passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

First Rule: Don't Fall For The Enemy - Rozdział #8 - autor Nina Soelian

First Rule: Don't Fall For The Enemy

/

Rozdział 8

ROZDZIAŁ 7

PERSPEKTYWA MIRY

Podróż samochodem do mojego mieszkania była torturą. Adrian siedział obok mnie na tylnym siedzeniu, jego dłoń wciąż spoczywała na moich plecach od momentu, gdy pomógł mi wsiąść do samochodu. Jedwab mojej sukienki wydawał się cienki, niemal nieistniejący pod jego dotykiem, a ja byłam nadświadomie skupiona na każdym oddechu, każdym najlżejszym ruchu.

"Świetnie sobie poradziłaś dziś wieczorem," powiedział cicho w intymnej ciemności samochodu.

"Dziękuję." Trzymałam wzrok utkwiony w mijających światłach miasta, nie ufając sobie na tyle, by na niego spojrzeć. "Meridian był... wymagający."

"Meridian zachował się jak dupek." Jego palce kreśliły małe wzory na moim kręgosłupie, musiałam powstrzymać westchnienie. "Ale nie pozwoliłaś mu się wyprowadzić z równowagi. To wymaga siły."

"Radziłam sobie z gorszymi rzeczami."

"Naprawdę?" Obrócił się lekko w moją stronę i czułam jego palące spojrzenie na mojej twarzy. "Czasami zastanawiam się, jaka jest twoja prawdziwa historia, Elise Hart."

Moje serce opuściło jedno uderzenie. "Co masz na myśli?"

"Jesteś zbyt opanowana. Zbyt perfekcyjna. Większość ludzi ma jakieś oznaki, małe pęknięcia w zbroi." Jego kciuk musnął materiał mojej sukienki. "Ale ty... jesteś jak piękna tajemnica."

Samochód zwolnił i zdałam sobie sprawę z ulgą i rozczarowaniem, że dotarliśmy pod mój budynek. "To tutaj," powiedziałam szybko.

"Odprowadzę cię," powiedział Adrian.

"To nie jest konieczne—"

"Jest późno. Nalegam."

Kierowca otworzył moje drzwi, a Adrian wyszedł pierwszy, oferując mi swoją dłoń. Wbrew zdrowemu rozsądkowi, przyjęłam ją, pozwalając mu pomóc mi wysiąść z samochodu. Jego palce zwlekały na moich, gdy szliśmy w kierunku wejścia do budynku.

"Dziękuję za dzisiejszy wieczór," powiedziałam, szukając kluczy. "Kolacja była... interesująca."

"Interesująca." Uśmiechnął się, podchodząc bliżej. "Tak to nazywamy?"

Spojrzałam na niego i intensywność w jego ciemnych oczach sprawiła, że wstrzymałam oddech. Staliśmy zbyt blisko, na tyle blisko, że mogłam wyczuć jego wodę kolońską, zobaczyć kilkudniowy zarost na jego szczęce.

"Adrian—"

"Wiem, że powiedzieliśmy, że to tylko interesy," wymruczał, unosząc wolną dłoń, by dotknąć mojego policzka. "Ale stojąc tu z tobą, wyglądającą tak... to nie przypomina interesów."

Jego kciuk przesunął się wzdłuż mojej kości policzkowej, a ja poczułam, jak wtulam się w jego dotyk mimo wszystkich racjonalnych myśli krzyczących, żebym się odsunęła. "Nie możemy—"

"Nie możemy?" Pochylił się bliżej, jego oddech był ciepły na moich ustach. "Powiedz mi, że tego nie czujesz, Elise. Powiedz mi, że sobie wyobrażam sposób, w jaki na mnie patrzysz."

Nie mogłam. Bo on sobie nie wyobrażał. Przyciąganie między nami było prawdziwe, niepodważalne i z każdym dniem stawało się silniejsze. Jego usta były centymetry od moich, jego oczy ciemne od pragnienia, a ja czułam, jak tonę w tej chwili.

"Powiedz 'stop'," wyszeptał, przypominając tamtą noc w jego biurze.

Moje usta się rozchyliły. Moje ciało przechyliło się w jego stronę. Ale w ostatniej sekundzie zdrowy rozsądek wrócił do mnie jak zimna fala.

"Nie mogę," wydyszałam, szybko się cofając. "To jest... my jesteśmy..."

"Wiem." Jego szczęka się zacisnęła, ale kiwnął głową i również się cofnął. "Masz rację. To jest już wystarczająco skomplikowane bez..."

"Bez czego?"

"Bez tego, że zakochuję się w mojej asystentce." To wyznanie zawisło między nami jak naładowana broń. "Dobranoc, Elise."

Wrócił do samochodu, zanim zdążyłam odpowiedzieć, zostawiając mnie stojącą na chodniku z szalejącym sercem i mrowieniem na ustach od pocałunku, który nigdy się nie wydarzył.

Dotarłam na górę na drżących nogach, wdzięczna, że mieszkanie było ciemne i puste. Jesse'ego nie było w domu, co oznaczało, że nie musiałam odpowiadać na pytania o to, gdzie byłam i dlaczego jestem wystrojona. Padłam na łóżko wciąż w jedwabnej sukience, zbyt emocjonalnie wyczerpana, by się przebrać.

Sen przychodził niespokojnie, wypełniony snami o ciemnych oczach i prawie-pocałunkach.

****

Następnego ranka przybyłam do pracy wcześnie, mając nadzieję zatracić się w rutynowych zadaniach, zanim pojawi się Adrian. Ale ledwo usiadłam przy biurku, gdy pojawił się Jesse, z ponurym wyrazem twarzy.

"Musimy porozmawiać," powiedział bez wstępu.

Mój żołądek się zacisnął. "Dzień dobry i tobie."

"Nie." Jego głos był ostry, zły. "Po prostu nie."

Rozejrzałam się po prawie pustym biurze, potem skinęłam w kierunku sali konferencyjnej. "Tam."

Gdy tylko drzwi się zamknęły, Jesse odwrócił się do mnie z ledwo kontrolowaną furią. "Nie zadzwoniłaś do mnie, gdy wróciłaś wczoraj do domu."

"Byłam zmęczona—"

"Miałaś się ze mną spotkać wczoraj na lunch. Odwołałaś bez wyjaśnienia."

"Coś wypadło w pracy—"

"Coś." Zaśmiał się gorzko. "Tak to teraz nazywamy?"

Skrzyżowałam ramiona, próbując emanować spokojną pewnością siebie. "Nie wiem, o czym mówisz."

"Nie wiesz?" Podszedł bliżej, jego niebieskie oczy płonęły. "Gdzie byłaś wczoraj w nocy, Mira?"

Użycie mojego prawdziwego imienia sprawiło, że się wzdrygnęłam. "Mówiłam ci, byłam zmęczona i poszłam spać—"

"Przedtem. Gdzie byłaś, że wymagało to kupienia designerskiej sukienki i powrotu o północy?"

Moja krew zamieniła się w lód. "Skąd ty—"

"Widziałem paragon w twojej torebce. Bergdorf Goodman. Tysiąc pięćset dolarów." Jego głos był śmiertelnie cichy. "Więc zapytam jeszcze raz. Gdzie byłaś?"

Wpatrywałam się w niego, mój umysł pracował na wysokich obrotach. Ile wiedział? Ile mogłam mu bezpiecznie powiedzieć?

"Miałam służbowe spotkanie," powiedziałam w końcu.

"Jaki rodzaj służbowego spotkania?"

"Biznesowa kolacja. Rozrywka dla klienta."

"Sama?"

Pytanie zawisło między nami jak pułapka. Otworzyłam usta, by skłamać, powiedzieć, że poszłam z Margaret lub innym współpracownikiem, ale słowa nie chciały wyjść.

"Byłaś randką Adriana wczoraj wieczorem?" zapytał cicho Jesse.

"To nie była randka—"

"Byłaś z nim? Tak czy nie?"

Zamknęłam oczy, wiedząc, że nie ma wyjścia. "Tak."

"Jezus Chryste, Mira." Przeczesał włosy rękami, spacerując do okna. "Pracownicy o tym mówią. O tym, jak szef pojawił się na kolacji z Meridianem ze swoją piękną asystentką u boku."

"To był biznes—"

"Naprawdę?" Obrócił się, by stanąć twarzą do mnie. "Bo z tego, co słyszałem, był bardzo opiekuńczy wobec ciebie. Wdał się w sprzeczkę z Meridianem, gdy stary zrobił jakieś komentarze."

Moje serce się zatrzymało. "Śledziłeś nas?"

"Miałem restaurację pod obserwacją. Standardowy nadzór." Jego uśmiech był gorzki.

"Od kiedy zostałeś szpiegiem, Jesse?"

"To dobre, z twoich ust. Nie odwracaj kota ogonem. To ty straciłaś z oczu cel."

"Nic nie straciłam—"

"Nie?" Podszedł bliżej, jego głos spadł do niebezpiecznego szeptu. "Kiedy ostatnio mnie aktualizowałaś? Kiedy ostatnio dałaś mi faktyczne informacje zamiast wymijać każde pytanie, które zadaję?"

Otworzyłam usta, by się bronić, ale zdałam sobie sprawę, że ma rację. Byłam tak pochłonięta światem Adriana, skomplikowanymi uczuciami, które we mnie budził, że zaniedbałam prawdziwy powód, dla którego tam byłam.

"Zakochujesz się w nim," kontynuował Jesse, jego głos pełen bólu i oskarżenia. "Zakochujesz się w celu, i to kompromituje wszystko."

"To nieprawda—"

"Nie?" Wyciągnął telefon, przewijając coś. "Zapisy finansowe pokazują podejrzane luki w jego kontach, o których powinnaś była zgłosić tygodnie temu. A teraz chodzisz na biznesowe kolacje jako jego randka."

"Zbieram informacje—"

"Zbierasz uczucia!" Słowa wybuchły z niego. "Powinnaś go pogrążyć, nie wskakiwać do jego łóżka!"

"Nie sypiam z nim—"

"Jeszcze." To pojedyncze słowo uderzyło jak policzek. "Ale chcesz. Widzę to wypisane na twojej twarzy."

Wpatrywałam się w niego, w tego mężczyznę, który był moim partnerem, kochankiem, kotwicą przez dwa lata niebezpiecznych zadań. Ból w jego oczach był dewastujący, a najgorsza część była taka, że nie mogłam zaprzeczyć temu, co mówił.

"Jesse—"

"Potrzebuję dowodu," powiedział cicho.

"Czego?"

"Potrzebuję dowodu, że wciąż jesteś zaangażowana w tę misję. Że nie straciłaś całkowicie z oczu tego, po co tu jesteśmy." Jego niebieskie oczy były twarde, zdeterminowane. "Bo w tej chwili, Mira, nie jestem pewien, po czyjej stronie naprawdę jesteś."

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 8

POV MIRY

„Jakiego dowodu chcesz?” – zapytałam, choć wiedziałam, o co mu chodzi.

„Udowodnij, że nadal masz kontrolę. Że nie straciłaś z oczu tego, co ważne.” Jego oczy przeszukiwały moje, jakby szukał czegoś – zapewnienia, może nadziei. „Udowodnij, że nadal jesteś moja.”

Posiadawcza nuta w jego głosie sprawiła, że coś we mnie pękło. Miałam dość bycia przepytywaną, dość ciągłych wątpliwości, dość tego, że wszyscy uważali, że wiedzą, co dla mnie najlepsze.

„Dobrze,” powiedziałam, chwytając go za nadgarstek i ciągnąc w stronę schowka. „Chcesz dowodu? Dam ci dowód.”

„Mira, co ty—”

Szarpnięciem otworzyłam drzwi do schowka i wciągnęłam go do środka, serce tłukło mi się w piersi z mieszaniny złości i desperacji. Gdy tylko drzwi zamknęły się za nami, chwyciłam go za pasek i przyciągnęłam do siebie.

„O to ci chodzi?” wyszeptałam, mój głos był chrapliwy od emocji, których nie potrafiłam nazwać. „To jest ten dowód, którego potrzebujesz?”

Ledwo zdążył przytaknąć, kiedy już przyciskałam swoje usta do jego, wlewając w ten pocałunek całą swoją frustrację i dezorientację. Jego dłonie zaplątały się w moich włosach, odpowiedział natychmiast, jego ciało napierało na moje z desperacką potrzebą.

To było znajome terytorium; Jesse i ja byliśmy razem od dwóch lat, znajdowaliśmy pocieszenie w sobie podczas niezliczonych niebezpiecznych misji. Ale kiedy jego dłonie wędrowały po moim ciele, kiedy podnosił mnie i przyciskał do ściany, myślałam tylko o ciemnych oczach i prawie-pocałunkach – o tym, jak Adrianowi głos opadał do tego niebezpiecznego szeptu, gdy byliśmy sami.

„Mira,” Jesse wyszeptał mi w szyję, jego dłonie były szorstkie i spragnione. „Boże, tęskniłem za tym. Za tobą.”

Zamknęłam oczy, próbując zatracić się w znajomym cieple jego dotyku, próbując wymazać z pamięci dotyk palców Adriana na mojej skórze. Ruchy Jessego były rozpaczliwe, niemal gorączkowe, jakby próbował odzyskać coś, co wyślizgiwało mu się z rąk.

Upadłam na kolana. Kafle były zimne. Moje dłonie znalazły jego zamek, jego palce wplątały się w moje włosy. Znajomy uścisk Jessego wtopił się w moją skórę. Wstrzymał oddech, gdy moje usta objęły go. Jęknął głośno.

Zamknęłam oczy. Ssałam mocniej. Pozwoliłam, by smak, tekstura, surowość mnie pochłonęły.

Nie chciałam myśleć.

Ale myślałam.

Usta Adriana. Jego wargi. Ciepło tego prawie-pocałunku wciąż tkwiło na moich, jak zanikająca kończyna. To, jak się powstrzymał. To, jak ja się nie powstrzymałam.

Jesse jęknął moje imię – „Mira” – jak pytanie. Jakby chciał wierzyć, że nadal jestem tam z nim. Zamruczałam wokół niego w odpowiedzi, rozpaczliwie, nieporządnie, głośno. Szarpnął się. Moje zęby musnęły go – ostrzeżenie.

To nie było dla niego. To było dla mnie.

Chciałam znów poczuć się silna. Jakbym posiadała własne ciało, wybory, błędy.

„Wstań,” Jesse dyszał, podciągając mnie za ramiona. „Mira, kurwa, co ty robisz?”

„To, czego mówiłeś, że nie potrafię.” Mój głos był ochrypły, buntowniczy.

Przycisnął mnie do ściany. Szarpnęłam jego kołnierz, przyciągając jego twarz tuż do swojej.

„Myślisz, że jestem miękka?” syknęłam. „Myślisz, że Adrian ma na mnie wpływ?”

Jego oczy przeszukiwały moje. Jego dłonie już podwijały moją spódnicę.

„Nawet nie widzisz, co robisz,” wymamrotał. „Za każdym razem, gdy go bronisz—”

„Zamknij się.”

Wszedł we mnie gwałtownie.

I faktycznie zapomniałam.

Przynajmniej na kilka sekund.

Moja głowa uderzyła w ścianę z płyt kartonowo-gipsowych. Oplotłam go nogami, kostki zaplotły się u nasady jego kręgosłupa. Jego biodra uderzały – jeszcze, jeszcze. Szybko, szorstko, rozpaczliwie.

Jego oddech był przy moim uchu. Moje paznokcie wbijały się w jego ramiona. Jedna z żarówek nad nami zamigotała.

Nie byliśmy cicho.

Skończyłam pierwsza. Orgazm, który uderzył jak cios, skurczony, nagły, przygryzłam wargę, żeby się nie odezwać. Moje oddechy były krótkie, gorące na jego szczęce.

On tuż po mnie, wolniej, poruszając się we mnie, aż zaburzył rytm i jego usta dotknęły krzywizny mojej szyi.

Byliśmy splątani w pot, ślinę i złe decyzje, gdy usłyszałam głos Adriana:

„Czy Elise już poszła do domu?”

Zamarłam.

Jesse się nie ruszył. Wciąż był we mnie.

Wstrzymałam oddech, gdy Adrian podchodził coraz bliżej.

„Halo?”

Jesse spojrzał na mnie, jego oczy rozszerzyły się z paniki. Odepchnęłam go. Zachwiał się, a ja już poprawiałam spódnicę, drżącymi dłońmi wygładzając materiał. Majtek nigdzie nie było – zniknęły w upale sprzed pięciu minut. Przetarłam udo tam, gdzie zaczął spływać jego wytrysk. Rozmazało się.

Kurwa. Kurwa.

Adrian zapukał lekko. Trzy razy.

„Mira?”

Przylgnęłam do ściany, pierś mi się unosiła, serce waliło jak werbel.

Szukasz mnie. Nie wiedziałam, czy to dobrze, czy źle.

Jesse, wciąż bez tchu, bezgłośnie zapytał: „Mamy coś powiedzieć?”

Pokręciłam gwałtownie głową.

Nie ufałam swojemu głosowi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

First Rule: Don't Fall For The Enemy

First Rule: Don't Fall For The Enemy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa