PERSPEKTYWA MIRY
"Dzień dobry, panie Roth." Zachowałam rzeczowy i profesjonalny ton, stawiając jego kawę na biurku dokładnie o ósmej. Czarną, bez cukru, dokładnie taką, jaką lubił. "Spotkanie o dziewiątej trzydzieści z zarządem zostało potwierdzone, a kontrakty Pattersona są gotowe do podpisu."
Adrian podniósł wzrok znad komputera i przez ułamek sekundy coś przemknęło w tych ciemnych oczach; może rozpoznanie, a może żal. Ale jego wyraz twarzy tak szybko wrócił do uprzejmej obojętności, że mogłam to sobie wyobrazić.
"Dziękuję, panno Hart," powiedział, zachowując starannie neutralny ton. "Czy jest coś jeszcze wymagającego mojej natychmiastowej uwagi?"
"Kwartalne prognozy, o które pan prosił, są w pańskiej skrzynce, a lunch z senatorem McKinleyem został przełożony ze względu na zmianę lokalizacji." Sprawdziłam tablet z wyćwiczoną skutecznością, dumna z tego, jak stabilny pozostał mój głos. "Czy to wszystko?"
"Tak. To wszystko."
Odwróciłam się, by wyjść, a moje obcasy ostro stukały o marmurową podłogę. To było profesjonalne, zdystansowane i kontrolowane. Tak musiało być, jeśli miałam przetrwać to szaleństwo, które ogarnęło mnie zeszłej nocy.
"Panno Hart?"
Zatrzymałam się przy drzwiach, nie odwracając się. "Tak, proszę pana?"
Chwila ciszy rozciągnęła się między nami, ciężka od niewypowiedzianych słów. "Nieważne. Proszę zamknąć za sobą drzwi."
Z powrotem przy moim biurku, rzuciłam się w wir pracy z żelazną determinacją. Telefony, planowanie, korespondencja, cokolwiek, by zająć umysł i powstrzymać ciało przed wspominaniem ciepła jego palców na moim biodrze, szeptu jego oddechu przy moich ustach.
Poranek wlókł się w paradzie spotkań i telekonferencji. Adrian okresowo wychodził ze swojego biura na różne spotkania, ale nasze interakcje były ściśle służbowe. Był perfekcyjnie uprzejmy, całkowicie profesjonalny i absolutnie doprowadzający do szału.
Bo mimo zimnego dystansu, który oboje zachowywaliśmy, czułam na sobie jego spojrzenie, palące spojrzenia, gdy myślał, że nie patrzę, gorące spojrzenia, które sprawiały, że moja skóra mrowiła od niechcianej świadomości.
"Czy mogłaby pani przynieść mi akta Hendersona?" Jego głos przez interkom był starannie kontrolowany.
"Oczywiście, panie Roth."
Znalazłam akta i zapukałam do jego drzwi, wchodząc na jego wezwanie. Stał przy oknie, z rękami splecionymi za plecami w pozie, która powinna wyglądać na zrelaksowaną, ale w jakiś sposób wyrażała ledwo powstrzymywane napięcie.
"Proszę zostawić na biurku," powiedział nie odwracając się.
Położyłam akta, nadświadomie rejestrując ciszę rozciągającą się między nami. Powietrze wydawało się naładowane, elektryczne, jak moment przed wybuchem burzy.
"Czy będzie coś jeszcze?" zapytałam.
Odwrócił się wtedy, a intensywność jego spojrzenia sprawiła, że wstrzymałam oddech. "Jest pani w tym bardzo dobra."
"Słucham?"
"W compartmentalizacji." Podszedł bliżej, a ja walczyłam z chęcią cofnięcia się. "Bardzo profesjonalnie. Większość ludzi miałaby trudności z zachowaniem takiego opanowania po..."
Nie dokończył zdania, ale oboje wiedzieliśmy, co miał na myśli. Po zeszłej nocy. Po tym momencie, gdy prawie przekroczyliśmy linię, która zmieniłaby wszystko.
"Nie wiem, o czym pan mówi," powiedziałam spokojnie.
"Nie wie pani?" Jego głos spadł do tego niebezpiecznego szeptu, który przyspieszał mój puls. "Większość ludzi czułaby się niekomfortowo. Niezręcznie. Ale pani radzi sobie z tym pięknie."
"Nie ma z czym sobie radzić. Jesteśmy profesjonalistami."
"Tak," zgodził się, ale sposób, w jaki jego oczy zatrzymały się na moich ustach, sugerował, że pamięta dokładnie, jak nieprofesjonalni prawie byliśmy. "Jesteśmy."
"Jeśli to wszystko—"
"To wszystko." Cofnął się, czar prysł. "Dziękuję, panno Hart."
Uciekłam do swojego biurka, z sercem walącym o żebra. To była tortura. Każda interakcja wydawała się naładowana znaczeniem, każde spojrzenie przepełnione elektrycznością. Jak miałam zachować profesjonalny dystans, gdy potrafił rozbroić mnie jednym spojrzeniem?
O jedenastej trzydzieści byłam gotowa wspinać się po ścianach. Mój telefon zawibrował z wiadomością od Jessego: "Możemy złapać lunch? Muszę porozmawiać. Café Luna o 12:30?"
Wpatrywałam się w wiadomość, czując napływającą ulgę. Tak. Lunch z Jessem pomoże mi odzyskać równowagę, przypomnieć sobie, dlaczego tu jestem i co jest stawką. Zaczęłam pisać odpowiedź, próbując wymyślić, jak podejść do Adriana w sprawie przedłużonej przerwy na lunch, gdy kroki zbliżyły się do mojego biurka.
Podniosłam wzrok i zobaczyłam Adriana stojącego obok mojego boksu, z nieczytelnym wyrazem twarzy. Bez słowa położył coś na moim biurku, elegancką czarną kartę kredytową z wytłoczonym złotym logo Roth Corporation.
Uniosłam brew, zdezorientowana. "Do czego to jest? Chce pan, żebym coś panu kupiła?"
"Niech pani kupi sobie sukienkę," powiedział po prostu.
Zamrugałam, pewna, że się przesłyszałam. "Przepraszam?"
"Sukienkę. Coś eleganckiego. Profesjonalnego, ale..." Zrobił pauzę, jego oczy przesunęły się po mnie w sposób, który sprawił, że moja skóra płonęła. "Przykuwającego uwagę."
"Nie rozumiem. Po co miałabym—"
"Jest dziś kolacja," kontynuował, jego głos przybierając ten rozkazujący ton, który nauczyłam się rozpoznawać. "Ważna biznesowa kolacja z bardzo istotnymi klientami. Potrzebuję kogoś, komu ufam, by mi towarzyszył."
Te słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. "Towarzyszył?"
"Jako moja partnerka."
Zaschło mi w ustach. "Pańska partnerka?"
"Proszę to traktować jako rozszerzenie swoich obowiązków." Jego uśmiech był ostry, niebezpieczny. "Klienci są staroświeccy. Oczekują stabilności, tradycji. Odnoszącego sukcesy mężczyzny z inteligentną, piękną kobietą u boku."
"Panie Roth, nie sądzę—"
"Umowa Meridian zależy od tej kolacji, Elise." Użycie mojego imienia wywołało dreszcze wzdłuż kręgosłupa. "Ci ludzie muszą zobaczyć, że nie jestem tylko bezwzględnym biznesmenem. Muszą zobaczyć, że rozumiem wartość... partnerstwa."
Wpatrywałam się w kartę kredytową, mój umysł pracował na wysokich obrotach. To było niebezpieczne terytorium, bardziej niebezpieczne niż cokolwiek, z czym się zmierzyłam od rozpoczęcia tego zadania.
Wyzwanie w jego głosie było niemożliwe do przeoczenia. Testował mnie, przekraczał granice, sprawdzał, jak daleko się posunę. A najgorsze było to, że mimo każdej racjonalnej myśli krzyczącej, żeby powiedzieć nie, część mnie chciała powiedzieć tak.
"Kiedy jest ta kolacja?" usłyszałam swój głos.
"O ósmej. Wyślę samochód, który odbierze panią o siódmej trzydzieści." Jego uśmiech stał się drapieżny. "Niech pani założy coś, co sprawi, że każdy mężczyzna w tym pomieszczeniu będzie żałował, że nie jest mną."
Zaborczy ton w jego głosie sprawił, że mój żołądek zadrżał w sposób, który nie miał nic wspólnego ze strachem, a wszystko z zdradliwym pociągiem, którego nie mogłam kontrolować.
Kiedy wrócił do swojego biura, wpatrywałam się w kartę kredytową na moim biurku, z telefonem wciąż otwartym na wiadomości od Jessego.
Moje ręce lekko drżały, gdy odpisywałam: "Nie mogę na lunch. Coś wypadło w pracy. Innym razem?"
Wysłałam, zanim mogłam zmienić zdanie, wiedząc, że podejmuję decyzję, która zmieni wszystko. Ale gdy podniosłam kartę kredytową, czując jej ciężar w dłoni, nie potrafiłam przejmować się konsekwencjami.
Adrian Roth chciał, żebym była jego partnerką. I niech mi Bóg pomoże, chciałam powiedzieć tak.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z PERSPEKTYWY MIRY
Granatowa sukienka wisiała idealnie na drzwiach gabinetu łazienki, gdy wpatrywałam się w swoje odbicie w lustrze. Spędziłam dwie godziny w Bergdorf Goodman, przymierzając sukienkę za sukienką, aż znalazłam tę jedną - jedwabną, podkreślającą moje krągłości bez przekraczania granic przyzwoitości, elegancką, ale nie nudną, dokładnie taką, o jaką prosił Adrian.
Uderzająca, powiedział. To słowo odbijało się echem w mojej głowie, gdy drżącymi lekko palcami poprawiałam makijaż.
Podjęłam decyzję, że przygotuję się w biurze zamiast wracać do domu.
Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, były pytania Jessego o to, dokąd idę i z kim. Im mniej kłamstw będę musiała mu powiedzieć, tym lepiej.
"Igrasz z ogniem, Mira," wyszeptałam do swojego odbicia.
Ale gdy wsunęłam się w sukienkę i poczułam jedwab ślizgający się po mojej skórze, nie potrafiłam się tym przejmować. Dziś wieczorem miałam być Elise Hart, skuteczną asystentką wykonawczą, towarzyszącą swojemu szefowi na ważnej kolacji biznesowej. Nic więcej, nic mniej.
Mój telefon zawibrował. Adrian.
"Jestem gotowa," powiedziałam, odbierając przy pierwszym sygnale.
"Gdzie jesteś?" Jego głos był szorstki, rozkojarzony.
"Wciąż w biurze. Postanowiłam przygotować się tutaj zamiast wracać do domu."
Pauza. "Jestem na zewnątrz w samochodzie. Nie spiesz się."
"Zaraz zejdę."
Zebrałam torebkę i małą kopertówkę, którą kupiłam do kompletu z sukienką, rzuciłam ostatnie spojrzenie w lustro i ruszyłam do wind. Moje obcasy stukały o marmurową podłogę, dźwięk odbijał się echem w pustym korytarzu. Większość pracowników poszła do domu już godziny temu, pozostawiając budynek cichy i niemal intymny.
Winda zdawała się jechać wieczność na parter. Gdy drzwi wreszcie się otworzyły, wyszłam do lobby i natychmiast zauważyłam elegancką czarną limuzynę czekającą na zewnątrz. Przez przyciemniane szyby mogłam dostrzec sylwetkę Adriana na tylnym siedzeniu.
Kierowca, profesjonalnie wyglądający mężczyzna po pięćdziesiątce, wysiadł i otworzył mi drzwi. "Pani Hart?"
"Tak, dziękuję."
Wsunęłam się do samochodu, miękkie skórzane siedzenia ugięły się pode mną, i natychmiast poczułam zmianę atmosfery.
Adrian był ubrany w perfekcyjnie skrojony czarny garnitur, jego ciemne włosy były idealnie ułożone, ale to sposób, w jaki na mnie patrzył, sprawił, że zaparło mi dech.
Jego oczy powoli przemierzały moją sylwetkę, chłonąc każdy szczegół, sposób w jaki sukienka opinała moje krągłości, jak upięłam włosy w elegancki kok, subtelny połysk błyszczyku na ustach. Gdy jego spojrzenie wreszcie spotkało się z moim, intensywność w jego oczach sprawiła, że mój puls przyspieszył.
"Wyglądasz..." Zrobił pauzę, jego głos był bardziej szorstki niż zwykle. "Niesamowicie."
Moje policzki zalał rumieniec. "Dziękuję. Ty też nieźle się prezentujesz."
"To stary garnitur?" Wskazał na swój strój z lekkim uśmiechem, ale jego oczy nie opuszczały moich. "Chciałem się upewnić, że cię nie zawstydzę."
"Nie sądzę, żeby to było możliwe."
Komplement zawisł między nami, pełen znaczenia. Samochód odjechał od krawężnika, a ja byłam nadświadomie każdego szczegółu - jak pachniał drogą wodą kolońską i czymś charakterystycznie jego, jak jego dłoń spoczywała na siedzeniu między nami, jak światła miasta tańczyły na jego twarzy.
"Opowiedz mi o dzisiejszym wieczorze," powiedziałam, próbując skupić się na interesach. "Czego powinnam się spodziewać?"
"Zarząd Meridianu jest staroświecki, tradycyjny. Wierzą w wartości rodzinne, stabilność." Jego uśmiech był sarkastyczny. "Muszą zobaczyć, że nie jestem tylko bezwzględnym kawalerem, który dba wyłącznie o zysk."
"A ja jestem tego dowodem?"
"Jesteś dowodem na to, że rozumiem wartość partnerstwa." Jego oczy pociemniały. "Że potrafię być... cywilizowany, gdy sytuacja tego wymaga."
"I co dokładnie to oznacza na dziś wieczór?"
"To znaczy, że musimy ich przekonać, że jesteśmy..." Wykonał niejasny gest między nami. "Blisko, profesjonalnie ale osobiście. Muszą zobaczyć tę więź."
Moje serce waliło o żebra. "Więź?"
"Nic niestosownego," powiedział szybko. "Po prostu... sugestię czegoś więcej niż typowa relacja szef-pracownik."
"Rozumiem."
"Na pewno?" Pochylił się bliżej, jego głos opadł do tego niebezpiecznego szeptu. "Bo muszę wiedzieć, że czujesz się z tym komfortowo. Jeśli w którymkolwiek momencie zechcesz wyjść—"
"Dam sobie radę," przerwałam, dumna z tego, jak pewnie brzmiał mój głos.
"Dobrze." Jego uśmiech był ostry, drapieżny. "Bo dziś wieczorem jesteś moja."
Posesywna nuta w jego tonie wysłała elektryczność przez moje żyły. Jego. To słowo odbijało się echem w mojej głowie, gdy samochód zatrzymał się przed restauracją, ekskluzywnym miejscem znanym z dyskrecji i prywatności.
"Gotowa?" zapytał Adrian, gdy kierowca otworzył nasze drzwi.
"Gotowa."
Wyszedł pierwszy, po czym wyciągnął do mnie rękę. W momencie gdy nasze skóry się zetknęły, poczułam ten znajomy elektryczny prąd, ale tym razem nie cofnęłam się. Zamiast tego pozwoliłam mu pomóc mi wysiąść z samochodu, pozwoliłam jego dłoni spocząć na dole moich pleców, gdy szliśmy w stronę wejścia.
Restauracja była dokładnie taka, jakiej się spodziewałam - przyciemniona, elegancka, rodzaj miejsca, gdzie milionowe kontrakty zawierane są przy starzonym winie i perfekcyjnie przygotowanym jedzeniu. Maître d' zaprowadził nas do prywatnej sali, gdzie trzech mężczyzn w drogich garniturach już siedziało.
"Panowie," powiedział Adrian, gdy zbliżyliśmy się do stołu. "Chciałbym przedstawić Elise Hart, moją asystentkę wykonawczą."
"Asystentkę?" Mężczyzna siedzący u szczytu stołu, o srebrnych włosach i zimnych niebieskich oczach, zmierzył mnie wzrokiem jakbym była towarem. "Jest całkiem urocza jak na asystentkę."
"Pani Hart ma wyjątkowe kwalifikacje," powiedział gładko Adrian, ale wychwyciłam ostrą nutę w jego głosie. "MBA z Harvardu, pięć lat w Goldman Sachs."
"Jestem pewien, że ma wiele... talentów," powiedział inny mężczyzna z lubieżnym uśmiechem, który sprawił, że przeszły mnie ciarki.
Dłoń Adriana przycisnęła się mocniej do moich pleców, w geście, który był zarówno zaborczy, jak i opiekuńczy. "Istotnie ma. Usiądziemy?"
Kolacja przebiegała przy zwyczajowych korporacyjnych uprzejmościach. Uśmiechałam się w odpowiednich momentach, uczestniczyłam w rozmowach o trendach rynkowych i strategiach przejęć, odgrywając rolę wykształconej kobiety u boku Adriana.
Ale pod powierzchnią byłam nadświadomie wyczulona na każde spojrzenie, każdy przypadkowy dotyk, każdy moment, gdy uwaga Adriana kierowała się na mnie.
"Więc, pani Hart," powiedział srebrnowłosy mężczyzna, Richard Meridian, podczas dania głównego. "Jak długo pracuje pani dla Adriana?"
"Siedem tygodni," odpowiedziałam gładko.
"I jak się pani odnajduje? Pracując tak blisko z tak... wymagającym mężczyzną?"
Było coś w jego tonie, co sprawiło, że zesztywniał mi kręgosłup. "Pan Roth ma bardzo wysokie standardy. Doceniam to u pracodawcy."
"Jestem pewien, że tak." Uśmiech Meridiana był oleisty. "I jestem pewien, że on docenia obecność tak atrakcyjnej młodej kobiety. Musi to sprawiać, że te długie noce w biurze są bardziej... przyjemne."
Sugestia była jasna i obrzydliwa. Poczułam, jak Adrian sztywnieje obok mnie, jego szczęka zaciska się w ledwo kontrolowanym gniewie.
"Panie Meridian—" zaczęłam, ale Adrian mi przerwał.
"Właściwie," powiedział, jego głos niebezpiecznie cichy, "fizyczna aparycja pani Hart jest najmniej interesującą rzeczą na jej temat. Jej spostrzeżenia dotyczące przejęcia Hoffmana zaoszczędziły nam piętnaście milionów dolarów, a jej analiza trendów rynkowych zidentyfikowała trzy potencjalne obszary wzrostu, które pański własny zespół przeoczył."
Temperatura przy stole spadła o dziesięć stopni. "Nie sugerowałem—"
"Czyżby?" Uśmiech Adriana był wszystkimi zębami. "Bo brzmiało to tak, jakby sugerował pan, że podejmuję decyzje rekrutacyjne w oparciu o cokolwiek innego niż zasługi. Co byłoby zarówno obraźliwe dla mnie, jak i niesamowicie lekceważące wobec pani Hart."
Meridian szybko się wycofał, ale szkoda już została wyrządzona. Reszta kolacji minęła w napiętej uprzejmości, z ochronnym gniewem Adriana tlącym się tuż pod powierzchnią.
"To poszło dobrze," powiedziałam cicho, gdy czekaliśmy na samochód, próbując rozładować atmosferę.
"Meridian to świnia," powiedział Adrian beznamiętnie. "Powinienem był uciszyć go wcześniej."
"Obroniłeś mnie perfekcyjnie."
"Nie powinnaś była potrzebować obrony." Odwrócił się do mnie, coś zaciekłego płonęło w jego ciemnych oczach. "Jesteś błyskotliwa, Elise. Każdy, kto nie potrafi tego dostrzec, jest głupcem."
Intensywność w jego głosie sprawiła, że wstrzymałam oddech. "Adrian—"
"Samochód przyjechał," powiedział, ale nie ruszył się w jego stronę.
Staliśmy tam na chodniku, przestrzeń między nami naładowana elektrycznością. Jego oczy spoczęły na moich ustach, i poczułam, jak nieświadomie kołyszę się w jego stronę.
"Powinniśmy iść," wyszeptałam.
"Tak. Powinniśmy."
Ale gdy pomagał mi wsiąść do samochodu, jego dłoń zatrzymała się na moich plecach, jego palce kreśliły wzór na jedwabiu mojej sukienki, który nie miał nic wspólnego z uprzejmością, a wszystko z posiadaniem. Dotyk palił przez materiał, piętnując mnie, zawłaszczając mnie w sposób, który przerażał i ekscytował mnie w równej mierze.
Gdy samochód odjeżdżał spod restauracji, zdałam sobie sprawę z krystaliczną jasnością, że jestem w poważnych tarapatach. Bo gdzieś pomiędzy ochronnym gniewem a zaborczymi dotknięciami, między gorącymi spojrzeniami a szeptanymi słowami, przestałam udawać, że to tylko biznes.
A dłoń Adriana wciąż spoczywała na moich plecach, palce rozpostarte na kręgosłupie, jakby nie miał zamiaru nigdy mnie puścić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA MIRY
Podróż samochodem do mojego mieszkania była torturą. Adrian siedział obok mnie na tylnym siedzeniu, jego dłoń wciąż spoczywała na moich plecach od momentu, gdy pomógł mi wsiąść do samochodu. Jedwab mojej sukienki wydawał się cienki, niemal nieistniejący pod jego dotykiem, a ja byłam nadświadomie skupiona na każdym oddechu, każdym najlżejszym ruchu.
"Świetnie sobie poradziłaś dziś wieczorem," powiedział cicho w intymnej ciemności samochodu.
"Dziękuję." Trzymałam wzrok utkwiony w mijających światłach miasta, nie ufając sobie na tyle, by na niego spojrzeć. "Meridian był... wymagający."
"Meridian zachował się jak dupek." Jego palce kreśliły małe wzory na moim kręgosłupie, musiałam powstrzymać westchnienie. "Ale nie pozwoliłaś mu się wyprowadzić z równowagi. To wymaga siły."
"Radziłam sobie z gorszymi rzeczami."
"Naprawdę?" Obrócił się lekko w moją stronę i czułam jego palące spojrzenie na mojej twarzy. "Czasami zastanawiam się, jaka jest twoja prawdziwa historia, Elise Hart."
Moje serce opuściło jedno uderzenie. "Co masz na myśli?"
"Jesteś zbyt opanowana. Zbyt perfekcyjna. Większość ludzi ma jakieś oznaki, małe pęknięcia w zbroi." Jego kciuk musnął materiał mojej sukienki. "Ale ty... jesteś jak piękna tajemnica."
Samochód zwolnił i zdałam sobie sprawę z ulgą i rozczarowaniem, że dotarliśmy pod mój budynek. "To tutaj," powiedziałam szybko.
"Odprowadzę cię," powiedział Adrian.
"To nie jest konieczne—"
"Jest późno. Nalegam."
Kierowca otworzył moje drzwi, a Adrian wyszedł pierwszy, oferując mi swoją dłoń. Wbrew zdrowemu rozsądkowi, przyjęłam ją, pozwalając mu pomóc mi wysiąść z samochodu. Jego palce zwlekały na moich, gdy szliśmy w kierunku wejścia do budynku.
"Dziękuję za dzisiejszy wieczór," powiedziałam, szukając kluczy. "Kolacja była... interesująca."
"Interesująca." Uśmiechnął się, podchodząc bliżej. "Tak to nazywamy?"
Spojrzałam na niego i intensywność w jego ciemnych oczach sprawiła, że wstrzymałam oddech. Staliśmy zbyt blisko, na tyle blisko, że mogłam wyczuć jego wodę kolońską, zobaczyć kilkudniowy zarost na jego szczęce.
"Adrian—"
"Wiem, że powiedzieliśmy, że to tylko interesy," wymruczał, unosząc wolną dłoń, by dotknąć mojego policzka. "Ale stojąc tu z tobą, wyglądającą tak... to nie przypomina interesów."
Jego kciuk przesunął się wzdłuż mojej kości policzkowej, a ja poczułam, jak wtulam się w jego dotyk mimo wszystkich racjonalnych myśli krzyczących, żebym się odsunęła. "Nie możemy—"
"Nie możemy?" Pochylił się bliżej, jego oddech był ciepły na moich ustach. "Powiedz mi, że tego nie czujesz, Elise. Powiedz mi, że sobie wyobrażam sposób, w jaki na mnie patrzysz."
Nie mogłam. Bo on sobie nie wyobrażał. Przyciąganie między nami było prawdziwe, niepodważalne i z każdym dniem stawało się silniejsze. Jego usta były centymetry od moich, jego oczy ciemne od pragnienia, a ja czułam, jak tonę w tej chwili.
"Powiedz 'stop'," wyszeptał, przypominając tamtą noc w jego biurze.
Moje usta się rozchyliły. Moje ciało przechyliło się w jego stronę. Ale w ostatniej sekundzie zdrowy rozsądek wrócił do mnie jak zimna fala.
"Nie mogę," wydyszałam, szybko się cofając. "To jest... my jesteśmy..."
"Wiem." Jego szczęka się zacisnęła, ale kiwnął głową i również się cofnął. "Masz rację. To jest już wystarczająco skomplikowane bez..."
"Bez czego?"
"Bez tego, że zakochuję się w mojej asystentce." To wyznanie zawisło między nami jak naładowana broń. "Dobranoc, Elise."
Wrócił do samochodu, zanim zdążyłam odpowiedzieć, zostawiając mnie stojącą na chodniku z szalejącym sercem i mrowieniem na ustach od pocałunku, który nigdy się nie wydarzył.
Dotarłam na górę na drżących nogach, wdzięczna, że mieszkanie było ciemne i puste. Jesse'ego nie było w domu, co oznaczało, że nie musiałam odpowiadać na pytania o to, gdzie byłam i dlaczego jestem wystrojona. Padłam na łóżko wciąż w jedwabnej sukience, zbyt emocjonalnie wyczerpana, by się przebrać.
Sen przychodził niespokojnie, wypełniony snami o ciemnych oczach i prawie-pocałunkach.
****
Następnego ranka przybyłam do pracy wcześnie, mając nadzieję zatracić się w rutynowych zadaniach, zanim pojawi się Adrian. Ale ledwo usiadłam przy biurku, gdy pojawił się Jesse, z ponurym wyrazem twarzy.
"Musimy porozmawiać," powiedział bez wstępu.
Mój żołądek się zacisnął. "Dzień dobry i tobie."
"Nie." Jego głos był ostry, zły. "Po prostu nie."
Rozejrzałam się po prawie pustym biurze, potem skinęłam w kierunku sali konferencyjnej. "Tam."
Gdy tylko drzwi się zamknęły, Jesse odwrócił się do mnie z ledwo kontrolowaną furią. "Nie zadzwoniłaś do mnie, gdy wróciłaś wczoraj do domu."
"Byłam zmęczona—"
"Miałaś się ze mną spotkać wczoraj na lunch. Odwołałaś bez wyjaśnienia."
"Coś wypadło w pracy—"
"Coś." Zaśmiał się gorzko. "Tak to teraz nazywamy?"
Skrzyżowałam ramiona, próbując emanować spokojną pewnością siebie. "Nie wiem, o czym mówisz."
"Nie wiesz?" Podszedł bliżej, jego niebieskie oczy płonęły. "Gdzie byłaś wczoraj w nocy, Mira?"
Użycie mojego prawdziwego imienia sprawiło, że się wzdrygnęłam. "Mówiłam ci, byłam zmęczona i poszłam spać—"
"Przedtem. Gdzie byłaś, że wymagało to kupienia designerskiej sukienki i powrotu o północy?"
Moja krew zamieniła się w lód. "Skąd ty—"
"Widziałem paragon w twojej torebce. Bergdorf Goodman. Tysiąc pięćset dolarów." Jego głos był śmiertelnie cichy. "Więc zapytam jeszcze raz. Gdzie byłaś?"
Wpatrywałam się w niego, mój umysł pracował na wysokich obrotach. Ile wiedział? Ile mogłam mu bezpiecznie powiedzieć?
"Miałam służbowe spotkanie," powiedziałam w końcu.
"Jaki rodzaj służbowego spotkania?"
"Biznesowa kolacja. Rozrywka dla klienta."
"Sama?"
Pytanie zawisło między nami jak pułapka. Otworzyłam usta, by skłamać, powiedzieć, że poszłam z Margaret lub innym współpracownikiem, ale słowa nie chciały wyjść.
"Byłaś randką Adriana wczoraj wieczorem?" zapytał cicho Jesse.
"To nie była randka—"
"Byłaś z nim? Tak czy nie?"
Zamknęłam oczy, wiedząc, że nie ma wyjścia. "Tak."
"Jezus Chryste, Mira." Przeczesał włosy rękami, spacerując do okna. "Pracownicy o tym mówią. O tym, jak szef pojawił się na kolacji z Meridianem ze swoją piękną asystentką u boku."
"To był biznes—"
"Naprawdę?" Obrócił się, by stanąć twarzą do mnie. "Bo z tego, co słyszałem, był bardzo opiekuńczy wobec ciebie. Wdał się w sprzeczkę z Meridianem, gdy stary zrobił jakieś komentarze."
Moje serce się zatrzymało. "Śledziłeś nas?"
"Miałem restaurację pod obserwacją. Standardowy nadzór." Jego uśmiech był gorzki.
"Od kiedy zostałeś szpiegiem, Jesse?"
"To dobre, z twoich ust. Nie odwracaj kota ogonem. To ty straciłaś z oczu cel."
"Nic nie straciłam—"
"Nie?" Podszedł bliżej, jego głos spadł do niebezpiecznego szeptu. "Kiedy ostatnio mnie aktualizowałaś? Kiedy ostatnio dałaś mi faktyczne informacje zamiast wymijać każde pytanie, które zadaję?"
Otworzyłam usta, by się bronić, ale zdałam sobie sprawę, że ma rację. Byłam tak pochłonięta światem Adriana, skomplikowanymi uczuciami, które we mnie budził, że zaniedbałam prawdziwy powód, dla którego tam byłam.
"Zakochujesz się w nim," kontynuował Jesse, jego głos pełen bólu i oskarżenia. "Zakochujesz się w celu, i to kompromituje wszystko."
"To nieprawda—"
"Nie?" Wyciągnął telefon, przewijając coś. "Zapisy finansowe pokazują podejrzane luki w jego kontach, o których powinnaś była zgłosić tygodnie temu. A teraz chodzisz na biznesowe kolacje jako jego randka."
"Zbieram informacje—"
"Zbierasz uczucia!" Słowa wybuchły z niego. "Powinnaś go pogrążyć, nie wskakiwać do jego łóżka!"
"Nie sypiam z nim—"
"Jeszcze." To pojedyncze słowo uderzyło jak policzek. "Ale chcesz. Widzę to wypisane na twojej twarzy."
Wpatrywałam się w niego, w tego mężczyznę, który był moim partnerem, kochankiem, kotwicą przez dwa lata niebezpiecznych zadań. Ból w jego oczach był dewastujący, a najgorsza część była taka, że nie mogłam zaprzeczyć temu, co mówił.
"Jesse—"
"Potrzebuję dowodu," powiedział cicho.
"Czego?"
"Potrzebuję dowodu, że wciąż jesteś zaangażowana w tę misję. Że nie straciłaś całkowicie z oczu tego, po co tu jesteśmy." Jego niebieskie oczy były twarde, zdeterminowane. "Bo w tej chwili, Mira, nie jestem pewien, po czyjej stronie naprawdę jesteś."
Przesuń w górę, aby kontynuować