passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

First Rule: Don't Fall For The Enemy - Rozdział #7 - autor Nina Soelian

First Rule: Don't Fall For The Enemy

/

Rozdział 7

ROZDZIAŁ 6

Z PERSPEKTYWY MIRY

Granatowa sukienka wisiała idealnie na drzwiach gabinetu łazienki, gdy wpatrywałam się w swoje odbicie w lustrze. Spędziłam dwie godziny w Bergdorf Goodman, przymierzając sukienkę za sukienką, aż znalazłam tę jedną - jedwabną, podkreślającą moje krągłości bez przekraczania granic przyzwoitości, elegancką, ale nie nudną, dokładnie taką, o jaką prosił Adrian.

Uderzająca, powiedział. To słowo odbijało się echem w mojej głowie, gdy drżącymi lekko palcami poprawiałam makijaż.

Podjęłam decyzję, że przygotuję się w biurze zamiast wracać do domu.

Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, były pytania Jessego o to, dokąd idę i z kim. Im mniej kłamstw będę musiała mu powiedzieć, tym lepiej.

"Igrasz z ogniem, Mira," wyszeptałam do swojego odbicia.

Ale gdy wsunęłam się w sukienkę i poczułam jedwab ślizgający się po mojej skórze, nie potrafiłam się tym przejmować. Dziś wieczorem miałam być Elise Hart, skuteczną asystentką wykonawczą, towarzyszącą swojemu szefowi na ważnej kolacji biznesowej. Nic więcej, nic mniej.

Mój telefon zawibrował. Adrian.

"Jestem gotowa," powiedziałam, odbierając przy pierwszym sygnale.

"Gdzie jesteś?" Jego głos był szorstki, rozkojarzony.

"Wciąż w biurze. Postanowiłam przygotować się tutaj zamiast wracać do domu."

Pauza. "Jestem na zewnątrz w samochodzie. Nie spiesz się."

"Zaraz zejdę."

Zebrałam torebkę i małą kopertówkę, którą kupiłam do kompletu z sukienką, rzuciłam ostatnie spojrzenie w lustro i ruszyłam do wind. Moje obcasy stukały o marmurową podłogę, dźwięk odbijał się echem w pustym korytarzu. Większość pracowników poszła do domu już godziny temu, pozostawiając budynek cichy i niemal intymny.

Winda zdawała się jechać wieczność na parter. Gdy drzwi wreszcie się otworzyły, wyszłam do lobby i natychmiast zauważyłam elegancką czarną limuzynę czekającą na zewnątrz. Przez przyciemniane szyby mogłam dostrzec sylwetkę Adriana na tylnym siedzeniu.

Kierowca, profesjonalnie wyglądający mężczyzna po pięćdziesiątce, wysiadł i otworzył mi drzwi. "Pani Hart?"

"Tak, dziękuję."

Wsunęłam się do samochodu, miękkie skórzane siedzenia ugięły się pode mną, i natychmiast poczułam zmianę atmosfery.

Adrian był ubrany w perfekcyjnie skrojony czarny garnitur, jego ciemne włosy były idealnie ułożone, ale to sposób, w jaki na mnie patrzył, sprawił, że zaparło mi dech.

Jego oczy powoli przemierzały moją sylwetkę, chłonąc każdy szczegół, sposób w jaki sukienka opinała moje krągłości, jak upięłam włosy w elegancki kok, subtelny połysk błyszczyku na ustach. Gdy jego spojrzenie wreszcie spotkało się z moim, intensywność w jego oczach sprawiła, że mój puls przyspieszył.

"Wyglądasz..." Zrobił pauzę, jego głos był bardziej szorstki niż zwykle. "Niesamowicie."

Moje policzki zalał rumieniec. "Dziękuję. Ty też nieźle się prezentujesz."

"To stary garnitur?" Wskazał na swój strój z lekkim uśmiechem, ale jego oczy nie opuszczały moich. "Chciałem się upewnić, że cię nie zawstydzę."

"Nie sądzę, żeby to było możliwe."

Komplement zawisł między nami, pełen znaczenia. Samochód odjechał od krawężnika, a ja byłam nadświadomie każdego szczegółu - jak pachniał drogą wodą kolońską i czymś charakterystycznie jego, jak jego dłoń spoczywała na siedzeniu między nami, jak światła miasta tańczyły na jego twarzy.

"Opowiedz mi o dzisiejszym wieczorze," powiedziałam, próbując skupić się na interesach. "Czego powinnam się spodziewać?"

"Zarząd Meridianu jest staroświecki, tradycyjny. Wierzą w wartości rodzinne, stabilność." Jego uśmiech był sarkastyczny. "Muszą zobaczyć, że nie jestem tylko bezwzględnym kawalerem, który dba wyłącznie o zysk."

"A ja jestem tego dowodem?"

"Jesteś dowodem na to, że rozumiem wartość partnerstwa." Jego oczy pociemniały. "Że potrafię być... cywilizowany, gdy sytuacja tego wymaga."

"I co dokładnie to oznacza na dziś wieczór?"

"To znaczy, że musimy ich przekonać, że jesteśmy..." Wykonał niejasny gest między nami. "Blisko, profesjonalnie ale osobiście. Muszą zobaczyć tę więź."

Moje serce waliło o żebra. "Więź?"

"Nic niestosownego," powiedział szybko. "Po prostu... sugestię czegoś więcej niż typowa relacja szef-pracownik."

"Rozumiem."

"Na pewno?" Pochylił się bliżej, jego głos opadł do tego niebezpiecznego szeptu. "Bo muszę wiedzieć, że czujesz się z tym komfortowo. Jeśli w którymkolwiek momencie zechcesz wyjść—"

"Dam sobie radę," przerwałam, dumna z tego, jak pewnie brzmiał mój głos.

"Dobrze." Jego uśmiech był ostry, drapieżny. "Bo dziś wieczorem jesteś moja."

Posesywna nuta w jego tonie wysłała elektryczność przez moje żyły. Jego. To słowo odbijało się echem w mojej głowie, gdy samochód zatrzymał się przed restauracją, ekskluzywnym miejscem znanym z dyskrecji i prywatności.

"Gotowa?" zapytał Adrian, gdy kierowca otworzył nasze drzwi.

"Gotowa."

Wyszedł pierwszy, po czym wyciągnął do mnie rękę. W momencie gdy nasze skóry się zetknęły, poczułam ten znajomy elektryczny prąd, ale tym razem nie cofnęłam się. Zamiast tego pozwoliłam mu pomóc mi wysiąść z samochodu, pozwoliłam jego dłoni spocząć na dole moich pleców, gdy szliśmy w stronę wejścia.

Restauracja była dokładnie taka, jakiej się spodziewałam - przyciemniona, elegancka, rodzaj miejsca, gdzie milionowe kontrakty zawierane są przy starzonym winie i perfekcyjnie przygotowanym jedzeniu. Maître d' zaprowadził nas do prywatnej sali, gdzie trzech mężczyzn w drogich garniturach już siedziało.

"Panowie," powiedział Adrian, gdy zbliżyliśmy się do stołu. "Chciałbym przedstawić Elise Hart, moją asystentkę wykonawczą."

"Asystentkę?" Mężczyzna siedzący u szczytu stołu, o srebrnych włosach i zimnych niebieskich oczach, zmierzył mnie wzrokiem jakbym była towarem. "Jest całkiem urocza jak na asystentkę."

"Pani Hart ma wyjątkowe kwalifikacje," powiedział gładko Adrian, ale wychwyciłam ostrą nutę w jego głosie. "MBA z Harvardu, pięć lat w Goldman Sachs."

"Jestem pewien, że ma wiele... talentów," powiedział inny mężczyzna z lubieżnym uśmiechem, który sprawił, że przeszły mnie ciarki.

Dłoń Adriana przycisnęła się mocniej do moich pleców, w geście, który był zarówno zaborczy, jak i opiekuńczy. "Istotnie ma. Usiądziemy?"

Kolacja przebiegała przy zwyczajowych korporacyjnych uprzejmościach. Uśmiechałam się w odpowiednich momentach, uczestniczyłam w rozmowach o trendach rynkowych i strategiach przejęć, odgrywając rolę wykształconej kobiety u boku Adriana.

Ale pod powierzchnią byłam nadświadomie wyczulona na każde spojrzenie, każdy przypadkowy dotyk, każdy moment, gdy uwaga Adriana kierowała się na mnie.

"Więc, pani Hart," powiedział srebrnowłosy mężczyzna, Richard Meridian, podczas dania głównego. "Jak długo pracuje pani dla Adriana?"

"Siedem tygodni," odpowiedziałam gładko.

"I jak się pani odnajduje? Pracując tak blisko z tak... wymagającym mężczyzną?"

Było coś w jego tonie, co sprawiło, że zesztywniał mi kręgosłup. "Pan Roth ma bardzo wysokie standardy. Doceniam to u pracodawcy."

"Jestem pewien, że tak." Uśmiech Meridiana był oleisty. "I jestem pewien, że on docenia obecność tak atrakcyjnej młodej kobiety. Musi to sprawiać, że te długie noce w biurze są bardziej... przyjemne."

Sugestia była jasna i obrzydliwa. Poczułam, jak Adrian sztywnieje obok mnie, jego szczęka zaciska się w ledwo kontrolowanym gniewie.

"Panie Meridian—" zaczęłam, ale Adrian mi przerwał.

"Właściwie," powiedział, jego głos niebezpiecznie cichy, "fizyczna aparycja pani Hart jest najmniej interesującą rzeczą na jej temat. Jej spostrzeżenia dotyczące przejęcia Hoffmana zaoszczędziły nam piętnaście milionów dolarów, a jej analiza trendów rynkowych zidentyfikowała trzy potencjalne obszary wzrostu, które pański własny zespół przeoczył."

Temperatura przy stole spadła o dziesięć stopni. "Nie sugerowałem—"

"Czyżby?" Uśmiech Adriana był wszystkimi zębami. "Bo brzmiało to tak, jakby sugerował pan, że podejmuję decyzje rekrutacyjne w oparciu o cokolwiek innego niż zasługi. Co byłoby zarówno obraźliwe dla mnie, jak i niesamowicie lekceważące wobec pani Hart."

Meridian szybko się wycofał, ale szkoda już została wyrządzona. Reszta kolacji minęła w napiętej uprzejmości, z ochronnym gniewem Adriana tlącym się tuż pod powierzchnią.

"To poszło dobrze," powiedziałam cicho, gdy czekaliśmy na samochód, próbując rozładować atmosferę.

"Meridian to świnia," powiedział Adrian beznamiętnie. "Powinienem był uciszyć go wcześniej."

"Obroniłeś mnie perfekcyjnie."

"Nie powinnaś była potrzebować obrony." Odwrócił się do mnie, coś zaciekłego płonęło w jego ciemnych oczach. "Jesteś błyskotliwa, Elise. Każdy, kto nie potrafi tego dostrzec, jest głupcem."

Intensywność w jego głosie sprawiła, że wstrzymałam oddech. "Adrian—"

"Samochód przyjechał," powiedział, ale nie ruszył się w jego stronę.

Staliśmy tam na chodniku, przestrzeń między nami naładowana elektrycznością. Jego oczy spoczęły na moich ustach, i poczułam, jak nieświadomie kołyszę się w jego stronę.

"Powinniśmy iść," wyszeptałam.

"Tak. Powinniśmy."

Ale gdy pomagał mi wsiąść do samochodu, jego dłoń zatrzymała się na moich plecach, jego palce kreśliły wzór na jedwabiu mojej sukienki, który nie miał nic wspólnego z uprzejmością, a wszystko z posiadaniem. Dotyk palił przez materiał, piętnując mnie, zawłaszczając mnie w sposób, który przerażał i ekscytował mnie w równej mierze.

Gdy samochód odjeżdżał spod restauracji, zdałam sobie sprawę z krystaliczną jasnością, że jestem w poważnych tarapatach. Bo gdzieś pomiędzy ochronnym gniewem a zaborczymi dotknięciami, między gorącymi spojrzeniami a szeptanymi słowami, przestałam udawać, że to tylko biznes.

A dłoń Adriana wciąż spoczywała na moich plecach, palce rozpostarte na kręgosłupie, jakby nie miał zamiaru nigdy mnie puścić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

PERSPEKTYWA MIRY

Podróż samochodem do mojego mieszkania była torturą. Adrian siedział obok mnie na tylnym siedzeniu, jego dłoń wciąż spoczywała na moich plecach od momentu, gdy pomógł mi wsiąść do samochodu. Jedwab mojej sukienki wydawał się cienki, niemal nieistniejący pod jego dotykiem, a ja byłam nadświadomie skupiona na każdym oddechu, każdym najlżejszym ruchu.

"Świetnie sobie poradziłaś dziś wieczorem," powiedział cicho w intymnej ciemności samochodu.

"Dziękuję." Trzymałam wzrok utkwiony w mijających światłach miasta, nie ufając sobie na tyle, by na niego spojrzeć. "Meridian był... wymagający."

"Meridian zachował się jak dupek." Jego palce kreśliły małe wzory na moim kręgosłupie, musiałam powstrzymać westchnienie. "Ale nie pozwoliłaś mu się wyprowadzić z równowagi. To wymaga siły."

"Radziłam sobie z gorszymi rzeczami."

"Naprawdę?" Obrócił się lekko w moją stronę i czułam jego palące spojrzenie na mojej twarzy. "Czasami zastanawiam się, jaka jest twoja prawdziwa historia, Elise Hart."

Moje serce opuściło jedno uderzenie. "Co masz na myśli?"

"Jesteś zbyt opanowana. Zbyt perfekcyjna. Większość ludzi ma jakieś oznaki, małe pęknięcia w zbroi." Jego kciuk musnął materiał mojej sukienki. "Ale ty... jesteś jak piękna tajemnica."

Samochód zwolnił i zdałam sobie sprawę z ulgą i rozczarowaniem, że dotarliśmy pod mój budynek. "To tutaj," powiedziałam szybko.

"Odprowadzę cię," powiedział Adrian.

"To nie jest konieczne—"

"Jest późno. Nalegam."

Kierowca otworzył moje drzwi, a Adrian wyszedł pierwszy, oferując mi swoją dłoń. Wbrew zdrowemu rozsądkowi, przyjęłam ją, pozwalając mu pomóc mi wysiąść z samochodu. Jego palce zwlekały na moich, gdy szliśmy w kierunku wejścia do budynku.

"Dziękuję za dzisiejszy wieczór," powiedziałam, szukając kluczy. "Kolacja była... interesująca."

"Interesująca." Uśmiechnął się, podchodząc bliżej. "Tak to nazywamy?"

Spojrzałam na niego i intensywność w jego ciemnych oczach sprawiła, że wstrzymałam oddech. Staliśmy zbyt blisko, na tyle blisko, że mogłam wyczuć jego wodę kolońską, zobaczyć kilkudniowy zarost na jego szczęce.

"Adrian—"

"Wiem, że powiedzieliśmy, że to tylko interesy," wymruczał, unosząc wolną dłoń, by dotknąć mojego policzka. "Ale stojąc tu z tobą, wyglądającą tak... to nie przypomina interesów."

Jego kciuk przesunął się wzdłuż mojej kości policzkowej, a ja poczułam, jak wtulam się w jego dotyk mimo wszystkich racjonalnych myśli krzyczących, żebym się odsunęła. "Nie możemy—"

"Nie możemy?" Pochylił się bliżej, jego oddech był ciepły na moich ustach. "Powiedz mi, że tego nie czujesz, Elise. Powiedz mi, że sobie wyobrażam sposób, w jaki na mnie patrzysz."

Nie mogłam. Bo on sobie nie wyobrażał. Przyciąganie między nami było prawdziwe, niepodważalne i z każdym dniem stawało się silniejsze. Jego usta były centymetry od moich, jego oczy ciemne od pragnienia, a ja czułam, jak tonę w tej chwili.

"Powiedz 'stop'," wyszeptał, przypominając tamtą noc w jego biurze.

Moje usta się rozchyliły. Moje ciało przechyliło się w jego stronę. Ale w ostatniej sekundzie zdrowy rozsądek wrócił do mnie jak zimna fala.

"Nie mogę," wydyszałam, szybko się cofając. "To jest... my jesteśmy..."

"Wiem." Jego szczęka się zacisnęła, ale kiwnął głową i również się cofnął. "Masz rację. To jest już wystarczająco skomplikowane bez..."

"Bez czego?"

"Bez tego, że zakochuję się w mojej asystentce." To wyznanie zawisło między nami jak naładowana broń. "Dobranoc, Elise."

Wrócił do samochodu, zanim zdążyłam odpowiedzieć, zostawiając mnie stojącą na chodniku z szalejącym sercem i mrowieniem na ustach od pocałunku, który nigdy się nie wydarzył.

Dotarłam na górę na drżących nogach, wdzięczna, że mieszkanie było ciemne i puste. Jesse'ego nie było w domu, co oznaczało, że nie musiałam odpowiadać na pytania o to, gdzie byłam i dlaczego jestem wystrojona. Padłam na łóżko wciąż w jedwabnej sukience, zbyt emocjonalnie wyczerpana, by się przebrać.

Sen przychodził niespokojnie, wypełniony snami o ciemnych oczach i prawie-pocałunkach.

****

Następnego ranka przybyłam do pracy wcześnie, mając nadzieję zatracić się w rutynowych zadaniach, zanim pojawi się Adrian. Ale ledwo usiadłam przy biurku, gdy pojawił się Jesse, z ponurym wyrazem twarzy.

"Musimy porozmawiać," powiedział bez wstępu.

Mój żołądek się zacisnął. "Dzień dobry i tobie."

"Nie." Jego głos był ostry, zły. "Po prostu nie."

Rozejrzałam się po prawie pustym biurze, potem skinęłam w kierunku sali konferencyjnej. "Tam."

Gdy tylko drzwi się zamknęły, Jesse odwrócił się do mnie z ledwo kontrolowaną furią. "Nie zadzwoniłaś do mnie, gdy wróciłaś wczoraj do domu."

"Byłam zmęczona—"

"Miałaś się ze mną spotkać wczoraj na lunch. Odwołałaś bez wyjaśnienia."

"Coś wypadło w pracy—"

"Coś." Zaśmiał się gorzko. "Tak to teraz nazywamy?"

Skrzyżowałam ramiona, próbując emanować spokojną pewnością siebie. "Nie wiem, o czym mówisz."

"Nie wiesz?" Podszedł bliżej, jego niebieskie oczy płonęły. "Gdzie byłaś wczoraj w nocy, Mira?"

Użycie mojego prawdziwego imienia sprawiło, że się wzdrygnęłam. "Mówiłam ci, byłam zmęczona i poszłam spać—"

"Przedtem. Gdzie byłaś, że wymagało to kupienia designerskiej sukienki i powrotu o północy?"

Moja krew zamieniła się w lód. "Skąd ty—"

"Widziałem paragon w twojej torebce. Bergdorf Goodman. Tysiąc pięćset dolarów." Jego głos był śmiertelnie cichy. "Więc zapytam jeszcze raz. Gdzie byłaś?"

Wpatrywałam się w niego, mój umysł pracował na wysokich obrotach. Ile wiedział? Ile mogłam mu bezpiecznie powiedzieć?

"Miałam służbowe spotkanie," powiedziałam w końcu.

"Jaki rodzaj służbowego spotkania?"

"Biznesowa kolacja. Rozrywka dla klienta."

"Sama?"

Pytanie zawisło między nami jak pułapka. Otworzyłam usta, by skłamać, powiedzieć, że poszłam z Margaret lub innym współpracownikiem, ale słowa nie chciały wyjść.

"Byłaś randką Adriana wczoraj wieczorem?" zapytał cicho Jesse.

"To nie była randka—"

"Byłaś z nim? Tak czy nie?"

Zamknęłam oczy, wiedząc, że nie ma wyjścia. "Tak."

"Jezus Chryste, Mira." Przeczesał włosy rękami, spacerując do okna. "Pracownicy o tym mówią. O tym, jak szef pojawił się na kolacji z Meridianem ze swoją piękną asystentką u boku."

"To był biznes—"

"Naprawdę?" Obrócił się, by stanąć twarzą do mnie. "Bo z tego, co słyszałem, był bardzo opiekuńczy wobec ciebie. Wdał się w sprzeczkę z Meridianem, gdy stary zrobił jakieś komentarze."

Moje serce się zatrzymało. "Śledziłeś nas?"

"Miałem restaurację pod obserwacją. Standardowy nadzór." Jego uśmiech był gorzki.

"Od kiedy zostałeś szpiegiem, Jesse?"

"To dobre, z twoich ust. Nie odwracaj kota ogonem. To ty straciłaś z oczu cel."

"Nic nie straciłam—"

"Nie?" Podszedł bliżej, jego głos spadł do niebezpiecznego szeptu. "Kiedy ostatnio mnie aktualizowałaś? Kiedy ostatnio dałaś mi faktyczne informacje zamiast wymijać każde pytanie, które zadaję?"

Otworzyłam usta, by się bronić, ale zdałam sobie sprawę, że ma rację. Byłam tak pochłonięta światem Adriana, skomplikowanymi uczuciami, które we mnie budził, że zaniedbałam prawdziwy powód, dla którego tam byłam.

"Zakochujesz się w nim," kontynuował Jesse, jego głos pełen bólu i oskarżenia. "Zakochujesz się w celu, i to kompromituje wszystko."

"To nieprawda—"

"Nie?" Wyciągnął telefon, przewijając coś. "Zapisy finansowe pokazują podejrzane luki w jego kontach, o których powinnaś była zgłosić tygodnie temu. A teraz chodzisz na biznesowe kolacje jako jego randka."

"Zbieram informacje—"

"Zbierasz uczucia!" Słowa wybuchły z niego. "Powinnaś go pogrążyć, nie wskakiwać do jego łóżka!"

"Nie sypiam z nim—"

"Jeszcze." To pojedyncze słowo uderzyło jak policzek. "Ale chcesz. Widzę to wypisane na twojej twarzy."

Wpatrywałam się w niego, w tego mężczyznę, który był moim partnerem, kochankiem, kotwicą przez dwa lata niebezpiecznych zadań. Ból w jego oczach był dewastujący, a najgorsza część była taka, że nie mogłam zaprzeczyć temu, co mówił.

"Jesse—"

"Potrzebuję dowodu," powiedział cicho.

"Czego?"

"Potrzebuję dowodu, że wciąż jesteś zaangażowana w tę misję. Że nie straciłaś całkowicie z oczu tego, po co tu jesteśmy." Jego niebieskie oczy były twarde, zdeterminowane. "Bo w tej chwili, Mira, nie jestem pewien, po czyjej stronie naprawdę jesteś."

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 8

POV MIRY

„Jakiego dowodu chcesz?” – zapytałam, choć wiedziałam, o co mu chodzi.

„Udowodnij, że nadal masz kontrolę. Że nie straciłaś z oczu tego, co ważne.” Jego oczy przeszukiwały moje, jakby szukał czegoś – zapewnienia, może nadziei. „Udowodnij, że nadal jesteś moja.”

Posiadawcza nuta w jego głosie sprawiła, że coś we mnie pękło. Miałam dość bycia przepytywaną, dość ciągłych wątpliwości, dość tego, że wszyscy uważali, że wiedzą, co dla mnie najlepsze.

„Dobrze,” powiedziałam, chwytając go za nadgarstek i ciągnąc w stronę schowka. „Chcesz dowodu? Dam ci dowód.”

„Mira, co ty—”

Szarpnięciem otworzyłam drzwi do schowka i wciągnęłam go do środka, serce tłukło mi się w piersi z mieszaniny złości i desperacji. Gdy tylko drzwi zamknęły się za nami, chwyciłam go za pasek i przyciągnęłam do siebie.

„O to ci chodzi?” wyszeptałam, mój głos był chrapliwy od emocji, których nie potrafiłam nazwać. „To jest ten dowód, którego potrzebujesz?”

Ledwo zdążył przytaknąć, kiedy już przyciskałam swoje usta do jego, wlewając w ten pocałunek całą swoją frustrację i dezorientację. Jego dłonie zaplątały się w moich włosach, odpowiedział natychmiast, jego ciało napierało na moje z desperacką potrzebą.

To było znajome terytorium; Jesse i ja byliśmy razem od dwóch lat, znajdowaliśmy pocieszenie w sobie podczas niezliczonych niebezpiecznych misji. Ale kiedy jego dłonie wędrowały po moim ciele, kiedy podnosił mnie i przyciskał do ściany, myślałam tylko o ciemnych oczach i prawie-pocałunkach – o tym, jak Adrianowi głos opadał do tego niebezpiecznego szeptu, gdy byliśmy sami.

„Mira,” Jesse wyszeptał mi w szyję, jego dłonie były szorstkie i spragnione. „Boże, tęskniłem za tym. Za tobą.”

Zamknęłam oczy, próbując zatracić się w znajomym cieple jego dotyku, próbując wymazać z pamięci dotyk palców Adriana na mojej skórze. Ruchy Jessego były rozpaczliwe, niemal gorączkowe, jakby próbował odzyskać coś, co wyślizgiwało mu się z rąk.

Upadłam na kolana. Kafle były zimne. Moje dłonie znalazły jego zamek, jego palce wplątały się w moje włosy. Znajomy uścisk Jessego wtopił się w moją skórę. Wstrzymał oddech, gdy moje usta objęły go. Jęknął głośno.

Zamknęłam oczy. Ssałam mocniej. Pozwoliłam, by smak, tekstura, surowość mnie pochłonęły.

Nie chciałam myśleć.

Ale myślałam.

Usta Adriana. Jego wargi. Ciepło tego prawie-pocałunku wciąż tkwiło na moich, jak zanikająca kończyna. To, jak się powstrzymał. To, jak ja się nie powstrzymałam.

Jesse jęknął moje imię – „Mira” – jak pytanie. Jakby chciał wierzyć, że nadal jestem tam z nim. Zamruczałam wokół niego w odpowiedzi, rozpaczliwie, nieporządnie, głośno. Szarpnął się. Moje zęby musnęły go – ostrzeżenie.

To nie było dla niego. To było dla mnie.

Chciałam znów poczuć się silna. Jakbym posiadała własne ciało, wybory, błędy.

„Wstań,” Jesse dyszał, podciągając mnie za ramiona. „Mira, kurwa, co ty robisz?”

„To, czego mówiłeś, że nie potrafię.” Mój głos był ochrypły, buntowniczy.

Przycisnął mnie do ściany. Szarpnęłam jego kołnierz, przyciągając jego twarz tuż do swojej.

„Myślisz, że jestem miękka?” syknęłam. „Myślisz, że Adrian ma na mnie wpływ?”

Jego oczy przeszukiwały moje. Jego dłonie już podwijały moją spódnicę.

„Nawet nie widzisz, co robisz,” wymamrotał. „Za każdym razem, gdy go bronisz—”

„Zamknij się.”

Wszedł we mnie gwałtownie.

I faktycznie zapomniałam.

Przynajmniej na kilka sekund.

Moja głowa uderzyła w ścianę z płyt kartonowo-gipsowych. Oplotłam go nogami, kostki zaplotły się u nasady jego kręgosłupa. Jego biodra uderzały – jeszcze, jeszcze. Szybko, szorstko, rozpaczliwie.

Jego oddech był przy moim uchu. Moje paznokcie wbijały się w jego ramiona. Jedna z żarówek nad nami zamigotała.

Nie byliśmy cicho.

Skończyłam pierwsza. Orgazm, który uderzył jak cios, skurczony, nagły, przygryzłam wargę, żeby się nie odezwać. Moje oddechy były krótkie, gorące na jego szczęce.

On tuż po mnie, wolniej, poruszając się we mnie, aż zaburzył rytm i jego usta dotknęły krzywizny mojej szyi.

Byliśmy splątani w pot, ślinę i złe decyzje, gdy usłyszałam głos Adriana:

„Czy Elise już poszła do domu?”

Zamarłam.

Jesse się nie ruszył. Wciąż był we mnie.

Wstrzymałam oddech, gdy Adrian podchodził coraz bliżej.

„Halo?”

Jesse spojrzał na mnie, jego oczy rozszerzyły się z paniki. Odepchnęłam go. Zachwiał się, a ja już poprawiałam spódnicę, drżącymi dłońmi wygładzając materiał. Majtek nigdzie nie było – zniknęły w upale sprzed pięciu minut. Przetarłam udo tam, gdzie zaczął spływać jego wytrysk. Rozmazało się.

Kurwa. Kurwa.

Adrian zapukał lekko. Trzy razy.

„Mira?”

Przylgnęłam do ściany, pierś mi się unosiła, serce waliło jak werbel.

Szukasz mnie. Nie wiedziałam, czy to dobrze, czy źle.

Jesse, wciąż bez tchu, bezgłośnie zapytał: „Mamy coś powiedzieć?”

Pokręciłam gwałtownie głową.

Nie ufałam swojemu głosowi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

First Rule: Don't Fall For The Enemy

First Rule: Don't Fall For The Enemy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa