Perspektywa Reyny
Kazrael nie chodzi, on sunie.
Podążam za nim korytarzami, dwa kroki z tyłu, nie mając na co patrzeć prócz białych włosów, które spływają prosto za jego łopatki.
Łapią światło pochodni i zmieniają się w srebro, potem bladozłote, a potem znów białe. Wyglądają na zimne.
Przysięgłabym, że w dotyku byłyby jak jedwab wyciągnięty z lodowatej wody, i nie wiem, czemu moje palce aż świerzbią, żeby to sprawdzić.
Nie wydaje odgłosów kroków. Żadnego szurania butów, stukania obcasów, nic. Tylko cisza i szelest materiału.
Co kilka sekund zapominam, że jest przede mną, a kiedy znów go widzę, serce mi podskakuje.
Za mną idzie dwoje służących. Drayven przydzielił ich, zanim opuściliśmy salę tronową.
"Nakarmić ją," mówi do nich, jakbym była bezpańskim psem. "Musi przybrać na wadze, zanim będzie mogła nosić dziedzica. Martwa łania na nic nam się nie przyda."
Więc to moja wartość — nie być martwą. To cała poprzeczka.
Ale skoro Drayven chce, żebym żyła, to znaczy, że żadna z tej piątki mnie nie zabije. Przynajmniej nie celowo. I nie tej nocy.
Selvenne z kolei...
Kazrael zatrzymuje się przy drzwiach i odsuwa na bok. Dwoma palcami daje mi znak, żebym weszła.
Sięgam po klamkę. Jest żelazna, ciężka, muszę użyć obu rąk, by ją nacisnąć.
Drzwi ledwo drgają. Napieram ramieniem i w końcu się otwierają — grube drewno, zrobione dla ludzi dwa razy większych ode mnie.
Pokój za nimi jest ciemny. Nie widzę dalej niż na kilka kroków.
Spoglądam na Kazraela. Jego twarz nie zdradza nic, więc wchodzę do środka.
Wchodzi za mną chwilę później, tak samo cicho jak wcześniej, i zamyka drzwi za sobą.
"Czekać na zewnątrz," mówi do służących, nie oglądając się.
Zasuwa zamek, zostajemy sami. Pokój jest większy niż całe drzewo Brigi.
Łóżko z ciemnych futer, szafa, toaletka z brązowym lustrem. Okna wychodzą na jakiś wewnętrzny dziedziniec.
Powietrze ma warstwy — olejek cedrowy wchłonięty w drewno, gdzieś ukryta suszona lawenda, wosk pszczeli z nowych świec.
A pod tym wszystkim ledwo wyczuwalna woń żelaza i zwierzęcego piżma, stare i wrośnięte w kamień.
Kazrael opiera się o framugę, ramiona skrzyżowane. Jego żółtozielone oczy śledzą każdy mój ruch, a ja popełniam błąd, patrząc mu w twarz.
To ten człowiek, który eksperymentuje na kuchennej służbie. A ja stoję z nim w zamkniętym pokoju, o korytarz dalej od kogokolwiek, kto mógłby usłyszeć mój krzyk.
Nie odzywa się od razu. Patrzy, jak unosi się i opada moja klatka piersiowa, patrzy, jak zaciskam dłonie przy bokach, patrzy, jak przełykam ślinę.
A potem, dopiero gdy mój oddech jest już wystarczająco szybki, żeby zaspokoić cokolwiek, co mierzył, odzywa się.
"Ilu was jeszcze jest?"
Mrugam. "Co?"
"Łani." Rozkłada ramiona i odpycha się od framugi. "Nie możesz być jedyna. Gdzie są pozostali?"
"Nie ma innych. Sama nie wiedziałam, że jestem jedną z nich aż do dwóch godzin temu."
Robi krok, a dystans między nami się zmniejsza o połowę.
"Zadam to pytanie jeszcze raz," mówi ciszej. "I chciałbym, żebyś wzięła pod uwagę, że w tej cytadeli ja kontroluję każdą truciznę i każde antidotum, zanim odpowiesz."
Wysycha mi w ustach. Ale prawda to prawda, żadna ilość jadu tego nie zmieni.
"Możesz mnie otruć, jeśli chcesz." Głos mi się trzęsie, ale słowa i tak wychodzą. "Odpowiedź będzie taka sama, nawet kiedy będę martwa."
Przechyla głowę. Ruch zbyt daleki, zbyt płynny, jakby jego szyja miała dodatkowe stawy. "Kłopotliwe. Gdyby było was więcej, nie musiałbym się dzielić."
Taką jesteś teraz, Reyno. Własność do podziału.
"Drayven mówił, że wszyscy…" Przełykam ślinę. "Że będziecie razem."
Usta Kazraela drgają. "Bardzo by ci się to podobało, prawda? Cała piątka naraz."
Płonę na twarzy. Cofam się, ale za mną już łóżko i łydki uderzają o ramę.
Pokonuje dystans jednym krokiem. Jego dłoń ląduje na mojej szczęce.
Palce ma zimne, jak kamienie w zimie. Przechyla moją twarz i pochyla się. Czuję jego oddech na szyi.
Kazrael mnie wącha. Jego nos sunie od mojego ucha do obojczyka. Gdy się odsuwa, język wysuwa się między jego wargi.
Jest zdecydowanie rozdwojony. Dwa cienkie czubki badają powietrze między nami.
"Twój język…"
„Powinieneś zobaczyć, co jeszcze mam w parze.” Jego oczy zjeżdżają poniżej mojej talii i wracają. Zero wstydu, zero żartu na twarzy.
Policzki płoną mi ze wstydu, a gardło się zaciska.
Kazrael sięga w górę i jednym zimnym palcem sunie po grzbiecie mojego lewego poroża — od podstawy, gdzie wyrasta spod włosów, aż do pierwszego rozwidlenia.
To uczucie jest… dziwaczne. Czuję to jak dotyk na gołej skórze, każdy nerw ożywiony, a dreszcz przebiega przez moje ciało zanim zdołam go powstrzymać.
„Wrażliwa,” mówi. „Dobrze wiedzieć.”
„No jesteś, Kazrael.” Tormund wypełnia sobą framugę drzwi za nim. Głos ma płaski, ale oczy wbite w rękę Kazraela. „Drayven nas potrzebuje.”
Kazrael nie rusza się od razu. Zimnym kciukiem raz jeszcze kreśli linię mojej szczęki, zanim się cofa. „Wilk szczeka, a my biegniemy. Jakie to oryginalne.”
„Już, żmijo.”
Kazrael odwraca się, by odejść, ale zatrzymuje się w drzwiach. Spogląda wstecz i mówi: „Nie wdychaj jedzenia, które ci podadzą. Najpierw powąchaj, spróbuj, poczekaj. Potraktuj to jako darmową radę.”
To było ostrzeżenie czy groźba?
Przesuwa się obok Tormunda. Niedźwiedź nie odchodzi od razu. Stoi w progu, a jego oczy szybko przesuwają się po mnie, sprawdzając.
Widzi miejsce na moim porożu, gdzie zimne palce Kazraela dotykały, a jego dłoń zaciska się na framudze.
„Służba cię przygotuje do kolacji.” Jego głos jest napięty. „Zamknij drzwi, jeśli tak ci będzie lepiej.”
Zamyka drzwi. Prawie natychmiast przykładam ucho do drewna.
Najpierw dociera głos Tormunda, niski i drżący przez kamień. „Dotykałeś jej.”
„Badałem ją.” Kazrael, płaski jak szkło. „Jest na wpół wygłodzona i śmierdzi leśnym brudem.”
„Badałeś ją jak wąż bada mysz.”
„Jestem wężem, Brannveldzie. Staraj się nadążyć.”
Ich kroki oddalają się w korytarzu, reszta zamienia się w echo — warczenie Tormunda, wyważone odpowiedzi Kazraela, trzask drzwi.
Kłócą się o mnie jak psy o kość. Z tą różnicą, że to ja jestem kością, a psów jest pięć. Żadnemu nie zależy na tym, czy kość chce być gryziena.
Służki wchodzą bez pukania.
Oczywiście, kto by pukał do jelenia, prawda?
Nie odzywają się ani nie patrzą na mnie. Jedna służąca napełnia miedzianą wannę w rogu parującą wodą. Druga rozkłada ręczniki, olejki i nową suknię.
„Proszę zdjąć ubranie,” mówi ta wyższa. To pierwsze zdanie w tej twierdzy, w którym ktoś do mnie powiedział „proszę”.
Zsuwam z siebie podartą suknię. Każde żebro wystaje. Biodra wyraźnie się rysują, a służki wymieniają spojrzenie, które chcą, żebym nie zauważyła.
Tak, wiem. Wyglądam jak coś, co znajdziesz martwe w rowie. Dziękuję.
Woda jest najcieplejszym, co kiedykolwiek dotknęło mojej skóry. Na powierzchni pływają olejki — lawenda, coś cytrusowego, coś, czego nie znam, co rozluźnia mi mięśnie.
Jedna służąca wmasowuje mydło w moje włosy, podczas gdy druga szoruje mi ramiona miękką szmatką. Zamykam oczy.
Przez trzy sekundy zapominam, gdzie jestem. Ciepło wsiąka w moje kości i prawie rozpływam się na miedzianym dnie. Nigdy nie brałam kąpieli innej niż rzeka z zimną wodą.
„Potrzebuję więcej wody różanej,” mówi ta wyższa. „Zaraz wrócę.”
Drzwi się otwierają i zamykają. Nie otwieram oczu.
Chwila spokoju nie trwa długo. Ktoś chwyta mnie za tył głowy i wciska pod wodę.
Woda zalewa mi nos i usta.
Oczy otwierają się na zieloną plamę, zniekształconą twarz niższej służki nade mną. Obie ręce ma zaciśnięte na mojej głowie, przyciskając w dół.
Szarpię jej nadgarstki, paznokcie haczą o skórę, ale nie puszcza. Płuca płoną. Nogi kopią o brzegi wanny, woda wylewa się na podłogę.
Nie. Nie, nie, nie. Proszę, nie tak…
Uścisk znika.
Ktoś wciąga mnie do góry silnymi, ciepłymi dłońmi pod pachy. Powietrze uderza w moją twarz i krztuszę się.
Ktoś owija mnie tkaniną tak szybko, że nie rejestruję nagości, tylko ciężar, ciepło i szorstkość lnu na skórze.
Leżę na podłodze. Woda ze mnie spływa. Oddycham ciężko, obraz wciąż zamazany.
Ale widzę, że Tormund klęczy przy mnie, a u jego stóp leży służąca.
Służąca z głową dwa metry od ciała, z oczami szeroko otwartymi w zastygłym przerażeniu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Reyny
"Więc to ty jesteś bestią z opowieści."
Mówię to do nikogo. Do mokrej kamiennej podłogi, do plamy krwi, której służba jeszcze nie zdążyła do końca zmyć, do bezgłowego ciała, które było tu trzy minuty temu, a już go nie ma.
Tormund stoi przy oknie z założonymi rękoma. Nie powiedział ani słowa, odkąd strażnicy wynieśli ciało.
Moje ręce nie przestają się trząść. Przyciskam je płasko do ud, ale palce drgają na tkaninie ręcznika, który wciąż mam owinięty wokół siebie.
Woda kapie mi z włosów na ramiona i każdy kropla sprawia, że drżę, bo przez moment czuję się znów jak w wannie.
Kto ją przysłał? Selvenne, która mnie spoliczkowała? A może jeden z Pięciu?
Czy pomyliłam się, sądząc, że nie zrobią mi krzywdy?
Patrzę na Tormunda, żeby nie myśleć o tym.
Szczęka ma zaciśniętą. Kłykcie obdarte do krwi, a na przedramieniu rozmazana plama krwi — albo jej nie zauważył, albo go to nie obchodzi.
Przyszedł, żeby przynieść mi suknię na kolację. Usłyszał, jak szarpię się w wannie za drzwiami, wszedł i oderwał kobiecie głowę od karku.
Nie zrobił tego dla ciebie. Zrobił to, bo martwe łono nie urodzi jego dziedzica.
A jednak jego ręce też się trzęsą, widzę to stąd.
Wilkowi ręce by się nie trzęsły. Wężowi też nie. Smok pewnie najpierw sprawdziłby, czy pierścienie mu się nie uszkodziły, zanim szukałby pulsu.
A Tormund stoi przy oknie, jakby potrzebował nieba, żeby się uspokoić, i to mówi mi, że przemoc kosztuje go coś, nawet jeśli jest zasłużona.
Jeśli którykolwiek z nich mnie wysłucha, to on.
"Mogę cię o coś zapytać?" Jeśli powiem to źle, zamknie się w sobie.
"Coś mi mówi, że i tak to zrobisz." Nie odwraca się od okna. Ale nie mówi nie, więc jest nadzieja.
"Wiem, że utknęłam," mówię, wstając. "Rozumiem to. Nie zamierzam uciekać."
Robię krok w stronę okna. Śledzi mój ruch bez odwracania głowy — widzę, jak jego oczy się przesuwają.
"Poza cytadelą jest ktoś…" Kolejny krok. "Stara kobieta, która mnie wychowała."
Zatrzymuję się na długość ramienia od niego. Jestem wystarczająco blisko, by widzieć puls na jego szyi, zaschniętą krew pękającą w zgięciach kłykci.
"Jest sama i nie wie, gdzie jestem." Oczy mnie szczypią. Mrugam, żeby to powstrzymać. "Proszę. Muszę tylko wiedzieć, że żyje."
Tormund w końcu odwraca się od okna. Jego brązowe oczy przesuwają się po mojej twarzy i przez jedną, głupią sekundę myślę, że naprawdę mi pomoże.
Wtedy podnosi suknię z krzesła, na które ją rzucił, i podaje mi ją. "Przygotuj się do kolacji. Poczekam na zewnątrz."
Drzwi zamykają się za nim.
Pozostała służąca pomaga mi założyć suknię w milczeniu.
Jest ciemnozielona, cięższa niż wszystko, co kiedykolwiek nosiłam, z rękawami zakrywającymi siniaki, które już pojawiają się na moich nadgarstkach. Materiał szepcze o moją skórę, gdy się ruszam.
Kiedy jej palce zawiązują sznurki na moich plecach, wpatruję się w miejsce na podłodze, gdzie leżało ciało służącej.
Krew prawie zniknęła. Ktoś ją zmył, a ja nawet nie zauważyłam, kiedy to się stało.
Uciekłaś z domu w swoje urodziny, bo myślałaś, że złapiesz coś do jedzenia i wrócisz przed zachodem słońca.
A teraz krew martwej kobiety wsiąka w fugi twojej nowej sypialni, a ty ubierasz się na kolację z pięcioma bestiami, które cię posiadają.
Wszystkiego najlepszego, Reyna. Naprawdę.
Wychodzę i wzrok Tormunda opada na suknię, potem na moją twarz, potem natychmiast odwraca się — szybko, jakby dotknął czegoś gorącego. Nie komentuje. Idzie przodem, a ja podążam za nim.
Sala jadalna jest długa, złociście oświetlona, a przy stole, który mógłby pomieścić trzydzieści osób, stoi sześć nakryć. Pięć z nich jest już zajętych.
Lordowie podnoszą wzrok, kiedy wchodzę, i przez moment wszystkie pary oczu spoczywają na mnie jednocześnie.
Drayven siedzi na szczycie stołu. Ocenia mnie od góry do dołu bez wyrazu.
W blasku świec blizna przez jego brew wygląda mniej jak uszkodzenie, a bardziej jak coś, co mówi: 'Przeżyłem to, co mi to zrobiło, i zabiłem to w odwecie.'
Zaciskam żołądek.
Sorath przechyla kieliszek wina, obserwując mnie znad krawędzi. Jego złote włosy są dziś rozpuszczone, opadają za linię szczęki. Bursztynowy kolor jego oczu idealnie pasuje do wina.
Kaspian odchyla się w swoim krześle, rozpinając kołnierzyk o jeden guzik niżej niż dziś po południu. Wypuszcza cichy gwizd, za który spotyka go gniewne spojrzenie Drayvena.
Kazrael nie podnosi wzroku znad talerza, ale jego nozdrza się rozszerzają. Białe włosy ma dziś z tyłu związane, odsłaniając całą linię bladej, długiej szyi.
Myślę o jego zimnych palcach na moim porożu i na skórze pojawia mi się gęsia skórka dokładnie w tym samym miejscu.
— Siadaj — mówi Drayven i skinieniem głowy wskazuje puste krzesło między Tormundem a Kaspianem.
Jedzenia jest więcej, niż widziałam przez cały rok. Pieczone mięso, chleb z prawdziwym masłem, owoce w kolorach, których nie potrafię nazwać.
Jem za szybko i wiem o tym, ale moje ciało nie dba o maniery ani o ostrzeżenia Kazraela.
Kaspian obserwuje mnie z brodą opartą na dłoni i z uśmiechem, który najchętniej zmazałabym z jego twarzy.
— W geście dobrej woli — mówi Drayven, krojąc mięso — możesz wybrać kwiaty na ucztę weselną.
Racja, wesele. Potrzebują go, żeby ich dziedzice byli prawowici. Bękarty nie dziedziczą tronów, Briga mi to tłumaczyła.
Sorath przesuwa przez stół arkusz pergaminu. Nazwy kwiatów, ilustracje, odmiany, o których nigdy nie słyszałam.
Przeglądam listę i wskazuję jeden, który znam z ogrodu Brigi — fioletowy, zebrany w grona, o czystym, ostrym zapachu.
— Te — stukam w fioletowe grono. — U nas mówiliśmy na nie zmierzchowe dzwonki. Briga sadziła je przy domu.
Widelec Kazraela nieruchomieje. Odkłada go powoli i odwraca głowę w moją stronę. Pionowe szczeliny jego źrenic stają się cienkie.
— Żmijowiec — jego głos jest cichy. — Wybrałaś żmijowiec.
Nazwa nic mi nie mówi. Ale sposób, w jaki to mówi, sprawia, że wszyscy przy stole odwracają głowy. Uśmiech Kaspiana znika. Sorath odstawia kielich. Tormund przestaje przeżuwać.
A źrenice Kazraela zwężają się w tak wąskie linie, że prawie znikają.
Nie wiem, co zrobiłam źle. Ale kark mam ściśnięty jak nigdy.
— Chcesz udekorować moje wesele kwiatem, który zatrzymuje serce węża w cztery minuty? — Kazrael wstaje, a jego krzesło zgrzyta o kamienną posadzkę. — To jakiś żart?
— Ja... ja nie wiedziałam. — Moje dłonie płasko spoczywają na stole. — U nas używaliśmy ich do leczenia. Briga mówiła...
— Och, cudownie. Wiejska zielarka zatwierdziła. — Wargi mu się wyginają. — To zmienia wszystko. Wyłóżmy nimi całą nawę.
— Usiądź, Kazraelu. — Głos Drayvena przecina powietrze czysto i ostro.
Ale Kazrael opiera obie dłonie na stole i pochyla się do przodu, jego żółto-zielone oczy są utkwione we mnie.
— Jest tu od pół dnia i już wybrała ten jeden kwiat z listy, który zatrzymuje moje serce. Albo jest głupia, albo sprytna — i żadna opcja mi nie odpowiada.
Jego język miga w powietrzu. Wszyscy to widzą. Nikt nie oddycha.
— Siadaj. — Palce Drayvena zaciskają się na podłokietniku krzesła, a drewno jęczy pod jego uściskiem.
— Zmuś mnie, Wilku!
Krzesło trzaska. Drayven już stoi, a dystans między nimi znika, zanim zdążam zarejestrować ruch.
Stają naprzeciwko siebie — Wilk o głowę wyższy, patrzy z góry, Wąż patrzy w górę bez cienia strachu.
— Dość. — Tormund nie wstaje. Odchyla się w krześle i zakłada ręce na piersi. — Popatrz na nią. Ledwo trzyma widelec. Nie wiedziała.
— Ach, jak wzruszająco, Brannveld. — Sorath się nie porusza, ale jego bursztynowe oczy świecą teraz jasno. — Niedźwiedź broni łani. Sadzisz ziarno zawczasu?
Pięść Tormunda zaciska się na stole. Ramiona mu puchną, a ja słyszę przesuwające się pod skórą kości.
— Przestańcie! — Wstaję, zanim podejmę decyzję, by wstać. — Nie chcę, żeby ktoś ucierpiał przeze mnie.
— Jak szybko zaczęła się o nas martwić. — Wargi Soratha unoszą się w uśmiechu.
— To nie chodzi o was. — Mój głos jest głośniejszy, niż powinien, ale nie umiem go opanować.
— Chcę przeżyć. Jeśli ktoś z was ucierpi, zwłaszcza on — patrzę na Drayvena — kobieta, która mnie uderzyła, znów pośle kogoś, by mnie zabić.
Szczęka Drayvena się zaciska. — Dlaczego podejrzewasz Selvenne?
— Bo cię kocha. — Mówię beznamiętnie. — Czy nie?
Przy stole zapada cisza. Uśmiech Kaspiana zniknął. Tormund wpatruje się w talerz. Sorath przygląda mi się z nowym zainteresowaniem, jakbym właśnie zmieniła kształt na jego oczach.
Drayven wstaje. Odkłada serwetkę, wygładza ją raz. — To bez znaczenia. Pojutrze zostajesz naszą żoną.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Reyny
Białe, drobne kwiaty wplecione są w mój warkocz.
Patrzę na dziewczynę w brązowym lustrze. Ona patrzy na mnie, a ja jej nie znam.
Czysta skóra, zarumienione policzki, ciemne włosy z czerwonym połyskiem, którego nigdy wcześniej nie zauważyłam, teraz przeplecione kwiatami.
Suknia ślubna wisi na drzwiach szafy — biała, z opuszczonymi ramionami, srebrne nici łapiące światło przy każdym moim oddechu.
Briga by zapłakała, gdyby to zobaczyła. Albo by wrzasnęła, zważywszy na to, że wychodzę za jedyne bestie, przed którymi mnie ostrzegała.
Moje palce przesuwają się po materiale. Jest delikatniejszy niż wszystko, czego dotykałam, delikatniejszy niż ręcznik, którym Tormund otulił mnie, gdy wyciągnął mnie z wody dwa dni temu.
Gdzieś poza tymi ścianami Briga albo mnie szuka, albo opłakuje.
A ja stoję w pokoju pełnym jedwabiu, ubierana jak lalka dla pięciu mężczyzn, którzy uważają mnie za bydło z bijącym sercem.
Drzwi otwierają się bez pukania.
Caspian wchodzi, podnosi szczotkę do włosów z toaletki, nie zwalniając kroku, obraca ją w palcach i odkłada dokładnie tam, gdzie była.
— Wynocha. — Machnięciem nadgarstka odprawia służbę.
Odchodzą bez wahania. Zaciskam dłonie na krawędzi toaletki.
Krąży wokół mnie. Przechyla głowę, przygląda się warkoczowi, a jego palce wyciągają białe kwiaty z moich włosów.
— To zajęło godzinę — mówię.
— I są nie na miejscu. — Sięga do kieszeni płaszcza i wyciąga cienki złoty łańcuszek wysadzany ciemnymi kamieniami.
Jego dłonie poruszają się pewnie po moich włosach — wplatając łańcuszek tam, gdzie były kwiaty, układając go tak, by opadał przy skroni.
Poprawia mój welon i wygładza materiał na ramionach. Jego palce zatrzymują się na dekolcie ułamek sekundy za długo.
— Lepiej znasz kobiece ubrania niż służące — mówię, bardziej podejrzliwie niż wdzięcznie.
— Znam wszystko, co można zdjąć. — Jego czarne oczy spotykają się z moimi w lustrze.
Przewracam oczami, a on się śmieje. Ten dźwięk zaskakuje mnie, więc też się uśmiecham.
— Jadłaś coś? — Poprawia fałdę przy moim biodrze. — Panna młoda, która zemdleje jeszcze przed nocą poślubną, źle wpływa na morale.
— Czyje morale?
— Moje. — Dłoń Caspiana opada na moją talię.
Jeszcze przed chwilą jego ręce dotykały materiału, a teraz dotykają mnie. Jego oddech jest ciepły przy mojej skroni.
Jego usta zawisają nad linią mojej szyi, tak blisko, że czuję ciepło, choć jeszcze nie dotyk.
— Pachniesz tak, jakbyś została stworzona tylko po to, by mnie zgubić — szepcze.
Zamykam oczy. Jego oddech sunie w dół mojej szyi, a ja odchylam głowę, by zrobić mu miejsce.
Jego wargi muskają miejsce poniżej ucha, a moje palce zaciskają się na krawędzi toaletki za mną. Potrzebuję jej, by się utrzymać.
Więcej... Jeszcze tylko sekundę tego.
Kciuk Caspiana kreśli okrąg na mojej kości biodrowej. Jego usta suną do mojej szczęki. Odwracam się do niego, a nasze wargi dzieli tylko centymetr.
Jego czarne oczy są tuż przede mną, z tymi pionowymi źrenicami. Ale te źrenice są nie na miejscu, należą do drapieżnika.
„Pantera poznaje wszystkie sekrety i sprzedaje je owinięte w jedwab.”
Słowa Brigi przebijają się przez zamglony umysł. Mgła pryska.
— Po prostu chcesz być pierwszy — mówię, odpychając go dłonią od klatki piersiowej.
Caspian tego nie zaprzecza. Jego palec powoli muska mój policzek, a kciuk ociera kącik moich ust.
— Jest nas pięciu, to prawda. Ale kontrolę stracisz tylko przy jednym. — Opuścił rękę. — Szybko się przekonasz, przy którym.
Odchodzi, a drzwi zamykają się za nim bezszelestnie. Stoję przed lustrem z pulsującym gardłem i cieniem jego oddechu na skórze.
On jest niebezpieczny w sposób, w jaki inni nie są. Drayven grozi. Kazrael kalkuluje. Caspian sprawia, że zapominasz, iż powinnaś uciekać.
Gdy wychodzę na pusty korytarz, Selvenne już czeka. Stoi z dwiema towarzyszkami po bokach, wszystkie ubrane w ciemny jedwab.
Oczy Selvenne suną po sukni ślubnej z uśmiechem, który nie sięga dalej niż do jej ust.
— Cudowny materiał — mówi. — Jak na bydło.
Towarzyszka po jej lewej sięga za plecy. Całe ciało sztywnieje ze strachu.
Kolana się blokują, a dłonie unoszę w górę — bezradnie, jakby mogły zatrzymać ostrze.
To już. Dokończy to, co zaczęła służąca w wannie.
Dłoń towarzyszki wraca z kielichem.
Pochyla go, jakby nalewała herbatę, i wino rozlewa się na przodzie mojej sukni szkarłatną falą — od piersi po dół, rozlewając się ciemnym śladem na bieli.
Selvenne pochyla się. Jej usta są przy moim uchu, a perfumy ostre jak ukłucie. — Możesz nosić ich nazwisko, ale nigdy nie będziesz jedną z nas, łanią .
Odchodzą we trójkę. Korytarz zostaje pusty, tylko ja i dwie służące, które wyłaniają się zza rogu i zastygają w miejscu.
Mam tak zaciśnięte pięści, że paznokcie wbijają mi się w dłonie, ale nie płaczę.
Służące próbują wywabić plamę. Szorują, dociskają, przepraszają, jakby to wino było ich winą. Plama nie schodzi.
— Zostawcie to — mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. — W porządku. Nie martwcie się.
Patrzą na mnie jak na wariatkę. Może nią jestem.
Jesteś tu nikim. Nie masz sprzymierzeńców, nie masz nazwiska, nie masz pazurów. Jedyne, co możesz kontrolować, to czy wejdziesz tam płacząc, czy z podniesioną głową. Więc zrób to.
Jeśli chce mnie upokorzyć, nie dam jej tej satysfakcji, bym wyglądała na upokorzoną. Wejdę tam z plamą, jakby była częścią sukni.
Niech patrzą. Niech szepczą. Łania, która płacze, jest ofiarą. Łania, która nie płacze, jest tym, czego powinni się bać.
Idę do ołtarza z podniesioną brodą, a wino schnie na jedwabiu.
Wielka sala jest pełna. Dworzanie stoją wzdłuż obu ścian, a pięciu lordów tworzy półokrąg na końcu, każdy za kamiennym piedestałem z rozświetlonym herbem.
Nogi niosą mnie środkiem, a plama z wina jest pierwszą rzeczą, którą dostrzega każda para oczu.
Szczęka Tormunda się zaciska, gdy to widzi. Jego nozdrza się rozszerzają, a spojrzenie przeszywa tłum.
Sorath unosi jedną brew, jego bursztynowe oczy lustrują salę. Twarz Caspiana staje się pusta — u niego to głośniejsze niż gniew.
Kazrael nie reaguje wcale, ale jego pionowe źrenice suną od plamy do miejsca Selvenne w drugim rzędzie i z powrotem.
Drayven patrzy na mnie, potem na plamę. Potem, przez pół sekundy, na Selvenne. Nie zmienia wyrazu twarzy.
Ceremonia jest krótka. Kapłan odczytuje słowa w języku, którego nie znam. Powtarzam przysięgi, które wkładają mi w usta — lojalność, posłuszeństwo, płodność.
Potem przychodzą znaki.
Drayven zaczyna. Podnosi metalowy sygnet z piedestału — jego herb, rozżarzony pomarańczem — i przyciska go do wnętrza mojego lewego nadgarstka.
Ból jest natychmiastowy i totalny. W oczach robi mi się biało. Zęby zaciskają się na dolnej wardze i przebijają skórę, krew wypełnia mi usta.
Cztery kolejne. Każdy lord, każdy sygnet wypala inny herb na moich nadgarstkach.
Moje przedramiona są mapą własności, gdy Kazrael przyciska ostatni znak — najzimniejszy z nich, choć na najgorętszą ranę.
Pięć znaków od pięciu lordów. Pięć obietnic, których nie składałam z własnej woli.
Czuję krew i ją połykam.
Nie ma miejsca na wesele ani udawanie, że ktokolwiek tego chciał. Bestie prowadzą mnie do komnaty, bez zbędnych słów.
Łóżko jest wielkości całego domu Brigi, pokryte ciemnymi futrami i oświetlone niskimi świecami.
Wdycham olejek sandałowy, ciepły i ciężki. Żywica sosnowa — świeża, nie stara. Suszony szałwia zawiązana gdzieś przy zagłówku.
A pod tym wszystkim piżmo, zwierzęce, ale nie stęchłe. Ten pokój został przygotowany. Ktoś wybrał te zapachy, przewietrzył futra, zapalił świece zanim przyszliśmy.
Moje oczy odnajdują grube, brązowe, mocno znoszone futro na łóżku.
Tormund? Czy to on to wszystko dla mnie przygotował?
Drzwi zamykają się za mną.
Pięć par oczu — Wilka, Smoka, Niedźwiedzia, Pantery i Węża — patrzy na mnie, czeka.
Cofam się o krok. Potem o kolejny. Plecami dotykam ściany, a zimny kamień przebija się przez cienki materiał zniszczonej sukni. Wszyscy robią krok w moją stronę.
Nie ma już dokąd uciec.
Przesuń w górę, aby kontynuować