passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Five Predators and Their Last Doe - Rozdział #4 - autor itsvlada

Five Predators and Their Last Doe

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Perspektywa Reyny

Dłoń Caspiana nie opuszcza mojego ramienia przez całą drogę. Jego uchwyt nie jest bolesny. Jest ciepły, pewny i niemal… uprzejmy.

Gdyby nie rogi wyrastające z mojej czaszki i brud na kolanach po tym, jak powalił mnie Pantera, mogłabym to pomylić z eskortą.

Tormund idzie przed nami, jego masywna sylwetka wypełnia korytarz. Każdy służący, którego mijamy, przylega do ściany, by go przepuścić.

Cytadela pochłania mnie w całości. Kamienne korytarze są szersze niż cały dom Brigi. Gobeliny są wyższe niż drzewa. Pochodnie w żelaznych uchwytach płoną bez dymu.

A kobiety… Nie mogę przestać się im przyglądać. Nawet służące są piękne. Czyste włosy, gładka skóra, suknie, które leżą tak, jakby zostały na nich uszyte.

Jedna z nich przechodzi obok nas, niosąc tacę z owocami.

Jej talia jest tak wąska, a postawa tak wyprostowana, że odruchowo garbię ramiona, świadoma każdego wystającego kąta własnego ciała.

Owoców na jej tacy jest więcej niż Briga i ja jemy przez tydzień.

Bogowie… Briga wróci do pustego domu. Będzie mnie wołać, a ja nie odpowiem. Pomyśli, że nie żyję.

„Idź szybciej”, mówi Caspian, jego kciuk wciska się w mój nadgarstek. „Wleczesz się.”

„Nie wlokę się.” Muszę odchylić głowę do tyłu, żeby spojrzeć na niego gniewnie. Traci to trochę na sile, gdy czubek mojej czaszki ledwie sięga jego ramienia. „Twoje nogi są dłuższe od moich.”

Spogląda na mnie w dół, jego wzrok długo wraca na górę.

„Słuszna uwaga, mała sarenko.” Kącik jego ust drga.

Nie odwraca wzroku, dopóki ciepło pełzające po mojej szyi nie dosięga policzków.

„Mógłbyś przestać tak mnie nazywać?” Za każdym razem, gdy to mówi, czuję się mniejsza. A jestem już chyba najmniejsza w tej cytadeli.

„To daj mi lepsze imię.” Pochyla się bliżej, a jego oddech muska moje ucho.

Odsuwam się na bok tak szybko, że prawie się potykam.

„Reyna.”

„Reyna.” Smakuje je jak smakował moją skórę, jakby decydował, czy mu odpowiada. „Królewskie i ładne. Szkoda dla sarny, ale ładne.”

Otwierają podwójne drzwi, a pokój po drugiej stronie odbiera mi dech.

Na środku podwyższenia stoi tron. A ten jeden tron jest otoczony czterema krzesłami, po dwa z każdej strony. Pięć miejsc dla pięciu drapieżników Pentarchii.

Weszłaś w pułapkę, głupia dziewczyno. Prosto w paszczę każdego koszmaru, który kiedykolwiek opowiadała ci Briga.

Sala to wypolerowany kamień i marmur z żyłkami złota. Wszystko odbija światło, nawet ja. Widzę swoje odbicie w kolumnie z ciemnego szkła i zamieram.

Dziewczyna, która się we mnie wpatruje, jest brudna — podarta sukienka, zdarte kolana, dzikie włosy pełne gałązek.

I ponad tym wszystkim dwa jasne, rozgałęzione rogi wyrastające z czaszki, delikatne i rozwidlone.

Naprawdę jestem sarną. Tym stworzeniem, które wytępili do końca.

„Kto to jest? Co to ma być?”

Głos dochodzi zza moich pleców. Odwracam się gwałtownie.

W wejściu, którym właśnie przyszliśmy, stoi kobieta, a obok niej dwie inne. Jest najpiękniejszą osobą, jaką kiedykolwiek widziałam.

Wysoka, czarne włosy gładko spięte, ani jeden kosmyk nie wystaje, srebrne oczy, ostre kości policzkowe. Jej suknia jest nieskazitelna, kręgosłup prosty jak żelazna linia.

A jej twarz jest wściekła .

Dwie kobiety przy niej patrzą na mnie jak koty na chrząszcza, którego zaraz rozgniotą.

„Gdzie jest Drayven, Selvenne?” Caspian nawet nie drgnie pod jej spojrzeniem.

Spodziewa się, że ta kobieta wie, gdzie jest Alfa, co pewnie znaczy, że zawsze jest gdzieś blisko niego. Dobra informacja.

„Nie ignoruj mojego pytania.” Oczy Selvenne są utkwione w moich rogach. „Gdzie znalazłeś sarnę?”

„Nad rzeką. Cudowne popołudnie, naprawdę… Polecam.” Kciuk Caspiana wciąż tkwi na moim nadgarstku. Nie puszcza mnie.

Zanim Selvenne odpowie, na końcu sali otwierają się drzwi. Wchodzą trzej mężczyźni i każda myśl w mojej głowie zamiera.

Pierwszy z nich jest najwyższym mężczyzną, jakiego widziałam. Krótkie ciemne włosy, szeroka szczęka, blizna przecinająca lewe brwi, która powinna szpecić twarz, ale tego nie robi.

Szaroniebieskie oczy natychmiast mnie znajdują.

Szerokie ramiona, masywna szyja, szorstkie dłonie — widać to nawet z daleka.

Jego usta są zaciśnięte w twardą linię, a ja widzę mięsień na jego przedramionach tam, gdzie rękawy są podwinięte.

Chodzi tak, jakby każda istota w tej sali istniała tylko dlatego, że on na to pozwala.

I dlatego wiem, że to Drayven Ashvane. Wilk.

Drugi to złoto. Złote włosy opadające za ramiona, złoto-brązowa skóra, bursztynowe oczy otoczone rzęsami zbyt długimi jak na mężczyznę.

Szczęka ostra, kości policzkowe wysokie, a dolna warga pełniejsza od górnej w sposób, który sprawia, że mój żołądek robi coś głupiego.

Pierścienie na każdym palcu, ciężkie tkaniny, klejnoty na szyi.

Jest najpiękniejszą istotą, jaką widziałam, i on o tym wie. Widać to po tym, jak trzyma podbródek.

Sorath Aurelion. Smok.

Trzeci sprawia, że mam ciarki na skórze i nie mogę odwrócić wzroku.

Białe włosy, proste i czyste, do połowy pleców. Skóra tak blada, że niemal niebieska, jakby żył pod ziemią.

Żółto-zielone oczy z pionowymi źrenicami mrugają zbyt rzadko.

Jego ciało jest szczupłe i długie — wąskie ramiona, wąskie biodra, wszystko wydłużone. Usta cienkie, a kiedy na sekundę wysuwa język, przysięgam, że jest rozdwojony.

Porusza się bezgłośnie. Nie widziałam, kiedy przyszedł. Po prostu nagle się pojawił, a moje serce waliło z tego powodu.

Kazrael Venivorn. Wąż.

"Zgadnijcie, co znaleźliśmy" — mówi Caspian do mężczyzn, jak chłopiec chwalący się skradzioną zdobyczą.

Drayven patrzy ponad Caspianem prosto na mnie. "Nie musisz jej przedstawiać. Wywąchałem ją ze swojej sypialni."

Sorath okrąża mnie. Jego oczy przesuwają się po moim ciele, moich porożach, moich podartych ubraniach.

"Jest niedożywiona i zagłodzona." Mówi ponad moją głową. "Musimy to naprawić, zanim nam się do czegoś przyda."

"Ustaw się w kolejce, Sorath," mówi Caspian obok mnie.

"Nie ma żadnych pierwszeństw." Głos Drayvena ścina całą salę. "Ona należy do Pentarchii, nie tylko do ciebie."

Moje dłonie drżą za plecami. Ściskam je do bólu w kostkach.

Jeśli teraz zamilknę, będę przedmiotem. Przedmioty nie negocjują. Są używane, aż się złamią, jak każda łania przede mną.

"Technicznie rzecz biorąc, ona należy do siebie," mówię. Mój głos jest ledwie głośniejszy od szeptu, ale w tej sali szept może równie dobrze być krzykiem.

Każda para oczu w pokoju zwraca się ku mnie.

"Z całym szacunkiem, Wasze…" Moja broda opada, a włosy spadają mi na twarz jak zasłona, za którą mogę się schować. "…Panowie."

Słyszę, jak tytuł opuszcza moje usta i wiem, że jest zły. Nie znam właściwego słowa, ale nie mogę się już cofnąć, więc brnę dalej.

"Ktoś na mnie czeka w domu. Gdybyście tylko mogli…"

Policzek przychodzi niespodziewanie.

Dłoń Selvenne ląduje na moim policzku z taką siłą, że moja głowa odskakuje na bok i czuję smak miedzi w ustach. Moje poroże uderza jedną z jej towarzyszek. Ona cofa się z okrzykiem.

"Nie rozmawia się z lordami Pentarchii, jeśli nie zostało się do tego wezwanym." Głos Selvenne jest perfekcyjnie opanowany. "A tytuł to 'Suweren', niegodna chłopko."

Pieczenie rozlewa się po mojej twarzy gorącą falą. Przyciskam język do zębów, by sprawdzić, czy są wszystkie.

Drayven robi krok w stronę Selvenne, a temperatura w pokoju spada.

Jego ramiona zasłaniają światło pochodni za nim, i przez chwilę jest tylko sylwetką z szaro-żółtymi oczami.

Absolutnie nie powinnam uważać tego za pociągające teraz.

"Wyjdź," mówi do Selvenne.

Ona mruga. To pierwsza nieelegancka rzecz, jaką u niej widziałam.

"Ona okazała brak szacunku…"

"Uderzyłaś moją własność, zanim zdążyłem ją obejrzeć." Nie patrzy już na Selvenne. Jego oczy wracają na mój policzek. "Wyjdź. Nie powtórzę tego trzeci raz."

Srebrne oczy Selvenne rzucają mi spojrzenie. To spojrzenie oznacza, że to nie koniec.

Potem odwraca się na pięcie. Jej dwie towarzyszki podążają za nią, jedna z nich pociera ramię, w które trafiło moje poroże.

Drayven w dwóch krokach pokonuje dzielącą nas odległość. Chwyta mocno mój podbródek i unosi moją twarz, by obejrzeć policzek, który uderzyła Selvenne.

Jego palce są zrogowaciałe, oczy śledzą czerwony ślad, sprawdzając, czy nie ma uszkodzeń.

"Ta łania urodzi każdemu z nas dziedzica," mówi, wciąż trzymając mój podbródek. "A żeby zapewnić równy udział, wszyscy weźmiemy ją pierwszy raz. Razem."

Drayven puszcza. Moja broda pali tam, gdzie były jego palce.

Co on ma na myśli, mówiąc 'wszyscy pięciu razem'?..

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Reyny

Kazrael nie chodzi, on sunie.

Podążam za nim korytarzami, dwa kroki z tyłu, nie mając na co patrzeć prócz białych włosów, które spływają prosto za jego łopatki.

Łapią światło pochodni i zmieniają się w srebro, potem bladozłote, a potem znów białe. Wyglądają na zimne.

Przysięgłabym, że w dotyku byłyby jak jedwab wyciągnięty z lodowatej wody, i nie wiem, czemu moje palce aż świerzbią, żeby to sprawdzić.

Nie wydaje odgłosów kroków. Żadnego szurania butów, stukania obcasów, nic. Tylko cisza i szelest materiału.

Co kilka sekund zapominam, że jest przede mną, a kiedy znów go widzę, serce mi podskakuje.

Za mną idzie dwoje służących. Drayven przydzielił ich, zanim opuściliśmy salę tronową.

"Nakarmić ją," mówi do nich, jakbym była bezpańskim psem. "Musi przybrać na wadze, zanim będzie mogła nosić dziedzica. Martwa łania na nic nam się nie przyda."

Więc to moja wartość — nie być martwą. To cała poprzeczka.

Ale skoro Drayven chce, żebym żyła, to znaczy, że żadna z tej piątki mnie nie zabije. Przynajmniej nie celowo. I nie tej nocy.

Selvenne z kolei...

Kazrael zatrzymuje się przy drzwiach i odsuwa na bok. Dwoma palcami daje mi znak, żebym weszła.

Sięgam po klamkę. Jest żelazna, ciężka, muszę użyć obu rąk, by ją nacisnąć.

Drzwi ledwo drgają. Napieram ramieniem i w końcu się otwierają — grube drewno, zrobione dla ludzi dwa razy większych ode mnie.

Pokój za nimi jest ciemny. Nie widzę dalej niż na kilka kroków.

Spoglądam na Kazraela. Jego twarz nie zdradza nic, więc wchodzę do środka.

Wchodzi za mną chwilę później, tak samo cicho jak wcześniej, i zamyka drzwi za sobą.

"Czekać na zewnątrz," mówi do służących, nie oglądając się.

Zasuwa zamek, zostajemy sami. Pokój jest większy niż całe drzewo Brigi.

Łóżko z ciemnych futer, szafa, toaletka z brązowym lustrem. Okna wychodzą na jakiś wewnętrzny dziedziniec.

Powietrze ma warstwy — olejek cedrowy wchłonięty w drewno, gdzieś ukryta suszona lawenda, wosk pszczeli z nowych świec.

A pod tym wszystkim ledwo wyczuwalna woń żelaza i zwierzęcego piżma, stare i wrośnięte w kamień.

Kazrael opiera się o framugę, ramiona skrzyżowane. Jego żółtozielone oczy śledzą każdy mój ruch, a ja popełniam błąd, patrząc mu w twarz.

To ten człowiek, który eksperymentuje na kuchennej służbie. A ja stoję z nim w zamkniętym pokoju, o korytarz dalej od kogokolwiek, kto mógłby usłyszeć mój krzyk.

Nie odzywa się od razu. Patrzy, jak unosi się i opada moja klatka piersiowa, patrzy, jak zaciskam dłonie przy bokach, patrzy, jak przełykam ślinę.

A potem, dopiero gdy mój oddech jest już wystarczająco szybki, żeby zaspokoić cokolwiek, co mierzył, odzywa się.

"Ilu was jeszcze jest?"

Mrugam. "Co?"

"Łani." Rozkłada ramiona i odpycha się od framugi. "Nie możesz być jedyna. Gdzie są pozostali?"

"Nie ma innych. Sama nie wiedziałam, że jestem jedną z nich aż do dwóch godzin temu."

Robi krok, a dystans między nami się zmniejsza o połowę.

"Zadam to pytanie jeszcze raz," mówi ciszej. "I chciałbym, żebyś wzięła pod uwagę, że w tej cytadeli ja kontroluję każdą truciznę i każde antidotum, zanim odpowiesz."

Wysycha mi w ustach. Ale prawda to prawda, żadna ilość jadu tego nie zmieni.

"Możesz mnie otruć, jeśli chcesz." Głos mi się trzęsie, ale słowa i tak wychodzą. "Odpowiedź będzie taka sama, nawet kiedy będę martwa."

Przechyla głowę. Ruch zbyt daleki, zbyt płynny, jakby jego szyja miała dodatkowe stawy. "Kłopotliwe. Gdyby było was więcej, nie musiałbym się dzielić."

Taką jesteś teraz, Reyno. Własność do podziału.

"Drayven mówił, że wszyscy…" Przełykam ślinę. "Że będziecie razem."

Usta Kazraela drgają. "Bardzo by ci się to podobało, prawda? Cała piątka naraz."

Płonę na twarzy. Cofam się, ale za mną już łóżko i łydki uderzają o ramę.

Pokonuje dystans jednym krokiem. Jego dłoń ląduje na mojej szczęce.

Palce ma zimne, jak kamienie w zimie. Przechyla moją twarz i pochyla się. Czuję jego oddech na szyi.

Kazrael mnie wącha. Jego nos sunie od mojego ucha do obojczyka. Gdy się odsuwa, język wysuwa się między jego wargi.

Jest zdecydowanie rozdwojony. Dwa cienkie czubki badają powietrze między nami.

"Twój język…"

„Powinieneś zobaczyć, co jeszcze mam w parze.” Jego oczy zjeżdżają poniżej mojej talii i wracają. Zero wstydu, zero żartu na twarzy.

Policzki płoną mi ze wstydu, a gardło się zaciska.

Kazrael sięga w górę i jednym zimnym palcem sunie po grzbiecie mojego lewego poroża — od podstawy, gdzie wyrasta spod włosów, aż do pierwszego rozwidlenia.

To uczucie jest… dziwaczne. Czuję to jak dotyk na gołej skórze, każdy nerw ożywiony, a dreszcz przebiega przez moje ciało zanim zdołam go powstrzymać.

„Wrażliwa,” mówi. „Dobrze wiedzieć.”

„No jesteś, Kazrael.” Tormund wypełnia sobą framugę drzwi za nim. Głos ma płaski, ale oczy wbite w rękę Kazraela. „Drayven nas potrzebuje.”

Kazrael nie rusza się od razu. Zimnym kciukiem raz jeszcze kreśli linię mojej szczęki, zanim się cofa. „Wilk szczeka, a my biegniemy. Jakie to oryginalne.”

„Już, żmijo.”

Kazrael odwraca się, by odejść, ale zatrzymuje się w drzwiach. Spogląda wstecz i mówi: „Nie wdychaj jedzenia, które ci podadzą. Najpierw powąchaj, spróbuj, poczekaj. Potraktuj to jako darmową radę.”

To było ostrzeżenie czy groźba?

Przesuwa się obok Tormunda. Niedźwiedź nie odchodzi od razu. Stoi w progu, a jego oczy szybko przesuwają się po mnie, sprawdzając.

Widzi miejsce na moim porożu, gdzie zimne palce Kazraela dotykały, a jego dłoń zaciska się na framudze.

„Służba cię przygotuje do kolacji.” Jego głos jest napięty. „Zamknij drzwi, jeśli tak ci będzie lepiej.”

Zamyka drzwi. Prawie natychmiast przykładam ucho do drewna.

Najpierw dociera głos Tormunda, niski i drżący przez kamień. „Dotykałeś jej.”

„Badałem ją.” Kazrael, płaski jak szkło. „Jest na wpół wygłodzona i śmierdzi leśnym brudem.”

„Badałeś ją jak wąż bada mysz.”

„Jestem wężem, Brannveldzie. Staraj się nadążyć.”

Ich kroki oddalają się w korytarzu, reszta zamienia się w echo — warczenie Tormunda, wyważone odpowiedzi Kazraela, trzask drzwi.

Kłócą się o mnie jak psy o kość. Z tą różnicą, że to ja jestem kością, a psów jest pięć. Żadnemu nie zależy na tym, czy kość chce być gryziena.

Służki wchodzą bez pukania.

Oczywiście, kto by pukał do jelenia, prawda?

Nie odzywają się ani nie patrzą na mnie. Jedna służąca napełnia miedzianą wannę w rogu parującą wodą. Druga rozkłada ręczniki, olejki i nową suknię.

„Proszę zdjąć ubranie,” mówi ta wyższa. To pierwsze zdanie w tej twierdzy, w którym ktoś do mnie powiedział „proszę”.

Zsuwam z siebie podartą suknię. Każde żebro wystaje. Biodra wyraźnie się rysują, a służki wymieniają spojrzenie, które chcą, żebym nie zauważyła.

Tak, wiem. Wyglądam jak coś, co znajdziesz martwe w rowie. Dziękuję.

Woda jest najcieplejszym, co kiedykolwiek dotknęło mojej skóry. Na powierzchni pływają olejki — lawenda, coś cytrusowego, coś, czego nie znam, co rozluźnia mi mięśnie.

Jedna służąca wmasowuje mydło w moje włosy, podczas gdy druga szoruje mi ramiona miękką szmatką. Zamykam oczy.

Przez trzy sekundy zapominam, gdzie jestem. Ciepło wsiąka w moje kości i prawie rozpływam się na miedzianym dnie. Nigdy nie brałam kąpieli innej niż rzeka z zimną wodą.

„Potrzebuję więcej wody różanej,” mówi ta wyższa. „Zaraz wrócę.”

Drzwi się otwierają i zamykają. Nie otwieram oczu.

Chwila spokoju nie trwa długo. Ktoś chwyta mnie za tył głowy i wciska pod wodę.

Woda zalewa mi nos i usta.

Oczy otwierają się na zieloną plamę, zniekształconą twarz niższej służki nade mną. Obie ręce ma zaciśnięte na mojej głowie, przyciskając w dół.

Szarpię jej nadgarstki, paznokcie haczą o skórę, ale nie puszcza. Płuca płoną. Nogi kopią o brzegi wanny, woda wylewa się na podłogę.

Nie. Nie, nie, nie. Proszę, nie tak…

Uścisk znika.

Ktoś wciąga mnie do góry silnymi, ciepłymi dłońmi pod pachy. Powietrze uderza w moją twarz i krztuszę się.

Ktoś owija mnie tkaniną tak szybko, że nie rejestruję nagości, tylko ciężar, ciepło i szorstkość lnu na skórze.

Leżę na podłodze. Woda ze mnie spływa. Oddycham ciężko, obraz wciąż zamazany.

Ale widzę, że Tormund klęczy przy mnie, a u jego stóp leży służąca.

Służąca z głową dwa metry od ciała, z oczami szeroko otwartymi w zastygłym przerażeniu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Perspektywa Reyny

"Więc to ty jesteś bestią z opowieści."

Mówię to do nikogo. Do mokrej kamiennej podłogi, do plamy krwi, której służba jeszcze nie zdążyła do końca zmyć, do bezgłowego ciała, które było tu trzy minuty temu, a już go nie ma.

Tormund stoi przy oknie z założonymi rękoma. Nie powiedział ani słowa, odkąd strażnicy wynieśli ciało.

Moje ręce nie przestają się trząść. Przyciskam je płasko do ud, ale palce drgają na tkaninie ręcznika, który wciąż mam owinięty wokół siebie.

Woda kapie mi z włosów na ramiona i każdy kropla sprawia, że drżę, bo przez moment czuję się znów jak w wannie.

Kto ją przysłał? Selvenne, która mnie spoliczkowała? A może jeden z Pięciu?

Czy pomyliłam się, sądząc, że nie zrobią mi krzywdy?

Patrzę na Tormunda, żeby nie myśleć o tym.

Szczęka ma zaciśniętą. Kłykcie obdarte do krwi, a na przedramieniu rozmazana plama krwi — albo jej nie zauważył, albo go to nie obchodzi.

Przyszedł, żeby przynieść mi suknię na kolację. Usłyszał, jak szarpię się w wannie za drzwiami, wszedł i oderwał kobiecie głowę od karku.

Nie zrobił tego dla ciebie. Zrobił to, bo martwe łono nie urodzi jego dziedzica.

A jednak jego ręce też się trzęsą, widzę to stąd.

Wilkowi ręce by się nie trzęsły. Wężowi też nie. Smok pewnie najpierw sprawdziłby, czy pierścienie mu się nie uszkodziły, zanim szukałby pulsu.

A Tormund stoi przy oknie, jakby potrzebował nieba, żeby się uspokoić, i to mówi mi, że przemoc kosztuje go coś, nawet jeśli jest zasłużona.

Jeśli którykolwiek z nich mnie wysłucha, to on.

"Mogę cię o coś zapytać?" Jeśli powiem to źle, zamknie się w sobie.

"Coś mi mówi, że i tak to zrobisz." Nie odwraca się od okna. Ale nie mówi nie, więc jest nadzieja.

"Wiem, że utknęłam," mówię, wstając. "Rozumiem to. Nie zamierzam uciekać."

Robię krok w stronę okna. Śledzi mój ruch bez odwracania głowy — widzę, jak jego oczy się przesuwają.

"Poza cytadelą jest ktoś…" Kolejny krok. "Stara kobieta, która mnie wychowała."

Zatrzymuję się na długość ramienia od niego. Jestem wystarczająco blisko, by widzieć puls na jego szyi, zaschniętą krew pękającą w zgięciach kłykci.

"Jest sama i nie wie, gdzie jestem." Oczy mnie szczypią. Mrugam, żeby to powstrzymać. "Proszę. Muszę tylko wiedzieć, że żyje."

Tormund w końcu odwraca się od okna. Jego brązowe oczy przesuwają się po mojej twarzy i przez jedną, głupią sekundę myślę, że naprawdę mi pomoże.

Wtedy podnosi suknię z krzesła, na które ją rzucił, i podaje mi ją. "Przygotuj się do kolacji. Poczekam na zewnątrz."

Drzwi zamykają się za nim.

Pozostała służąca pomaga mi założyć suknię w milczeniu.

Jest ciemnozielona, cięższa niż wszystko, co kiedykolwiek nosiłam, z rękawami zakrywającymi siniaki, które już pojawiają się na moich nadgarstkach. Materiał szepcze o moją skórę, gdy się ruszam.

Kiedy jej palce zawiązują sznurki na moich plecach, wpatruję się w miejsce na podłodze, gdzie leżało ciało służącej.

Krew prawie zniknęła. Ktoś ją zmył, a ja nawet nie zauważyłam, kiedy to się stało.

Uciekłaś z domu w swoje urodziny, bo myślałaś, że złapiesz coś do jedzenia i wrócisz przed zachodem słońca.

A teraz krew martwej kobiety wsiąka w fugi twojej nowej sypialni, a ty ubierasz się na kolację z pięcioma bestiami, które cię posiadają.

Wszystkiego najlepszego, Reyna. Naprawdę.

Wychodzę i wzrok Tormunda opada na suknię, potem na moją twarz, potem natychmiast odwraca się — szybko, jakby dotknął czegoś gorącego. Nie komentuje. Idzie przodem, a ja podążam za nim.

Sala jadalna jest długa, złociście oświetlona, a przy stole, który mógłby pomieścić trzydzieści osób, stoi sześć nakryć. Pięć z nich jest już zajętych.

Lordowie podnoszą wzrok, kiedy wchodzę, i przez moment wszystkie pary oczu spoczywają na mnie jednocześnie.

Drayven siedzi na szczycie stołu. Ocenia mnie od góry do dołu bez wyrazu.

W blasku świec blizna przez jego brew wygląda mniej jak uszkodzenie, a bardziej jak coś, co mówi: 'Przeżyłem to, co mi to zrobiło, i zabiłem to w odwecie.'

Zaciskam żołądek.

Sorath przechyla kieliszek wina, obserwując mnie znad krawędzi. Jego złote włosy są dziś rozpuszczone, opadają za linię szczęki. Bursztynowy kolor jego oczu idealnie pasuje do wina.

Kaspian odchyla się w swoim krześle, rozpinając kołnierzyk o jeden guzik niżej niż dziś po południu. Wypuszcza cichy gwizd, za który spotyka go gniewne spojrzenie Drayvena.

Kazrael nie podnosi wzroku znad talerza, ale jego nozdrza się rozszerzają. Białe włosy ma dziś z tyłu związane, odsłaniając całą linię bladej, długiej szyi.

Myślę o jego zimnych palcach na moim porożu i na skórze pojawia mi się gęsia skórka dokładnie w tym samym miejscu.

— Siadaj — mówi Drayven i skinieniem głowy wskazuje puste krzesło między Tormundem a Kaspianem.

Jedzenia jest więcej, niż widziałam przez cały rok. Pieczone mięso, chleb z prawdziwym masłem, owoce w kolorach, których nie potrafię nazwać.

Jem za szybko i wiem o tym, ale moje ciało nie dba o maniery ani o ostrzeżenia Kazraela.

Kaspian obserwuje mnie z brodą opartą na dłoni i z uśmiechem, który najchętniej zmazałabym z jego twarzy.

— W geście dobrej woli — mówi Drayven, krojąc mięso — możesz wybrać kwiaty na ucztę weselną.

Racja, wesele. Potrzebują go, żeby ich dziedzice byli prawowici. Bękarty nie dziedziczą tronów, Briga mi to tłumaczyła.

Sorath przesuwa przez stół arkusz pergaminu. Nazwy kwiatów, ilustracje, odmiany, o których nigdy nie słyszałam.

Przeglądam listę i wskazuję jeden, który znam z ogrodu Brigi — fioletowy, zebrany w grona, o czystym, ostrym zapachu.

— Te — stukam w fioletowe grono. — U nas mówiliśmy na nie zmierzchowe dzwonki. Briga sadziła je przy domu.

Widelec Kazraela nieruchomieje. Odkłada go powoli i odwraca głowę w moją stronę. Pionowe szczeliny jego źrenic stają się cienkie.

— Żmijowiec — jego głos jest cichy. — Wybrałaś żmijowiec.

Nazwa nic mi nie mówi. Ale sposób, w jaki to mówi, sprawia, że wszyscy przy stole odwracają głowy. Uśmiech Kaspiana znika. Sorath odstawia kielich. Tormund przestaje przeżuwać.

A źrenice Kazraela zwężają się w tak wąskie linie, że prawie znikają.

Nie wiem, co zrobiłam źle. Ale kark mam ściśnięty jak nigdy.

— Chcesz udekorować moje wesele kwiatem, który zatrzymuje serce węża w cztery minuty? — Kazrael wstaje, a jego krzesło zgrzyta o kamienną posadzkę. — To jakiś żart?

— Ja... ja nie wiedziałam. — Moje dłonie płasko spoczywają na stole. — U nas używaliśmy ich do leczenia. Briga mówiła...

— Och, cudownie. Wiejska zielarka zatwierdziła. — Wargi mu się wyginają. — To zmienia wszystko. Wyłóżmy nimi całą nawę.

— Usiądź, Kazraelu. — Głos Drayvena przecina powietrze czysto i ostro.

Ale Kazrael opiera obie dłonie na stole i pochyla się do przodu, jego żółto-zielone oczy są utkwione we mnie.

— Jest tu od pół dnia i już wybrała ten jeden kwiat z listy, który zatrzymuje moje serce. Albo jest głupia, albo sprytna — i żadna opcja mi nie odpowiada.

Jego język miga w powietrzu. Wszyscy to widzą. Nikt nie oddycha.

— Siadaj. — Palce Drayvena zaciskają się na podłokietniku krzesła, a drewno jęczy pod jego uściskiem.

— Zmuś mnie, Wilku!

Krzesło trzaska. Drayven już stoi, a dystans między nimi znika, zanim zdążam zarejestrować ruch.

Stają naprzeciwko siebie — Wilk o głowę wyższy, patrzy z góry, Wąż patrzy w górę bez cienia strachu.

— Dość. — Tormund nie wstaje. Odchyla się w krześle i zakłada ręce na piersi. — Popatrz na nią. Ledwo trzyma widelec. Nie wiedziała.

— Ach, jak wzruszająco, Brannveld. — Sorath się nie porusza, ale jego bursztynowe oczy świecą teraz jasno. — Niedźwiedź broni łani. Sadzisz ziarno zawczasu?

Pięść Tormunda zaciska się na stole. Ramiona mu puchną, a ja słyszę przesuwające się pod skórą kości.

— Przestańcie! — Wstaję, zanim podejmę decyzję, by wstać. — Nie chcę, żeby ktoś ucierpiał przeze mnie.

— Jak szybko zaczęła się o nas martwić. — Wargi Soratha unoszą się w uśmiechu.

— To nie chodzi o was. — Mój głos jest głośniejszy, niż powinien, ale nie umiem go opanować.

— Chcę przeżyć. Jeśli ktoś z was ucierpi, zwłaszcza on — patrzę na Drayvena — kobieta, która mnie uderzyła, znów pośle kogoś, by mnie zabić.

Szczęka Drayvena się zaciska. — Dlaczego podejrzewasz Selvenne?

— Bo cię kocha. — Mówię beznamiętnie. — Czy nie?

Przy stole zapada cisza. Uśmiech Kaspiana zniknął. Tormund wpatruje się w talerz. Sorath przygląda mi się z nowym zainteresowaniem, jakbym właśnie zmieniła kształt na jego oczach.

Drayven wstaje. Odkłada serwetkę, wygładza ją raz. — To bez znaczenia. Pojutrze zostajesz naszą żoną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Five Predators and Their Last Doe

Five Predators and Their Last Doe

12 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

12

Treść

Aa