

Opis
Reyna dorastala w biedzie, ukryciu i jako czlowiek - a przynajmniej tak jej sie wydawalo. W swoje osiemnaste urodziny odkrywa, ze jest ostatnia zyjaca lania-zmiennoksztaltna na kontynencie rzadzonym przez pieciu drapieznych lordow, ktorych linie krwi wymieraja. Potrzebuja jej. A dokladniej - potrzebuja jej lona. Uklad: poslubic wszystkich pieciu lordow. Urodzic kazdemu z nich dziedzica. Zostac Koronna Lania. Problem: kazda lania przed nia umierala po drugiej lub trzeciej drapieznej ciazy. Dziecko odbiera wiecej, niz cialo lani jest w stanie dac. Pieciu mezow, ktorzy widza w niej tylko zasob. Dwor, ktory pragnie jej smierci. Rywalka, ktora zrobi wszystko, by ja zniszczyc. I cialo z terminem waznosci, ktorego nie moze negocjowac. Reyna nie ma armii, tytulu ani pazurow. Ale zna sie na truciznach, zna sie na ziolach i szybko sie uczy. Jesli nie zdola ich pokonac sila, przechytrzy ich, zanim to, co pozwala jej zyc, stanie sie tym, co ja zabije.
Rozdział 1
Aug 21, 2026
POV Reyny
"Nie jesz."
Dłonie Brigi drżą, gdy odstawia talerz.
Jest najbliższa matce osobą, jaką mam. Ta stara zielarka z kasty jeźdźców wychowuje mnie, odkąd jeszcze nie chodziłam.
Puree z korzeni z suszonym rozmarynem to mój ulubiony posiłek. Albo raczej to, co uchodzi za ulubione, kiedy masz do wyboru puree z korzeni, herbatę z kory i to, czego ogród nie zabił w tym tygodniu.
Zrobiła je z naszych ostatnich trzech bulw. Patrzyłam, jak je obiera. Tak bardzo trzęsły jej się palce, że dwa razy się skaleczyła.
Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, więc.
"Jem," mówię i wpycham do ust łyżkę, zanim zdąży zaprotestować.
Zawsze jest dobre, kiedy Briga je przygotowuje. Szkoda tylko, że wiem dokładnie, jak mało nam zostało w piwniczce.
Siada naprzeciwko mnie na ławce. Grusza nad nami skrzypi na wietrze, a kilka kwiatów opada na stół pomiędzy nami.
Cały nasz dom to właśnie to drzewo z wydrążonym pniem, omszałymi ścianami i piwniczką, którą Briga wykopała sama, zanim wysiadły jej plecy.
"Więc myślałam sobie," zaczynam, skubiąc nitkę na rękawie. Briga nie polubi tego, co mam zamiar powiedzieć.
Teraz, gdy mam osiemnaście lat, nie potrzebuję jej pozwolenia. Ale co, jeśli Briga zmieniłaby zdanie na temat tego, że nigdy nie opuszczę tego miejsca?
"Nie." Briga nawet nie podnosi wzroku. Odkorkowuje małą szklaną buteleczkę z ciemnym płynem. Ten ostry, ziołowy zapach znam całe życie.
"Nawet nie wiesz, co chciałam powiedzieć!"
"Chciałaś powiedzieć, że jesteś już wystarczająco dorosła, by iść do cytadeli." Przesuwa butelkę w moją stronę. "Odpowiedź brzmi: nie. A teraz wypij swój tonik."
Cóż, przynajmniej próbowałam…
Obejmuję buteleczkę palcami i unoszę ją pod światło. Eliksir jest dziś prawie czarny, gęstszy niż zwykle.
Briga chodzi po zioła trzy godziny w jedną stronę. Potem jej kolana puchną przez kilka dni.
Mówi, że ten tonik uzupełnia to, czego brakuje w naszej diecie. Piję go co rano, odkąd pamiętam.
I nigdy nie pozwala mi towarzyszyć sobie przy zbieraniu składników.
'Za niebezpieczna jest droga dla bezbronnej dziewczyny takiej jak ty, Reyna' — zawsze powtarza.
"W cytadeli jest praca," mówię, patrząc na nią. "Kuchnie, stajnie, coś. Mogłybyśmy wreszcie normalnie zjeść."
Briga odstawia kubek i splata drżące dłonie na stole, a to znaczy, że zaraz opowie swoją ulubioną historię po raz kolejny.
Tę samą straszną opowieść, którą słyszę od dziecka.
"Było raz pięć bestii," zaczyna Briga, "każda tak niebezpieczna, że pozostałe spały z jednym okiem otwartym. Zbudowały więc razem kamienną jamę."
Kciukiem wodzi po pęknięciu w stole.
"Wilk naostrzył sobie zęby na armię."
Widziałam żołnierzy przechodzących przez dolinę pod naszym domem. Nawet z daleka ziemia drżała.
"Smok połykał całe złoto, aż nikt nie mógł zjeść posiłku bez jego pozwolenia."
W to akurat wierzę. Briga wymienia zioła na mąkę, bo monety przestały docierać do zewnętrznych wiosek już dawno temu.
"Niedźwiedź siedział na ziemi i miażdżył każdego, kto próbował ją przekroczyć. Pantera poznała wszystkie sekrety i sprzedawała je z powrotem, owinięte w jedwab."
Zatrzymuje się. Zawsze obniża głos tuż przed tą częścią.
"A Wąż napełnił dwa kielichy — jeden lekarstwem, drugi trucizną — i nigdy nie powiedział nikomu, który jest który."
Dreszcz przebiega mi po ramionach. Nienawidzę, że to wciąż działa. Że mam osiemnaście lat, a bajka na dobranoc wciąż może sprawić, że czuję się jak dziecko ukrywające się pod kocem.
Opuszczam kolana i prostuję się. "To opowieść, żeby dzieci były posłuszne, Briga."
"Te pięć bestii ma imiona." Oczy Brigi świdrują mnie. "Siedzą na pięciu tronach w cytadeli, do której tak ci spieszno. Nazywają się Pentarchią i każde stworzenie na tym kontynencie oddycha tylko dlatego, że ta piątka na to pozwala."
Znów drżą jej dłonie. Drżą coraz bardziej w tym roku, zwłaszcza gdy się sprzeciwiam. A swojej porcji nawet nie tknęła.
"Byłabym kuchenną dziewczyną, nie gościem przy ich stole narad." Pochylam się do przodu. "Tylko jeden dzień, Briga. Poszłabym rano i wróciła przed zmrokiem. Nawet nie musiałabyś się martwić."
Zamyka na moment oczy. Gdy je otwiera, łagodnieją. Rzuca mi to spojrzenie, które mówi 'Kocham cię, ale jesteś głupia.'
"Myślisz, że Pentarchia zauważa tylko ważnych?" Jej głos się ścisza. "Zabrali każdą ostatnią łanię, Reyna. Przez wieki krwawe linie drapieżników wymierały, bo ich rasowe samice nie mogły donosić zdrowych młodych."
Briga kręci głową, zagubiona we wspomnieniach.
Słyszałam tę legendę wcześniej. Opowiada ją za każdym razem, gdy wspominam cytadelę, i za każdym razem robi mi się zimno na zewnętrznej stronie dłoni.
Łanie-zmiennokształtne mogły donosić młode każdego drapieżnika, więc Pentarchia zaciągała je do cytadeli jak hodowlane bydło i używała, póki ich ciała nie odmówiły posłuszeństwa.
Jedna po drugiej, aż nie zostało żadnej.
Łyżka zatrzymuje mi się w połowie drogi do ust.
Czasem gdy Briga opowiada tę część, widzę pokój bez okien i dziewczynę w moim wieku, może mniejszą, której kolejny poród może być ostatnim.
Muszę dwa razy przełknąć, zanim głos mi wraca.
"Jelenie są wymarłe, sama to mówiłaś."
Briga kiwa głową. Ale jej szczęka się napina, a wzrok pada na butelkę toniku między nami.
"A ja nawet nie jestem zmiennokształtna, więc czego właściwie mam się bać?"
Czekam. Głupio, wiem, ale co jeśli tym razem naprawdę odpowie?
"Pij." Stuka w butelkę w mojej dłoni.
Wzdycham i przykładam ją do ust. Sam zapach wystarcza — gorzki, ziemisty, ostry aż szczypie w nozdrza, zanim płyn dotknie ust.
Kichnięcie wyrywa mi się, zanim zdążę je powstrzymać. Palce drgają i butelka wypada mi z rąk. Szkło uderza o kamień. Ciemny płyn rozlewa się po szczelinach.
Briga patrzy na bałagan. Ja patrzę na swoje niezdarne dłonie.
Ty absolutna idiotko. To trzy godziny chodzenia dla Brigi. To jej kolana, jej plecy, jej drżące dłonie...
"Sama pójdę po zioła," mówię, już wstając. "Powiedz mi, gdzie rosną. Pobiegnę. Wrócę przed zmrokiem."
"Usiądź, Reyna."
"Briga, pozwól mi to chociaż naprawić."
"Poradzę sobie." Już zdejmuje płaszcz z haczyka przy wejściu, już owija szal wokół szyi.
Palce plączą jej się na zapięciu, patrzę jak trzy razy próbuje, zanim metal wreszcie chwyta. Trzy razy na zapięciu, którego używa od lat.
Coraz gorzej z nią co miesiąc, a ty siedzisz tu zupełnie bezużyteczna.
"Proszę," mówię. "Pozwól mi chociaż pójść z tobą."
"Trasa nie jest dla ciebie bezpieczna. Wrócę przed nocą." Briga otwiera drzwi i zatrzymuje się. Odwraca się do mnie na moment. "Wszystkiego najlepszego z okazji osiemnastych urodzin, maleńka."
Drzwi zamykają się za nią.
Stoję pośrodku naszego domu z gruszy, a cisza jest tak gęsta, że słyszę własne serce. Pusty talerz, rozbita butelka, mokra plama na kamiennej podłodze.
A co jeśli się przewróci? Co jeśli jej kolana zablokują się na górskiej ścieżce i nie będzie mogła wrócić? A jeśli to będzie ta wyprawa, która ją wykończy?
Myślałam o cytadeli od dwunastego roku życia.
Każdy podróżny, który przychodził do Brigi po lekarstwa, przynosił opowieści.
Ogromne mury, złote wieże, targi, na których można było jeść, aż rozboli brzuch, kobiety w jedwabiach, które nigdy nie martwiły się o następny posiłek.
Zapamiętałam każdy szczegół. Ścieżki leśne znam lepiej, niż Briga myśli. Słońce jest wysoko. Jeśli wyjdę teraz, mogę dojść do zewnętrznych murów i wrócić przed zachodem.
Muszę tylko znaleźć jedzenie. Cokolwiek, by przynieść coś z powrotem, żeby nie musiała racjonować puree z korzeni przez kolejny miesiąc.
To tylko kilka godzin. Jeśli będę miała szczęście, wrócę przed Brigą. Nawet się nie dowie, że wyszłam.
Biorę torbę z kąta. Jest podarta i ledwie się trzyma. Zarzucam ją na ramię i otwieram drzwi.
Las przed nami pożera światło słoneczne. Ścieżka do cytadeli prowadzi na wschód, za strumień, przez brzozowy korytarz, na grzbiet.
Każdy podróżny opisywał ją tak samo. Jak trudna może być?
Rzucam ostatnie spojrzenie na dom i zamykam za sobą drzwi.

Five Predators and Their Last Doe
12 Rozdziały
12
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101