POV Reyny
"Nie jesz."
Dłonie Brigi drżą, gdy odstawia talerz.
Jest najbliższa matce osobą, jaką mam. Ta stara zielarka z kasty jeźdźców wychowuje mnie, odkąd jeszcze nie chodziłam.
Puree z korzeni z suszonym rozmarynem to mój ulubiony posiłek. Albo raczej to, co uchodzi za ulubione, kiedy masz do wyboru puree z korzeni, herbatę z kory i to, czego ogród nie zabił w tym tygodniu.
Zrobiła je z naszych ostatnich trzech bulw. Patrzyłam, jak je obiera. Tak bardzo trzęsły jej się palce, że dwa razy się skaleczyła.
Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, więc.
"Jem," mówię i wpycham do ust łyżkę, zanim zdąży zaprotestować.
Zawsze jest dobre, kiedy Briga je przygotowuje. Szkoda tylko, że wiem dokładnie, jak mało nam zostało w piwniczce.
Siada naprzeciwko mnie na ławce. Grusza nad nami skrzypi na wietrze, a kilka kwiatów opada na stół pomiędzy nami.
Cały nasz dom to właśnie to drzewo z wydrążonym pniem, omszałymi ścianami i piwniczką, którą Briga wykopała sama, zanim wysiadły jej plecy.
"Więc myślałam sobie," zaczynam, skubiąc nitkę na rękawie. Briga nie polubi tego, co mam zamiar powiedzieć.
Teraz, gdy mam osiemnaście lat, nie potrzebuję jej pozwolenia. Ale co, jeśli Briga zmieniłaby zdanie na temat tego, że nigdy nie opuszczę tego miejsca?
"Nie." Briga nawet nie podnosi wzroku. Odkorkowuje małą szklaną buteleczkę z ciemnym płynem. Ten ostry, ziołowy zapach znam całe życie.
"Nawet nie wiesz, co chciałam powiedzieć!"
"Chciałaś powiedzieć, że jesteś już wystarczająco dorosła, by iść do cytadeli." Przesuwa butelkę w moją stronę. "Odpowiedź brzmi: nie. A teraz wypij swój tonik."
Cóż, przynajmniej próbowałam…
Obejmuję buteleczkę palcami i unoszę ją pod światło. Eliksir jest dziś prawie czarny, gęstszy niż zwykle.
Briga chodzi po zioła trzy godziny w jedną stronę. Potem jej kolana puchną przez kilka dni.
Mówi, że ten tonik uzupełnia to, czego brakuje w naszej diecie. Piję go co rano, odkąd pamiętam.
I nigdy nie pozwala mi towarzyszyć sobie przy zbieraniu składników.
'Za niebezpieczna jest droga dla bezbronnej dziewczyny takiej jak ty, Reyna' — zawsze powtarza.
"W cytadeli jest praca," mówię, patrząc na nią. "Kuchnie, stajnie, coś. Mogłybyśmy wreszcie normalnie zjeść."
Briga odstawia kubek i splata drżące dłonie na stole, a to znaczy, że zaraz opowie swoją ulubioną historię po raz kolejny.
Tę samą straszną opowieść, którą słyszę od dziecka.
"Było raz pięć bestii," zaczyna Briga, "każda tak niebezpieczna, że pozostałe spały z jednym okiem otwartym. Zbudowały więc razem kamienną jamę."
Kciukiem wodzi po pęknięciu w stole.
"Wilk naostrzył sobie zęby na armię."
Widziałam żołnierzy przechodzących przez dolinę pod naszym domem. Nawet z daleka ziemia drżała.
"Smok połykał całe złoto, aż nikt nie mógł zjeść posiłku bez jego pozwolenia."
W to akurat wierzę. Briga wymienia zioła na mąkę, bo monety przestały docierać do zewnętrznych wiosek już dawno temu.
"Niedźwiedź siedział na ziemi i miażdżył każdego, kto próbował ją przekroczyć. Pantera poznała wszystkie sekrety i sprzedawała je z powrotem, owinięte w jedwab."
Zatrzymuje się. Zawsze obniża głos tuż przed tą częścią.
"A Wąż napełnił dwa kielichy — jeden lekarstwem, drugi trucizną — i nigdy nie powiedział nikomu, który jest który."
Dreszcz przebiega mi po ramionach. Nienawidzę, że to wciąż działa. Że mam osiemnaście lat, a bajka na dobranoc wciąż może sprawić, że czuję się jak dziecko ukrywające się pod kocem.
Opuszczam kolana i prostuję się. "To opowieść, żeby dzieci były posłuszne, Briga."
"Te pięć bestii ma imiona." Oczy Brigi świdrują mnie. "Siedzą na pięciu tronach w cytadeli, do której tak ci spieszno. Nazywają się Pentarchią i każde stworzenie na tym kontynencie oddycha tylko dlatego, że ta piątka na to pozwala."
Znów drżą jej dłonie. Drżą coraz bardziej w tym roku, zwłaszcza gdy się sprzeciwiam. A swojej porcji nawet nie tknęła.
"Byłabym kuchenną dziewczyną, nie gościem przy ich stole narad." Pochylam się do przodu. "Tylko jeden dzień, Briga. Poszłabym rano i wróciła przed zmrokiem. Nawet nie musiałabyś się martwić."
Zamyka na moment oczy. Gdy je otwiera, łagodnieją. Rzuca mi to spojrzenie, które mówi 'Kocham cię, ale jesteś głupia.'
"Myślisz, że Pentarchia zauważa tylko ważnych?" Jej głos się ścisza. "Zabrali każdą ostatnią łanię, Reyna. Przez wieki krwawe linie drapieżników wymierały, bo ich rasowe samice nie mogły donosić zdrowych młodych."
Briga kręci głową, zagubiona we wspomnieniach.
Słyszałam tę legendę wcześniej. Opowiada ją za każdym razem, gdy wspominam cytadelę, i za każdym razem robi mi się zimno na zewnętrznej stronie dłoni.
Łanie-zmiennokształtne mogły donosić młode każdego drapieżnika, więc Pentarchia zaciągała je do cytadeli jak hodowlane bydło i używała, póki ich ciała nie odmówiły posłuszeństwa.
Jedna po drugiej, aż nie zostało żadnej.
Łyżka zatrzymuje mi się w połowie drogi do ust.
Czasem gdy Briga opowiada tę część, widzę pokój bez okien i dziewczynę w moim wieku, może mniejszą, której kolejny poród może być ostatnim.
Muszę dwa razy przełknąć, zanim głos mi wraca.
"Jelenie są wymarłe, sama to mówiłaś."
Briga kiwa głową. Ale jej szczęka się napina, a wzrok pada na butelkę toniku między nami.
"A ja nawet nie jestem zmiennokształtna, więc czego właściwie mam się bać?"
Czekam. Głupio, wiem, ale co jeśli tym razem naprawdę odpowie?
"Pij." Stuka w butelkę w mojej dłoni.
Wzdycham i przykładam ją do ust. Sam zapach wystarcza — gorzki, ziemisty, ostry aż szczypie w nozdrza, zanim płyn dotknie ust.
Kichnięcie wyrywa mi się, zanim zdążę je powstrzymać. Palce drgają i butelka wypada mi z rąk. Szkło uderza o kamień. Ciemny płyn rozlewa się po szczelinach.
Briga patrzy na bałagan. Ja patrzę na swoje niezdarne dłonie.
Ty absolutna idiotko. To trzy godziny chodzenia dla Brigi. To jej kolana, jej plecy, jej drżące dłonie...
"Sama pójdę po zioła," mówię, już wstając. "Powiedz mi, gdzie rosną. Pobiegnę. Wrócę przed zmrokiem."
"Usiądź, Reyna."
"Briga, pozwól mi to chociaż naprawić."
"Poradzę sobie." Już zdejmuje płaszcz z haczyka przy wejściu, już owija szal wokół szyi.
Palce plączą jej się na zapięciu, patrzę jak trzy razy próbuje, zanim metal wreszcie chwyta. Trzy razy na zapięciu, którego używa od lat.
Coraz gorzej z nią co miesiąc, a ty siedzisz tu zupełnie bezużyteczna.
"Proszę," mówię. "Pozwól mi chociaż pójść z tobą."
"Trasa nie jest dla ciebie bezpieczna. Wrócę przed nocą." Briga otwiera drzwi i zatrzymuje się. Odwraca się do mnie na moment. "Wszystkiego najlepszego z okazji osiemnastych urodzin, maleńka."
Drzwi zamykają się za nią.
Stoję pośrodku naszego domu z gruszy, a cisza jest tak gęsta, że słyszę własne serce. Pusty talerz, rozbita butelka, mokra plama na kamiennej podłodze.
A co jeśli się przewróci? Co jeśli jej kolana zablokują się na górskiej ścieżce i nie będzie mogła wrócić? A jeśli to będzie ta wyprawa, która ją wykończy?
Myślałam o cytadeli od dwunastego roku życia.
Każdy podróżny, który przychodził do Brigi po lekarstwa, przynosił opowieści.
Ogromne mury, złote wieże, targi, na których można było jeść, aż rozboli brzuch, kobiety w jedwabiach, które nigdy nie martwiły się o następny posiłek.
Zapamiętałam każdy szczegół. Ścieżki leśne znam lepiej, niż Briga myśli. Słońce jest wysoko. Jeśli wyjdę teraz, mogę dojść do zewnętrznych murów i wrócić przed zachodem.
Muszę tylko znaleźć jedzenie. Cokolwiek, by przynieść coś z powrotem, żeby nie musiała racjonować puree z korzeni przez kolejny miesiąc.
To tylko kilka godzin. Jeśli będę miała szczęście, wrócę przed Brigą. Nawet się nie dowie, że wyszłam.
Biorę torbę z kąta. Jest podarta i ledwie się trzyma. Zarzucam ją na ramię i otwieram drzwi.
Las przed nami pożera światło słoneczne. Ścieżka do cytadeli prowadzi na wschód, za strumień, przez brzozowy korytarz, na grzbiet.
Każdy podróżny opisywał ją tak samo. Jak trudna może być?
Rzucam ostatnie spojrzenie na dom i zamykam za sobą drzwi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Reyny
Płuca płoną mi, a nogi się trzęsą, ale nie mogę się ruszyć, bo cytadela jest tuż tam, po drugiej stronie doliny przeciętej przez rzekę, która łapie słońce.
Wodospady spadają z klifów po obu stronach, białe i grzmiące, zasilając szeroki pas wody usiany płaskimi kamieniami.
A za tym wszystkim cytadela wyrasta ze skały.
Jest większa, niż opowieści Brigi to przedstawiały. Większa niż wszystko, co zbudowałam w głowie w bezsenne noce.
Potężne mury, wieże zwieńczone złotem, które płonie w słońcu, i okna… Boże, tyle okien.
A za każdym z nich ktoś jest ciepły, syty, czysty i nawet nie wie, jakie ma szczęście.
Kucam przy linii drzew i patrzę. Rzeka poniżej to może dziesięć minut wspinaczki w dół. Za nią są zewnętrzne mury.
Jeśli jest targ, będzie przy bramach. Muszę tylko podejść na tyle blisko, by…
„Jeśli poruszy to na radzie jeszcze raz, przysięgam na każdy mój pazur…”
Męski głos niesie się z nadbrzeżnej ścieżki i wszystkie mięśnie w moim ciele tężeją.
Włosy na karku stają dęba i żyję w lesie wystarczająco długo, by wiedzieć, że to znaczy niebezpieczeństwo .
Kolana uderzają w ziemię, dłonie płasko na mchu, kręgosłup skulony nisko za najbliższym głazem. Przyciskam się do kamienia i przestaję oddychać.
Dwóch mężczyzn schodzi ścieżką nad rzeką. Widzę ich przez szczelinę między głazem a martwym pniem. Jestem tak blisko, że mogłabym policzyć pierścienie na ich palcach.
Nie są do siebie podobni.
Pierwszy jest ogromny — szerokie ramiona, szeroka klatka, wszystko szerokie.
Rudo-brązowa broda jest luźno zapleciona, ramiona grubsze niż mój pas, dłonie mogłyby objąć całą moją klatkę piersiową.
Rękawy podwinięte aż za łokcie, przedramiona pokryte bliznami i szorstkimi włosami.
Chodzi w rozsznurowanych butach i z rozpiętym kołnierzem. Widzę grubą szyję, mocną linię szczęki.
Wygląda, jakby mógł wyrwać drzwi z zawiasów i nawet tego nie zauważyć.
Drugi jest… piękny. To jedyne słowo, jakie mam. Czarne włosy zaczesane do tyłu, czarne oczy, oliwkowa skóra, która lśni w słońcu.
Koszula rozpięta aż pod obojczyki, a za każdym razem, gdy się porusza, widzę rysunek mięśni na klatce piersiowej.
Jest szczupły — wąskie biodra, długie nogi, talię mogłabym objąć obiema rękami. Usta pełne, miękkie, niepasujące do tak ostrej twarzy.
Wszystko w nim mówi „dotknij mnie” , a wszystko w jego ruchach mówi „wiem, że tego chcesz”.
Czy ja chcę? Nigdy nawet…
„...powiedziałem Drayvenowi, że północny patrol graniczny jest bez sensu,” mówi ten duży. Jego głos jest głęboki, wibruje w skale. „Nigdy nie słucha. Wolf myśli, że jeśli postawi wystarczająco dużo żołnierzy, świat się podporządkuje.”
Ciemny się śmieje. To miękki dźwięk, niemal leniwy. „Niech się bawi w generała, duży misiu. To go zajmuje i trzyma z daleka od naszych spraw.”
„ Twoich spraw, kociaku. Ja nie mam nic, co musiałbym ukrywać.”
„Każdy ma coś do ukrycia. Ty po prostu nie wiesz, co się kwalifikuje.” Ciemny przechyla głowę. „A propos ukrytych rzeczy… Słyszałeś, że Sorath prawie spalił służącą w zeszłym tygodniu? Biedna dziewczyna dotknęła jego księgi.”
Sorath. Smok, który pożarł całe złoto.
A ja jestem tą, która połyka oddech. Jeśli znają Smoka z imienia, „duży miś” to nie jest przezwisko. I „kociak” nie jest żartem.
Ten duży to Tormund Brannveld. Niedźwiedź, który siedział na ziemi i miażdżył każdego, kto próbował ją przekroczyć.
A ciemny to Caspian Morvaine, Pantera.
Bajki Brigi na dobranoc stoją dwadzieścia stóp ode mnie bez koszul.
„Sorath musi się nauczyć, że złoto nie grzeje, kiedy cała cytadela cię nienawidzi,” mówi Tormund.
„A Kazrael musi się nauczyć, że eksperymenty na kucharzach utrudniają znalezienie zastępstw.”
Kazrael to więc Wąż. Jedyny z opowieści Brigi, którego nigdy nie umiałam sobie wyobrazić.
Caspian zdejmuje liść z ramienia, nie przerywając kroku. Ruch tak naturalny, że aż irytujący. Nikt nie powinien wyglądać tak gracją podczas nicnierobienia.
„Mówiłem Drayvenowi, że powinniśmy to omówić na radzie, ale znasz go. Jeśli nie chodzi o miecze albo ziemię, to może poczekać.”
„Drayven może sobie wsadzić swój porządek rady w…”
„Uważaj.” Na ustach Caspiana pojawia się uśmiech. „Obrażasz naszego ukochanego Alfę.”
„Nie jest moim Alfą. To wilk, który zdobył największe krzesło, bo zabił poprzedniego, który na nim siedział.”
„Politycy,” Caspian wzrusza ramionami z czarującym uśmiechem.
Zatrzymują się na brzegu rzeki. Słońce dziś jest bezlitosne. Czuję, jak praży mi czubek głowy, nawet za głazem.
Tormund zdziera koszulę przez głowę i rzuca ją na kamień.
Usta wysychają mi na wiór.
Nie patrz, nie patrz, nie…
Patrzę. Jego plecy to ściana mięśni, z trzema bliznami, z ciemną linią włosów znikającą w pasie spodni.
Wchodzi do płytkiej wody i oblewa twarz wodą, wzdychając z ulgą.
Caspian rozbiera się wolniej, jakby nawet sam na sam z Tormundem nie mógł przestać robić z tego przedstawienia.
Rozpina koszulę jedną ręką, zrzuca ją i składa na suchym kamieniu.
Jego ciało jest inne niż u Tormunda — smuklejsze, wyrzeźbione, każdy mięsień widoczny jakby narysowany tuszem.
Skóra mi cierpnie. Gorąco wspina się na kark i rozlewa po klatce piersiowej. Coś nisko w brzuchu napina się mocno. Jak głód, ale niżej i gorzej.
Uda ściskają się razem i nie wiem, czemu.
Potem policzki płoną, bo chyba wiem.
Słyszałam, jak goście Brigi żartowali o tym, co robią ze sobą mężczyźni i kobiety… Czy o to im chodziło?
Skalp nagle swędzi. Potem piecze w dwóch gorących punktach tuż nad linią włosów. Sięgam rękami i czuję coś twardego.
Co…
Przyciskam dłonie do czubka głowy. Dwa żłobkowane wyrostki przebijają się przez moje włosy, ciepłe, twarde i rosnące.
Czuję, jak kość przebija skórę — bez krwi, bez bólu, tylko nacisk i okropny dźwięk czegoś pękającego cicho w mojej czaszce.
Oddycham płytko.
Obraz rozmazuje mi się po bokach i mocno mrugam, dociskając dłonie do… Rogów. Rosną mi z głowy jak gałęzie po deszczu i nie mogę ich powstrzymać.
Co się ze mną dzieje?! Czy ja…
Nie, to niemożliwe. Łanie wyginęły. Powinny być wygasłe.
A ja rosnę rogi dwadzieścia stóp od dwóch drapieżników. Muszę działać szybko.
Dociskam dłonie do wyrostków i pcham, jakbym mogła je wepchnąć z powrotem do czaszki. Nie ruszają się. Są częścią mnie.
Tonik. Cokolwiek było w toniku Brigi, musiało to powstrzymywać. Rozbiłam ostatnią butelkę i uciekłam, a teraz…
„Czujesz to?” Tormund podnosi się w płytkiej wodzie. Woda spływa z niego. Nozdrza rozszerzają się, a oczy przeszukują linię drzew.
Caspian nieruchomieje. Cała leniwość znika z jego ciała w jednej chwili. Odwraca głowę prosto w stronę mojego głazu.
O bogowie… Nie, nie, nie, nie!
„Czuję,” mówi. Jego głos jest już inny, niższy i głodniejszy. „Czegoś nie czuliśmy od bardzo dawna.”
Wstrzymuję oddech i cofam jedną stopę w stronę drzew. Powoli. Powoli. Mech jest miękki, jestem lekka i jeśli tylko zdołam dotrzeć do linii drzew zanim…
Gałązka trzaska pod moją piętą.
Caspian patrzy mi prosto w oczy przez szczelinę między kamieniami. Usta wykrzywiają się, widzę zęby zbyt ostre jak na ludzką twarz.
Rzucam się do ucieczki, może cztery kroki, zanim cień spada na mnie z góry. Upadam, powietrze ucieka z płuc, kamień rysuje mi dłonie.
Coś mnie przygniata — ciężar, ciepło, futro na moich nagich ramionach. Szorstki język prześlizguje się po moim policzku, smakując, a jego ciepło sprawia, że drgam tak mocno, że zęby mi stukają.
Czarna pantera zmienia się. Futro przechodzi w skórę, łapy w dłonie i już jest nade mną mężczyzna, jedną ręką przytrzymuje mój nadgarstek, drugą podnosi mi podbródek.
Czarne oczy z pionowymi źrenicami. Uśmiech, który nie należy do niczego bezpiecznego.
Powoli oblizuje wargi, jakby nadal próbował mojego smaku.
„Pójdziesz z nami, mała sarenko.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Reyny
Dłoń Caspiana nie opuszcza mojego ramienia przez całą drogę. Jego uchwyt nie jest bolesny. Jest ciepły, pewny i niemal… uprzejmy.
Gdyby nie rogi wyrastające z mojej czaszki i brud na kolanach po tym, jak powalił mnie Pantera, mogłabym to pomylić z eskortą.
Tormund idzie przed nami, jego masywna sylwetka wypełnia korytarz. Każdy służący, którego mijamy, przylega do ściany, by go przepuścić.
Cytadela pochłania mnie w całości. Kamienne korytarze są szersze niż cały dom Brigi. Gobeliny są wyższe niż drzewa. Pochodnie w żelaznych uchwytach płoną bez dymu.
A kobiety… Nie mogę przestać się im przyglądać. Nawet służące są piękne. Czyste włosy, gładka skóra, suknie, które leżą tak, jakby zostały na nich uszyte.
Jedna z nich przechodzi obok nas, niosąc tacę z owocami.
Jej talia jest tak wąska, a postawa tak wyprostowana, że odruchowo garbię ramiona, świadoma każdego wystającego kąta własnego ciała.
Owoców na jej tacy jest więcej niż Briga i ja jemy przez tydzień.
Bogowie… Briga wróci do pustego domu. Będzie mnie wołać, a ja nie odpowiem. Pomyśli, że nie żyję.
„Idź szybciej”, mówi Caspian, jego kciuk wciska się w mój nadgarstek. „Wleczesz się.”
„Nie wlokę się.” Muszę odchylić głowę do tyłu, żeby spojrzeć na niego gniewnie. Traci to trochę na sile, gdy czubek mojej czaszki ledwie sięga jego ramienia. „Twoje nogi są dłuższe od moich.”
Spogląda na mnie w dół, jego wzrok długo wraca na górę.
„Słuszna uwaga, mała sarenko.” Kącik jego ust drga.
Nie odwraca wzroku, dopóki ciepło pełzające po mojej szyi nie dosięga policzków.
„Mógłbyś przestać tak mnie nazywać?” Za każdym razem, gdy to mówi, czuję się mniejsza. A jestem już chyba najmniejsza w tej cytadeli.
„To daj mi lepsze imię.” Pochyla się bliżej, a jego oddech muska moje ucho.
Odsuwam się na bok tak szybko, że prawie się potykam.
„Reyna.”
„Reyna.” Smakuje je jak smakował moją skórę, jakby decydował, czy mu odpowiada. „Królewskie i ładne. Szkoda dla sarny, ale ładne.”
Otwierają podwójne drzwi, a pokój po drugiej stronie odbiera mi dech.
Na środku podwyższenia stoi tron. A ten jeden tron jest otoczony czterema krzesłami, po dwa z każdej strony. Pięć miejsc dla pięciu drapieżników Pentarchii.
Weszłaś w pułapkę, głupia dziewczyno. Prosto w paszczę każdego koszmaru, który kiedykolwiek opowiadała ci Briga.
Sala to wypolerowany kamień i marmur z żyłkami złota. Wszystko odbija światło, nawet ja. Widzę swoje odbicie w kolumnie z ciemnego szkła i zamieram.
Dziewczyna, która się we mnie wpatruje, jest brudna — podarta sukienka, zdarte kolana, dzikie włosy pełne gałązek.
I ponad tym wszystkim dwa jasne, rozgałęzione rogi wyrastające z czaszki, delikatne i rozwidlone.
Naprawdę jestem sarną. Tym stworzeniem, które wytępili do końca.
„Kto to jest? Co to ma być?”
Głos dochodzi zza moich pleców. Odwracam się gwałtownie.
W wejściu, którym właśnie przyszliśmy, stoi kobieta, a obok niej dwie inne. Jest najpiękniejszą osobą, jaką kiedykolwiek widziałam.
Wysoka, czarne włosy gładko spięte, ani jeden kosmyk nie wystaje, srebrne oczy, ostre kości policzkowe. Jej suknia jest nieskazitelna, kręgosłup prosty jak żelazna linia.
A jej twarz jest wściekła .
Dwie kobiety przy niej patrzą na mnie jak koty na chrząszcza, którego zaraz rozgniotą.
„Gdzie jest Drayven, Selvenne?” Caspian nawet nie drgnie pod jej spojrzeniem.
Spodziewa się, że ta kobieta wie, gdzie jest Alfa, co pewnie znaczy, że zawsze jest gdzieś blisko niego. Dobra informacja.
„Nie ignoruj mojego pytania.” Oczy Selvenne są utkwione w moich rogach. „Gdzie znalazłeś sarnę?”
„Nad rzeką. Cudowne popołudnie, naprawdę… Polecam.” Kciuk Caspiana wciąż tkwi na moim nadgarstku. Nie puszcza mnie.
Zanim Selvenne odpowie, na końcu sali otwierają się drzwi. Wchodzą trzej mężczyźni i każda myśl w mojej głowie zamiera.
Pierwszy z nich jest najwyższym mężczyzną, jakiego widziałam. Krótkie ciemne włosy, szeroka szczęka, blizna przecinająca lewe brwi, która powinna szpecić twarz, ale tego nie robi.
Szaroniebieskie oczy natychmiast mnie znajdują.
Szerokie ramiona, masywna szyja, szorstkie dłonie — widać to nawet z daleka.
Jego usta są zaciśnięte w twardą linię, a ja widzę mięsień na jego przedramionach tam, gdzie rękawy są podwinięte.
Chodzi tak, jakby każda istota w tej sali istniała tylko dlatego, że on na to pozwala.
I dlatego wiem, że to Drayven Ashvane. Wilk.
Drugi to złoto. Złote włosy opadające za ramiona, złoto-brązowa skóra, bursztynowe oczy otoczone rzęsami zbyt długimi jak na mężczyznę.
Szczęka ostra, kości policzkowe wysokie, a dolna warga pełniejsza od górnej w sposób, który sprawia, że mój żołądek robi coś głupiego.
Pierścienie na każdym palcu, ciężkie tkaniny, klejnoty na szyi.
Jest najpiękniejszą istotą, jaką widziałam, i on o tym wie. Widać to po tym, jak trzyma podbródek.
Sorath Aurelion. Smok.
Trzeci sprawia, że mam ciarki na skórze i nie mogę odwrócić wzroku.
Białe włosy, proste i czyste, do połowy pleców. Skóra tak blada, że niemal niebieska, jakby żył pod ziemią.
Żółto-zielone oczy z pionowymi źrenicami mrugają zbyt rzadko.
Jego ciało jest szczupłe i długie — wąskie ramiona, wąskie biodra, wszystko wydłużone. Usta cienkie, a kiedy na sekundę wysuwa język, przysięgam, że jest rozdwojony.
Porusza się bezgłośnie. Nie widziałam, kiedy przyszedł. Po prostu nagle się pojawił, a moje serce waliło z tego powodu.
Kazrael Venivorn. Wąż.
"Zgadnijcie, co znaleźliśmy" — mówi Caspian do mężczyzn, jak chłopiec chwalący się skradzioną zdobyczą.
Drayven patrzy ponad Caspianem prosto na mnie. "Nie musisz jej przedstawiać. Wywąchałem ją ze swojej sypialni."
Sorath okrąża mnie. Jego oczy przesuwają się po moim ciele, moich porożach, moich podartych ubraniach.
"Jest niedożywiona i zagłodzona." Mówi ponad moją głową. "Musimy to naprawić, zanim nam się do czegoś przyda."
"Ustaw się w kolejce, Sorath," mówi Caspian obok mnie.
"Nie ma żadnych pierwszeństw." Głos Drayvena ścina całą salę. "Ona należy do Pentarchii, nie tylko do ciebie."
Moje dłonie drżą za plecami. Ściskam je do bólu w kostkach.
Jeśli teraz zamilknę, będę przedmiotem. Przedmioty nie negocjują. Są używane, aż się złamią, jak każda łania przede mną.
"Technicznie rzecz biorąc, ona należy do siebie," mówię. Mój głos jest ledwie głośniejszy od szeptu, ale w tej sali szept może równie dobrze być krzykiem.
Każda para oczu w pokoju zwraca się ku mnie.
"Z całym szacunkiem, Wasze…" Moja broda opada, a włosy spadają mi na twarz jak zasłona, za którą mogę się schować. "…Panowie."
Słyszę, jak tytuł opuszcza moje usta i wiem, że jest zły. Nie znam właściwego słowa, ale nie mogę się już cofnąć, więc brnę dalej.
"Ktoś na mnie czeka w domu. Gdybyście tylko mogli…"
Policzek przychodzi niespodziewanie.
Dłoń Selvenne ląduje na moim policzku z taką siłą, że moja głowa odskakuje na bok i czuję smak miedzi w ustach. Moje poroże uderza jedną z jej towarzyszek. Ona cofa się z okrzykiem.
"Nie rozmawia się z lordami Pentarchii, jeśli nie zostało się do tego wezwanym." Głos Selvenne jest perfekcyjnie opanowany. "A tytuł to 'Suweren', niegodna chłopko."
Pieczenie rozlewa się po mojej twarzy gorącą falą. Przyciskam język do zębów, by sprawdzić, czy są wszystkie.
Drayven robi krok w stronę Selvenne, a temperatura w pokoju spada.
Jego ramiona zasłaniają światło pochodni za nim, i przez chwilę jest tylko sylwetką z szaro-żółtymi oczami.
Absolutnie nie powinnam uważać tego za pociągające teraz.
"Wyjdź," mówi do Selvenne.
Ona mruga. To pierwsza nieelegancka rzecz, jaką u niej widziałam.
"Ona okazała brak szacunku…"
"Uderzyłaś moją własność, zanim zdążyłem ją obejrzeć." Nie patrzy już na Selvenne. Jego oczy wracają na mój policzek. "Wyjdź. Nie powtórzę tego trzeci raz."
Srebrne oczy Selvenne rzucają mi spojrzenie. To spojrzenie oznacza, że to nie koniec.
Potem odwraca się na pięcie. Jej dwie towarzyszki podążają za nią, jedna z nich pociera ramię, w które trafiło moje poroże.
Drayven w dwóch krokach pokonuje dzielącą nas odległość. Chwyta mocno mój podbródek i unosi moją twarz, by obejrzeć policzek, który uderzyła Selvenne.
Jego palce są zrogowaciałe, oczy śledzą czerwony ślad, sprawdzając, czy nie ma uszkodzeń.
"Ta łania urodzi każdemu z nas dziedzica," mówi, wciąż trzymając mój podbródek. "A żeby zapewnić równy udział, wszyscy weźmiemy ją pierwszy raz. Razem."
Drayven puszcza. Moja broda pali tam, gdzie były jego palce.
Co on ma na myśli, mówiąc 'wszyscy pięciu razem'?..
Przesuń w górę, aby kontynuować