POV Reyny
Płuca płoną mi, a nogi się trzęsą, ale nie mogę się ruszyć, bo cytadela jest tuż tam, po drugiej stronie doliny przeciętej przez rzekę, która łapie słońce.
Wodospady spadają z klifów po obu stronach, białe i grzmiące, zasilając szeroki pas wody usiany płaskimi kamieniami.
A za tym wszystkim cytadela wyrasta ze skały.
Jest większa, niż opowieści Brigi to przedstawiały. Większa niż wszystko, co zbudowałam w głowie w bezsenne noce.
Potężne mury, wieże zwieńczone złotem, które płonie w słońcu, i okna… Boże, tyle okien.
A za każdym z nich ktoś jest ciepły, syty, czysty i nawet nie wie, jakie ma szczęście.
Kucam przy linii drzew i patrzę. Rzeka poniżej to może dziesięć minut wspinaczki w dół. Za nią są zewnętrzne mury.
Jeśli jest targ, będzie przy bramach. Muszę tylko podejść na tyle blisko, by…
„Jeśli poruszy to na radzie jeszcze raz, przysięgam na każdy mój pazur…”
Męski głos niesie się z nadbrzeżnej ścieżki i wszystkie mięśnie w moim ciele tężeją.
Włosy na karku stają dęba i żyję w lesie wystarczająco długo, by wiedzieć, że to znaczy niebezpieczeństwo .
Kolana uderzają w ziemię, dłonie płasko na mchu, kręgosłup skulony nisko za najbliższym głazem. Przyciskam się do kamienia i przestaję oddychać.
Dwóch mężczyzn schodzi ścieżką nad rzeką. Widzę ich przez szczelinę między głazem a martwym pniem. Jestem tak blisko, że mogłabym policzyć pierścienie na ich palcach.
Nie są do siebie podobni.
Pierwszy jest ogromny — szerokie ramiona, szeroka klatka, wszystko szerokie.
Rudo-brązowa broda jest luźno zapleciona, ramiona grubsze niż mój pas, dłonie mogłyby objąć całą moją klatkę piersiową.
Rękawy podwinięte aż za łokcie, przedramiona pokryte bliznami i szorstkimi włosami.
Chodzi w rozsznurowanych butach i z rozpiętym kołnierzem. Widzę grubą szyję, mocną linię szczęki.
Wygląda, jakby mógł wyrwać drzwi z zawiasów i nawet tego nie zauważyć.
Drugi jest… piękny. To jedyne słowo, jakie mam. Czarne włosy zaczesane do tyłu, czarne oczy, oliwkowa skóra, która lśni w słońcu.
Koszula rozpięta aż pod obojczyki, a za każdym razem, gdy się porusza, widzę rysunek mięśni na klatce piersiowej.
Jest szczupły — wąskie biodra, długie nogi, talię mogłabym objąć obiema rękami. Usta pełne, miękkie, niepasujące do tak ostrej twarzy.
Wszystko w nim mówi „dotknij mnie” , a wszystko w jego ruchach mówi „wiem, że tego chcesz”.
Czy ja chcę? Nigdy nawet…
„...powiedziałem Drayvenowi, że północny patrol graniczny jest bez sensu,” mówi ten duży. Jego głos jest głęboki, wibruje w skale. „Nigdy nie słucha. Wolf myśli, że jeśli postawi wystarczająco dużo żołnierzy, świat się podporządkuje.”
Ciemny się śmieje. To miękki dźwięk, niemal leniwy. „Niech się bawi w generała, duży misiu. To go zajmuje i trzyma z daleka od naszych spraw.”
„ Twoich spraw, kociaku. Ja nie mam nic, co musiałbym ukrywać.”
„Każdy ma coś do ukrycia. Ty po prostu nie wiesz, co się kwalifikuje.” Ciemny przechyla głowę. „A propos ukrytych rzeczy… Słyszałeś, że Sorath prawie spalił służącą w zeszłym tygodniu? Biedna dziewczyna dotknęła jego księgi.”
Sorath. Smok, który pożarł całe złoto.
A ja jestem tą, która połyka oddech. Jeśli znają Smoka z imienia, „duży miś” to nie jest przezwisko. I „kociak” nie jest żartem.
Ten duży to Tormund Brannveld. Niedźwiedź, który siedział na ziemi i miażdżył każdego, kto próbował ją przekroczyć.
A ciemny to Caspian Morvaine, Pantera.
Bajki Brigi na dobranoc stoją dwadzieścia stóp ode mnie bez koszul.
„Sorath musi się nauczyć, że złoto nie grzeje, kiedy cała cytadela cię nienawidzi,” mówi Tormund.
„A Kazrael musi się nauczyć, że eksperymenty na kucharzach utrudniają znalezienie zastępstw.”
Kazrael to więc Wąż. Jedyny z opowieści Brigi, którego nigdy nie umiałam sobie wyobrazić.
Caspian zdejmuje liść z ramienia, nie przerywając kroku. Ruch tak naturalny, że aż irytujący. Nikt nie powinien wyglądać tak gracją podczas nicnierobienia.
„Mówiłem Drayvenowi, że powinniśmy to omówić na radzie, ale znasz go. Jeśli nie chodzi o miecze albo ziemię, to może poczekać.”
„Drayven może sobie wsadzić swój porządek rady w…”
„Uważaj.” Na ustach Caspiana pojawia się uśmiech. „Obrażasz naszego ukochanego Alfę.”
„Nie jest moim Alfą. To wilk, który zdobył największe krzesło, bo zabił poprzedniego, który na nim siedział.”
„Politycy,” Caspian wzrusza ramionami z czarującym uśmiechem.
Zatrzymują się na brzegu rzeki. Słońce dziś jest bezlitosne. Czuję, jak praży mi czubek głowy, nawet za głazem.
Tormund zdziera koszulę przez głowę i rzuca ją na kamień.
Usta wysychają mi na wiór.
Nie patrz, nie patrz, nie…
Patrzę. Jego plecy to ściana mięśni, z trzema bliznami, z ciemną linią włosów znikającą w pasie spodni.
Wchodzi do płytkiej wody i oblewa twarz wodą, wzdychając z ulgą.
Caspian rozbiera się wolniej, jakby nawet sam na sam z Tormundem nie mógł przestać robić z tego przedstawienia.
Rozpina koszulę jedną ręką, zrzuca ją i składa na suchym kamieniu.
Jego ciało jest inne niż u Tormunda — smuklejsze, wyrzeźbione, każdy mięsień widoczny jakby narysowany tuszem.
Skóra mi cierpnie. Gorąco wspina się na kark i rozlewa po klatce piersiowej. Coś nisko w brzuchu napina się mocno. Jak głód, ale niżej i gorzej.
Uda ściskają się razem i nie wiem, czemu.
Potem policzki płoną, bo chyba wiem.
Słyszałam, jak goście Brigi żartowali o tym, co robią ze sobą mężczyźni i kobiety… Czy o to im chodziło?
Skalp nagle swędzi. Potem piecze w dwóch gorących punktach tuż nad linią włosów. Sięgam rękami i czuję coś twardego.
Co…
Przyciskam dłonie do czubka głowy. Dwa żłobkowane wyrostki przebijają się przez moje włosy, ciepłe, twarde i rosnące.
Czuję, jak kość przebija skórę — bez krwi, bez bólu, tylko nacisk i okropny dźwięk czegoś pękającego cicho w mojej czaszce.
Oddycham płytko.
Obraz rozmazuje mi się po bokach i mocno mrugam, dociskając dłonie do… Rogów. Rosną mi z głowy jak gałęzie po deszczu i nie mogę ich powstrzymać.
Co się ze mną dzieje?! Czy ja…
Nie, to niemożliwe. Łanie wyginęły. Powinny być wygasłe.
A ja rosnę rogi dwadzieścia stóp od dwóch drapieżników. Muszę działać szybko.
Dociskam dłonie do wyrostków i pcham, jakbym mogła je wepchnąć z powrotem do czaszki. Nie ruszają się. Są częścią mnie.
Tonik. Cokolwiek było w toniku Brigi, musiało to powstrzymywać. Rozbiłam ostatnią butelkę i uciekłam, a teraz…
„Czujesz to?” Tormund podnosi się w płytkiej wodzie. Woda spływa z niego. Nozdrza rozszerzają się, a oczy przeszukują linię drzew.
Caspian nieruchomieje. Cała leniwość znika z jego ciała w jednej chwili. Odwraca głowę prosto w stronę mojego głazu.
O bogowie… Nie, nie, nie, nie!
„Czuję,” mówi. Jego głos jest już inny, niższy i głodniejszy. „Czegoś nie czuliśmy od bardzo dawna.”
Wstrzymuję oddech i cofam jedną stopę w stronę drzew. Powoli. Powoli. Mech jest miękki, jestem lekka i jeśli tylko zdołam dotrzeć do linii drzew zanim…
Gałązka trzaska pod moją piętą.
Caspian patrzy mi prosto w oczy przez szczelinę między kamieniami. Usta wykrzywiają się, widzę zęby zbyt ostre jak na ludzką twarz.
Rzucam się do ucieczki, może cztery kroki, zanim cień spada na mnie z góry. Upadam, powietrze ucieka z płuc, kamień rysuje mi dłonie.
Coś mnie przygniata — ciężar, ciepło, futro na moich nagich ramionach. Szorstki język prześlizguje się po moim policzku, smakując, a jego ciepło sprawia, że drgam tak mocno, że zęby mi stukają.
Czarna pantera zmienia się. Futro przechodzi w skórę, łapy w dłonie i już jest nade mną mężczyzna, jedną ręką przytrzymuje mój nadgarstek, drugą podnosi mi podbródek.
Czarne oczy z pionowymi źrenicami. Uśmiech, który nie należy do niczego bezpiecznego.
Powoli oblizuje wargi, jakby nadal próbował mojego smaku.
„Pójdziesz z nami, mała sarenko.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Reyny
Dłoń Caspiana nie opuszcza mojego ramienia przez całą drogę. Jego uchwyt nie jest bolesny. Jest ciepły, pewny i niemal… uprzejmy.
Gdyby nie rogi wyrastające z mojej czaszki i brud na kolanach po tym, jak powalił mnie Pantera, mogłabym to pomylić z eskortą.
Tormund idzie przed nami, jego masywna sylwetka wypełnia korytarz. Każdy służący, którego mijamy, przylega do ściany, by go przepuścić.
Cytadela pochłania mnie w całości. Kamienne korytarze są szersze niż cały dom Brigi. Gobeliny są wyższe niż drzewa. Pochodnie w żelaznych uchwytach płoną bez dymu.
A kobiety… Nie mogę przestać się im przyglądać. Nawet służące są piękne. Czyste włosy, gładka skóra, suknie, które leżą tak, jakby zostały na nich uszyte.
Jedna z nich przechodzi obok nas, niosąc tacę z owocami.
Jej talia jest tak wąska, a postawa tak wyprostowana, że odruchowo garbię ramiona, świadoma każdego wystającego kąta własnego ciała.
Owoców na jej tacy jest więcej niż Briga i ja jemy przez tydzień.
Bogowie… Briga wróci do pustego domu. Będzie mnie wołać, a ja nie odpowiem. Pomyśli, że nie żyję.
„Idź szybciej”, mówi Caspian, jego kciuk wciska się w mój nadgarstek. „Wleczesz się.”
„Nie wlokę się.” Muszę odchylić głowę do tyłu, żeby spojrzeć na niego gniewnie. Traci to trochę na sile, gdy czubek mojej czaszki ledwie sięga jego ramienia. „Twoje nogi są dłuższe od moich.”
Spogląda na mnie w dół, jego wzrok długo wraca na górę.
„Słuszna uwaga, mała sarenko.” Kącik jego ust drga.
Nie odwraca wzroku, dopóki ciepło pełzające po mojej szyi nie dosięga policzków.
„Mógłbyś przestać tak mnie nazywać?” Za każdym razem, gdy to mówi, czuję się mniejsza. A jestem już chyba najmniejsza w tej cytadeli.
„To daj mi lepsze imię.” Pochyla się bliżej, a jego oddech muska moje ucho.
Odsuwam się na bok tak szybko, że prawie się potykam.
„Reyna.”
„Reyna.” Smakuje je jak smakował moją skórę, jakby decydował, czy mu odpowiada. „Królewskie i ładne. Szkoda dla sarny, ale ładne.”
Otwierają podwójne drzwi, a pokój po drugiej stronie odbiera mi dech.
Na środku podwyższenia stoi tron. A ten jeden tron jest otoczony czterema krzesłami, po dwa z każdej strony. Pięć miejsc dla pięciu drapieżników Pentarchii.
Weszłaś w pułapkę, głupia dziewczyno. Prosto w paszczę każdego koszmaru, który kiedykolwiek opowiadała ci Briga.
Sala to wypolerowany kamień i marmur z żyłkami złota. Wszystko odbija światło, nawet ja. Widzę swoje odbicie w kolumnie z ciemnego szkła i zamieram.
Dziewczyna, która się we mnie wpatruje, jest brudna — podarta sukienka, zdarte kolana, dzikie włosy pełne gałązek.
I ponad tym wszystkim dwa jasne, rozgałęzione rogi wyrastające z czaszki, delikatne i rozwidlone.
Naprawdę jestem sarną. Tym stworzeniem, które wytępili do końca.
„Kto to jest? Co to ma być?”
Głos dochodzi zza moich pleców. Odwracam się gwałtownie.
W wejściu, którym właśnie przyszliśmy, stoi kobieta, a obok niej dwie inne. Jest najpiękniejszą osobą, jaką kiedykolwiek widziałam.
Wysoka, czarne włosy gładko spięte, ani jeden kosmyk nie wystaje, srebrne oczy, ostre kości policzkowe. Jej suknia jest nieskazitelna, kręgosłup prosty jak żelazna linia.
A jej twarz jest wściekła .
Dwie kobiety przy niej patrzą na mnie jak koty na chrząszcza, którego zaraz rozgniotą.
„Gdzie jest Drayven, Selvenne?” Caspian nawet nie drgnie pod jej spojrzeniem.
Spodziewa się, że ta kobieta wie, gdzie jest Alfa, co pewnie znaczy, że zawsze jest gdzieś blisko niego. Dobra informacja.
„Nie ignoruj mojego pytania.” Oczy Selvenne są utkwione w moich rogach. „Gdzie znalazłeś sarnę?”
„Nad rzeką. Cudowne popołudnie, naprawdę… Polecam.” Kciuk Caspiana wciąż tkwi na moim nadgarstku. Nie puszcza mnie.
Zanim Selvenne odpowie, na końcu sali otwierają się drzwi. Wchodzą trzej mężczyźni i każda myśl w mojej głowie zamiera.
Pierwszy z nich jest najwyższym mężczyzną, jakiego widziałam. Krótkie ciemne włosy, szeroka szczęka, blizna przecinająca lewe brwi, która powinna szpecić twarz, ale tego nie robi.
Szaroniebieskie oczy natychmiast mnie znajdują.
Szerokie ramiona, masywna szyja, szorstkie dłonie — widać to nawet z daleka.
Jego usta są zaciśnięte w twardą linię, a ja widzę mięsień na jego przedramionach tam, gdzie rękawy są podwinięte.
Chodzi tak, jakby każda istota w tej sali istniała tylko dlatego, że on na to pozwala.
I dlatego wiem, że to Drayven Ashvane. Wilk.
Drugi to złoto. Złote włosy opadające za ramiona, złoto-brązowa skóra, bursztynowe oczy otoczone rzęsami zbyt długimi jak na mężczyznę.
Szczęka ostra, kości policzkowe wysokie, a dolna warga pełniejsza od górnej w sposób, który sprawia, że mój żołądek robi coś głupiego.
Pierścienie na każdym palcu, ciężkie tkaniny, klejnoty na szyi.
Jest najpiękniejszą istotą, jaką widziałam, i on o tym wie. Widać to po tym, jak trzyma podbródek.
Sorath Aurelion. Smok.
Trzeci sprawia, że mam ciarki na skórze i nie mogę odwrócić wzroku.
Białe włosy, proste i czyste, do połowy pleców. Skóra tak blada, że niemal niebieska, jakby żył pod ziemią.
Żółto-zielone oczy z pionowymi źrenicami mrugają zbyt rzadko.
Jego ciało jest szczupłe i długie — wąskie ramiona, wąskie biodra, wszystko wydłużone. Usta cienkie, a kiedy na sekundę wysuwa język, przysięgam, że jest rozdwojony.
Porusza się bezgłośnie. Nie widziałam, kiedy przyszedł. Po prostu nagle się pojawił, a moje serce waliło z tego powodu.
Kazrael Venivorn. Wąż.
"Zgadnijcie, co znaleźliśmy" — mówi Caspian do mężczyzn, jak chłopiec chwalący się skradzioną zdobyczą.
Drayven patrzy ponad Caspianem prosto na mnie. "Nie musisz jej przedstawiać. Wywąchałem ją ze swojej sypialni."
Sorath okrąża mnie. Jego oczy przesuwają się po moim ciele, moich porożach, moich podartych ubraniach.
"Jest niedożywiona i zagłodzona." Mówi ponad moją głową. "Musimy to naprawić, zanim nam się do czegoś przyda."
"Ustaw się w kolejce, Sorath," mówi Caspian obok mnie.
"Nie ma żadnych pierwszeństw." Głos Drayvena ścina całą salę. "Ona należy do Pentarchii, nie tylko do ciebie."
Moje dłonie drżą za plecami. Ściskam je do bólu w kostkach.
Jeśli teraz zamilknę, będę przedmiotem. Przedmioty nie negocjują. Są używane, aż się złamią, jak każda łania przede mną.
"Technicznie rzecz biorąc, ona należy do siebie," mówię. Mój głos jest ledwie głośniejszy od szeptu, ale w tej sali szept może równie dobrze być krzykiem.
Każda para oczu w pokoju zwraca się ku mnie.
"Z całym szacunkiem, Wasze…" Moja broda opada, a włosy spadają mi na twarz jak zasłona, za którą mogę się schować. "…Panowie."
Słyszę, jak tytuł opuszcza moje usta i wiem, że jest zły. Nie znam właściwego słowa, ale nie mogę się już cofnąć, więc brnę dalej.
"Ktoś na mnie czeka w domu. Gdybyście tylko mogli…"
Policzek przychodzi niespodziewanie.
Dłoń Selvenne ląduje na moim policzku z taką siłą, że moja głowa odskakuje na bok i czuję smak miedzi w ustach. Moje poroże uderza jedną z jej towarzyszek. Ona cofa się z okrzykiem.
"Nie rozmawia się z lordami Pentarchii, jeśli nie zostało się do tego wezwanym." Głos Selvenne jest perfekcyjnie opanowany. "A tytuł to 'Suweren', niegodna chłopko."
Pieczenie rozlewa się po mojej twarzy gorącą falą. Przyciskam język do zębów, by sprawdzić, czy są wszystkie.
Drayven robi krok w stronę Selvenne, a temperatura w pokoju spada.
Jego ramiona zasłaniają światło pochodni za nim, i przez chwilę jest tylko sylwetką z szaro-żółtymi oczami.
Absolutnie nie powinnam uważać tego za pociągające teraz.
"Wyjdź," mówi do Selvenne.
Ona mruga. To pierwsza nieelegancka rzecz, jaką u niej widziałam.
"Ona okazała brak szacunku…"
"Uderzyłaś moją własność, zanim zdążyłem ją obejrzeć." Nie patrzy już na Selvenne. Jego oczy wracają na mój policzek. "Wyjdź. Nie powtórzę tego trzeci raz."
Srebrne oczy Selvenne rzucają mi spojrzenie. To spojrzenie oznacza, że to nie koniec.
Potem odwraca się na pięcie. Jej dwie towarzyszki podążają za nią, jedna z nich pociera ramię, w które trafiło moje poroże.
Drayven w dwóch krokach pokonuje dzielącą nas odległość. Chwyta mocno mój podbródek i unosi moją twarz, by obejrzeć policzek, który uderzyła Selvenne.
Jego palce są zrogowaciałe, oczy śledzą czerwony ślad, sprawdzając, czy nie ma uszkodzeń.
"Ta łania urodzi każdemu z nas dziedzica," mówi, wciąż trzymając mój podbródek. "A żeby zapewnić równy udział, wszyscy weźmiemy ją pierwszy raz. Razem."
Drayven puszcza. Moja broda pali tam, gdzie były jego palce.
Co on ma na myśli, mówiąc 'wszyscy pięciu razem'?..
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Reyny
Kazrael nie chodzi, on sunie.
Podążam za nim korytarzami, dwa kroki z tyłu, nie mając na co patrzeć prócz białych włosów, które spływają prosto za jego łopatki.
Łapią światło pochodni i zmieniają się w srebro, potem bladozłote, a potem znów białe. Wyglądają na zimne.
Przysięgłabym, że w dotyku byłyby jak jedwab wyciągnięty z lodowatej wody, i nie wiem, czemu moje palce aż świerzbią, żeby to sprawdzić.
Nie wydaje odgłosów kroków. Żadnego szurania butów, stukania obcasów, nic. Tylko cisza i szelest materiału.
Co kilka sekund zapominam, że jest przede mną, a kiedy znów go widzę, serce mi podskakuje.
Za mną idzie dwoje służących. Drayven przydzielił ich, zanim opuściliśmy salę tronową.
"Nakarmić ją," mówi do nich, jakbym była bezpańskim psem. "Musi przybrać na wadze, zanim będzie mogła nosić dziedzica. Martwa łania na nic nam się nie przyda."
Więc to moja wartość — nie być martwą. To cała poprzeczka.
Ale skoro Drayven chce, żebym żyła, to znaczy, że żadna z tej piątki mnie nie zabije. Przynajmniej nie celowo. I nie tej nocy.
Selvenne z kolei...
Kazrael zatrzymuje się przy drzwiach i odsuwa na bok. Dwoma palcami daje mi znak, żebym weszła.
Sięgam po klamkę. Jest żelazna, ciężka, muszę użyć obu rąk, by ją nacisnąć.
Drzwi ledwo drgają. Napieram ramieniem i w końcu się otwierają — grube drewno, zrobione dla ludzi dwa razy większych ode mnie.
Pokój za nimi jest ciemny. Nie widzę dalej niż na kilka kroków.
Spoglądam na Kazraela. Jego twarz nie zdradza nic, więc wchodzę do środka.
Wchodzi za mną chwilę później, tak samo cicho jak wcześniej, i zamyka drzwi za sobą.
"Czekać na zewnątrz," mówi do służących, nie oglądając się.
Zasuwa zamek, zostajemy sami. Pokój jest większy niż całe drzewo Brigi.
Łóżko z ciemnych futer, szafa, toaletka z brązowym lustrem. Okna wychodzą na jakiś wewnętrzny dziedziniec.
Powietrze ma warstwy — olejek cedrowy wchłonięty w drewno, gdzieś ukryta suszona lawenda, wosk pszczeli z nowych świec.
A pod tym wszystkim ledwo wyczuwalna woń żelaza i zwierzęcego piżma, stare i wrośnięte w kamień.
Kazrael opiera się o framugę, ramiona skrzyżowane. Jego żółtozielone oczy śledzą każdy mój ruch, a ja popełniam błąd, patrząc mu w twarz.
To ten człowiek, który eksperymentuje na kuchennej służbie. A ja stoję z nim w zamkniętym pokoju, o korytarz dalej od kogokolwiek, kto mógłby usłyszeć mój krzyk.
Nie odzywa się od razu. Patrzy, jak unosi się i opada moja klatka piersiowa, patrzy, jak zaciskam dłonie przy bokach, patrzy, jak przełykam ślinę.
A potem, dopiero gdy mój oddech jest już wystarczająco szybki, żeby zaspokoić cokolwiek, co mierzył, odzywa się.
"Ilu was jeszcze jest?"
Mrugam. "Co?"
"Łani." Rozkłada ramiona i odpycha się od framugi. "Nie możesz być jedyna. Gdzie są pozostali?"
"Nie ma innych. Sama nie wiedziałam, że jestem jedną z nich aż do dwóch godzin temu."
Robi krok, a dystans między nami się zmniejsza o połowę.
"Zadam to pytanie jeszcze raz," mówi ciszej. "I chciałbym, żebyś wzięła pod uwagę, że w tej cytadeli ja kontroluję każdą truciznę i każde antidotum, zanim odpowiesz."
Wysycha mi w ustach. Ale prawda to prawda, żadna ilość jadu tego nie zmieni.
"Możesz mnie otruć, jeśli chcesz." Głos mi się trzęsie, ale słowa i tak wychodzą. "Odpowiedź będzie taka sama, nawet kiedy będę martwa."
Przechyla głowę. Ruch zbyt daleki, zbyt płynny, jakby jego szyja miała dodatkowe stawy. "Kłopotliwe. Gdyby było was więcej, nie musiałbym się dzielić."
Taką jesteś teraz, Reyno. Własność do podziału.
"Drayven mówił, że wszyscy…" Przełykam ślinę. "Że będziecie razem."
Usta Kazraela drgają. "Bardzo by ci się to podobało, prawda? Cała piątka naraz."
Płonę na twarzy. Cofam się, ale za mną już łóżko i łydki uderzają o ramę.
Pokonuje dystans jednym krokiem. Jego dłoń ląduje na mojej szczęce.
Palce ma zimne, jak kamienie w zimie. Przechyla moją twarz i pochyla się. Czuję jego oddech na szyi.
Kazrael mnie wącha. Jego nos sunie od mojego ucha do obojczyka. Gdy się odsuwa, język wysuwa się między jego wargi.
Jest zdecydowanie rozdwojony. Dwa cienkie czubki badają powietrze między nami.
"Twój język…"
„Powinieneś zobaczyć, co jeszcze mam w parze.” Jego oczy zjeżdżają poniżej mojej talii i wracają. Zero wstydu, zero żartu na twarzy.
Policzki płoną mi ze wstydu, a gardło się zaciska.
Kazrael sięga w górę i jednym zimnym palcem sunie po grzbiecie mojego lewego poroża — od podstawy, gdzie wyrasta spod włosów, aż do pierwszego rozwidlenia.
To uczucie jest… dziwaczne. Czuję to jak dotyk na gołej skórze, każdy nerw ożywiony, a dreszcz przebiega przez moje ciało zanim zdołam go powstrzymać.
„Wrażliwa,” mówi. „Dobrze wiedzieć.”
„No jesteś, Kazrael.” Tormund wypełnia sobą framugę drzwi za nim. Głos ma płaski, ale oczy wbite w rękę Kazraela. „Drayven nas potrzebuje.”
Kazrael nie rusza się od razu. Zimnym kciukiem raz jeszcze kreśli linię mojej szczęki, zanim się cofa. „Wilk szczeka, a my biegniemy. Jakie to oryginalne.”
„Już, żmijo.”
Kazrael odwraca się, by odejść, ale zatrzymuje się w drzwiach. Spogląda wstecz i mówi: „Nie wdychaj jedzenia, które ci podadzą. Najpierw powąchaj, spróbuj, poczekaj. Potraktuj to jako darmową radę.”
To było ostrzeżenie czy groźba?
Przesuwa się obok Tormunda. Niedźwiedź nie odchodzi od razu. Stoi w progu, a jego oczy szybko przesuwają się po mnie, sprawdzając.
Widzi miejsce na moim porożu, gdzie zimne palce Kazraela dotykały, a jego dłoń zaciska się na framudze.
„Służba cię przygotuje do kolacji.” Jego głos jest napięty. „Zamknij drzwi, jeśli tak ci będzie lepiej.”
Zamyka drzwi. Prawie natychmiast przykładam ucho do drewna.
Najpierw dociera głos Tormunda, niski i drżący przez kamień. „Dotykałeś jej.”
„Badałem ją.” Kazrael, płaski jak szkło. „Jest na wpół wygłodzona i śmierdzi leśnym brudem.”
„Badałeś ją jak wąż bada mysz.”
„Jestem wężem, Brannveldzie. Staraj się nadążyć.”
Ich kroki oddalają się w korytarzu, reszta zamienia się w echo — warczenie Tormunda, wyważone odpowiedzi Kazraela, trzask drzwi.
Kłócą się o mnie jak psy o kość. Z tą różnicą, że to ja jestem kością, a psów jest pięć. Żadnemu nie zależy na tym, czy kość chce być gryziena.
Służki wchodzą bez pukania.
Oczywiście, kto by pukał do jelenia, prawda?
Nie odzywają się ani nie patrzą na mnie. Jedna służąca napełnia miedzianą wannę w rogu parującą wodą. Druga rozkłada ręczniki, olejki i nową suknię.
„Proszę zdjąć ubranie,” mówi ta wyższa. To pierwsze zdanie w tej twierdzy, w którym ktoś do mnie powiedział „proszę”.
Zsuwam z siebie podartą suknię. Każde żebro wystaje. Biodra wyraźnie się rysują, a służki wymieniają spojrzenie, które chcą, żebym nie zauważyła.
Tak, wiem. Wyglądam jak coś, co znajdziesz martwe w rowie. Dziękuję.
Woda jest najcieplejszym, co kiedykolwiek dotknęło mojej skóry. Na powierzchni pływają olejki — lawenda, coś cytrusowego, coś, czego nie znam, co rozluźnia mi mięśnie.
Jedna służąca wmasowuje mydło w moje włosy, podczas gdy druga szoruje mi ramiona miękką szmatką. Zamykam oczy.
Przez trzy sekundy zapominam, gdzie jestem. Ciepło wsiąka w moje kości i prawie rozpływam się na miedzianym dnie. Nigdy nie brałam kąpieli innej niż rzeka z zimną wodą.
„Potrzebuję więcej wody różanej,” mówi ta wyższa. „Zaraz wrócę.”
Drzwi się otwierają i zamykają. Nie otwieram oczu.
Chwila spokoju nie trwa długo. Ktoś chwyta mnie za tył głowy i wciska pod wodę.
Woda zalewa mi nos i usta.
Oczy otwierają się na zieloną plamę, zniekształconą twarz niższej służki nade mną. Obie ręce ma zaciśnięte na mojej głowie, przyciskając w dół.
Szarpię jej nadgarstki, paznokcie haczą o skórę, ale nie puszcza. Płuca płoną. Nogi kopią o brzegi wanny, woda wylewa się na podłogę.
Nie. Nie, nie, nie. Proszę, nie tak…
Uścisk znika.
Ktoś wciąga mnie do góry silnymi, ciepłymi dłońmi pod pachy. Powietrze uderza w moją twarz i krztuszę się.
Ktoś owija mnie tkaniną tak szybko, że nie rejestruję nagości, tylko ciężar, ciepło i szorstkość lnu na skórze.
Leżę na podłodze. Woda ze mnie spływa. Oddycham ciężko, obraz wciąż zamazany.
Ale widzę, że Tormund klęczy przy mnie, a u jego stóp leży służąca.
Służąca z głową dwa metry od ciała, z oczami szeroko otwartymi w zastygłym przerażeniu.
Przesuń w górę, aby kontynuować