, którzy tracą jaja."
"Nikt cię nie zabije." Jego głos staje się głęboki i stanowczy. "Posłuchaj mnie uważnie, moja miłości. Twoi rodzice kontrolują, jakie informacje wychodzą z tego domu. Dla wszystkich poza tymi murami jajo jest bezpieczne w twoim posiadaniu."
"Ale zwiadowcy będą mówić—"
"Usłyszą, że ścigają niebezpieczną przestępczynię, która cię zaatakowała. Nic o jaju. Twój ojciec nie jest na tyle głupi, by ogłaszać słabość konkurencyjnym domom."
Jego logika przebija mój paniczny chaos.
Ma rację. Oczywiście, że ma rację.
"Musimy tylko je odzyskać, zanim ktoś odkryje prawdę," Kael kontynuuje. "Zanim ona je wykluje lub odda w zamian za ochronę gdzie indziej. Mamy czas."
"Odda?" Ta myśl nawet mi nie przeszła przez głowę. "Myślisz, że oddałaby mojego smoka naszym wrogom?"
"Zdesperowani ludzie robią zdesperowane rzeczy. Teraz nie ma już nic do stracenia. Może zaoferować go każdemu, kto zechce ją ukryć."
Znowu zaczynam krążyć. Strach pozostaje, ale ponad nim wyostrza się poczucie celu.
"Będzie blisko, wie, że nie ucieknie nam daleko." Mówię na głos. "Jestem pewna, że jest gdzieś niedaleko."
"Więc szybko ją znajdziemy. Jeśli trzeba, sam poprowadzę grupę poszukiwawczą. Nie zawiodę cię."
Odwracam się do niego. "Naprawdę byś to zrobił? Poświęciłbyś tyle czasu, by odzyskać moje jajo? Dla mnie?"
"Zrobiłbym dla ciebie wszystko." Obejmuje moją twarz dłońmi. "Wiesz o tym, Cassandro. Teraz jesteśmy razem. Twoi wrogowie są moimi wrogami. Zawsze."
Jego oddanie rozgrzewa coś zimnego we mnie.
Dobrze wybrałam, kradnąc go Evelyn. Ale upokorzenie pali mocniej niż strach. Moja słaba siostra ośmieliła się mnie okraść. Ośmieliła się sprzeciwić wszystkiemu, co zbudowałam.
"Znajdź ją," rozkazuję, głosem zimnym jak lodowiec. "Znajdź ją i przynieś z powrotem to, co moje. Zanim ktoś zada pytania, na które nie możemy odpowiedzieć."
"Uważaj to za załatwione. Znajdę ją w ciągu tygodnia, przysięgam."
"Zadbaj, by była żywa, gdy ją złapiesz. Śmierć to zbyt szybka łaska. Chcę, by patrzyła, jak wiążę się ze swoim smokiem. Chcę, by zobaczyła wszystko, co próbowała mi odebrać."
"Jak sobie życzysz, moja miłości."
Całuje mnie raz, mocno i obiecująco, po czym wychodzi, by zorganizować polowanie.
Znów sama, patrzę na góry za oknem. Gdzieś tam moja głupia siostra ucieka z moją przyszłością przyciśniętą do piersi.
Myśli, że uciekła. Ale się myli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zawsze nienawidziłam mojej starszej siostry. Nasi rodzice się o to postarali.
Od chwili, gdy byłam dostatecznie duża, by rozumieć słowa, uczyli mnie, kim naprawdę jest Evelyn. Przekleństwem. Zwiastunką nieszczęścia. Córką, która prawie zabiła naszą matkę już samym swoim narodzeniem.
„Szesnaście godzin agonii”, powiedziała mi kiedyś matka. „O mało nie wykrwawiłam się na śmierć, sprowadzając ją na ten świat. Uzdrowiciele mówili, że to cud, że w ogóle przeżyłam.”
Kiedy zjawiła się wiedźma z proroctwem — jedna siostra ocali Ród, druga go zniszczy — oni już wiedzieli, która jest którą. Evelyn próbowała zabić Matkę, zanim jeszcze zaczerpnęła pierwszy oddech. Moje narodziny, dwa lata później, były łatwe. Szybkie. Zdrowe.
Kolejny dowód na to, w co już wierzyli.
A teraz stoję w gabinecie Ojca, patrząc jak moi rodzice rozszarpują się wzajemnie z powodu siostry, która powinna była zostać usunięta lata temu.
— To twoja wina — warczy Ojciec do Matki. — Rozpieszczałaś ją. Pozwoliłaś jej urosnąć na tyle silną, by naprawdę mogła uciec.
— Moja wina? — Śmiech Matki tnie jak rozbita szyba. — To ty nalegałeś, żeby poczekać. „W końcu się złamie”, powtarzałeś. „Nie ma co się spieszyć.” Zobacz, dokąd nas doprowadziła twoja cierpliwość.
— Gdybyś pozwoliła mi się nią zająć po incydencie na sali treningowej —
— Chciałeś ją od razu wygnać! Ja twierdziłam, że musimy być ostrożni, dobrze wszystko zaplanować!
— A teraz jej nie ma! Z jajem Cassandry!
Ich głosy rozbijają się o siebie jak fale o skały. Patrzę z progu, skrzyżowane ramiona, pozwalając im się wykrzyczeć.
Tak właśnie wyglądają. Obwiniają się nawzajem.
Krążą bez końca, gdy prawdziwy problem coraz bardziej wymyka się z naszego zasięgu.
— Dość — mówię w końcu. Mój głos przecina ich kłótnię. — Kłótnie o przeszłość nie zwrócą mojego jaja.
Oboje odwracają się do mnie. Szczęka Ojca zaciska się, podczas gdy Matka drżącymi dłońmi wygładza suknię.
— Cassandra ma rację — szepcze Matka. — Musimy się skupić na jej odnalezieniu, nie na szukaniu winnych.
Ojciec podchodzi do biurka, rozwijając mapę naszych ziem.
— Zwiadowcy przeszukują okolice już trzy dni. Znaleźli ślady prowadzące na wschód, w stronę zewnętrznych osad.
— Na wschód? — podchodzę bliżej, by przyjrzeć się pergaminowi. — W stronę przełęczy granicznych?
— Ślad urywa się w okolicach wschodnich rubieży — Ojciec prowadzi palcem linię na mapie. — Teraz może się ukrywać gdziekolwiek w podnóżach gór.
— Albo przekroczyła granicę do Aeloris — dodaje cicho Matka.
Przeszywa mnie dreszcz.
Aeloris jest ogromne — dziesiątki wrogich rodów kontrolujących wybrzeże, każdy zazdrośnie strzegący gniazd swoich morskich smoków.
— Nie odważyłaby się — mówię powoli. — Panowie wybrzeża nie znoszą górskich rozbójników.
— Zdesperowani ludzie robią zdesperowane rzeczy. — Twarz Ojca ciemnieje. — Jeśli szuka schronienia u któregoś z pomniejszych rodów...
— Co, wymieni nasze rodowe jajo na ochronę? — Matka kręci głową. — Nawet Evelyn nie jest aż tak głupia. Te pomniejsze rody prędzej by ukradły jajo i oddały ją nam za nagrodę.
— Chyba że znalazła kogoś na tyle głupiego, by uwierzył w jej kłamstwa. — Wpatruję się w mapę, śledząc możliwe drogi. — Zawsze była dobra w udawaniu ofiary.
Ojciec uderza pięścią w biurko.
— Więc co proponujesz? Nie możemy wkroczyć z wojskiem do Aeloris bez powodu. To wywołałoby konflikty, na które nie możemy sobie pozwolić.
— Nie potrzebujemy wojska. Potrzebujemy informacji. — Patrzę mu prosto w oczy. — Wyślijmy szpiegów do pomniejszych rodów. Kupców, podróżnych, kogokolwiek, kto nie wzbudzi podejrzeń.
— Wszystkich? Na tym wybrzeżu jest ze dwadzieścia takich rodzin.
— Zaczniemy od najbardziej prawdopodobnych. Od tych rodów, które są na tyle zdesperowane, by dać schronienie rozbójniczce za pieniądze lub wpływy. — Moje paznokcie wbijają się w dłonie. — Nie jest na tyle sprytna, by długo się ukrywać.
Matka nagle parska śmiechem — kruchym, pozbawionym radości dźwiękiem.
— Może po prostu poszła prosto pod bramy Czarnego Smoka. Rzuciła się na łaskę Dravena.
Ojciec parska.
— Zginęłaby, zanim skończyłaby błagać. Ten człowiek dla sportu każe egzekwować intruzów. Nawet Evelyn wie, by nie wchodzić na jego terytorium.
— Możesz to sobie wyobrazić? — Usta Matki wyginają się w gorzki uśmieszek. — Nasza żałosna pierworodna, wpadająca w sam środek najbardziej niebezpiecznego, rządzącego rodu Aeloris? Wytrzymałaby może godzinę.
Śmieją się razem, pozwalam sobie na cienki uśmiech.
To absurdalny pomysł. Evelyn jest różna — uparta, pełna żalu, irytująco wytrwała — ale nie jest samobójczynią. Ukrywa się gdzieś wśród pomniejszych rodów Aeloris. W jakimś nieistotnym domu, błagając o okruchy ochrony.
Właśnie tam ją znajdę.
— Jest jeszcze jedna sprawa — mówi Matka, jej śmiech cichnie. — Proroctwo.
To słowo przeszywa mnie lodem.
Rozmawialiśmy o tym szeptem. Nigdy tak otwarcie.
— Wiedźma powiedziała nam, gdy byłaś mała — Ojciec mówi ponuro. — W dniu ceremonii związania silniejsza siostra musi zabić słabszą. Tylko wtedy Ród zostanie ocalony przed zagładą.
— Pamiętam. — Mój głos pozostaje spokojny mimo bijącego serca. — Przygotowywaliście mnie do tego całe moje życie.
— Myśleliśmy, że będzie więcej czasu. — Matka zaciska ręce. — Sądziliśmy, że ona pozostanie złamana. Do opanowania. Po tym, co zrobiła ci na sali treningowej…
— Nadal boli przed deszczem — szepczę, dotykając ramienia, które jest zupełnie zdrowe.
Kłamstwo przychodzi mi łatwo po tylu latach.
— Tamten atak udowodnił wszystko, czego się w niej baliśmy — głos Ojca twardnieje z prawdziwym przekonaniem. — Przemoc w jej krwi w końcu się ujawniła. Powinniśmy byli działać wtedy.
— Zamiast tego uciekła. — Twarz Matki wykrzywia się z pogardą. — Z twoim smoczym jajem. Tchórz nawet nie potrafił stawić się czoła swojemu przeznaczeniu z godnością.
Patrzę na święte oburzenie moich rodziców i czuję, jak coś zimnego osiada mi w piersi.
Oni naprawdę wierzą, że to Evelyn mnie zaatakowała tamtego dnia. Nigdy tego nie zakwestionowali, nigdy nie zwątpili.
Sala treningowa była moim najwybitniejszym przedstawieniem. To ja rzuciłam kamieniem, potem krzyknęłam tak głośno, by przybiegli. Upadłam na ziemię, trzymając się za ramię, zanim zdążyli wbiec do środka.
Biedna, zdezorientowana Evelyn nie miała szans w starciu z moimi łzami.
Ale rodzice o tym nie wiedzą. Dla nich Evelyn jest dokładnie tym, za kogo przez lata ich przekonywałam — groźna, niestabilna, niegodna. Zagrożenie.
— Sama się nią zajmę — mówię. — Gdy ją znajdziemy, a znajdziemy, sama spełnię proroctwo.
— Cassandra... — zaczyna Matka.
— Nie. — Unoszę dłoń. — Oboje przez lata zarządzaliście tą sytuacją. Czekaliście. Mieliście nadzieję, że zniknie, stanie się bezużyteczna. Ta metoda zawiodła.
Podchodzę do okna, patrząc ku wschodnim górom.
— Znam moją siostrę lepiej niż ktokolwiek. Jej słabości. Jej desperacką potrzebę przynależności. — Moje usta wyginają się w coś ostrego. — Popełni błąd. Zawsze tak robi.
— Czego od nas potrzebujesz? — pyta Ojciec.
— Złota dla szpiegów. Upoważnienia do koordynowania poszukiwań wśród pomniejszych rodów Aeloris. — Odwracam się do nich. — Dajcie mi to, a sprowadzę ją z powrotem w kajdanach.
Ojciec przygląda mi się przez dłuższą chwilę, po czym kiwa głową.
— Dobrze. Nie zawiedź nas.
— Nigdy nie zawiodłam. — Ruszam w stronę drzwi. — Chcę, by Kael prowadził grupy poszukiwawcze. Zna jej zwyczaje. Jej kryjówki.
— Zrobione — Ojciec macha ręką, odprawiając mnie.
Wychodzę bez słowa. W korytarzu pozwalam sobie na jedną chwilę czystej, lodowatej nienawiści. Moja słaba, żałosna starsza siostra naprawdę ośmieliła się mnie zdradzić. Ukradła to, co należało do mnie.
Pewnie teraz kuli się w piwnicy jakiegoś drobnego pana, ściskając moje jajo i modląc się, byśmy jej nie znaleźli.
Powinna modlić się mocniej.
Bo kiedy ją znajdę, sprawię, że będzie patrzeć, jak odzyskuję wszystko. Potem własnymi rękami spełnię proroctwo.
Przesuń w górę, aby kontynuować