passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Forbidden Mate - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Forbidden Mate

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Wewnątrz sali Dante poruszał się pośród dyplomatycznych rozmów z płynną gracją. Skinienia głową w odpowiednich momentach, wyważone odpowiedzi.

Ale każda cząstka jego istoty była napięta w kierunku czegoś niewidzialnego.

Zaczęło się od szeptu pod skórą – delikatnego szarpnięcia, tak subtelnego, że początkowo zlekceważył je jako nerwową energię. Ale z każdą minutą stawało się silniejsze, przemieniając się w nieodpartą, nieubłaganą potrzebę, która sprawiała, że aż bolały go kości od wysiłku oporu.

Niewidzialna lina zdawała się oplatać jego duszę, a nieznane siły napinały ją z ogromną mocą. Lord Leon wciąż mówił o grafikach patroli i szlakach zaopatrzenia, ale uwaga Dantego rozpryskiwała się jak szkło pod uderzeniem.

Szarpnięcie przybierało na sile, aż poczuł, że jego opanowanie może całkiem pęknąć. Każdy pierwotny instynkt krzyczał, że musi odpowiedzieć na to wezwanie, które całkowicie omijało racjonalne myślenie.

„Wybacz,” przerwał Leonowi w pół zdania, jego głos był szorstki, bardziej niż zamierzał. „Powietrze zrobiło się duszne. Potrzebuję chwili wytchnienia.”

Leon wskazał gestem drzwi na taras ze zrozumieniem. „Oczywiście, Alfie Dante. Noc sprzyja oczyszczeniu myśli.”

Noc objęła go niczym zbawienie. Przymus prowadził jego kroki ścieżkami w blasku księżyca, z pewnością człowieka podążającego za mapą zapisaną krwią i światłem gwiazd.

Znalazł ją przy stawie.

Siedziała niewielka i świetlista w eterycznym blasku, drżąca niczym ptak schwytany w zaciskającą się pięść przeznaczenia. Jej złote włosy spływały przez ramiona jak płynne promienie księżyca, a nawet z daleka widział szybki rytm jej oddechu.

Zrozumienie zalało go krystaliczną jasnością. Więź. Ona też ją czuła, choć wciąż była nieświadoma jej prawdziwej natury.

Podszedł ostrożnie, na tyle blisko, by zaoferować pocieszenie, na tyle daleko, by zachować resztki jej niewinności. I własnej trzeźwości umysłu.

Gałązka pękła pod jego butem, a ona spojrzała w górę zaskoczonymi, błękitnymi oczami, w których tliło się to samo dzikie zagubienie, jakie on czuł palące w piersi.

Przez chwilę po prostu patrzyli na siebie przez przestrzeń dzielącą uderzenia serca.

„Wybacz,” powiedział cicho, unosząc ręce w geście pokoju. „Nie chciałem przeszkadzać. Usłyszałem—” Zawahał się, niepewny jak wyjaśnić to przyciąganie, które go tu sprowadziło. „Wydawałaś się zaniepokojona.”

Szybko otarła policzki, choć nie widział łez. „W porządku. Po prostu... potrzebowałam powietrza.”

„Sala potrafi przytłoczyć,” przytaknął, siadając na trawie w odpowiedniej odległości. Na tyle blisko, by mówić bez podnoszenia głosu, na tyle daleko, by zachować przyzwoitość. „Zwłaszcza gdy jest się w centrum uwagi.”

Z jej ust wyrwał się gorzki śmiech. „Nie sądzę, bym dziś była w centrum uwagi.”

„Byłaś w centrum mojej.”

Słowa wymknęły mu się, zanim zdążył je powstrzymać, surowe i szczere w blasku księżyca. Jej oddech zadrżał, a on zobaczył, jak rumieniec rozlewa się na jej blade policzki.

„Ja—” zaczęła, po czym przerwała, dociskając dłoń do piersi. „Coś jest ze mną nie tak. Czuję się... dziwnie. Jakby moja skóra była za ciasna. Serce nie chce zwolnić, a do tego to uczucie przyciągania...”

Urwała, zawstydzona. „Pewnie myślisz, że zwariowałam.”

Jak miał jej powiedzieć, że wszechświat wybrał ich dla siebie? Że to, co czuje, to więź, rozpoznająca swoją drugą połowę?

Taka wiedza mogłaby przynieść tylko ból—im obojgu.

„Nie jesteś szalona,” powiedział zamiast tego, głosem ciepłym i uspokajającym. „Czasami nasze ciała reagują na to, czego umysł jeszcze nie pojął. Wielkie zmiany, nowe doświadczenia—mogą objawiać się fizycznie.”

Patrzyła na niego z desperacką nadzieją, ale jej puls wciąż był szybki.

Czuł chaos więzi pulsujący między nimi, grożący, że znów ją przytłoczy. Mógłby wypowiedzieć słowo, które skierowałoby ich życia na jedną, nieuchronną ścieżkę.

Wybrał jednak łaskę zwłoki.

Przez chwilę siedzieli w wygodnym milczeniu, wsłuchani w cichy plusk wody o kamienie. Więź brzmiała między nimi—nadal obecna, nadal potężna, ale już nie przytłaczająca tak bardzo jak w sali.

„Mogę cię o coś zapytać?” powiedziała nagle.

„O cokolwiek.”

„Jak to jest? Być tym, kim jesteś?”

Pytanie zaskoczyło go. Spodziewał się lęku, odrazy, może ciekawości o politykę czy terytorium. Ale to było coś głębszego.

„Inaczej, niż możesz się spodziewać,” odparł ostrożnie. „Nie jesteśmy potworami z bajek, jeśli o to pytasz.”

„Widzę to.” Jej głos był miękki, zamyślony. „Ty też nie jesteś tym, czego się spodziewałam.”

„A czego się spodziewałaś?”

Milczała tak długo, że myślał, iż nie odpowie. Gdy w końcu przemówiła, jej słowa były ledwie szeptem.

„Czegoś, czego trzeba się bać. Czegoś, czego należy nienawidzić.” Spojrzała na niego, a księżyc odbił się w jej oczach. „A ty rozmawiasz łagodnie z przerażonymi dziewczynami w ogrodach. Tak nie robią potwory.”

To spostrzeżenie uderzyło go jak cios. Ona go widziała—nie Alfę, nie zagrożenie, tylko jego.

„Może,” powiedział, głosem szorstkim od emocji, których nie potrafił ukryć, „opowieści o potworach więcej mówią o naszych lękach, niż o samych potworach.”

Zanim zdążyła odpowiedzieć, z tarasu rozległ się głos Leona, wołający jej imię z rosnącym niepokojem.

Podniosła się niechętnie, otrzepując trawę ze spódnicy. „Powinnam iść. Ojciec się zmartwi.”

„Oczywiście.” On także wstał, przewyższając ją wzrostem.

„Dziękuję,” powiedziała, a w tych prostych słowach było więcej głębi, niż oboje odważyli się zgłębić. „Za to, że uczyniłeś tę dziwność mniej straszną.”

„Nie musisz mi za to dziękować.”

Zawahała się przy początku ścieżki, patrząc na niego z wyrazem, którego nie potrafił odczytać. „Czy zobaczę cię jeszcze? Zanim wyjedziesz, to znaczy.”

Pytanie zawisło między nimi niczym modlitwa i przekleństwo zarazem.

„Jeśli chcesz…” odparł ostrożnie.

„Chcę.” Przyznała to z pośpiechem, zaskakując ich oboje. „To znaczy… ze względów dyplomatycznych, oczywiście. By sojusz pozostał silny.”

„Oczywiście,” zgodził się, choć jego uśmiech sugerował, że rozumie prawdziwy powód równie dobrze jak ona.

Uciekła wtedy, ale już bez wcześniejszego pośpiechu. Gdy jej kroki zniknęły w oddali, z cienia, gdzie dyskretnie stał na straży, wyszedł Daniel.

„Alfa.” Wyszedł w blask księżyca, nie mogąc powstrzymać uśmiechu, który rozlał się na jego twarzy. „Wszystko w porządku?”

„W porządku,” rzekł Dante, choć w jego głosie brakowało przekonania.

Wzrok Daniela powędrował w stronę tarasu, gdzie zniknęła Cordelia, po czym wrócił do twarzy Dantego. Odczytał znaki—napięcie w szerokich ramionach Alfy, ostrożną nieruchomość człowieka balansującego na skraju samokontroli.

Radość eksplodowała na twarzy Daniela, nieskrywana i gwałtowna. „Dante, to—”

„Niebezpieczne,” przerwał Silas, materializując się z cienia niczym ucieleśnione sumienie.

Jego kalkulujące spojrzenie ogarnęło scenę. Roztrzęsienie Dantego, przymrożoną trawę, na której wyraźnie siedziały dwie osoby, niepohamowaną radość Daniela.

„Lord Leon toleruje wilki, bo służą jego interesom,” ciągnął Silas, głosem lodowatym. „Ale nie będzie tolerował wilczych łap przy swojej cennej córce. Pamiętaj o tym jak o nożu przy gardle—byś nigdy nie zapomniał, że on tam zawsze jest.”

Daniel rzucił mu ostre spojrzenie. „Silas—”

„To prawda,” przerwał, wbijając wzrok w Dantego. „A prawda ma to do siebie, że daje o sobie znać krwią, gdy najmniej się tego spodziewamy.”

Dante odwzajemnił to kalkulujące spojrzenie, aż coś za nim się przesunęło i zwinęło ostrzegawczo.

„Dziękuję za radę,” powiedział spokojnie. „Zajmij się ludźmi. O świcie bierzemy południowe wzgórze.”

Silas skłonił się w stopniu wymaganym przez szacunek, po czym z powrotem rozpłynął się w ciemności z płynną gracją.

Daniel zwlekał, na twarzy mieszała się nadzieja z troską. „Co zrobisz?”

Dante spojrzał na księżyc, potem na salę, z której przez wysokie okna wciąż wylewało się złote światło.

„To, co muszę,” powiedział w końcu. „I modlę się, żeby to wystarczyło.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Ostatniej nocy, po tym jak lord Leon przywołał swoją córkę z ogrodu, stał w progu jej komnaty z wyrazem twarzy, który znała aż za dobrze. Rozczarowanie owinięte troską.

"Widziałem cię," powiedział cicho. "Z wilkiem. Sama w ogrodzie."

Jej gardło zrobiło się suche. "Ojcze, tylko rozmawialiśmy—"

"Tylko rozmawialiście." Wszedł do środka i zamknął za sobą drzwi. "Cordelio, starałem się być cierpliwy. Starałem się ufać twojemu osądowi. Ale nie będę patrzył, jak kroczysz tą samą drogą, która zniszczyła twoją matkę."

To oskarżenie spadło na nią jak cios. "To nie fair..."

"Obiecaj mi." Jego głos załamał się czymś surowym i rozpaczliwym. "Obiecaj mi, że będziesz trzymać się od nich z daleka. Zwłaszcza od niego."

Więc obiecała. Co innego mogła zrobić, gdy ojciec patrzył na nią z takim strachem i oczekiwaniem?

Teraz, stojąc na wschodniej loggii z rozłożonym przed sobą rejestrem, Cordelia czuła ciężar tej przysięgi jak kajdany oplatające jej piersi.

Ekonom monotonnie mówił o zapasach zboża i zaopatrzeniu na zimę, ale jej myśli były gdzie indziej. Odtwarzała w pamięci leśno-zielone oczy i łagodny głos, który ją koił.

Wyprzedziła obecność Dantego zanim go zobaczyła. Puls przyspieszył zdradziecko i wbiła wzrok w równe kolumny rejestru, jakby kryły tajemnice wszechświata.

"Pani Cordelio," powiedział, zatrzymując się w odpowiedniej odległości. "Wschodni grzbiet jest czysty. Jest tam małe wzniesienie nad sadami, skąd widać całą dolinę. Jeśli chciałaby pani się przespacerować, ja—"

"Nie." Wyszło to twardziej, niż zamierzała. Zaraz zmiękczyła ton. "Dziękuję, Alfie Dante, ale muszę odmówić."

Coś przemknęło po jego twarzy—zrozumienie zmieszane z rozczarowaniem. Daniel, który kręcił się w pobliżu, nagle znalazł pilną sprawę w stajniach i zniknął.

Dante skłonił głowę z nienaganną uprzejmością. "Może innym razem."

"Nie sądzę, żeby był inny raz," powiedziała cicho. "Mój ojciec ma... oczekiwania."

"Znam oczekiwania." Jego usta złagodniały w czymś, co mogło być uśmiechem, gdyby nie było tak smutne. "Bardziej, niż ci się wydaje."

Nie nalegał, nie kłócił się, nie próbował jej przekonać. A jednak właśnie to sprawiło, że jej pierś ścisnęła się jeszcze mocniej, a oddychanie stało się trudniejsze.

Kiedy odszedł, wróciła do liczb i pracowała, aż kolumny przestały się rozmazywać.

Cały dzień grała ostrożną grę unikania. Wybierała korytarze, które właśnie opuścił, wchodziła na dziedzińce chwilę po tym, jak jego kroki ucichły.

A jednak za każdym razem, gdy jego obecność musnęła krawędź pomieszczenia, jej serce gubiło rytm i musiało zacząć od nowa.

Powtarzała sobie, że to dla najlepszego. Że dystans ostudzi tę dziwną gorączkę, która ją ogarnęła. Że w końcu przestanie nasłuchiwać jego głosu w każdej rozmowie. Przestanie wypatrywać ciemnych włosów i złotej skóry w każdym tłumie.

Wieczorem wielka sala tętniła życiem, a jej komnaty oferowały błogą ciszę. Cordelia przekroczyła próg, już sięgając po wsuwki we włosach, gdy jej pantofel dotknął czegoś na podłodze.

Kartka kremowego pergaminu, złożona na pół.

Jej serce wiedziało, zanim umysł nadążył. Podniosła ją drżącymi palcami i rozłożyła, odkrywając dwa równe wersy silnym, męskim pismem:

'Czekam mimo wszystko. Tam, gdzie widziały nas tylko księżyc i gwiazdy.'

Bez podpisu. Bez potrzeby.

Cordelia stała nieruchomo. Liścik zaciśnięty w dłoni, jakby świat nagle przekrzywił się na bok.

Powinna go spalić. Powinna zapomnieć, że go widziała. Powinna dotrzymać obietnicy danej ojcu.

Zamiast tego zamknęła drzwi i oparła się o nie, wciskając pergamin w dłoń tak mocno, że jego krawędź zostawiła ślad na skórze.

Wewnątrz toczyła się burzliwa walka. Złożyła obietnicę. Zdradzała zaufanie ojca. To było niebezpieczne, głupie i złe.

Ale inny głos szeptał cichsze prawdy—że nigdy nie czuła się tak żywa, jak wtedy w ogrodzie. Że Dante patrzył na nią, jakby była czymś cennym. Że być może, tylko być może, są rzeczy warte ryzyka.

W końcu ta wewnętrzna walka stopniała do jednej nitki logicznego rozumowania: jeśli pójdzie, może nazwie to uczucie i osłabi jego moc. Jeśli zostanie, urośnie mu kły i pożre ją od środka.

Więc ruszyła. Buty pod brzegiem nocnej koszuli, płaszcz na ramionach, rygiel uniesiony.

Ogród usłyszał i ucichł. Podążyła znajomymi kamieniami do sadu i dalej, w stronę polany z oczkiem wodnym. On już tam był, ciemny zarys na tle bladego księżycowego światła.

Dante nie poruszył się, gdy weszła na polanę, ale coś w jego postawie się rozluźniło. Jakby ciężar, który sam wybrał, by go nieść, wreszcie osiadł na ziemi.

"Przyszłaś," powiedział, a ulga w jego głosie sprawiła, że aż rozbolała ją pierś.

"Nie powinnam była." Jej oddech zamglił się biało w zimnym powietrzu. "Ale przyszłam."

"Na chwilę," zaproponował łagodnie. "Potem wrócisz i powiesz sobie, że potrzebowałaś tylko powietrza."

"Lubiłeś ten pretekst."

"Pasuje do wielu grzechów."

Prychnęła śmiechem, który śmiechem nie był do końca, i stanęła u jego boku. Bez słowa zaczęli spacerować ścieżką dookoła stawu, buty szurały cicho po szronie.

"Opowiedz mi więcej o wilkach," rzuciła nagle, bo cisza była zbyt podobna do wyboru czegoś, czego nie była gotowa nazwać. "Nie kuchenne historie. Swoje."

Przyjął to pytanie skinieniem głowy, dobierając słowa z namysłem.

"Jesteśmy uparci. Praktyczni. Kiedy możemy, podróżujemy pieszo — to daje nam szybkość, lepszy kontakt z ziemią. Śpiewamy, kiedy jesteśmy daleko od domu."

"Śpiewacie?" Spojrzała na niego, szczerze zaskoczona.

"Wy nazywacie to wyciem. Ale dla nas to coś więcej. Czasem dźwięk staje się liną, do której można się uchwycić."

"A twoja ulubiona rzecz?" Pytanie wymknęło się, zanim zdążyła je powstrzymać.

"Bieganie," odpowiedział bez wahania. "Z watahą. Kiedy każdy puls wokół ciebie należy do kogoś, kto oddałby za ciebie życie—" Urwał, potrząsnął lekko głową. "Nie ma niczego podobnego."

Zrozumiała to bez tłumaczenia. Jej uśmiech był mały, ale jasny w ciemności. Gdy Dante spojrzał na nią, miał w oczach zrozumienie tak głębokie, że coś w jej wnętrzu pękło.

Zrobili kolejne powolne okrążenie wokół stawu. Pytanie, które paliło ją od chwili w wielkiej sali, w końcu odnalazło głos.

"Słyszałam, że... istnieje jakaś więź między waszymi. Przeznaczona nawet, tak mówili."

Jego krok zachwiał się niemal niedostrzegalnie.

"Tak. Więź partnerów to dar rozpoznania — uderza jak wschód słońca. Nagły, absolutny, a jednocześnie łagodny. Obraca twój świat, a wszystko inne znajduje swoje miejsce wokół tego obrotu."

Wstrzymała oddech. "Brzmi pięknie."

"Tak jest." Jego głos był chropawy od emocji, których nie potrafił ukryć.

Dante zerknął na nią, naturalnie jak pogoda, i przez jedno nieosłonięte uderzenie serca jego spojrzenie zatrzymało się na jej ustach, zanim gwałtownie przeniósł wzrok z powrotem na ścieżkę.

"Czy ty..." zawahała się, nagle bojąc się odpowiedzi. "Czy jesteś już z kimś związany?"

Zaskoczenie przemknęło przez jego twarz — szybkie i szczere, pozbawione pancerza, jasne.

"To trudne pytanie w tej chwili, lady Cordelio," odpowiedział ostrożnie, a czułość tych słów ogrzała zimne powietrze między nimi.

Przez moment po prostu stali tak blisko, by mogli się dotknąć. Świat zawęził się tylko do nich dwojga i prawdy wiszącej w powietrzu.

Aż Cordelia uświadomiła sobie, ile już zdradziła.

Strach eksplodował, odskoczyła zbyt gwałtownie. Jej obcas natrafił na śliski od szronu kamień i ziemia ją zawiodła. Jeden but ześlizgnął się w stronę brzegu wody.

Dante poruszył się zanim pojawiła się myśl. Jego ramię objęło jej talię, druga dłoń chwyciła za przedramię. Impet poniósł ich o jeden oddech dalej i zatrzymał: jej but w połowie nad czarną taflą, on sam rozstawiony mocno w trawie.

Przez ułamek sekundy zawisła na nim, puls walił przez jedwab, oddech przy jego gardle.

Wstyd rozbłysnął w jej oczach z gorącem, które nie było tylko wstydem. Skóra, zima, czysty sól potu, żelazna pamięć atramentu — jego bliskość była faktem, którego noc nie chciała rozmyć.

Trwał nieruchomo, by mogła sama podjąć kolejną decyzję.

"Wybacz mi..." wyszeptała, głos jej drżał.

"Nie ma czego wybaczać."

"Jest." Znalazła grunt pod nogami i dystans jednocześnie. "Nie powinnam była tu przychodzić."

Jego dłonie opadły powoli. Ich rozbita sylwetka zadrżała w tafli wody i ucichła.

"Dziękuję," dodała — w słowie było więcej niż tylko równowaga — i odwróciła się.

Płaszcz zatańczył, warkocz uderzył ją w plecy, pobiegła przez żywopłoty do domu. Myśli wybijały rytm wraz z jej krokami:

'Złamałam przysięgę. Złamałam przysięgę. Złamałam przysięgę.'

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Cordelia zamknęła drzwi i stanęła z plecami przyciśniętymi do nich. Serce waliło jej w piersi, jakby biegło przed jej ciałem, zanim zdążyło się ono poruszyć. Dłonie płasko spoczywały na drewnie, które wciąż trzymało w sobie nocny, gorzki chłód.

Nakazała sobie oddychać. Myśleć o czymkolwiek, tylko nie o oczach w kolorze leśnej zieleni i głosie, który sprawiał, że świat był mniej ostry.

Zapomnieć o tym, jak ją złapał. O solidnym cieple jego ciała przy jej własnym. O zapachu skóry i zimy, który oplótł jej zmysły.

Cichy stukot roztrzaskał jej kruchą równowagę.

„Lady Cordelio.” Głos Dantego przefiltrował się przez drzwi, cichy i opanowany. „Czy mogę wejść?”

Każda racjonalna myśl krzyczała, by go odesłać. „Nie możesz tu być.”

Ale jej zdradziecka ręka już odnalazła zasuwę i uniosła ją.

Wszedł do środka i zamknął drzwi z ostrożną precyzją, odwrócił się do niej, jakby jeden nagły ruch mógł rozbić na kawałki to delikatne coś, co istniało między nimi.

„Nie mogę już tego znieść,” powiedział, a jego głos był szorstki od powstrzymywanego uczucia.

„Co to znaczy?” Jej puls dudnił jej w uszach.

Pokonał małą odległość między nimi w dwóch krokach i nagle zapach zimy i dzikich rzeczy całkowicie ją otoczył.

Cordelia nie spodziewała się, że pochyli się i odnajdzie jej usta swoimi — gorące wargi napierały na jej własne z desperackim głodem.

Gorąco rozlało się przez nią jak pożar. Wydawało jej się, że będzie rozsądna, że jakaś jej część przypomni sobie o obowiązku i przyzwoitości.

Zamiast tego jej palce wślizgnęły się w jego ciemne włosy, a jej ciało przywarło do niego, zdradzając wszystkie przysięgi, które kiedykolwiek złożyła.

Delikatnie przycisnął ją do drzwi i całował jak człowiek umierający z pragnienia, który wreszcie znalazł wodę. Jej imię rozpadło się na jego oddechu jak zbyt długo skrywana tajemnica, a ona odpowiedziała dźwiękiem, którego nigdy wcześniej nie wydała z siebie — surowym i pełnym pragnienia.

„Dante…” zdołała wymówić, bez tchu i płonąca.

Jego dłonie osiadły na jej talii z nabożną troską. Jego usta opuściły jej usta, by powędrować wzdłuż kolumny jej szyi. Odnalazły puls, obojczyk, gdzie jej serce biło gwałtownie wbrew zdrowemu rozsądkowi.

Cienki jedwab jej koszuli nocnej szeleścił pod jego dotykiem, a z jej ust wyrwał się niski jęk, który zaskoczył ich oboje swoją intensywnością.

„Powiedz tylko jedno słowo, a przestanę,” wyszeptał przy jej skórze, a czułość w jego głosie rozbroiła ją bardziej niż sam głód.

Nie była w stanie tego powiedzieć. Nie chciała tego powiedzieć.

Dante pocałował jej ramię przez rozchylony brzeg szlafroka, potem podniósł głowę, by spojrzeć jej w oczy. Jego spojrzenie było ciemne od pragnienia, ale wciąż ostrożne, wciąż proszące o pozwolenie.

„Mogę?” Jego głos był surowy, pozbawiony wszelkiej obrony.

„Tak.” Słowo opuściło jej usta w desperackim pośpiechu. „Proszę…”

Dotykał jej piersi powoli, tak delikatnie, że aż piekły ją oczy. Gdy jego dłonie przesunęły się niżej, zbierając jej spódnicę, wszystko w niej drżało z oczekiwania.

'Trzymaj się z dala od wilków. Zwłaszcza od niego.'

Głos ojca przeciął mgłę jak ostrze, nagły, jasny i niemożliwie wyraźny. Jakby stał w progu, patrząc, jak jego córka staje się wszystkim, czego się obawiał.

Cordelia obudziła się tak, jak budzi się ze snu o upadku. Nagle, bez tchu, chwytając powietrze, które smakowało miedzią i zakazanymi snami.

Usiadła gwałtownie prosto, włosy przyklejały się do spoconej szyi, koszula nocna była mokra od potu. Jej oddech był urywany, a fantomowy kształt Dantego wciąż zdawał się wypełniać powietrze wokół łóżka.

Smak pragnienia wciąż tkwił jej na języku, jakby sen był prawdziwy.

To nie było prawdziwe. To nie było prawdziwe.

Ale jej ciało zdawało się nie znać różnicy. Gorąco wciąż pulsowało w jej żyłach, skóra była nadwrażliwa, a między nogami—

Przycisnęła dłonie do rozpalonych policzków i walczyła z chęcią krzyku.

Co było z nią nie tak?

Dobre córki nie mają takich snów. Porządne damy nie budzą się obolałe i spragnione mężczyzn, którzy powinni być ich wrogami.

Wstała, bo stanie to coś, nad czym miała kontrolę. Umyła twarz wodą tak zimną, że aż ją otrzeźwiła, zaplotła włosy trzęsącymi się dłońmi.

Starała się skupić na czymś innym przez cały dzień — rachunki do przejrzenia, luźny szew do zszycia. Nić się zahaczyła. Cyfry rozmazywały się w bezsensowne kształty.

Wszystko rozpadło się całkowicie, gdy zobaczyła go przy kolacji.

Wielka sala tętniła zwykłym wieczornym chaosem, ale hałas jakby cichł wokół jego krzesła. Siedział trzy miejsca dalej od jej ojca, rozmawiając z kupcem o szlakach handlowych, jego głos miał to niskie brzmienie, od którego przewracało jej się w żołądku.

Nie mogła przestać patrzeć. Nie mogła przestać przypominać sobie snu. Gorąca jego ust, delikatności jego dłoni, tego, jak wypowiadał jej imię jak modlitwę.

A teraz był tu. Prawdziwy i namacalny, wystarczająco blisko, by go dotknąć.

Gorąco zalało jej policzki i sięgnęła po kielich wina drżącymi palcami.

„Cordelio?” Głos ojca przeciął jej zamyślenie. „Słuchasz mnie?”

Odwróciła zaskoczone oczy ku zmartwionej twarzy lorda Leona. „Przepraszam, co?”

„Pytałem, czy dobrze się czujesz. Wydajesz się rozkojarzona.”

„Wszystko w porządku,” odpowiedziała zbyt szybko. „Po prostu jestem zmęczona.”

„Służba mówiła, że obudziłaś się późno dziś rano. I prawie nie tknęłaś jedzenia.” Jego poorana zmarszczkami twarz spoważniała z troski. „Na pewno wszystko w porządku?”

„Czytałam do późna w nocy. To wszystko.”

Spojrzenie Leona trwało jeszcze chwilę, szukając prawdy pod jej starannie ułożoną maską, po czym w końcu ustąpiło.

„Nie męcz oczu czytaniem, kochanie. Odpoczynek też jest ważny.”

„Tak, ojcze.”

Z drugiego końca stołu zauważyła reakcję Dantego. Wolno rozjaśnił się uśmiechem — zadowolonym i świadomym — zanim wrócił do rozmowy.

Obserwując go kątem oka podczas przedłużającej się kolacji, zastanawiała się, czy wie. Czy wyczuwa chaos, jaki zasiał w jej głowie. Nawet we śnie.

Kiedy w końcu wymknęła się do swoich komnat tego wieczoru, wyczerpana udawaniem spokoju, za drzwiami czekał na nią jasny skrawek pergaminu.

Serce jej zamarło. Znała ten charakter pisma, zanim jeszcze go podniosła.

W środku jeden wers, napisany tą silną, znajomą ręką: 'Pójdziesz na spacer?'

Usiadła na łóżku i patrzyła jak zegar zbliża się do północy, trzymając liścik w drżących dłoniach. Gdy dzwony w końcu wybiły, wstała jak kobieta powołana przez siły poza własną wolą.

Wyszła.

Dante stał do niej tyłem, z rękami splecionymi za plecami, patrząc na odbicie księżyca. Usłyszał jej kroki, ale się nie odwrócił.

„Muszę przeprosić książkę za to, że cię porwałem?” W jego głosie pobrzmiewała nuta rozbawienia. „Och, czekaj... Właściwie to ja jestem książką.”

Nie potrafiła odpowiedzieć. Jej oddech był szorstki i nierówny, a żar snu wciąż tlił się w jej krwi jak gorączka.

Wtedy się odwrócił i jakkolwiek żartobliwy komentarz miał na końcu języka, zgasł mu na ustach. Pobladł, patrząc na jej wygląd. Zaczerwienione oczy, rumiane policzki, sposób, w jaki oddychała niczym po biegu.

„Co się stało?” Pokonał dzielący ich dystans w kilka sekund, wystarczająco blisko, by ją złapać, gdyby upadła. „Cordelio, co się stało?”

„Nie wiem,” odpowiedziała, a prawda rozbiła jej opanowanie. „Wczoraj śniłam. Wciąż czuję... to wszystko jest tak realne, że po przebudzeniu wciąż czuję twój smak. Powtarzałam sobie, że nie przyjdę dziś wieczorem. Że nie możemy się więcej spotykać. Że to szaleństwo. Ale nie mogę oddychać na myśl, że cię nie zobaczę...”

Jej głos się załamał, upokorzony tęsknotą, która w nim zabrzmiała, ale zebrała całą odwagę, zanim spojrzała mu w oczy. „Co jest ze mną nie tak?”

Coś dzikiego i zaborczego przemknęło przez jego twarz, zanim zdołał to opanować. Jego ręce lekko drżały, gdy uniósł je, zawieszając w powietrzu tuż przy jej twarzy, ale nie dotykając.

„Nie ma z tobą nic złego,” powiedział, głosem szorstkim od ledwo powstrzymywanego uczucia. „Nie wariujesz, Cordelio. Obiecuję ci to.”

„To dlaczego—”

„Bo ja też o tobie śnię.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Forbidden Mate

Forbidden Mate

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa